BESTELLEN
BESTELLEN

* Gebaseerd op Hebban waardering

4.5 / 5 *

BOEKENAUTEURSNIEUWSTHRILLERABONNEMENT

Franco Faggiani woont in Milaan en is al jaren journalist. Hij schreef eerder zijn debuutroman Tussen twee werelden en wisselde zijn schrijven altijd af met lange, eenzame wandelingen door de bergen.

LEES OOK:

NIEUWSBRIEF
INSCHRIJVEN NIEUWSBRIEF

BLIJF UP-TO-DATE VIA ONZE 

FACEBOOK-COMMUNITY

NU DEELNEMEN

VOOR DE FANS

BLIJF UP-TO-DATE VIA ONZE

FACEBOOK-COMMUNITY

NU DEELNEMEN

MEER LEZEN?

‘EEN BOEK OM TE BINGELEZEN.’

* Gebaseerd op Hebban waardering

Helpt mensen ontspannen en ontwikkelen

OOK ZO GEK OP BOEKEN?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van de nieuwste boeken.

AANMELDEN

FRAGMENT

Lees een voorproefje uit Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween.


Al sinds mijn adolescentie was hardlopen hetgeen waar ik het gelukkigst van werd. Soms leidde ik ook mijn vader om de tuin om dat te kunnen doen, door niet te gehoorzamen aan zijn bevel om te studeren. Ik vertelde hem dat ik me aangetrokken voelde tot de kami’s, de godheden van onze shintoïstische cultuur die de keizer had getransformeerd tot staatsreligie, waarbij hij het boeddhisme verbood. In de familie van mijn vaders kant werd het shintoïsme al eeuwen beoefend, al voor de keizerlijke verplichting. Tot mijn favoriete kami’s behoorden altijd al de kodama’s, de geesten die het bos bewaakten; ze wonen in de bomen, in de stenen die door de wind zijn uitgesleten, in de diepte van de kleine meren, in de holten die verborgen zijn in de sneeuw of achter de nevelige straal van de watervallen. Ze hebben geen vaste, zichtbare vorm, behalve op religieuze afbeeldingen, het kunnen geesten zijn maar ook onderdelen van de natuur, zoals rotsen en beekjes; het zijn scheppers en bewakers van het universum, ze zorgen voor harmonie in het rijk der levenden. Met dat van de overledenen houden ze zich niet al te veel bezig, want uiteindelijk kunnen de doden maar een poosje in de herinnering van ieder van ons blijven bestaan, om daarna te verdwijnen. Het shintoïsme is in feite tamelijk eenvoudig, omdat het door de natuur wordt gereguleerd, die heilig is en daarom vereerd, gerespecteerd en beschermd moet worden. Verder is er weinig belangrijk als het niet te maken heeft met de eigen persoon en de eigen familie. Hardlopen in de bossen en de bergen was voor mij dan ook het zoeken naar rechtstreeks contact met de kodama’s. Daarom liet mijn vader me begaan, zij het onder zijn toeziend oog en soms met stilzwijgende tekenen van misprijzen. Ik was een eigenzinnige leerling en een respectvolle zoon, ook al werden mijn ouders altijd in beslag genomen door gedachten waar ik geen plek tussen kon bemachtigen. Natuurlijk, ze garandeerden me een welgesteld leven, maar ik heb meermalen gedacht dat er voor hen weinig zou veranderen als ik er niet was. Dat stemde me soms mistroostig, maar het stelde me wel in de gelegenheid veel tijd in de immense eenzaamheid van de bossen door te brengen. Ik rende uiteraard niet vanwege sportieve doeleinden en eerlijk gezegd ook niet uit absoluut respect voor religieuze principes. Ik rende omdat ik me dan werkelijk vrij, uniek en licht voelde, in volkomen harmonie met de schepping. Ik rende met de vlugge bewegingen van een kolibrie, al had ik graag de lichtheid van een vlinder willen hebben. Alleen maar om niet het geluid te hoeven horen van mijn snelle voetstappen op de stenen, of dat van het ritme van de lucht die uit mijn longen kwam. Alleen maar om te kunnen geloven dat ik werkelijk perfectie had bereikt. Vaak volgde ik vanaf mijn huis de loop van de rivier, tot ik de dalen kruiste die naar de Gozenberg leidden, of naar de uitlopers van de Shaka, en daar zette ik koers naar woester land, richting de hoge bergruggen. Afstand, inspanning en tijd behoorden nooit tot mijn zorgen, die tijdens het hardlopen trouwens altijd verflauwden; ik had geleerd ze het hoofd te bieden, ermee te leven, sterker nog, ze te waarderen. Dat was grotendeels het gevolg van mijn opvoeding. Zo dwong mijn vader me bijvoorbeeld als ik ’s winters klaagde dat ik koude handen had, ze onder de ijskoude kraan te houden. Als ik vermoeidheid toonde, verplichtte hij me een uur lang op het zandstrand of in de hoge sneeuw te rennen. Want als je ergens over klaagt, is er altijd wel iets ergers te bedenken.

