Gemaakt voor de liefde

Neurowetenschapper Stephanie Cacioppo laat ons zien wat er gebeurt in ons brein als we verliefd worden, of onze liefde verliezen, aan de hand van haar persoonlijke verhaal

Samenvatting

Het is beter om liefde gekend te hebben en te verliezen, dan om nooit lief te hebben gehad
Op 37-jarige leeftijd was dr. Stephanie Cacioppo single en blij met haar werk als neurowetenschapper op het gebied van romantische liefde – over hoe onze hersenen veranderen als we verliefd worden. Toen ontmoette ze John, een neurowetenschapper op het gebied van eenzaamheid. Ze trouwden en waren onafscheidelijk en volmaakt gelukkig, totdat bij John kanker werd geconstateerd. Na zeven mooie jaren namen zij voorgoed afscheid van elkaar. In dit boek deelt ze inzichten over hoe en waarom we verliefd worden, wat ervoor zorgt dat de liefde blijft bestaan en hoe we liefde die we kwijtraken verwerken – verweven met Cacioppo’s persoonlijke verhaal over liefhebben en rouw. Een boek voor iedereen die op zoek is naar verbinding.

Goed om te weten

  • Geschreven door de expert op het gebied van romantische liefde
  • Gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek
  • Verweven met Cacioppo's persoonlijke verhaal over liefhebben en rouw

Specificaties

Specificaties

ISBN: 9789400513334
NUR: 770
Type: Paperback
Auteur(s): Stephanie Cacioppo
Vertaler: Elisabeth van Borselen
Prijs: 23,99
Aantal pagina's: 264
Uitgever: Lev.
Verschijningsdatum: 25-01-2023

Specificaties

ISBN: 9789044932294
NUR: 770
Type: E-book
Auteur(s): Stephanie Cacioppo
Vertaler: Elisabeth van Borselen
Prijs: 12,99
Aantal pagina's: 232
Uitgever: Lev.
Verschijningsdatum: 25-01-2023

Specificaties

ISBN: 9789046177341
NUR: 770
Type: Luisterboek
Auteur(s): Stephanie Cacioppo
Vertaler: Elisabeth van Borselen
Voorlezer: Jorien Zeevaart
Prijs: 15,99
Duur: 6 uur en 52 minuten
Uitgever: Lev
Verschijningsdatum: 02-02-2023

Leesfragment

Niemand vond Paul Dirac een charmeur. Maar hij was een genie. Je kunt zeggen dat Dirac na Einstein waarschijnlijk de briljantste natuurkundige van de twintigste eeuw was. Hij was een pionier op het gebied van de kwantummechanica. Hij voorspelde terecht het bestaan van de antimaterie. In 1933, hij was
toen slechts eenendertig, won hij een Nobelprijs. Maar wat betreft zijn privéleven viel de natuurkundige sociaal gezien te vergelijken met een zwart gat. Collega’s omschreven hem als haast pathologisch terughoudend en bedachten als grap een eenheid die ze ‘de dirac’ noemden om daarmee de snelheid van
zijn gesprekken te meten: één woord per uur. Op de University of Bristol en tijdens zijn vervolgopleiding in Cambridge ontwikkelde Dirac geen hechte vriendschappen, laat staan een relatie met een vrouw. Hij gaf alleen maar om zijn werk en verbaasde zich erover dat andere natuurkundigen kostbare tijd besteedden aan het lezen van poëzie, waarvan hij vond dat die niet te rijmen viel met wetenschap. Toen hij eens met natuurkundige Werner Heisenberg op een dansavond was, keek Dirac uit op een zee van deinende lichamen en begreep niet wat het nut was van dit vreemde ritueel.
‘Waarom dans je?’ vroeg Dirac aan zijn collega. ‘Als er leuke meisjes zijn, is het fijn om te dansen,’ antwoordde hij.
Dirac dacht lang over dit antwoord na en stelde toen nog een vraag. ‘Heisenberg, hoe weet je van tevoren dat de meisjes leuk zijn?’
In 1934 werd Dirac voorgesteld aan een Hongaarse vrouw van middelbare leeftijd. Ze heette Margit Wigner, maar iedereen noemde haar Manci. Ze was op veel manieren zijn tegenpool: niet wetenschappelijk onderlegd, extravert, gezellig. Maar ze raakte geïntrigeerd door deze gereserveerde natuurkundige.
Ze zag iets in hem wat hij niet in zichzelf zag. Ze schreef hem liefdesbrieven, waar hij schouderophalend op reageerde en vervolgens haar spelfouten corrigeerde en haar uiterlijk bekritiseerde. Zij zei dat hij een tweede Nobelprijs verdiende… ‘voor wreedheid’.
Toch gaf ze de moed niet op. Ze overtuigde hem ervan om tijd met haar door te brengen, zijn dromen met haar te delen en zijn angsten aan haar te vertellen. Hij begon langzaam maar zeker te ontdooien. Toen ze na een lang afspraakje uiteen waren gegaan, was hij stomverbaasd over een geheel nieuw gevoel. ‘Ik
mis je,’ zei hij. ‘Ik begrijp niet waarom ik dit voel, want meestal mis ik mensen niet als ik afscheid van hen heb genomen.’
Dirac en Manci trouwden uiteindelijk en waren vijftig jaar lang gelukkig met elkaar en verliefd. In een van zijn brieven schreef Dirac aan zijn vrouw dat ze hem iets had geleerd wat hij, ondanks al zijn genialiteit, nooit alleen had kunnen ontdekken. ‘Manci, mijn lief… jij hebt voor een prachtige verandering in mijn leven gezorgd. Jij hebt van mij een mens gemaakt.’

Gerelateerde artikelen

Doe de test: zo meet je hoe zwaar mantelzorg op je drukt

Om een indicatie te krijgen van hoe zwaar een mantelzorger is belast en/of diens eigen grenzen heeft overschreven, heeft Anne Margriet Pot samen met enkele collega’s de EDIZ-vragenlijst ontwikkeld: Ervaren Druk door Informele Zorg. Doe hier de test!

Blog
Lees meer

10 tips voor een constructief gesprek

Een mondige mantelzorger spreekt zich daarover uit, maar je kunt dan wel van goede wil zijn, een goed gesprek moet van twee kanten komen. Hier vind je 10 tips voor een constructief gesprek!

Blog
Lees meer

Mantelzorgen doen we samen

10 november is de jaarlijkse Dag van de Mantelzorg: dé dag waarop mantelzorgers in het zonnetje worden gezet. Lees hier de inleiding van 'Fijn dat je er bent' van Tijn Elferink en Jan van Houten.

Blog
Lees meer

Nieuwe boeken in november 2022

Ben jij benieuwd naar de nieuwe boeken die in november bij A.W. Bruna Uitgevers verschijnen? Lees dan snel verder!

Blog
Lees meer