Droog land

Het belangrijkste ingrediënt van een misdaadroman zijn geheimen. Wat mensen denken dat al heel lang verborgen is gebleven en misschien wel voor altijd verborgen zal blijven. Deze roman speelt zich af in een zeer droog seizoen, een zeer droge zomer. Het waterpeil in het Farris-meer in mijn geboortestad daalt. En dan komt wat mensen dachten dat voor altijd verborgen zou blijven, nu aan het licht. Ik denk dat dat een goed begin was voor een misdaadroman.

Geheimen komen aan het licht. Dat is een perfect begin.

Nou, het is eigenlijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een lichaam dat verborgen ligt in een moeras. Volgens geruchten kan het alleen in een droge zomer worden gevonden. Ik ben twee keer naar dat moeras geweest, maar het stond nog steeds onder water. Dus ik wacht gewoon op een heel droge zomer om dit lichaam te vinden. En in de tussentijd heb ik deze roman geschreven.

Het kan anders zijn omdat Wisting niet de enige detective in dit verhaal is. Er is een amateurdetective, de man op de omslag, de man met de metaaldetector die deze ontdekking doet. Hij doet zijn eigen onderzoek, heeft zijn eigen theorieën en onthult niet alles aan de politie en voor deze zaken. Er zijn dus eigenlijk twee detectives.

Ze werken niet samen, niet tegen elkaar, maar ze werken aan twee theorieën. Dus voor de lezers, waar ligt de oplossing? In dit deel, in dit deel, of ergens daar tussenin?

Ik schrijf mijn romans meestal vanuit de donkere seizoenen in Noorwegen, vanuit de herfst met veel regen, mist en zo. Dat is waar ik mijn lezers graag mee naartoe neem. Dit speelt zich af in de zomer, dus er is veel zon. Het was eigenlijk best een uitdaging om steeds weer nieuwe manieren te vinden om het zonnige weer te beschrijven.

Veel van mijn lezers hebben gevraagd of er op de een of andere manier een vrouw in Wistings leven kon komen. Dat heb ik in deze roman gedaan.