Over het boek

Een huiveringwekkende thriller over de strijd tussen een kille moordenaar en een ambitieuze jonge vrouw.

Eve Singer is op zoek naar de dood. Haar carrière als misdaadverslaggever lijkt voortijdig aan zijn eind te komen en ze is bereid om alles te doen om haar op sensatie beluste publiek tevreden te stellen. De moordenaar is ook op zoek naar de dood, om aan iedereen de schoonheid van het sterven te laten zien. Hij kondigt zijn macabere optredens van tevoren aan en zorgt ervoor dat deze voor iedereen te zien zijn. Wanneer de moordenaar contact opneemt met Eve, grijpt ze deze kans om als eerste de moorden te verslaan met beide handen aan.

Over de auteur

Belinda Bauer groeide op in Engeland en Zuid-Afrika. Ze studeerde journalistiek en werkte vervolgens zeven jaar als verslaggeefster. Ze debuteerde als thrillerschrijver in 2010 met Rusteloos land – het eerste deel van de Exmoor-trilogie – en won daarmee de prestigieuze cwa Gold Dagger Award. De veelgeprezen volgende twee delen, Opgesloten en Verdiende loon, verschenen in de jaren daarna. Hierop volgde de standalone thriller Wat dood is, waarmee Bauer de Theakston’s Old Peculier Crime Novel of the Year Award won.

De pers over het boek

‘Verontrustend en beangstigend.’ – THE TIMES

‘Angstaanjagend, knap en bij vlagen zeer ontroerend.’ – THE GUARDIAN

‘De klassieke seriemoordenaar-thriller in een fantastisch nieuw jasje.’ – THE SUNDAY MIRROR

De pers over de auteur

‘Een geweldig verteller met oog voor detail.’ – TROUW

‘Bauer schrijft misdaad, maar ze schrijft vooral mensen.’ – DE VOLKSKRANT

‘Ongebruikelijk goed.’ – NRC HANDELSBLAD

‘Blinkt uit in het schetsen van haar karakters.’ – VRIJ NEDERLAND

‘Huiveringwekkend.’ – VERONICA MAGAZINE

‘Tegelijk prachtig en schokkend.’ – DE STANDAARD

‘Haar thrillers zijn schaamteloos goed.’ – SOPHIE HANNAH

‘Die Belinda Bauer moeten we in de gaten houden.’ – LIBELLE

‘Een beklemmende thriller.’ – DE TELEGRAAF

Van dezelfde auteur

Rusteloos land

Opgesloten

Verdiende loon

Wat dood is

Bezoek onze internetsite www.awbruna.nl voor informatie over onze boeken,

volg @AWBruna op Twitter of bezoek onze Facebook-pagina

Facebook.com/AWBrunaUitgevers.

Belinda Bauer

De schitterende doden

A.W. Bruna Uitgevers

Oorspronkelijke titel

The Beautiful Dead

© Belinda Bauer 2016

Vertaling

Valérie Janssen

Omslagbeeld

© Getty Images

Omslagontwerp

Select Interface/Transworld

© 2017 A.W. Bruna Uitgevers, Amsterdam

isbn 978 90 449 7536 9

nur 305

Het citaat op p. 74 komt uit William Shakespeare, Macbeth, vertaald door Willy Courteaux, Amsterdam/Antwerpen 2007.

De citaten uit Genesis 3:19 en uit 1 Petrus 4:7 komen uit de Nieuwe Bijbelvertaling, Heerenveen 2004.

Het citaat op p. 160 komt uit A.A. Milne, Winnie de Poeh, de complete verzameling verhalen en gedichten, vertaald door Mies Bouhuys en Nannie Kuiper, Houten 2014.

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor zover het maken van reprografische verveelvoudigingen uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16 h Auteurswet 1912 dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan Stichting Reprorecht (Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.reprorecht.nl). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) kan men zich wenden tot de Stichting pro (Stichting Publicatie- en Reproductierechten Organisatie, Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.cedar.nl/pro).

Mijn hartelijke dank aan de Cardiff Poker Tour voor al het plezier dat ik daar heb gehad en het geld dat ik zomaar heb gekregen…

Kijk naar de schoonheid die alleen de dood kan brengen.

Zie het vlot van Medusa met de wasbleke lijken die zorgeloos op de versplinterde planken liggen, de vuisten gebald en de ogen gesloten voor de gruwelen van de wereld. Ze rusten eindelijk in vrede, hun gezicht sereen, terwijl die van de onfortuinlijke overlevenden zich omdraaien, in diepe shock door de schipbreuk.

Zie hoe de Dood zijn Meisje claimt, het rottende vlees nog bungelend aan zijn botten. Zie hoe zij haar hoofd in bescheiden afschuw afwendt, maar hem tegelijkertijd met één listige arm omhelst…

Zie de twee martelaren in de arena en de tijger die hen dreigend nadert. Ook zij zijn mooi. Rustig, zelfs wanneer de eerste klauw het vlees doorboort. Hand in hand in de wetenschap dat de felle pijn van het bestaan zal verstrijken en dat ze aan de andere zijde samen zullen zijn…

Een ware kunstenaar weet ons zonder klagen vanuit dit leven naar het volgende te leiden. De oude meesters deden dit met sierlijke, porseleinwitte handen en wimpers neergevlijd op bleke wangen, met stoïcijnse rouwenden en tragische helden.

Wie wil er nu niet op deze manier worden herinnerd? Wie verlangt er nu niet naar het eeuwige leven in een wereld die zachtaardiger is dan deze? Wie wil er nu niet mooi zijn?

Wees eens eerlijk, lieve lezer.

Wie wil er nu niet liever dood zijn?

Deel 1

1

1 december

Layla Martins schoenen deden verschrikkelijk veel pijn.

Ze had ze op donderdag gekocht, ook al knelden ze bij haar kleine tenen.

Honderddertig pond. Een derde van haar weeksalaris.

Ze had ze op donderdagavond gedragen en ook op vrijdagavond toen ze een tosti maakte voor haar avondeten. En ze had ze op zaterdag naar haar werk gedragen, ook al wist ze dat ze de enige aanwezige zou zijn op de achtste verdieping en waarschijnlijk zelfs in het hele gebouw. Ze had ze willen inlopen voor maandag, omdat ze van plan was die dag minstens twintig keer langs de glazen wanden van het kantoor van de nieuwe boekhouder te wandelen, omdat hij een sportwagen had en een fantastisch achterwerk, en omdat haar kuiten er op die belachelijk hoge hakken geweldig uitzagen.

Maar nu moest ze op diezelfde hoge hakken rennen.

Rennen voor haar leven, vermoedde ze.

Terwijl het geratel van haar gloednieuwe hakken als dat van een machinegeweer door het verlaten trappenhuis galmde, werd het kleine beetje bewustzijn dat niet in beslag werd genomen door Layla Martins angst voor de achtervolging door een gestoorde gek opgeslokt door diepe spijt dat ze niet naar haar werk was gekomen in haar gebruikelijke weekendkleding: spijkerbroek, trui en Reeboks.

Want nu, op dit moment, konden haar schoenen weleens het verschil betekenen tussen leven en dood…

De man was opeens opgedoken aan de andere kant van de grote gemeenschappelijke kantoorruimte. Toen ze op een gegeven moment had opgekeken van het ToppFlyte-dossier, had ze hem bij de lift zien staan. Ze had een zachte huivering van verbazing en angst gevoeld. Dwaas eigenlijk, midden op de dag in hartje Londen. Maar ze was helemaal alleen op de achtste verdieping en dat betekende echt een wereld van verschil.

Toch zag de man er heel normaal uit. Niet raar. Hoogstwaarschijnlijk een koerier of iemand die was verdwaald.

‘Hallo,’ had ze gezegd. ‘Kan ik je misschien helpen?’

‘Ik ben een vriend,’ had hij gezegd. ‘Ik ben niet wreed.’

Ze had haar wenkbrauwen gefronst. ‘Sorry?’

In plaats van antwoord te geven had de heel normaal uitziende man zijn in een handschoen gehulde hand in zijn zak gestoken en een mes tevoorschijn gehaald.

Hoewel Layla Martin nog nooit eerder gevaar had gelopen, had ze nu hooguit een seconde geaarzeld; toen was ze opgesprongen, had ze haar tas meegegrist en was ze weggerend.

Omdat hij de toegang tot de lift versperde, was ze naar de trap gehold…

Layla schreeuwde niet. Het idee dat het geluid eindeloos door het trappenhuis op en neer zou worden weerkaatst, joeg haar alleen nog maar meer angst aan, en ze deed juist haar best om niet in paniek te raken, om na te denken. Ze rende zo snel ze durfde op die verrekte rotschoenen, met één hand om de met zwart plastic omhulde trapleuning geklemd om haar evenwicht niet te verliezen. Terwijl haar lange blonde haar in haar mond waaide en haar tas tegen haar ribben stootte, staarde ze met ogen die uitpuilden van concentratie naar de traptreden die in een waas onder haar voeten voorbijtrokken, in de hoop dat ze niet zou vallen.

Op de vierde verdieping was beslist iemand. Er had een keer een vrouw tot die verdieping bij haar in de lift gestaan die steen en been had geklaagd over werken in het weekend.

Layla bleef hijgend en happend naar adem een paar treden boven de overloop van de vierde verdieping staan. Ze dwong zichzelf om stil te zijn, zodat ze kon luisteren.

Ze hoorde niets. Niemand.

Misschien was hij niet achter haar aan gekomen. Misschien was hij dat ook wel nooit van plan geweest. Misschien had hij niet eens een mes bij zich gehad.

Maar dat had hij dus wel…

Ze liep verder naar beneden, langzamer ditmaal, want haar knieën trilden en haar tenen gloeiden pijnlijk.

Ze trok de deur van de nooduitgang met een grote vier erop open en deed voorzichtig een stapje op de vloerbedekking.

‘Hallo!’

De liftdeur gleed open. In de lift stond de man. Rustig en roerloos, met het mes – het was inderdaad een mes! – nonchalant bungelend langs zijn zij.

Hij glimlachte.

Layla slaakte geschokt een kreet van angst en ongeloof. Ze haalde met haar tas uit naar zijn hoofd en raakte hem vluchtig. Er tuimelde allerlei rommel uit haar tas over hem heen en ze zag dat hij met een pijnlijk vertrokken gezicht wegdook. Ze keerde zich haastig weer om naar het trappenhuis en rende verder naar beneden.

Op de volgende overloop schopte ze haar pumps uit, en ze liet ze daar liggen.

Dat was beter.

Layla was niet echt fit, maar ze was wel jong en slank, en zonder haar torenhoge hakken ook erg wendbaar. Ze kreeg nu een bepaald loopritme te pakken. Ze raakte de traptreden amper nog aan, sprong vanaf de vijfde of zesde tree naar de volgende overloop en gebruikte de bocht in de leuning als een soort katapult om zich rond de betonnen hoeken te slingeren. Ergens achter zich hoorde ze een deur dichtslaan. Maar dat was heel ver weg.

Hij kreeg haar niet te pakken. Hij kreeg haar gewoon niet te pakken. Ze zou het gaan redden!

De snikken die haar keel dichtknepen sloegen om in hysterische blijdschap. Haar in een panty gehulde voeten glipten en slipten weg, maar dat gebruikte ze juist in haar voordeel. Ze was lekker bezig! Ze had alles onder controle.

Rennen springen vastgrijpen glijden en de hoek omslaan… Rennen springen vastgrijpen glijden draaien en de hoek omslaan…

Het was een soort glijbaan zonder matjes, maar wel met een extra grote portie angst. Maar dat gaf niet, want uiteindelijk zou het allemaal goed komen.

Terwijl er een maniakale proestbui in haar opborrelde, vloog Layla door de deur met bg erop en holde ze de glanzend geboende vloer van de grote, helder verlichte lobby op. Ze draaide zich zo snel om naar de uitgang dat ze met een harde klap op haar rechterzij viel, maar stond alweer overeind voordat het echt tot haar doordrong dat ze was gevallen.

De buitendeur bevond zich recht voor haar.

Haar vluchtroute was in het zicht. En niet zomaar in het zicht…

Haar vluchtroute was panoramisch.

Coldharbour was een nieuw gebouw, en de lobby was een grote ruimte met gladde, glimmende glazen wanden en een marmeren vloer die nog steeds naar steengruis rook en nog niet naar mensen. De voorgevel bestond volledig uit glas: rookgrijs en vanbuiten ondoorzichtig, maar vanbinnen kon Layla zien dat het op het slechts dertig meter verderop gelegen Oxford Street barstte van de mensen die zich een weg baanden door de vieze sneeuw om hun kerstinkopen te doen.

