Catherine Walsh

Ik was in de eerste plaats een lezer, en had als kind altijd al verhalen in mijn hoofd. Ik begon voor de lol met schrijven toen ik vijftien was en mijn eerste laptop kreeg, maar pas op de universiteit begon ik serieus na te denken over schrijven als beroep. Pas vele jaren en afgekeurde manuscripten later was het eindelijk zover, maar ik heb de hoop nooit opgegeven.

Hoe simpel het ook klinkt, ik wil een verhaal vertellen. Of het nou een verhaal is dat je laat lachen of huilen, ik wil dat mensen genieten van mijn werk. Ik vind het geweldig en bijzonder om lezers een ontsnapping te kunnen bieden, ook al is het maar voor een paar uurtjes.

Ook al begin ik nooit te schrijven met een bepaald thema in mijn hoofd, ik merkwel dat sommige onderwerpen regelmatig terugkeren. Het idee van ‘thuis’ zit bijvoorbeeld bijna altijd wel in mijn verhalen. Ieren zijn geobsedeerd door dat idee. We hebben een lange, gecompliceerde geschiedenis van emigratie, en die zit diep verweven in onze samenleving. Met zoveel Ierse burgers en hun nakomelingen verspreid over de hele wereld, is het idee van een nieuw thuis creëren, of juist terugkeren naar huis, een eindeloze fascinatie voor mij.

Ik werk hard om mijn tekst zo makkelijk mogelijk te laten lezen. Ik lees elke pagina terug om er zeker van te zijn dat de tekst, en de taal, soepel loopt want dat vind ik echt belangrijk. Mijn redacteuren zeggen altijd dat ik hele gepolijste eerste versies inlever, maar dat is omdat ik echt een hekel heb aan stroeve teksten! Ik geloof ook dat een lichte, vlotte toon heel belangrijk is voor een romantische komedie. Te veel beschrijvingen kunnen de vaart uit het verhaal halen.

Eigenlijk denk ik dat mijn schrijfstijl meer beïnvloed is door films dan boeken. Het makkelijkste deel van het schrijven voor mij is de dialoog, en ik ben dol op die oude maffe komedies uit het Hollywood van de jaren 30 en 40. Maar daarnaast zijn er zoveel hedendaagse auteurs die het romancegenre naar een hoger niveau weten te tillen. Net als voor vele anderen, is voor mij Emily Henry een grote inspiratie, naast auteurs als Ali Hazelwood en Abby Jimenez.

Ik plan NIETS. Ik geloof heilig in het volgen van mijn personages en hen zo het boek te laten dicteren. Het leukste aan het hele proces is ontdekken wat het verhaal gaat worden. Het enige probleem is dat ik het soms in de eerste versie al weet, en soms pas na drie maanden redactie en herschrijven. Maar als ik begin met een nieuw verhaal, heb ik enkel een idee. Alles daarna is nog een mysterie.

Ik heb een idee vaak enkele maanden tot enkele jaren alleen in mijn hoofd. Ik plan niks, maar tegen de tijd dat ik begin met schrijven heeft mijn onderbewuste al wel wát dingetjes bedacht. Als ik eenmaal begin, laat ik mezelf zo rommelig en vreselijk zijn als het maar kan. Hierdoor is mijn eerste versie meestal onleesbaar maar niemand anders dan ikzelf krijgt die te lezen. Ik herschrijf en verfijn mijn tekst meerdere keren voordat mijn redacteuren ook maar een eerste bladzijde te zien krijgen. Daarna is het tijd om hun opmerkingen te verwerken in de tekst. Zo gaat het enkele maanden heen en weer tot er een definitief manuscript is.

Ik ben een stuk zekerder van mezelf. Vroeger kon ik echt in paniek raken als ik halverwege het schrijven vastliep. Maar nu weet ik dat ik het kan en dat het goed komt (uiteindelijk). Ik denk ook meer aan mijn lezers tijdens het creëren van een verhaal, maar dit is zowel goed als slecht. Ik heb een beter beeld van het genre en van wat lezers willen lezen, maar ik kan mezelf ook in de weg zitten met het onderzoeken van bepaalde thema’s omdat ik denk dat mensen daar niet op zitten te wachten. Het is een constante balanceeract!

Mijn meest productieve dagen zijn als ik verder niets moet. Ik zit de hele dag ongedoucht in mijn pyjama en eet heel veel brood. Ik noem dit mijn kobold-dagen en ze vinden meestal plaats als ik tegen een deadline aanzit. Ik krijg heel veel werk gedaan, maar raad ze niet te vaak aan! Ga naar buiten. Voel het gras.

Dat het makkelijk is om iets te schrijven dat makkelijk leest! Ik werk heel hard om mijn boeken toegankelijk en vermakelijk te laten zijn. De algemene houding tegenover romance als genre kan me ook boos maken. Veel mensen halen hun neus op voor geluk, vooral als het om vrouwelijke personages gaat, maar ik weet van mijn lezers hoeveel deze verhalen voor hen betekenen en hoeveel troost ze kunnen brengen in moeilijke tijden. Ik vind het belangrijk om te schrijven over liefde en geluk, zeker in deze soms hatelijke, gewelddadige wereld.

How to write a love story zou een goede start zijn! Maar als het bijna kerst is, dan zijn Wat ik wil voor kerst en Ingesneeuwd met kerst heerlijke winterse opties.

Gek genoeg heel veel? Ik heb twee literaire studies gedaan en jaren bij een uitgeverij gewerkt voordat ik fulltime ging schrijven. Maar dat gezegd hebbende, het leukste aan schrijven is steeds weer iets nieuws ontdekken en leren. Ik ken geen enkele schrijver die het vervelend vindt om research te doen.
Ook ben ik gewoon heel grappig, dat helpt.

Ik ben groot fan van onderzoek doen en mijn bevindingen te dubbelchecken voordat mijn werk bij een redacteur belandt. Maar daarna ben ik ook gezegend met een geweldig team, dat ervoor zorgt dat echt alles klopt, voordat de lezers het boek in handen krijgen.