Dingen die we toevertrouwen aan de wind

Geïnspireerd door ware gebeurtenissen.

Samenvatting

Yui is een jonge vrouw die bij de tsunami van 2011 haar moeder en haar dochtertje is verloren, en sindsdien niet goed weet hoe ze verder moet met haar leven. Terwijl ze worstelt met haar verdriet, hoort ze het verhaal van een oude man die een kapotte telefooncel in zijn tuin heeft gezet. Op die plek lukt het mensen die een geliefde zijn verloren om met hen te communiceren via de wind en zo enigszins om te gaan met hun verlies. Terwijl het nieuws van de telefooncel zich verspreidt, komen mensen van steeds verder hierheen om met hun geliefden te kunnen ‘spreken’. Ook Yui besluit de reis te maken. Maar eenmaal daar, heeft ze niet de moed om de telefoon op te pakken. Maar ze blijft terugkomen, om de mensen te observeren die dat wel kunnen. Dan ontmoet ze Takeshi, een weduwnaar wiens dochtertje niet meer heeft gepraat sinds het overlijden van haar moeder…

‘Absoluut adembenemend.’ – Christy Lefteri, auteur van De bijenhouder van Aleppo

Goed om te weten

  • Tv- en filmrechten zijn verkocht
  • Genomineerd voor de Premio Strega
  • Een roman geïnspireerd door ware gebeurtenissen

Specificaties

Specificaties

ISBN: 9789400512344
NUR: 302
Type: Paperback
Auteur(s): Laura Imai Messina
Vertaler: Saskia Peterzon-Kotte
Prijs: 20,99
Aantal pagina's: 224
Uitgever: AW Bruna
Verschijningsdatum: 10-11-2020

Specificaties

ISBN: 9789044979145
NUR: 302
Type: E-book
Auteur(s): Laura Imai Messina
Vertaler: Saskia Peterzon-Kotte
Prijs: 9,49
Aantal pagina's: 224
Uitgever: AW Bruna
Verschijningsdatum: 10-11-2020

Specificaties

ISBN: 9789046174319
NUR: 302
Type: Luisterboek
Auteur(s): Laura Imai Messina
Vertaler: Saskia Peterzon-Kotte
Voorlezer: Lottie Hellingman
Prijs: 13,99
Uitgever: AW Bruna
Verschijningsdatum: 08-12-2020

Leesfragment

Maar het laatste telefoontje kwam uit Iwate, een van de locaties van de ramp van 2011. De redactrice van het programma keek veelbetekenend naar de geluidstechnicus, die zijn blik lange tijd op de presentatrice liet rusten en zijn ogen daarna op het regieplan voor zich richtte, waar hij tot het
eind van het programma niet meer van opkeek. Net als Yui had de luisteraar iemand verloren bij de tsunami, namelijk zijn vrouw; het huis was door het water omvergetrokken, haar lichaam was meegesleurd tussen het puin, en ze was gecatalogiseerd als een van de joekoeéi foemei ‘zonder enig spoor’, de vermisten.
Nu woonde hij in het huis van zijn zoon, in het binnenland, waar de zee slechts een idee was. ‘Goed,’ begon de man, die met korte tussenpozen een trekje
van een sigaret nam. ‘Er staat een telefooncel midden in een tuin op een heuvel die geïsoleerd is van de rest. De telefoon is niet aangesloten, maar de stemmen worden meegevoerd door de wind. Dan zeg ik ‘Hoi Yōko, hoe is het?’ en lijkt het net of ik weer de man van vroeger ben, toen mijn vrouw vanuit de keuken naar me luisterde, altijd druk in de weer met het ontbijt of het avondeten, terwijl ik mopperde omdat ik mijn mond verbrandde aan de koffie.

Gerelateerde artikelen