Ze rende naar de deur en graaide intussen onder haar oksel in haar tas; haar vingers veroorzaakten een complete chaos in de losse voorwerpen doordat ze paniekerig graaide en woelde.

De sleutels. De sleutels!

In het weekend moesten ze zichzelf binnenlaten en de deuren achter zich op slot doen. Het had iets te maken met het terugdringen van de beveiligingskosten. Gierige klootzakken. Ze wilde dolgraag horen hoe ze na dit voorval over het terugdringen van de kosten dachten…

Achter haar ging een deur open. Toen ze zich omdraaide, zag ze de man bij de ingang van het trappenhuis staan.

Hij kwam niet naar haar toe, hij rende niet; hij bleef daar gewoon staan kijken, terwijl zij ontsnapte.

Ze lachte kakelend als een heks naar hem.

‘Rot op!’ krijste ze. ‘Rot maar lekker op!’

Ze keerde zich weer om naar de buitendeur. In gedachten was ze al buiten. Was ze al veilig.

Waar waren die verrekte sleutels nou toch?

Opeens hoorde ze hen, het vertrouwde gerinkel van bekend metaal, en een fractie van een seconde stond Layla in gedachten al buiten in Oxford Street in die heerlijke natte smurrie. Ze liep de drukke stoep al op naast de vrouw met het blonde haar dat uit een flesje kwam en haar gothdochter. Ze wurmde zich langs de jonge man met het goedkope boeket bloemen die met zijn rug naar de glazen wand gekeerd links en rechts door de straat keek, wachtend op een speciaal iemand. Ze kon de natte stadse sneeuwvlokken al op haar warme wangen voelen smelten…

Maar toen drong het tot haar door dat het gerinkel van haar sleutels áchter haar klonk.

Layla draaide zich, nog altijd met één zoekende hand in haar tas, langzaam om.

De man had haar sleutels.

Misschien hadden ze zijn hoofd wel geraakt toen ze met haar tas naar hem uithaalde, of misschien had ze de sleutelbos niet eens in haar tas teruggestopt en had hij hem van haar bureau gepakt.

Het maakte niet uit hoe hij eraan kwam.

Hij had de sleutels.

En zij niet.

Hij wierp de sleutels met een lachje een klein stukje de lucht in. Ze landden met het rinkelende geluid van muntgeld in zijn hand. Vanaf de plek waar ze stond, kon Layla de sleutelhanger zien die haar flatgenoot Dougie voor haar had gekocht bij het benzinestation in Old Kent Road waar ze altijd tankten. Lisa Simpson nestelde zich tevreden tussen de in zwart leer gehulde vingers van de man met het mes.

Hij had haar bewust naar beneden gejaagd.

Dat besefte Layla nu. Nu het te laat was.

Hij had haar op de achtste verdieping kunnen vermoorden; hij had haar op de vierde verdieping kunnen vermoorden. Hij had haar waarschijnlijk in het trappenhuis kunnen inhalen om haar daar te vermoorden. Maar in plaats daarvan had hij haar naar deze plek gedreven, als zo’n dom schaap in dat televisieprogramma over boeren en Schotse collies.

Ze zag het aan zijn onopvallende gezicht: hij had haar precies waar hij haar wilde hebben. Hier in deze helder verlichte, grote ruimte waar talloze mensen langskwamen.

‘Hou moed,’ zei hij. ‘Ik ben niet wreed.’ Hoewel hij niet erg hard praatte, zwol zijn stem aan tot hij de hele marmeren lobby vulde en zachtjes van alle kanten op haar afkwam.

De man stopte haar sleutels in zijn zak en wandelde nu bijna nonchalant naar haar toe; de hand met het mes erin zwaaide licht heen en weer langs zijn zij en zijn prevelende stem streelde haar als een zachte bries.

‘Ik kom niet om je te straffen.’

Ze draaide zich om en beukte met haar vuisten op de deur. Het gebouw was gloednieuw; er rammelde niets, er gaf niets mee, en het harteloze glas slikte het geluid moeiteloos in en boerde niets uit.

Layla haalde heel diep adem, net zo diep als die allereerste keer vierentwintig jaar geleden, en schreeuwde.

Het enige wat er uit haar mond kwam, was een gesmoord gepiep dat als een dwaze witte muis door de echoënde lobby dribbelde. Ze probeerde het nog een keer, maar haar keel zat zo strak dichtgeknepen dat er nauwelijks lucht in of uit kon.

Layla werd opeens zo overweldigd door haar angst dat ze haar rug tegen het koude glas drukte, een oneindige centimeter van de plek vandaan waar mensen veilig waren, en wachtte tot de man haar had bereikt.

Hij bleef voor haar staan.

‘Vredig zul je slapen in mijn armen,’ mompelde hij vriendelijk.

Tot op de allerlaatste seconde geloofde Layla Martin gewoon niet dat ze zou – of kon – worden vermoord. Ze wist zeker dat iets haar zou redden.

Maar dat gebeurde niet.

Het mes was in haar gegleden; het bloed was uit haar gekomen en had de handen van de moordenaar verwarmd met de vreugde van zijn creatie.

In het begin had het meisje als een vis op de vloer liggen spartelen. Maar zodra ze het eenmaal begreep, was ze rustiger geworden en gestorven zoals het hoorde.

Mooi.

Met dankbare ogen starend naar zijn gezicht tot het licht doofde.

Terwijl zij leegliep, was hij volgestroomd.

Voor het eerst in lange tijd had zijn hart weer geklopt, en hij had gehuild van opluchting.

‘Dank je wel,’ had hij snikkend bij haar met gestold bloed besmeurde oor gefluisterd. ‘Dank je wel.’

En hij wist dat hij dit nog een keer zou doen.

Wílde doen. Móést doen.

Dat hij ernaar uitkeek.

2

Eve Singer braakte haar ontbijt uit in de glanzende, witte wc-pot.

Geroosterd brood en Marmite.

Ze zat geknield met haar steile, donkere haar in haar vuist geklemd in haar nek op de glinsterende zwarte vloer en legde haar wang tegen de pot om te wachten of ze de Chinese afhaalmaaltijd van de vorige avond ook nog zou uitspugen. Terwijl haar maag daarover nadacht, staarde Eve versuft naar de woorden onder de rand: armitage shanks.

Prima kwaliteit.

Sinds ze bij iWitness News werkte, had ze al in heel wat wc-potten overgegeven en ze beschouwde Armitage Shanks als een oude vriend die haar hoofd troostend ondersteunde met een koele, porseleinen hand, terwijl zij kokhalsde en kreunde. Natuurlijk waren Mrs. Twyford en Dr. Imperial er ook nog, plus een aantal minder bekende fabrikanten die haar door de jaren heen vaag waren bijgebleven, maar ze voelde zich altijd het meest op haar gemak wanneer ze een wc-pot van Shanks vol kotste.

Het bestaan van een televisiemisdaadverslaggever was opwindend, maar Eve werd misselijk van de aanblik van bloed. En in de drie jaar dat ze nu plaatsen delict bezocht waar een bloederige moord had plaatsgevonden, had ze heel wat mogelijkheden gehad om haar braaktechniek te perfectioneren.

De braaksessie van die dag was een topper.

Ze had vanuit Oxford Street helemaal niets kunnen zien vanwege het eenrichtingsglas, dus nadat ze voor de camera verslag had gedaan, was ze naar binnen geglipt via een zijdeur die werd bewaakt door een groentje van de politie dat niet opgewassen was geweest tegen haar combinatie van gevlei en dreigementen – een tactiek die haar vaste cameraman, Joe Ward, ‘vleigementen’ had gedoopt.

De politieman had haar binnengelaten en Eve wenste nu bijna dat hij dat niet had gedaan.

Het lichaam was al weggehaald, maar het bloed alleen was al erg genoeg geweest.

Voordat haar maag zich omkeerde, had Eve geschokt de enorme hoeveelheid ervan in zich opgenomen. Talloze spetters op de glazen wanden en een groot, kalm, roodbruin meer, alsof iemand de jonge vrouw met reuzenhanden had vastgegrepen en haar als een tube tandpasta had leeggeknepen. Aan de ene zijkant, waar de moordenaar vanuit het meer op de droge marmeren wal was gestapt en door de voordeur naar buiten was gewandeld, liep een heel spoor van rode voetstappen.

Bij deze herinnering kokhalsde Eve nogmaals boven de wc-pot, maar daarna leunde ze met haar voorhoofd tegen de rand en probeerde ze hijgend te denken aan sterren en pony’s. Dat viel niet mee wanneer ze bezig was met iets wat iedereen behalve Human Resources aanduidde als ‘de dodendienst’. Een eindeloze reeks lijken, zwarte lijkzakken en bloedvlekken.

Ze was negenentwintig, maar op dagen als deze voelde ze zich veertig. De maagzweer die ze al had, laaide in stressvolle situaties ook altijd weer op. Waarschijnlijk was het een maagzweer. Ze hoopte maar dat het een maagzweer was, want ze had geen tijd om zich door een dokter te laten onderzoeken.

‘Alles oké daarbinnen?’

Een mannenstem buiten bij de deur.

Eve hief haar hoofd net lang en hoog genoeg op om er voldoende kracht uit te peuren om nijdig te klinken.

‘Klinkt het soms alsof alles hier oké is?’

Ze liet haar gezicht weer zakken en voelde het koude zweet in haar nek opdrogen.

Die klootzak van een Guy Smith.

Ze vond het vreselijk als anderen wisten dat ze een zwakke maag had. In dit vak moest je keihard zijn. Als je niet keihard was, werd je er uitgepikt en als een gewonde gnoe aangevallen.

Zeker als je een gewonde vrouwelijke gnoe was.

Eve spuugde wat speeksel uit en staarde met een vies gezicht in de porseleinen wc-pot. Blijkbaar vond haar maag het zo wel genoeg, dus ze stond langzaam op, trok de wc door en deed de deur van het wc-hokje open.

Guy Smith van News 24/7 stond in de door showbizzachtige gloeilampen omgeven spiegel naar zijn wenkbrauwen te turen.

Eve spoelde haar mond, waste haar gezicht en trok een papieren droogdoekje uit het apparaat.

‘Ziek, hè?’ zei Guy.

Eve bekeek haar spiegelbeeld vluchtig en antwoordde toen vinnig: ‘De curry van gisteravond is gewoon niet goed gevallen.’

Hij grijnsde sluw en gebaarde met zijn duim naar de deur. ‘Nee. Degene die dat heeft gedaan, bedoel ik. Ziek.’

Eve nam hem achterdochtig op. Ze vertrouwde Guy Smith echt voor geen meter. Hij was ijdel als een tienermeisje en kon ook net zo overtuigend liegen. Bovendien praatte hij werkelijk altijd tegen haar borsten, alsof haar tieten de spiegel van haar ziel waren. Ze kneep het gebruikte droogdoekje tot een prop en gooide het in de afvalemmer.

‘Wat doe je hier eigenlijk, Guy?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Volgens mij leven we in een vrij land.’

‘Dit zijn anders wel de damestoiletten, hoor.’

Guy likte over zijn duim en streek een weerbarstig haartje terug in zijn wenkbrauw. ‘Ben je altijd zo lichtgeraakt?’

‘Ja.’

Ze klopte de knieën van haar nette zwarte, lange broek af en liep naar buiten in de hoop van hem af te zijn. Helaas volgde Guy haar langs de achterkant van de uitgestrekte lobby, waar het inmiddels krioelde van de politiemensen en leden van forensische teams. Het was al laat en achter de glazen muren fonkelden de kerstlichtjes in Oxford Street.

Twee agenten die diep met elkaar in gesprek waren, werden weerspiegeld door de donkerrode plas waar het slachtoffer was leeggebloed. Een van hen was hoofdinspecteur Huw Rees. Hij moest niets van verslaggevers hebben, dus ze bleven vlak langs de muur lopen en vertrokken in uit ervaring geboren stilte.

Zodra ze buiten kwamen, liep Guy meteen verder, maar Eve bleef staan en glimlachte naar de jonge politieagent die haar had binnengelaten. ‘Bedankt,’ zei ze. ‘Je hebt een drankje van me tegoed.’ Ze zocht in haar handtas. ‘Ik ben Eve,’ zei ze, ook al wist hij dat waarschijnlijk al. ‘Dit is mijn kaartje.’