'... een delicate en diepzinnige roman, die aan de grote thema's van het bestaan raakt.'
Corriere della Sera

DE DEBUUTROMAN VAN FRANCO FAGGIANI
De vijftigjarige Leo worstelt met het verdriet om de dood van zijn vrouw Chiara. Dan ontmoet hij Martino: een eenkennige, autistische jongen. In leeftijd en afkomst verschillen ze, maar hun zwijgzame en mysterieuze karakter is hetzelfde. Leo besluit de zorg voor Martino op zich te nemen. Om te ontsnappen aan hun problemen verhuizen ze samen van Milaan naar een afgelegen huis in de Piëmontese Alpen. Daar leven ze in hun eigen tempo, ver weg van de stad. En juist in de eenzaamheid van de bergen ontwikkelen ze hun eigen, eenvoudige en oprechte leven. 

TUSSEN TWEE WERELDEN

‘Een poëtisch verdichtsel over een man die zijn leven in schaamte slijt en pas op hoge leeftijd met zichzelf in het reine komt. Het is doordesemd van liefde voor de natuur'
Het Parool

FRAGMENT

'Pieken en dalen; alle grote thema’s van het leven komen wel voorbij. Maar overal sijpelen die prachtige natuuromschrijvingen en die sereniteit van Japan doorheen.' 
Ronnie Terpstra, DWDD-boekenpanel

Ontroerende roman over een man die, na alles te hebben verloren, zichzelf in de natuur hervindt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. 

Shizo groeit aan het eind van de negentiende eeuw op in het zuiden van Japan. Daar staat hij bekend om zijn uitzonderlijke hardlooptalent. Na jarenlange intensieve training is hij uitverkoren om mee te doen aan de Zweedse Olympische Spelen van 1912. Maar tijdens die wedstrijd bezwijkt Shizo en hij kan de marathon niet uitlopen.

Shizo is bang dat hij zijn ouders teleurgesteld heeft en durft na deze schande niet terug naar huis. Hij trekt zich terug in de bergen. Niemand weet waar hij gebleven is. Uiteindelijk wordt hij, inmiddels een oude man, ontdekt door een Zweedse journalist die zijn verhaal kent en onthult. Wat gebeurde er precies tijdens de marathon en waar is Shizo al die jaren geweest?

Boek van de Maand bij De Wereld Draait Door

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Faggiani is een meesterverteller

Hoofdpersoon Shizo Kanakuri heeft de marathon uiteindelijk uitgelopen in 54 jaar

BESTELLEN
BESTELLENFRAGMENTBESTELLENFRAGMENT

Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Shizo Kanakuri, de man die 54 jaar over zijn marathon deed.

UITZENDING DE WERELD DRAAIT DOOR