Hoe groepstherapie het leven van Christie Tate heeft gered

Samenvatting

Een uniek kijkje in de wereld van groepstherapie, alsof je de sessies echt meemaakt.
Christie Tate was de beste rechtenstudent van haar jaar en had eindelijk haar eetstoornis onder controle. Maar waarom reed ze dan fantaserend over haar eigen dood door Chicago? Waarom voelde ze zich nog steeds zo verdrietig en ellendig, ondanks alles wat ze had bereikt?
Toen kwam dr. Rosen op haar pad, een therapeut die haar verzekerde dat hij haar leven zou veranderen als ze bij hem in groepstherapie zou gaan. Het enige wat ze zou moeten doen, was opdagen en eerlijk zijn. Eerlijk over alles.
En zo beginnen deze eerlijke, pijnlijke, bij vlagen hilarische memoires over de werking van groepstherapie; hoe je wordt afgebroken en langzaam weer wordt opgebouwd.

Goed om te weten

  • Voor de liefhebbers van de boeken van Esther Perel, 'PAAZ' en 'Sorry dat ik te laat ben, maar ik wilde niet komen'
  • Een boek dat je niet alleen laat lachen, maar ook laat nadenken over je eigen leven

Specificaties

Specificaties

ISBN: 9789400513358
NUR: 770
Type: Paperback
Auteur(s): Christie Tate
Prijs: 21,99
Aantal pagina's: 320
Uitgever: Lev.
Verschijningsdatum: 12-01-2021

Specificaties

ISBN: 9789044932317
NUR: 770
Type: E-book
Auteur(s): Christie Tate
Prijs: 11,99
Aantal pagina's: 324
Uitgever: Lev.
Verschijningsdatum: 12-01-2021

Specificaties

ISBN: 9789046174531
NUR: 770
Type: Luisterboek
Auteur(s): Christie Tate
Voorlezer: Nathalie van Gent
Prijs: 15,99
Uitgever: Lev
Verschijningsdatum: 18-01-2021

Leesfragment

We zaten tegenover elkaar aan het type ‘gezonde’ maaltijd dat wordt geserveerd met kiembrood en friet van zoete aardappel. Marnie leek
buitengewoon opgewekt. Had ze nou lipgloss op? ‘Je lijkt gelukkig,’ zei ik.
‘Het komt door mijn nieuwe therapeut.’
Ik zat met mijn vork een spinazieblaadje achterna op mijn bord. Zou een therapeut me kunnen helpen? Ik liet de hoop opflakkeren. In
de zomer voordat ik rechten was gaan studeren, had ik gebruikgemaakt van acht gratis sessies bij een maatschappelijk werker, aangeboden door
een ondersteuningsprogramma voor werknemers. Ik was ondergebracht bij een zachtmoedige vrouw die June heette en die met een
uitgestreken gezicht lange strokenrokken droeg. Ik vertelde haar geen van mijn geheimen, want ik was bang dat ik haar van streek zou
maken. Therapie leek, net als het hebben van een echt hechte band met mensen, een ervaring waarbij ik was gedoemd een buitenstaander
te zijn, mijn gezicht tegen het raam gedrukt.
‘Ik zit in een groep met alleen maar vrouwen.’
‘Groep?’ Mijn nekharen gingen direct overeind staan.

Gerelateerde artikelen