Het was een goed visitekaartje. Ze had het zelf ontworpen. Zwart met witte letters en in één hoek een enkele rode bloedvlek.

eve singer

iwitness news

misdaadverslaggever

‘Dank je,’ zei hij.

‘Op de achterkant staat mijn mobiele nummer,’ wees Eve. ‘Bewaar het dus goed voor het geval dat je ooit iets interessants tegenkomt.’

‘Oké,’ zei hij enthousiast. ‘Dat zal ik doen.’

Ze wist dat hij dit ook inderdaad zou doen. Dat deden ze altijd. Ze belden haar altijd en zij trakteerde hen altijd op een drankje om hun te laten weten dat ze allemaal aan dezelfde kant stonden in de strijd tegen de misdaad; daardoor was ze meestal ook de eerste burger die ze belden zodra er iets bloederigs was voorgevallen. Zonder het netwerk van ingewijden dat ze zorgvuldig had opgebouwd, zou ze haar werk niet kunnen doen. Politiemensen, ambulancebroeders, brandweerlieden, medewerkers van het mortuarium en het gerechtsgebouw. Ze beschouwde hen als haar vangnet voor al die keren dat ze iemand nodig had die haar binnenliet, een oogje dichtkneep, veelbetekenend knikte of knipoogde. Voor al die keren dat ze een beetje hulp nodig had. Afgelopen Kerstmis had ze een fles roze champagne gekocht voor een ambulancechauffeur die Mandy Flynn heette en vandaag had Mandy haar de naam van de dode jonge vrouw verteld. Diezelfde avond al zou iWitness een foto tonen van Layla Martin, terwijl News 24/7 haar nog steeds zou omschrijven als een vierentwintigjarige vrouw, en was Eves baan weer veiliggesteld.

In elk geval voor een paar dagen.

In gedachten nam Eve de komende uren door. Wat er moest worden gedaan, wie er moest worden gebeld. Mevrouw Solomon stond altijd boven aan de lijst. Eve zou niet voor middernacht thuis zijn en dat hield in dat de oppas dubbel moest worden betaald.

Niets aan te doen. Een moord was nu eenmaal een moord.

Guy Smith kwam naast haar lopen. ‘Weten we al wie ze is?’ vroeg hij, maar hij verbeterde zichzelf snel: ‘Was.’

Eve haalde haar schouders op. Als zij succes wilde boeken, moest Guy Smith falen. Het zat niet echt in haar aard, maar zo werkte het nu eenmaal in haar wereldje en dat wist iedereen.

Het was halfzes en al donker, en in het licht van de kerstverlichting die boven Oxford Street was gespannen, zag alles eruit als een filmdecor. Een zorgvuldig verlichte thriller met een enorme massa nieuwsgierige winkelende mensen en borrelende kantoormedewerkers die hun nek strekten om een glimp op te vangen van iets wat ze eigenlijk niet wilden zien.

‘Zullen we samen een taxi nemen?’ stelde Guy voor. Hij zwaaide al met zijn arm. ‘Die verrekte aap van me is ervandoor gegaan.’

Daarmee bedoelde hij dat zijn cameraman zonder hem was vertrokken. Joe was ook al weg, maar dat was niet erg. Eve nam haar reportage altijd op vóórdat ze overgaf.

‘Ik moet een andere kant op dan jij,’ zei ze. Dat was nog waar ook. Ze wilde terug naar kantoor om het item over Layla Martin aan te passen, zodat het net als nieuw leek voor de ochtenduitzending.

‘Nou, misschien moet ik wel dezelfde kant op als jij,’ zei hij met een veelzeggende knipoog.

Eve was niet onder de indruk. Guy Smith flirtte met alles en iedereen. Ze was zijn type niet eens. Ze had hem een jaar eerder tijdens de nts-prijsuitreiking voor het beste televisieprogramma gezien met zijn type: een giechelende tiener die het feest na afloop met haar schoenen in haar handen verliet en zo dronken was dat ze bijna omviel.

Er bleef een zwarte taxi stilstaan en Guy hield het portier uitnodigend voor haar open.

‘Prettige avond nog,’ zei ze, en ze liep weg onder de lichtjes van de als een kerstkaart ogende straat.

3

De twintig minuten durende wandeling van metrostation Osterley naar haar huis voerde Eve door stille straten die aan beide kanten werden omzoomd door van die kenmerkende door de middenklasse bewoonde twee-onder-een-kapwoningen. Het was echt zo’n wijk waar de bewoners met elkaar samenwerken om hun oude rode telefooncel te behouden, maar nooit bij elkaar over de vloer kwamen. De stoepen waren sneeuwvrij gemaakt en bestrooid met strooizout. De ramen aan de voorkant van de huizen werden omlijst door fonkelende kerstverlichting, aan de deuren hing een krans van dennenappels, en aan de hekjes hing een bordje met de tekst: kerstman, hier graag stilhouden! Met Pasen waren er hazen en eieren; met Halloween uitgeholde pompoenen.

Een halfuur met de metro en ze bevond zich in Narnia.

Op één ding na. Tussen zonsopgang en elf uur ’s avonds werd de lucht boven Isleworth om de twee minuten verscheurd door het oorverdovende gebulder van een lijnvliegtuig dat op Heathrow ging landen, zo laag en traag dat Eve het patroon op de banden van het landingstoestel kon zien. Na elk vliegtuig herstelde de stilte zich zo volledig dat de volgende vlucht telkens weer als een schok kwam. De mensen die hier een huis kochten, wenden er snel aan of vertrokken weer. Degenen die bleven, leerden leven met het golvende ritme, als zeelieden op het water. Ze sliepen door het sidderende gebrul van elk overscherend vliegtuig heen, maar werden wel wakker van een jammerende baby. Ze spraken in tekstblokken van twee minuten en deden geen moeite om hun stem te verheffen om over het lawaai heen te komen, maar zwegen halverwege een zin, om vervolgens met een perfect gevoel voor timing weer verder te gaan waar ze waren gebleven of hun verhaal met gebaren en een glimlach af te maken. Ze merkten de jumbojets niet eens meer op die kalmpjes over hun dak zweefden, amper hoger dan de bomen en met vleugels die met gemak drie straten bestreken. Als de vliegtuigen kilometers vóór hun eindbestemming uit de lucht waren gevallen, zouden de bewoners van Isleworth en Hounslow tot de ontdekking zijn gekomen dat er iets fundamenteels ontbrak aan hun wereld, ook al had het waarschijnlijk wel even geduurd voordat ze vaststelden wat dat dan precies was.

De moord op Layla Martin had de rest van een lange dag opgeslokt en het was inmiddels ruim na sluitingstijd op Heathrow.

Nu er geen vliegtuigen meer overvlogen, was het spookachtig stil. Eve vond het een beetje verontrustend.

Zenuwslopend.

Haar oren, die waren gewend dat ze werden bestookt met korte lawaaiige uitbarstingen, spitsten zich nerveus in de stilte.

Dat was ook precies de reden dat ze de voetstappen al van heel ver hoorde aankomen.

Het geluid klonk achter haar, maar niet dichtbij, dus ze vond het niet nodig zich om te draaien om te zien wie het was. Over nog geen vijf minuten zou ze thuis zijn. Ze had deze route al honderden keren afgelegd. Dit was haar eigen straat; dit waren haar eigen buren; een stukje verderop stond haar eigen straatlamp, haar eigen rode telefooncel.

Eve voelde zich veilig.

Min of meer.

Ze ging iets sneller lopen, maar maakte zichzelf wijs dat ze dit alleen maar deed om zo snel mogelijk thuis te zijn, in de warmte en uit de bitterkoude nacht. Dat ze alleen maar zo schrikachtig was vanwege de recente nabije aanwezigheid van een gewelddadige dood.

De voetstappen achter haar voerden hun tempo ook op.

Luider. Dreigender.

Dichterbij.

Veel dichterbij.

Zo dichtbij dat Eve zich nu niet meer kon omdraaien om naar de man te kijken (het móést wel een man zijn; het was altijd een man) zonder bang over te komen. Ze kon niet zeggen waarom ze niet zo zenuwachtig wilde overkomen als ze zich voelde, maar het was wel zo. Ze wilde net zo zelfverzekerd overkomen als ze zou hebben gedaan als het één uur ’s middags was geweest, en er verkeer langskwam en jonge moeders met een kinderwagen op weg naar school waren om hun kinderen op te halen… Niet één uur ’s nachts, een tijdstip waarop iedereen lag te slapen en de straatlampen bizarre schaduwen wierpen tussen de geparkeerde auto’s en achter de bomen.

Ze ging nog iets sneller lopen.

En hij ook.

Eves hart klopte onder in haar keel.

Als de man geen kwaad in de zin had, zou hij dit toch zeker niet doen? Dan zou hij niet zo dicht achter een vrouw gaan lopen die in haar eentje midden in de nacht buiten liep, tenzij hij haar in het beste geval de stuipen op het lijf wilde jagen. Niemand was toch zo stom, of wel? Zo onnadenkend.

Hij wist heel goed wat hij deed.

Honderd meter voor zich zag Eve haar heg, verlicht door een straatlamp. Het onverzorgde groen puilde uit tussen zijn nette buren.

Ze moest echt eens een elektrische snoeischaar aanschaffen. Of een man met een elektrische snoeischaar zien te krijgen.

Ze focuste zich op de verwilderde ligusterhaag. Stak in gedachten haar handen er al naar uit, terwijl haar bonzende hart aanzwol in haar keel en hoofd.

De voetstappen klonken nu pal achter haar. Hij was dichterbij dan zelfs de grootste stomkop zou zijn gekomen. Zo dichtbij dat hij zijn handen maar hoefde uit te steken om de bungelende uiteinden van haar wollen sjaal vast te grijpen en haar achteruit te trekken tot ze omviel…

Zo dichtbij dat hij haar kon vermoorden.

Ze zou het niet redden!

In een afschuwelijke fractie van een seconde had Eves rationeel denkende geest alle hoeken en afstanden berekend, en haar duidelijk gemaakt dat ze haar heg, haar hekje, haar huis en haar toekomst allemaal niet zou halen.

Ze slaakte bijna een kreet van angst bij die gedachte.

Maar in plaats daarvan draaide ze zich om naar haar moordenaar.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze.

De man bleef abrupt staan, anders waren ze tegen elkaar op gebotst. Hij droeg een zwart jack met daaronder een sweatshirt met capuchon en een donkere sjaal. De sjaal was om de onderste helft van zijn gezicht gewikkeld en de capuchon wierp een schaduw over zijn ogen.

‘Zou ik u iets mogen vragen?’ zei Eve.

Ze had niet eens geweten dat ze iets ging zeggen. En toch rolden de woorden nu zomaar uit haar mond! Ze stelde geschokt vast dat ze heel kalm klonk. Vanbinnen beefde ze van angst, maar haar stem trilde niet, brak niet. Het was een middagstem, vol langslopende moeders en helder daglicht.

Op een of andere manier glimlachte haar mond zelfs.

‘Er lopen zoveel gekken rond…’ zei ze.

De woorden bleven hangen in de koude nachtlucht. Een normaal mens zou nu iets zeggen. Zou glimlachen of knikken en het met haar eens zijn: ja, er liepen inderdaad heel veel gekken rond buiten…

Deze man zei niets.

Eves hersens voelden loodzwaar aan, maar haar mond dacht nog steeds na…

‘Zou u het vervelend vinden om me naar huis te brengen?’ ging ze verder.

De man deinsde achteruit. Het licht van de straatlamp glinsterde even in zijn ogen.

‘Het is hier iets verderop in de straat,’ voegde ze er haastig aan toe, ‘en ik zou me veel veiliger voelen als ik u bij me had.’ Ze wist niet hoe ze op dit stomme idee was gekomen, maar het was er nu eenmaal uit en ze kon het niet meer terugnemen.

De man leek even heen en weer te wiegen, eerst naar achteren en toen naar voren, alsof hij misschien wel van plan was om weg te rennen.

Of aan te vallen.

Toen zei hij zacht en gedempt door zijn sjaal: ‘Oké.’

‘Dank u wel,’ zei Eve.

Elke vezel in haar lijf schreeuwde tegen haar dat ze hem in zijn kruis moest schoppen en moest vluchten… Maar in plaats daarvan draaide ze zich om en boog ze haar hoofd een stukje om hem uit te nodigen met haar mee te lopen.

Na een korte aarzeling deed hij dit.

Ze liepen zwijgend verder. Langs haar telefooncel naar haar straatlamp, haar verwilderde heg en ten slotte haar houten hekje, dat als bij toverslag voor hen opdoemde.

Met een snelle beweging duwde Eve het hekje open, glipte ze naar binnen en draaide ze zich op haar hakken om, zodat ze het hekje weer dicht kon doen.

Ze duwde ertegen tot het met een klikje in het slot viel en keek hem ademloos aan.

Hij stond daar maar naar haar te kijken. Roerloos.

‘Dank u wel,’ zei ze. ‘Dat was heel aardig van u.’

Hij aarzelde. Toen knikte hij even, en hij zei: ‘Ja.’

‘Goedenavond dan maar,’ zei ze.

Hij zei niets.

‘Vrolijk kerstfeest,’ zei ze.

Hij zei niets.

Eve ademde diep in en dwong zichzelf als een normaal, niet-angstig mens de man de rug toe te keren.

Ze liep haastig met kippenvel over haar hele lijf over het tuinpad, begeleid door het vliegtuiggebulder van haar eigen bangheid, en balde een vuist rond de sleutels in haar zak; de Yale-sleutel stak tussen de knokkels van haar wijs- en middelvinger uit, klaar om te doorboren en open te rijten.

Ze hoorde het hekje piepen; ze voelde dat hij erdoorheen liep, en zette zich schrap voor de duw en val op het betonnen pad. Ze voelde haar hoofd al op de grond landen en voelde het gewicht van een moordenaar al op haar rug, ze rook de geur van de harde aarde en het kille onkruid al onder haar wang…

Ze draaide zich met de sleutel in haar hand geklemd om.

Doodsbang en moordzuchtig.

De man was verdwenen.

4

Eve glipte het huis binnen, draaide zich om en drukte zich als een gekko tegen de voordeur, alsof de sleutel en de grendel niet genoeg waren om hem dicht te houden. Haar ademhaling stootte in korte, trillende wolkjes tegen het hout en haar benen waren gevoelloos.

Uit de woonkamer aan de voorkant klonk het geluid van de televisie. Komische muziek die het ingeblikte gelach van een comedyserie aanmoedigde.

Ze bleef een volle minuut lang met een bonzend hart staan luisteren. Uiteindelijk zette ze zich af tegen de deur. Ze was thuis. Ze was veilig.

En ze voelde haar benen opeens ook weer…

Nu alles achter de rug was, vond ze zichzelf behoorlijk dwaas.

Ze giechelde.

Die arme man! Waarschijnlijk had ze hem waanzinnig laten schrikken door zich plotseling naar hem om te draaien en te eisen dat hij met haar meeliep naar huis! Geen wonder dat hij er als een speer vandoor was gegaan. Ze was zelf een beetje gestoord!

Eve giechelde weer, weliswaar nog steeds rillerig, maar ze begon al enigszins tot rust te komen. Terwijl ze haar sjaal losmaakte, en haar handschoenen en jas uitdeed, trok haar angst zich langzaam terug in de uithoeken van haar wezen. Toen liep ze de voorkamer in.

Mevrouw Solomon zat op de bank iets blauws en vormeloos te breien. Ze was een enorme vrouw met een beginnende Chinese hangsnor en dikke armen die waren bedekt met zachte, witte huid, alsof ze van rauw deeg was en zo kon worden uitgerold.

‘Hallo,’ zei Eve zacht. ‘Slaapt hij?’

‘Ja, nú wel,’ zei mevrouw Solomon veelbetekenend. Dat hield in dat ze vond dat ze elke cent van haar salaris had verdiend, en dat Eve dus vooral niet moeilijk moest doen en gewoon het hele uur na middernacht diende te betalen, ook al was het pas vijf over.

Eve deed niet moeilijk. Ze was veel te moe om moeilijk te doen. Ze bedankte mevrouw Solomon alleen maar, betaalde haar en liep met haar mee naar de deur. Terwijl ze deze openmaakte, deed ze voorzichtig een stapje naar achteren, maar er stond niemand te wachten. Geen idiote gek met een bijl die mevrouw Solomon in tweeën hakte en daarna door het hele huis stormde.

Nee, natuurlijk niet. De man die haar naar huis had gebracht, was ongevaarlijk geweest. Echt volkomen ongevaarlijk. Zij was zelf degene die zich krankzinnig had gedragen!

De moord op Layla Martin had haar flink van haar stuk gebracht.

Toch schoof ze na het vertrek van mevrouw Solomon de grendel weer dicht. Ze zette de verwarming lager en dronk een glas water dat zo koud was dat haar vingers ervan tintelden.

Ze tilde haar hamster, Knabbel, uit zijn kooi in de voorkamer om hem welterusten te wensen. Zijn snorharen trilden zacht tegen haar wang en zodra ze hem terugzette, rende hij naar zijn looprad alsof het een vluchtauto was. Eve deed het licht uit en liep naar boven, begeleid door het zachte gepiep van zijn gejaagde niet-ontsnapping.

Ze ging haar vaders kamer binnen en keek op hem neer.

Wat werd hij klein!

Duncan Singer was altijd een grote man geweest. Niet dik, maar wel stevig gebouwd. Vol leven, vrijgevigheid en grappige verhalen.

Nu begon hij te krimpen. Zijn oude kleren zwabberden om zijn lichaam en de nieuwe waren maatje large van de jongensafdeling.

Hij lag op zijn rug en zijn mond hing een beetje open, maar hij snurkte niet.

Hij ademde alleen maar heel diep in.

En weer uit.

Over zijn gezicht liepen verticale rimpels die de vrolijke kraaienpootjes rond zijn ogen langzaam maar zeker opslokten. Zijn haar werd dun en grijs, net als zijn huid.

Hij was vijfenvijftig, maar leek wel zeventig.

De hekjes van zijn bed waren omhooggeklapt. Hij was er nog nooit uit gevallen, maar dwaalde tegenwoordig wel vaak ’s nachts rond. De hekjes waren hooguit bedoeld om hem te ontmoedigen, maar waren tot dusver heel effectief gebleken.

Eve ging zitten.

Hoewel ze haar vader niet wakker wilde maken, pakte ze wel zijn hand vast.

Zijn handen waren niet gekrompen. Ze voelden aan zoals ze altijd hadden aangevoeld: groot en ruw als van een arbeider. Het waren handen die huizen hadden bedraad, bebloede knieën hadden schoongemaakt, grote glazen bier hadden opgetild en stokken hadden weggegooid voor honden. Nu waren het handen die lepels lieten vallen en een broek niet konden dichtknopen.

Eve kon nooit naar zijn handen kijken zonder terug te denken aan die keer dat deze haar haren uit haar ogen hadden gestreken toen ze op haar zevende zo ontzettend had opgezien tegen de footbag-race op de sportdag op school. Toen ze bang was geweest dat ze te langzaam zou rennen en als laatste zou eindigen; dat ze te snel zou rennen en zou vallen; dat ze de emmer zou missen met de footbag. Toen ze overal bang voor was geweest, maar vooral voor doodgaan, want dat had haar moeder een paar maanden daarvoor gedaan, hen allemaal in diepe shock achterlatend door de onverwachte sterfelijkheid…

Tegen de tijd dat de footbag-race via het blikkerige omroepsysteem werd aangekondigd was Eve zo over haar toeren dat ze dikke tranen in haar ogen had.

Haar vaders handen hadden ze weggeveegd en hadden haar neus schoongeveegd, en toen had hij gezegd: ‘Je hoeft helemaal niet te winnen, Evie. Je hoeft alleen maar door te gaan tot je er bent.’

Dat was een openbaring voor haar geweest. Hij verwachtte helemaal niet van haar dat ze zou winnen en het kon hem niet schelen als ze verloor. Voor het eerst besefte ze dat de afloop niets zou veranderen aan zijn liefde voor haar of aan haar wezenlijke waarde. En ze had geknikt, gerustgesteld door de eenvoud van de taak die voor haar lag.

Iederéén kon gewoon doorgaan, zelfs zij!

Vervolgens had ze heel hard gerend zonder te vallen en was de footbag prachtig midden in de rode emmer beland; daarna had ze zich op haar hakken omgedraaid en was ze teruggegaan, rennend door de stilte, alleen begeleid door haar eigen ongelijkmatige ademhaling.

Ze had niet achterom durven kijken, bang dat ze zou zien dat ze door de andere kinderen werd ingehaald.

In plaats daarvan was ze gewoon doorgegaan, was ze regelrecht naar de opengesperde armen van haar vader gerend tot ze had gewonnen. Duncan Singer had haar in het zonlicht opgetild, hoog boven de madeliefjes tussen het gras en de rechte, witte krijtlijnen. Opgetild met diezelfde grote, ruwe handen.

Het was hun familiemotto geworden.

Gewoon doorgaan.

Dat was ook precies wat ze allemaal hadden gedaan in de maanden nadat Maggie Singer was overleden. En in de jaren daarna. Niet omdat ze wisten waar ze naartoe gingen of waarom, maar omdat het enige alternatief inhield dat ze…

Stop.

Duncan Singer was doorgegaan met werken, met geld verdienen, met het creëren van een thuis en een leven voor hen allemaal. Haar jongere broer Stuart was zelfs zo goed doorgegaan met zijn leven dat Eve hem inmiddels al twee jaar niet had gezien. Hij woonde in Aberdeen, werkte op een boorplatform en had een vriendin die ze nog nooit had ontmoet. Rachel, Ruby of iets anders wat begon met een R.

Eve zelf was gewoon doorgegaan tot ze de baan bij iWitness News kreeg, terwijl de meeste leeftijdsgenoten nog zwoegden in een baantje bij de plaatselijke radio. Toen ze het haar vader vertelde, had hij haar een stevige knuffel gegeven, precies zo een als op die sportdag heel lang geleden, en gezegd: ‘Noddy en Groot-Oor.’

Eve had gelachen en gevraagd wat hij daarmee bedoelde. Toen hij haar niet-begrijpend aanstaarde, had ze herhaald wat hij had gezegd, en hij had eveneens gelachen en gezegd: ‘Geen flauw idee!’

Toen was het nog grappig geweest.

Toen was het leven nog heel anders geweest…

Nog geen jaar daarna had ze haar flat in Camden opgezegd met het uitzicht op Regent’s Canal en ironische inrichting, en was ze teruggekeerd naar het huis van haar ouders dat ze had gedacht voorgoed te hebben verlaten. In het begin had ze weerzin gevoeld, maar nu, drie jaar later, berustte ze in haar lot. Vond ze het zo nu en dan zelfs troostrijk. Wanneer ze wakker werd tussen de popsterren en teddyberen, voelde ze zich soms weer veertien.

Maar tegen de tijd dat ze naar bed ging, voelde ze zich altijd oud.

Eve stond op, vouwde de oude geruite deken open die op het voeteneind van het bed lag en legde hem over haar vader heen, zodat zijn armen niet koud werden.

De deken was een familie-erfstuk. Ze hadden hem al jaren. Alleen al de geur riep herinneringen op aan een zonnige jeugd.

Ze hadden toen een heel oude Triumph gehad met beige leren bekleding en stoelen die een beetje achterover helden, zodat ze zich liggend onder die deken veilig en prettig voelde, terwijl haar vader ‘hun’ liedje zong. Ze herinnerde het zich slechts vaag:

‘“There were birds in the sky…”’

Eve wenste dat ze weer kind was, slapend op de achterbank met haar wang op het gebarsten leer en met haar moeders hand op haar schouder, terwijl haar vader reed. Waarheen? Wie zou het zeggen? Dat deed er ook niet toe. Hij had de leiding en zou ervoor zorgen dat ze allemaal veilig waren tot ze daar aankwamen.

Ze had zich sinds het begin van zijn ziekte niet meer veilig gevoeld en miste het zoals ze een ledemaat zou missen.

‘Ik hou van je, pap,’ fluisterde ze.

Haar vaders ogen knipperden en gingen open, en hij glimlachte heel even naar haar.

Alsof hij wist wie ze was.

5

De moordenaar liep wankelend weg bij de uitpuilende heg in College Road.

Waar was hij in vredesnaam mee bezig?

Hij ging bijna terug. Draaide zich al bijna om, om haar tuinhekje open te maken, over het met ijs bedekte pad achter haar aan te gaan en zijn werk af te maken.

Toch deed hij het niet.

Waarom niet?

In plaats daarvan liep hij verder zonder te zien waar hij was of waar hij eventueel naartoe ging. Onverschillig. Verward en verbijsterd. Wat was er zo-even gebeurd? Hij wist het niet. Hij wist het echt niet!

Hij had haar gezien in Oxford Street, waar hij tussen de menigte winkelende, starende mensen had gestaan, aanschurkend tegen hun ontzag, genietend van hun gedempte stemmen, smullend van hun geschokte reacties.

Er was echter iets bijzonders met haar geweest, met die verslaggeefster. Een of andere band. Hij wist niet precies wat het was, alleen maar dat het een huivering van genot bij hem had opgeroepen.

En een zekere hoop.

Daarom was hij haar gevolgd naar een kantoorgebouw.

Daar had hij heel lang staan wachten, met het kleverige mes in zijn zak.

Na verloop van tijd was hij haar opnieuw gevolgd, bijna helemaal tot aan haar huis. Bijna helemaal! Totdat ze zich had omgedraaid…

Zou ik u iets mogen vragen?

Alsof ze hem kende! Alsof hij een heel normale man was! Alsof ze hem vertróúwde.

De moordenaar bleef stokstijf staan in de sneeuw onder een straatlamp en blies verbaasd wolkjes adem uit in de lucht.

Ze had hem vertróúwd.

Ze had hém vertrouwd!

In de kegel van wit licht legde de moordenaar een hand op zijn gevoelloze hart, omgeven door sneeuwkristallen die, te klein om echt te vallen, als een sterrenwolk om hem heen wervelden.

Niemand had hem ooit vertrouwd, zelfs zijn moeder niet. En nu had deze vrouw hem alles toevertrouwd wat ze had, had ze hem haar leven toevertrouwd. Het ene moment had hij het haar nog willen afnemen en het volgende lag het in zijn vermogen om het haar te schenken.

Ze had haar leven in zijn handen gelegd.

En in plaats van het af te nemen, had hij het aan haar teruggegeven!

Hij had genade getoond, terwijl hij nooit had geweten dat hij die bezat.

De enige vraag was: waarom?

6

2 december

‘Ik heb gehoord dat je het sanitair hebt ondergekotst.’

Ross Tobin leunde tegen de deur van de montagekamer en zijn brede grijns ontblootte tanden die bruin zagen van de veertig sigaretten die hij elke dag rookte. Hij was in dat opzicht ontzettend strijdlustig en had zijn dagelijkse portie van dertig verhoogd in een openlijke daad van verzet tegen het verbod op roken op de werkplek. Omdat hij niet langer in het gebouw zelf mocht roken, besteedde Ross negen uur van elke tienurige werkdag aan het op- en aflopen van de vier trappen van de redactieruimte naar de straat en terug. Dit hield hem, samen met zijn rookverslaving, slank, ondanks zijn dieet van Big Macs en kebabs laat op de avond. Eve stelde zich in gedachten voor dat zijn lichaam een onverwachte hartaanval aan het plannen was en ze was overduidelijk niet de enige. Viltstiftgraffiti in de damestoiletten meldde: ross tobin = rotbaas en zelfs de schoonmakers hadden dit niet verwijderd.

‘Wie heeft je dat verteld?’ zei ze. Ze geloofde niet dat het Joe was geweest, maar als hij het wel had gedaan, zou hij daarvoor boeten.

‘Guy Smith heeft het aan zijn cameraman verteld, en die heeft het aan Gareth van het sportkatern verteld, en hij heeft het weer aan Terry van beneden verteld.’

Terry van de radio. Eve slaakte een diepe zucht. Dat was de ellende van werken op de redactie. Zelfs de mannen roddelden.

‘Zijn dat de opnames van Oxford Street?’ vroeg Ross met een knikje naar het scherm.

‘Inderdaad,’ zei ze. ‘Ik pas de boel een beetje aan en daarna gaan we terug.’ Haar eerste verslag was live uitgezonden, maar ze hadden een opgepoetste versie nodig om uit te zenden tot het volgende liveverslag.

‘De politie heeft de naam van het slachtoffer nog niet vrijgegeven, maar iWitness kan melden dat het gaat om de vierentwintigjarige Layla Martin, die werkte voor Launchtime Advertising op de achtste verdieping van het gloednieuwe Coldharbour-gebouw hier in Oxford Street.’

Achter Eve fonkelde vrolijke feestverlichting; zonder het geluid had ze net zo goed een item over kerstinkopen kunnen presenteren.

Dat herinnerde haar eraan dat ze al haar kerstcadeaus nog moest kopen.

‘Zorg dat je deze keer wat bloed krijgt, oké?’ zei Ross. ‘Dat willen de mensen graag zien. Niet die sprookjesachtige sneeuwbolonzin uit de arrenslee van de Kerstman.’

Ze snoof minachtend. ‘Jij weet net zo goed als ik dat die lui van het Metropolitan-politiekorps dat verbieden. Geen camera’s op de plaats delict.’

‘Nou en? Je hebt toch zeker een telefoontje?’

Eve zuchtte. Ze konden geen bloederige beelden van de plaats delict uitzenden en dat wisten ze allebei donders goed.

‘Moe?’ zei hij.

Ze glimlachte om zijn vriendelijkheid en haalde haar schouders op. ‘Het gaat wel.’

‘Als jij het niet aankunt, kan Katie het altijd van je overnemen, hoor.’

Ross was dus helemaal niet vriendelijk; hij liep juist te stoken.

Katie Merino was acht maanden eerder het team komen versterken; ze was vijf jaar jonger dan Eve, intelligent en een harde werker… en ook nog eens blond. Eve had helemaal geen behoefte aan een collega die haar voet tussen de deur van Eves carrière wurmde.

‘Rot op.’

Ross lachte, en ze bekeken samen het nieuwsitem dat nu voor hen over het scherm rolde.

‘Mevrouw Martin was op kantoor om over te werken. Overwerk dat haar uiteindelijk het leven heeft gekost.’

Precies op dat moment werd er een lijkzak door de deuren achter Eve naar buiten gereden en naar de klaarstaande ambulance gebracht.

‘Perfecte timing, zoals altijd,’ zei Ross onwillig. Toen de achterdeuren van de ambulance werden gesloten, voegde hij eraan toe: ‘Heb je ook beelden van het lijk voordat het in de zak werd gestopt?’

‘Nee, Ross,’ legde ze geduldig uit, ‘we zijn hier helaas niet in Mexico.’

‘Je wordt een watje op je oude dag,’ zei hij. Ze keek hem aan in de verwachting een grijns of een knipoog te zien, maar kreeg geen van beide.

Ze kneep haar lippen op elkaar.

‘Toe zeg, doe nou maar niet alsof jij beter bent dan de rest,’ zei hij, terwijl hij wegliep om de sigaret te gaan roken die hij al aan het rollen was. ‘Het is onze taak het publiek te geven wat het hebben wil.’

Het was niet duidelijk of hij daarmee meer bloed en ingewanden bedoelde of jongere, knappere verslaggeefsters.

Eve besefte dat hij waarschijnlijk hoe dan ook gelijk had.

‘Ga vandaag de straat op om mensen te interviewen,’ zei hij, nadat hij zich in de deuropening nog even had omgedraaid. ‘Meisjes die vertellen hoe bang ze zijn. Moord in de stad. De Londen Ripper.’

‘Oké.’ Eve knikte, maar rolde in gedachten met haar ogen.

‘Móóie meisjes,’ ging Ross verder.

En voor het geval dat ze geen Engels verstond, verduidelijkte hij: ‘Geen lelijkerds.’

Dus nu stond ze voor het kantoorgebouw met de glazen wanden te wachten tot Joe de camera had opgesteld. Terwijl ze in haar gevouwen handen blies en met haar voeten stampte om te voorkomen dat ze zouden bevriezen, lukte het haar maar niet naar de langslopende vrouwen te gluren zonder een automatische, zij het beschaamde analyse van hun lelijkheid.

‘Hoe lang duurt het nog?’

‘Nog héél even.’

Het was een zinloos vraag-en-antwoordspelletje. Eve stelde hem deze vraag minstens vijf keer tijdens elke klus en kreeg elke keer hetzelfde antwoord.

‘Ik voel mijn voeten niet meer,’ merkte ze op.

Joe keek haar even aan. ‘Ik heb je nog zo gezegd dat je die yetilaarzen van je aan moest doen.’

‘Onder deze jas?’ Ze vertrok haar gezicht en hij glimlachte zonder op te kijken. Joe zag er op een National Geographic-achtige manier leuk uit wanneer hij glimlachte. Op een 1 meter 88 lange, bebaarde, dikke-truienachtige manier. Hij had spierwitte tanden, ernstige ogen en een tatoeage van een klimplant op zijn schouder die ’s zomers soms onder zijn T-shirt uitkwam. Ze had uiteraard nooit de hele tatoeage gezien, want Joe was veel te jong voor haar. Ze had liever volwassen mannen, maar toen ze dat aan haar beste vriendin vertelde, had Charlotte met haar ogen gerold en geantwoord dat ‘volwassen mannen’ een oxymoron was.

Eve vermoedde dat ze weleens gelijk kon hebben. Haar vorige vriend was vierendertig geweest, maar had nog steeds in de veronderstelling verkeerd dat een fles rode wijn en een Xbox een prima afspraakje vormden. Nadat ze was terugverhuisd naar Isleworth was hij onder het mom van werkverplichtingen langzaam maar zeker uit haar leven verdwenen, maar Eve vermoedde dat háár verplichtingen hem gewoon te veel waren geworden.

Ze kon het hem eigenlijk niet eens kwalijk nemen; het voelde soms aan alsof ze haar zelf ook te veel werden.

‘Hoe oud ben jij eigenlijk, Joe?’

‘Zesentwintig,’ zei hij. ‘Hoezo? Hoe oud ben jij dan?’

‘Vandaag?’ zei ze zuchtend. ‘Honderddrie.’

Joe tuurde onderzoekend naar haar gezicht, maar haalde uiteindelijk zijn schouders op alsof het best eens waar kon zijn.

Eve lachte. ‘Rotzak.’

Hij glimlachte en morrelde nog wat aan zijn lichtmeter.

Terwijl hij daarmee bezig was, vroeg Eve zich af hoe het zou zijn om dertig te zijn, want zo oud zou ze in juli worden. In theorie had ze geen moeite met dertig. Charlotte en zij lachten om dertig. Ze lachten om de onvermijdelijkheid ervan en ze lachten om de vrouwen die zich tegen die tijd zo hadden laten volspuiten met botox dat ze er als een teleurgesteld scrotum zouden uitzien als ze er ooit mee stopten.

Maar als ze het echt niet erg vond om dertig te worden, waarom had ze Joe dan niet gewoon verteld dat ze negenentwintig was?

Eve wist dat ze de baan bij iWitness News deels te danken had aan het feit dat ze jong was en redelijk aantrekkelijk. Dat hield niet in dat ze geen talent had, alleen maar dat ze oudere, alledaagsere journalisten was gepasseerd die wellicht talentvoller waren dan zij. Toen ze nog studeerde, waren er een paar vrouwen op televisie geweest die in de veertig waren en zelfs een paar goed geconserveerde van in de vijftig.

Dat was tegenwoordig niet meer zo.

Blijkbaar werden mannen wijzer met elke grijze haar die ze erbij kregen en werden vrouwen juist onzichtbaar.

Eve was goed in haar werk, maar ze wist dat ze ervoor moest zorgen dat ze de dodendienst zo snel mogelijk achter zich liet, of er juist zo’n onvergetelijk stempel op moest drukken dat ze werd geheadhunt door Newsnight.

Vroeger was ze ontzettend ambitieus geweest…

Maar toen ze weer bij haar vader ging wonen, had Eve zich aan haar baan vastgeklampt als een kind aan een knuffeldekentje, plotseling bang om de druk op haar werk op te voeren zolang ze nog bezig was zich aan te passen aan een totaal nieuwe druk in haar privéleven. Daardoor had ze de kans gemist om hogerop te komen. En nu had ze het akelige voorgevoel dat het nog slechts een kwestie van tijd was voordat ze langs de hiërarchische ladder omlaag werd getrapt.

Daarom verdubbelde Eve haar inspanningen om haar werk zo goed mogelijk te doen bij ieder nieuw jong, parmantig meisje dat in het kielzog van een cameraman van een andere nieuwszender op een plaats delict opdook, ook al probeerde ze intussen te ontsnappen uit het keiharde wereldje.

Binnenkort, had ze zichzelf voorgehouden. Binnenkort.

Alleen was ‘binnenkort’ veranderd in ‘ooit’ en ‘ooit’ in ‘nooit’.

Intussen ging ze gewoon door.

Elke dag probeerde ze het hoogst haalbare te bereiken, zonder ooit te kijken wat er in een ander leven haalbaar zou zijn…

‘Ik krijg er koude rillingen van,’ merkte Joe onverwacht op.

Eve keerde knipperend met haar ogen terug in Oxford Street.

‘Waarvan?’

‘Van deze moord,’ zei Joe.

‘Koude rillingen? Jíj?’ Eve snoof minachtend. ‘Je zou jezelf eens moeten zien! Je hebt de bouw van een kleerkast.’

‘Ik meen het,’ zei hij, terwijl hij het licht controleerde. ‘Denk je eens in: al die mensen hier die op een centimeter van jou vandaan achter een glazen ruit hun kerstinkopen doen, terwijl een of andere walgelijke kerel jou als een vis in mootjes hakt.’

Eve had het zich al ingebeeld. Wie zou dat nu niet hebben gedaan? Het had haar het gevoel gegeven… dat ze het zich liever niet had ingebeeld. Ze huiverde, maar niet van de kou, en begon snel over iets anders. ‘Heb jij jouw kerstinkopen al gedaan?’

Joe controleerde voor de honderdste keer het licht. ‘Ja.’

‘Alles?’

‘Ja. Jij?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Nog niet alles.’

Ze was nog niet eens begonnen. Ze moest iets kopen voor haar vader en haar broer, ook al zou ze hem waarschijnlijk pas in juli zien, en voor Charlotte en natuurlijk voor Joe. Joe kocht altijd iets voor haar waarover hij goed had nagedacht.

‘Wat heb je voor mij gekocht?’ vroeg ze, ook al wist ze dat hij het haar toch niet zou vertellen.

‘Niets,’ zei hij zonder op te kijken.

‘Liegbeest.’

Nu keek hij wel op, en hij staarde haar met één opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Waarom vraag je het dan?’

Eve had geen flauw idee waar ze de tijd vandaan moest halen om voor iedereen iets te kopen. Ze vreesde dat ze voor iedereen een goededoelengeit zou moeten kopen. Een paar jaar eerder had ze van Charlotte een goededoelengeit gekregen in de vorm van een bedankje per e-mail van Oxfam en een foto van een geit die net een gevlekte sokpop leek. Ze waren het erover eens geweest dat het een prachtig, onzelfzuchtig gebaar was en dat ze het nooit meer zouden doen.

Ze kon Joe geen geit geven. Eigenlijk kon ze niemand een geit geven.

‘Shit,’ mompelde ze binnensmonds.

Joe keek op en begreep wat ze bedoelde toen hij Guy Smith naast haar zag opduiken.

Guy fronste met gespeelde verwarring zijn wenkbrauwen en wees naar Eve. ‘Zeg! Heb ik jou laatst niet gezien in The Exorcist?’

‘Heel grappig, Guy. En ook zo lekker actueel. Bedankt trouwens voor je professionele discretie.’

‘Typisch,’ snoof hij spottend. ‘Jij bent altijd zo vreselijk lichtgeraakt. Je kunt toch zeker wel tegen een grapje?’

Ze negeerde hem. ‘Hoe lang duurt het nog, Joe?’

‘Nog héél even.’

‘Ik heb mijn reportage al opgenomen,’ ging Guy verder. ‘Met een paar geweldige dingen over het dode meisje. Buren, vrienden.’

Eve betwijfelde of dat echt zo was. Guy Smith was bepaald niet de intelligentste of hardst werkende verslaggever ter wereld. Als hij echt iets goeds in handen had, moest het hem op een presenteerblaadje zijn aangereikt. Een of andere zogenaamde vriend van Facebook die de redactie had gebeld om onder het mom van een eerbetoon foto’s te verkopen.

De mazzelaar.

‘Heb jij haar adres al?’ vroeg Guy. Hij zat te vissen, maar ze liet zich niet zo gemakkelijk vangen.

‘Ja, bedankt.’

‘O. Mooi.’ Zijn aanvankelijk verwarde blik veranderde in een teleurgestelde. Toen zei hij: ‘Een paar deuren verderop zit een leuk koffietentje. Heb je zin om een kop koffie te gaan drinken zodra je hier klaar bent? Als goedmakertje?’

‘Wiens goedmakertje?’ vroeg ze achterdochtig.

‘Van mij, natuurlijk.’

‘Oké, bedankt. Ik lust wel een Americano.’

‘Geweldig,’ zei Guy opgewekt.

‘En Joe wil graag warme chocolademelk.’

‘Oké,’ zei Guy, nu iets minder opgewekt, en hij slenterde weg.

Joe toonde Eve al zijn oogverblindende, schitterende tanden. ‘Wat ben jij gemeen.’

Ze grijnsde terug. ‘Ik ben gemeen, hij is achterbaks, en de wereld draait gewoon door.’

Hij schudde zijn hoofd en zei: ‘Ben je zover?’

Maar opeens was Eve nog niet helemaal zover.

‘Hé Guy!’ Haar concurrent draaide zich om en staarde haar over de hoofden van de voorbijgangers aan. ‘Heb jij iets gezegd over haar vriend?’

Er trok een schaduw over Guys gezicht en hij zette aarzelend een paar stappen in haar richting totdat ze zo dicht bij elkaar stonden dat ze niet hoefden te schreeuwen.

‘Haar vriend?’

‘Ja. Ik wil niet dat onze verslagen precies hetzelfde klinken. Het is natuurlijk wel een beetje een cliché, hè? Maar ja, de politie moet in zulke gevallen natuurlijk de standaardprocedure volgen en iedere mogelijke verdachte natrekken.’

‘O, dat,’ zei Guy, die de afstand tussen hen nog kleiner maakte. ‘Hoe heette hij ook alweer?’ Hij knipte met zijn vingers alsof hij de naam uit de koude lucht kon plukken.

‘Mark Franco.’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Guy. ‘Een van haar vriendinnen heeft me zijn naam gegeven. Hij komt toch uit… Ealing?’

Eve haalde haar opschrijfboekje tevoorschijn en bladerde erdoorheen. ‘Een flat vlak bij Blackfriars Bridge, heb ik gehoord. Hij staat niet in het telefoonboek, maar als wij samenwerken, zouden we hem twee keer zo snel moeten kunnen vinden. Wat zeg je ervan?’

‘Goed idee,’ zei Guy.

‘Na de koffie?’ zei Eve. Hij hief bevestigend een hand op en liep toen haastig door de sneeuw in de richting van het koffietentje.

Joe tuurde door de zoeker van zijn camera, en Eve schraapte haar keel en wierp een blik over haar schouder. ‘Ik sta toch niet voor de deur, hè?’

‘Nee, je staat daar precies goed,’ zei Joe. ‘Wat mij betreft kunnen we.’

Ze stak haar riedeltje af en leverde in één keer een perfecte opname af.

Toch maakten ze voor alle zekerheid uit gewoonte nog een tweede opname.

Daarna interviewden ze een paar niet-lelijke jonge vrouwen op straat die allemaal vertelden dat ze ontzettend bang waren.

Na afloop hielp ze Joe met zijn apparatuur en waadden ze door de grauw wordende sneeuwsmurrie naar het warme, knusse koffietentje.

Guy Smith was nergens te bekennen.

Ze liepen de hele zaak door en Joe ging zelfs naar de herentoiletten om te controleren of hij daar soms zat.

Hij knipte met zijn vingers. ‘Shit,’ zei hij. ‘Ik durf te wedden dat die klootzak in zijn eentje naar Blackfriars is gegaan om als eerste bij die vriend te zijn. Je had het hem niet moeten vertellen, Eve. Ik wíst gewoon dat hij ons zou belazeren.’

‘Ik zei toch dat hij achterbaks was,’ zei Eve. ‘Maak je maar niet druk, Joe. Ik zal wel een warme chocolademelk voor je halen voor onderweg en dan gaan we terug naar het huis van de ouders van Layla Martin.’

Joe was echter woest. ‘Wat is hij toch ook een smerige, stiekeme leugenaar.’

‘Vergeet vooral “voorspelbaar” niet,’ zei ze.

‘Misschien kunnen we…’

Joe hield fronsend zijn mond en staarde Eve onderzoekend aan. ‘Je hebt tegen mij nooit iets gezegd over die vriend.’

Ze keek hem met grote, onschuldige ogen aan. ‘Echt niet?’

‘Wacht eens even,’ zei hij. ‘Wie is die Mark Franco eigenlijk?’

Eve knipoogde naar hem. ‘De eerste jongen met wie ik ooit heb gezoend.’

Guy Smith was niet op tijd terug voor de persconferentie die ’s middags werd gehouden en waarbij Layla’s moeder zo hard huilde dat haar jongste dochter namens haar het woord moest doen. Mevrouw Martin hield de hele tijd een zacht, grijs speelgoedkonijn in haar handen dat ze om en om draaide zonder er ook maar één woord over te zeggen, waardoor het zo pijnlijk zou zijn om naar de naam en betekenis ervan te vragen dat niemand dat deed.

Hoofdinspecteur Huw Rees had de leiding. Hij was een Welshman met een zangerig accent en een zachte stem die lijnrecht in tegenspraak waren met zijn onverzettelijke, zakelijke karakter.

Hij draaide het standaardpraatje af: het tragische voorval, de wreedheid van de aanval, het verzoek om getuigen, maar kon niet verhullen dat hij werkelijk geen flauw idee had wie Layla Martin had vermoord.

Eve slikte een gaap in en liet haar blik door de ruimte dwalen.

Vandaag was het Layla Martin. Morgen zou het weer een ander lijk zijn, een ander huilend gezin, een andere machteloze politieagent.

De namen veranderden, maar de honger van het publiek nam nooit af.

En daar was Eve dankbaar voor.

Niets verkocht zo goed als moord en door de dood kon zij haar hypotheek betalen.

7

De moordenaar keek naar een lusopname van Eve Singer.

Zijn stoel was oud en Frans, bekleed met goudkleurig brokaat dat zijdezacht aanvoelde tegen zijn blote bovenbenen, en met zwenkwielen van bot.

Het was de enige stoel in het huis, en het vuur en de televisie vormden de enige verlichting.

De grote, gedempt verlichte kamer stond vol met schilderijen, die drie rijen dik tegen de muren leunden. De dwarslatjes brandden goed en de olie in de verf bespoedigde het proces nog eens extra, ook al had deze na verloop van een tijd een bruine laag prut achtergelaten in de open haard en een doordringende walm veroorzaakt in het huis die de moordenaar niet eens meer rook. Sommige schilderijen waren ingelijst geweest, maar de lijsten waren er als eerste aangegaan, zelfs nog voor de boeken, en hadden hem twee winters lang warm gehouden.

De moordenaar nam een slok thee uit een kopje dat zo teer was dat de oranje gloed van het vuur door de porseleinen zijkant heen scheen. Het was een Flora Danica, bedrukt met een familiewapen, een met sierlijke doornstruiken omwikkelde V en het familiemotto: een doorn voor elke bloem.

Het was ooit onderdeel geweest van een enorm servies.

Immens.

Terrines, juskommen, schalen en schotels. Twintig couverts en alleen al drie puddingvormen van verschillende groottes.

Hij had alles verkocht. Evenals de rest van de inrichting.

Langzaam, maar zeker.

Hij had nooit verwacht dat hij eerder door zijn erfstukken of vermogen heen zou zijn dan door zijn levensduur.

De ironie was in elk geval nog niet dood.

Maar wat had je nou werkelijk helemaal nodig?

Eén kopje, één stoel.

Eén mes, één vork, één lepel.

Soms pikte hij weleens iets. Niet omdat hij een dief was, maar omdat er dingen waren die hij zich niet meer kon veroorloven. Dingen waar hij niet buiten kon. Hij had een gat gemaakt in de muur van de door ratten ondergepoepte zolder om gebruik te kunnen maken van de elektriciteitstoevoer van zijn buurman.

En verder? Hij had niet veel nodig!

Eén opschrijfboekje, één pen.

Bananen en chocolade.

Een televisie…

Hij keek naar Eve Singer en de lijkzak die zijn werk omsloot. Ze bewogen zich in prachtige harmonie: Eve die opzijging toen de lijkzak in beeld verscheen. Zij deed een stapje naar links, terwijl de lijkzak rechts van haar voorbij rolde. Ze wierp een blik over haar schouder in de camera en haar donkere haar streek zachtjes over haar bleke wang…

Hij bekeek de reportage nog een keer, denkend aan de donkere, rubberen plooien van de zak die de huid daaronder kusten. De huid waar hij zelf met zijn eigen handen tegenaan had gedrukt om het meisje te vormen tot iets moois, iets onsterfelijks.

Terwijl hij naar de beelden zat te kijken, pulkten zijn vingers aan de randen van het dikke litteken dat over zijn borst omlaagkronkelde…

Eve deed een stapje naar links, terwijl de lijkzak rechts van haar voorbij kwam rollen.

Stapje.

Voorbij rollende lijkzak.

Wie de cameraman ook was, hij had in elk geval gevoel voor compositie en Eve Singer had een fantastisch taalgevoel. Ze gebruikte woorden als ‘angstaanjagend’, ‘bloedbad’ en ‘gruwelijk’. Een aantal andere woorden vond hij minder goed, zoals ‘zinloos’ en ‘maniak’, maar dat vergaf hij haar.

Hij was realistisch. Hij wist dat ze dat soort dingen nu eenmaal moesten zeggen in de nieuwsberichten. Als ze dat niet deden, kon het de indruk wekken dat niet alleen gestoorde, aan drugs verslaafde idioten een moord konden plegen, maar dat werkelijk iedereen een moordenaar kon zijn. Een van de buren. De melkboer. Hun eigen kinderoppas…

Ze konden in de nieuwsberichten de waarheid niet vertellen, want dan zou er paniek uitbreken onder de mensen.

Doodgewone mensen.

Nog een keer… Een stapje naar links, terwijl de lijkzak rechts voorbij kwam rollen. De levende en de dode die samen optraden alsof ze een choreografie volgden. Eve Singer die een blik wierp op de lijkzak en zich toen omdraaide om met een verlegen blik recht in zijn ogen te kijken…

Zijn hart bonsde in zijn borst, en de moordenaar liet zich met een galmende kreet op zijn knieën vallen, spreidde zijn armen en greep de zijkanten van de televisie vast als een hoekige minnaar.

Hij kende die blik! Eve Singer had in het zilverkleurige licht in College Road precies zo naar hem gekeken. Hetzelfde opgeheven hoofd, hetzelfde zwierende haar. Dezelfde uitnodigende blik om naast haar te komen lopen, zodat ze verder konden gaan…

Samen.

Dit was de reden!

Hij stond moeizaam op, naakt en trillend met een hart dat zo snel klopte dat hij zich zwak voelde, ook al vloog er leven door zijn taaie ziel en schoot het als vonkjes door de toppen van zijn tintelende vingers naar buiten.

Het rook naar oneindigheid en vuurwerk!

Er trok een felle pijnscheut door zijn borst, en hij greep naar zijn hart en brulde: ‘Néé!’

Hij voelde dat het weefsel van zijn lichaam losliet, net de arm van een teddybeer. Hij keek omlaag en zag tot zijn grote afschuw dat het litteken dat hem had dichtgehouden nu van zijn keel tot aan zijn buik openscheurde zodat hij een onbekend hart het bloed van een vreemde op de kersenhouten vloer zag pompen totdat alleen zijn lege omhulsel nog maar over was dat in een poel van zijn eigen ingewanden stond.

Niet ik! Nog niet! Niet ik!

Er gebeurde niets.

Hij liet zich zachtjes jammerend op zijn stoel zakken en krulde zich bevend van angst op tot een bal.

De pijn ebde langzaam weg. Het hart werd weer gevoelloos.

De oneindige luxe van tijd was aan hem teruggegeven…

Hij keek de hele nacht naar de reportage. Hij wilde elk detail in zijn hersens gegrift hebben. Hij wilde erover dromen wanneer hij zijn diepe, zorgeloze slaap sliep.

De moordenaar bleef kijken tot het licht om hem heen was afgezwakt tot lichtblauw en zijn geslachtsdelen net gerimpelde blauwe bessen leken.

Vlak voor zonsopgang stond hij huiverend op om het volgende schilderij op het vuur te gooien.

8

4 december

Het was bitterkoud en de tassen van de grote supermarkt bij het metrostation sneden ondanks Eves wollen handschoenen diep in haar vingers.

In de zilverkleurige gloed van de straatlamp stond meneer Elias de sneeuw van de stoep voor zijn huis te scheppen en Eve vertraagde haar pas tot een glibberig geslenter.

Eve had geen hekel aan meneer Elias, maar ze mocht hem ook niet echt. Hij had een vissende tuinkabouter in zijn tuin staan, maar geen vijver, en een vijfentwintig jaar oude Ford Mondeo. Hij was ooit getrouwd geweest, maar zijn vrouw was overleden toen Eve in Camden woonde. Eve kon zich haar naam niet meer herinneren, maar ze had er nooit echt gelukkig uitgezien en zelden iets gezegd, waardoor Eve vermoedde dat meneer Elias haar waarschijnlijk als een dictator de wet voorschreef of haar op zijn minst op een of andere manier had teleurgesteld.

Toen Stuart en zij nog klein waren, had meneer Elias soms dagenlang gewacht voordat hij hun bal teruggooide. Hij had eindeloos lopen zeuren over een modelvliegtuigje dat per ongeluk op zijn kas was neergestort. Hij had hun opgedragen om het lawaai te dempen tijdens hun heel fatsoenlijke tienerfeestjes en had zelfs een keer de politie gebeld, die bij de deur had staan toekijken, terwijl haar vrienden en vriendinnen van school achter elkaar aan naar buiten liepen, wat ontzettend gênant was.

Na die gebeurtenis had ze geprobeerd meneer Elias zo veel mogelijk te ontlopen.

Toen ze weer bij haar vader kwam wonen, had Eve een nieuwere, formelere, volwassen relatie met hem opgebouwd die ze tot het minimum beperkte. Ze zag hem niet vaak, maar als ze meneer Elias tegenkwam, keek hij haar altijd opmerkelijk indringend aan. Eigenlijk staarde hij zelfs naar haar… Eve vond het niet fijn om te denken dat de man die al haar hele leven lang haar buurman was een vies oud mannetje was, maar vreesde dat dit best eens waar kon zijn. Of dat zou kunnen worden als ze te vriendelijk tegen hem was.

Ze had hem al een paar maanden niet gesproken, hem alleen maar elke dag door het raam gezien wanneer hij de rode telefooncel ging schoonmaken, maar ze had er geen behoefte aan om nu in een gesprek verwikkeld te raken. Dat kwam deels doordat ze zich schuldig voelde, omdat ze haar deel van de stoep niet sneeuwvrij had gemaakt, zoals haar vader dat vroeger altijd had gedaan, maar vooral ook omdat ze al wist wat ze allebei zouden zeggen.

‘Hallo, Eve.’

‘Hallo, meneer Elias.’

‘Lekker koud, hè?’

‘Haha, zegt u dat wel.’

Ze zou moeten doen alsof ze lachte, want het zou uiteraard helemaal niet grappig zijn.

‘Ze zeggen dat we een witte kerst krijgen.’

‘Dat zou fijn zijn.’

Nee, dat zou helemaal niet fijn zijn. Of misschien ook wel. Het liet Eve volkomen koud. Het enige wat zij belangrijk vond was dat ze geen geestdodend kletspraatje hoefde te houden over een stomme witte kerst.

Meneer Elias ging rechtop staan en leunde op zijn sneeuwschep, zijn kalende hoofd omhuld door een reeks witte wolkjes van zijn ademhaling.

Hij was klaar.

Eve treuzelde met opzet in de hoop dat hij zijn tuinhekje zou opendoen en uit het zicht zou verdwijnen. In plaats daarvan bukte hij zich om strooizout uit een witte plastic zak te scheppen en dat over de stoep te verspreiden, zodat zich daar geen ijslaagje zou vormen.

Ze overwoog even om te wachten tot er weer een vliegtuig overvloog en dan snel met een geluidloze groet langs hem te lopen, maar voordat ze dat kon doen, keek meneer Elias op en toen hij haar zag, hief hij groetend een hand op, dus liep ze toch maar verder.

‘Hallo, Eve.’

Ze haalde diep adem. ‘Hallo, meneer Elias.’

‘Lekker koud, hè?’

‘Haha, zegt u dat wel.’ Ze lachte geforceerd en verafschuwde haar eigen hypocriete gedrag.

‘Ze zeiden op de radio dat we een witte kerst krijgen.’

‘Dat zou fijn zijn.’

Ze voelde zijn zout knarsen onder haar laarzen, maar toen had ze de platgetrapte sneeuw ter hoogte van haar dominant aanwezige heg alweer bereikt. Ze gleed bijna uit en de adrenaline schoot als een elektrische lading door haar heen.

‘Kijk maar uit,’ zei hij waarschuwend. ‘Het is levensgevaarlijk.’

Ach, hou toch je mond! dacht ze bij zichzelf. Ze zei echter: ‘Dat zal ik zeker doen, dank u wel.’ Ze duwde haar tuinhekje open, geïrriteerd omdat ze bijna was uitgegleden en daarmee had aangetoond dat hij terecht de stoep had schoongeveegd en zij onterecht die van haar niet. Hetzelfde gold voor haar rampzalig uitdijende heg, niet gemaaide gras en overwoekerde bloembedden. Ze kon gewoon niet alles bijhouden! Verdorie, het was al moeilijk genoeg om de hypotheek, het salaris van mevrouw Solomon en de rekeningen te betalen, en voor Duncan te zorgen. Meneer Elias had gewoon geen flauw idee…

Ze gleed bijna weg op het met grauw ijs bedekte tuinpad. Het was inderdaad levensgevaarlijk.

‘Waar bén je?’

Eve slaakte een zucht. Ze had de deur nog niet eens achter zich dichtgedaan of haar vader was alweer bezig.

Net als Jekyll die wakker werd na een nacht als Hyde was het ook voor haar een worsteling om zich aan te passen. Om haar ware ik bij de voordeur achter te laten en iemand anders te worden die slechts ten doel had te voorkomen dat haar vader ontsnapte, viel of het huis afbrandde.

Vanuit de voorkamer ving ze een deuntje op dat klonk als dat van een pornofilm. Eve wist echter dat het geen porno was; het was How It’s Made, een eenvoudig in elkaar gedraaid programma met een eenvoudig budget dat het bonkende productieproces toonde van een bizarre verzameling alledaagse voorwerpen: gardes, handschoenen en rotanstoelen, begeleid door de vormloze klanken van een Bontempi-keyboard. Ze nam elke aflevering op en Duncan Singer keek nooit naar iets anders.

‘Waar bén je?’ Hij was net een plaat die bleef hangen.

‘Hier, pap! Ik hang even mijn jas op.’

‘Dag, liefje.’ Mevrouw Solomon kwam gejaagd vanuit de woonkamer de gang in lopen en propte al lopend haar vormloze blauwe breiwerk in een grote, vormloze tas.

Terwijl Eve haar muts, handschoenen, sjaal en jas uittrok, trok mevrouw Solomon die van haar juist aan; het was net een toneelstuk dat in de coulissen van scène verandert.

Terwijl ze zich goed inpakte, dreunde mevrouw Solomon een eentonige opsomming op van de hoogtepunten van die avond.

‘Hij wilde pap bij de lunch, maar ik heb hem cornflakes gegeven; ik hoop dat dat oké is.’

Dat was het. Eve knikte, maar gaf geen antwoord. Ze had geleerd dat antwoord geven het vertrek alleen maar uitstelde.

‘Hij heeft de boeken van de plank gehaald, maar ik heb hem maar gewoon zijn gang laten gaan.’

Dat deed hij regelmatig.

Mevrouw Solomon ging zitten en trok hijgend van de inspanning haar laarzen aan. ‘Hij heeft de afstandsbediening kapotgemaakt.’

Shit. Duncan maakte wel vaker dingen kapot, terwijl hij juist dacht dat hij ze repareerde.

‘Hij wilde niet naar bed.’

Je moest hem ertoe verleiden. Dat wist mevrouw Solomon best, maar ze was soms gewoon te lui om zich in te spannen.

‘Hij is echt gek op dat programma, hè? Met al die machines en apparaatjes.’

Ga nou toch alsjeblieft weg!

Eindelijk vertrok ze.

‘Waar bén je?’ zei Duncan Singer.

Eve liep snel de woonkamer in. ‘Hallo, pap.’

Haar vader keek haar boos aan en zei: ‘Jou bedoel ik niet.’

Het was elke keer weer even kwetsend.

‘Waar is Maggie?’ ging hij verder.

Eve aarzelde. De huisarts zei altijd dat het maar het beste was om eerlijk te zijn, om haar vader met beide benen op de grond te houden door hem de waarheid te vertellen. Maar je kon de aanblik van iemand die hoorde dat zijn vrouw dood was maar een beperkt aantal keren aan voordat de waarheid haar glans verloor.

‘Ze zit in bad,’ loog ze. ‘Ze heeft mij gevraagd om vanavond te koken.’

Ze aten met hun bord op een dienblad op hun schoot. Vissticks en witte bonen in tomatensaus, met als toetje vruchtencocktail uit blik.

Op de televisie kwamen uit verschillende machines ijshoorntjes, schoenveters en tenten rollen.

‘De elektrische bedrading bij mevrouw Cole is af,’ merkte Duncan opeens op.

‘Eindelijk!’ zei ze, want als zij het niet zei, deed hij het wel.

De daadwerkelijke datum van het aanbrengen van nieuwe bedrading bij mevrouw Cole was verloren gegaan in de tijd, maar het moest een gigantische klus zijn geweest en de afronding was een applausje waard.

Regelmatig zelfs.

Hij knikte. ‘Eindelijk wat?’

‘De nieuwe bedrading bij mevrouw Cole.’

‘O, dat. Ja, dat is af. Eindelijk!’

Eve zuchtte. Duncan toonde nooit meer belangstelling voor háár leven. Vroeger was hij een attente, sociale man geweest, maar tegenwoordig was hij niet langer in staat om iets om anderen te geven.

Ze was eraan gewend geraakt.

Nee, dat was niet waar. Ze zou er nooit aan wennen.

Ze aten op het ritmische getik van tentharingen.

‘Waar zijn mijn…?’ Duncan zweeg abrupt en begon opnieuw. ‘Waar zijn mijn…?’ Hij wuifde met zijn vingers naar zijn voeten alsof hij daar iets miste.

‘Pantoffels?’ opperde ze.

‘Nee.’

‘Sokken?’ Hij trok overdag vaak zijn sokken uit. Eve had ze al eens teruggevonden in de vuilnisemmer en zelfs een keer in de vriezer, als Schots geruit lamsvlees.

‘Néé.’ Haar vader wierp een blik op zijn schoenen. ‘Die dingen. Die dingen die binden. Lange dingen die binden door de ringen.’ Haar vader was dol op woorden. Hoewel hij elektricien was geweest, had hij altijd veel gelezen en zijn persoonlijke record bij scrabble was 576: de hoogste score ooit bij de familie Singer.

Op de televisie zei iemand: ‘Schoenveters.’

‘Schoenveters!’ zei hij, en hij wees nog een keer naar zijn voeten. ‘Waar zijn mijn schoenveters?’

Eve keek omlaag naar zijn voeten. ‘In die schoenen zitten geen veters, pap. Het zijn loafers.’

‘Loafer. Dover. Pover,’ zei hij instemmend. ‘Er zijn heel veel arme mensen in Engeland,’ vervolgde hij. ‘En Chinese in Morecambe Bay.’

‘Arme Chinese mensen?’

‘Arme alikruikvangers.’

Eve snapte er helemaal niets meer van. ‘Bedoel je soms kokkelvissers?’

‘Nee, niet kokkelvissers. Alikruikvangers! Dat zeg ik toch!’

‘O, alikruikvangers!’ Eve stond op. ‘Je kunt ze uit het raam van je slaapkamer zien.’

‘Echt waar?’ zei hij. ‘Mag ik even kijken?’

‘Natuurlijk.’

Tegen de tijd dat ze boven aan de trap waren, zou hij het alweer zijn vergeten.

Ze liepen samen naar boven, hij één tree voor haar, zij één tree achter hem, met een hand tegen zijn onderrug voor het geval dat hij achteroverviel. Zijn evenwicht was wel in orde, maar zijn concentratie vloog alle kanten op en het was al een paar keer bijna fout gegaan. Ongeveer een jaar eerder was het ook echt fout gegaan; hij had zich onverwacht omgedraaid en was met Eve als sleetje naar beneden gegleden.

‘Gaan we nu alikruiken zoeken?’ vroeg hij.

‘Je lust niet eens alikruiken.’

‘Niet?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik dacht dat ik ze lekker vond. Lust ik dan wel paling?’

‘Nee.’

‘Echt niet?’ zei hij. ‘Wat gek.’

Halverwege de trap bleef hij staan. Hij zei niets, maar boog zijn hoofd een stukje voorover.

‘Moet je even op adem komen, pap?’ zei Eve vrolijk, en ze riep over haar schouder: ‘Vijf minuten pauze, allemaal!’

Duncan lachte niet, maar dat had ze ook niet verwacht.

Zijn trillende ademhaling vertelde haar dat hij huilde.

‘Pap?’

Hij veegde zijn ogen af aan zijn mouw en schudde zijn hoofd. Eve kon geen kant op. Ze was het liefst naast hem gaan staan om hem te troosten. Maar volgens de wet van Murphy zou hij geheid vergeten waar hij was en zou hij vallen als ze haar post verliet, dus bleef ze in plaats daarvan staan waar ze stond, met haar ene hand op de trapleuning en de andere zo stevig tegen de rug van haar vader gedrukt dat ze zijn hevig op en neer gaande ribbenkast door zijn oude grijze vest heen kon voelen.

‘Papa? Wat is er?’

‘Het spijt me,’ zei hij huilend. ‘Ik wil niemand tot last zijn.’

‘Je bent me helemaal niet tot last,’ zei ze tegen hem. ‘Doe niet zo raar.’

‘Je bent heel lief voor me,’ zei hij. ‘En ik bezorg jou alleen maar problemen.’

Hij haalde zijn andere hand van de trapleuning om zijn ogen nog een keer af te vegen, waardoor hij zijn gewicht verplaatste, en Eve deed kreunend haar best om hem met twee handen tegen zijn rug overeind te houden.

‘Je bent echt niet lastig, pap. Ik hou van je en ik vind het fijn om hier bij je te zijn…’

Hij wiegde boven haar heen en weer, en ze verzette haar voeten om zelf haar evenwicht te bewaren. Ze wierp een blik over haar schouder alsof daar iemand was die haar kon helpen, maar uiteraard was er niemand.

‘Kun je de leuning weer vastpakken, papa?’

‘Wie is papa?’

‘Kun je de leuning weer vastpakken?’

‘Wat?’

‘Kun je de trapleuning alsjeblieft weer vastpakken? En doorlopen naar boven? Ik kan je niet heel lang meer houden.’

‘Wat?’

‘Gewoon doorgaan!’ zei ze nadrukkelijk. ‘Doorgaan!’ Duncans hand vond de trapleuning eindelijk weer terug en hij zette bevend een voet op de volgende trede.

Ze zetten hun hachelijke klim voort en Eve bolde haar wangen op van opluchting.

Toen ze bijna boven waren, bleef hij weer staan.

‘Wat is er nu weer?’ vroeg Eve.

‘Waarom zijn we blijven staan?’ zei hij.

‘Jij bent blijven staan,’ zei Eve, ‘ik niet.’

Toen wees Duncan naar zijn voeten, en hij zei: ‘Waar zijn mijn schoenveters?’

9

Stan Reddy trok zijn schouders op tot aan zijn oren tegen de sneeuwvlagen die om de hoek van de Everyman Cinema joegen en liep zo dicht mogelijk langs de muur om weg te blijven van de vieze drab die door de passerende auto’s opspatte.

Hij hoopte maar dat de film de moeite waard was om voor in de rij te staan, maar was er niet van overtuigd, want hij ging naar de nieuwe film van Liam Neeson.

Stan was een enorme fan van Liam Neeson, maar zijn geduld begon op te raken.

Het overkwam zelfs de beste acteurs. Ze braken door met een hoop talent en een hoop lef, en werden onthaald als de nieuwe Brando of de nieuwe De Niro. Ze speelden in een handjevol films die je er trots op maakten dat je een man was. Films waarin ze hun spierballen toonden, erop los mepten tot hun knokkels onder het bloed zaten, het goede verdedigden en alles opofferden voor een nobel ideaal. Films die je opfokten, die enthousiasme bij je opriepen, die je aanspoorden om hen te volgen in de strijd of waar ze je ook maar mee naartoe wilden nemen.

Maar dan werden ze lui.

Vroeg of laat verloren alle acteurs hun gretigheid, hun passie, hun rauwe eerlijkheid, en deden ze het alleen nog maar voor het geld.

Belabberd geschreven blockbusters en ongeloofwaardige romantische verhalen of van die films waarin ze nog één poging deden om een Oscar te winnen door een krankzinnige, een lichamelijk gehandicapte of een kerel zonder huid te spelen.

Of tekenfilms.

Dat was Stans grootste gruwel: volwassen mannen die hij ooit als held had verafgood als animatiestruisvogels en tekenfilmvissen.

Zelfs De Niro was De Niro niet meer met al die comedy’s en suffe gastrolletjes die zijn erfenis tenietdeden, en met elke rol zijn mythe verder afbraken. En Brando had na The Godfather zelfs niet eens meer gedáán alsof hij nog gretig was. Hij had zich gewoon teruggetrokken op zijn eiland, omgeven door donkere schoonheden, en was almaar dikker geworden…

Zodra ze eenmaal verpest waren door geld, roem en ego, verloren ze allemaal uit het oog wat ze eigenlijk behoorden te doen en de reden dat ze er ooit mee waren begonnen.

Stan was bang dat hetzelfde nu zou gebeuren met Liam. De grote man. De sombere, zwijgzame Ier met zijn intelligentie die altijd strijd voerde met zijn lichaam, maakte tegenwoordig films die niet meer van elkaar waren te onderscheiden, maar wel steeds slechter werden, een deprimerende omkering van het creatieve proces.

Stan vond het echt ontzettend jammer.

Waarom dan niet zoals vroeger op het hoogtepunt met pensioen gaan en de rest van je leven golfen?

Of doodgaan aan kanker.

Er was een tijd dat alle grote acteurs doodgingen aan kanker: Bogie, Gary Cooper, Steve McQueen. Misschien was dat wel wat er mis was met het Hollywood van nu: geen enkele echte vent ging nog dood aan kanker.

Stan zuchtte. Nu werd hij depressief van zichzelf. Hij kon maar beter naar huis gaan. Wat had het nou voor zin om in de sneeuw in de rij te gaan staan om een film te kunnen zien die hij waarschijnlijk vreselijk zou vinden? Hij wierp een blik op zijn horloge. Als hij nu wegging, kon hij nog een paar biertjes drinken in The Archers voordat de pub dichtging. Misschien was er wel iemand die zin had in een potje backgammon. Stan speelde in competitieverband en wist met een paar potjes in de pub meestal genoeg te winnen om zijn rekening te kunnen betalen.

En soms zelfs een stuk hartige taart.

Precies op het moment dat hij besloot dat maar te gaan doen, kwam de rij in beweging, en hij liep automatisch mee, maar moest vrijwel meteen weer stil blijven staan, omdat de man voor hem Candy Crush speelde op zijn gsm en niets had gemerkt.

‘Sorry,’ zei Stan, en toen dat geen enkele reactie opleverde, tikte hij de man op zijn schouder.

‘Wat?’ De man met het gemillimeterde haar keek agressief om.

‘De rij is in beweging gekomen,’ zei Stan.

‘Ach, man, maak je toch verdomme niet zo druk.’

Stan was een beetje van zijn stuk gebracht. ‘Het is nergens voor nodig om zo grof te zijn,’ zei hij.

‘Hou je handen dan ook thuis, vuile rukker!’

Stan was verbijsterd. Hij wierp een blik over zijn schouder, maar het stel achter hem keek dwars door hem heen en de mensen daarachter deden net alsof het hen nog niet eens was opgevallen dat de rij voor hen vooruitschoof. Als er iets gebeurde, zouden zij hem niet helpen. En in zijn eentje kon Stan verder weinig beginnen. Hij had zwakke knieën; daarom was hij ook verpleegkundige en geen brandweerman. En hoewel deze man kleiner was dan hij, zag hij er ook een stuk sterker uit, twintig jaar jonger en, het gevaarlijkste van alles, alsof hij wel zin had in een knokpartijtje.

Iets wat voor Stan beslist niet gold.

Stans fijne herinneringen aan het nobele eerdere werk van Liam Neeson gaven hem echter de moed om iets terug te zeggen.

‘Sommigen van ons zijn hier om een film te zien,’ zei hij, en hoewel hij probeerde superieur te klinken, klonk het eerder zeurderig.

‘Nou, wie houdt je dan tegen?’ zei de man. ‘Nou? Wie houdt je dan tegen?’

‘Eh,’ zei Stan, maar hij durfde uiteindelijk toch niet te zeggen: ‘Jij,’ dus in plaats daarvan zei hij slapjes: ‘Iedereen gaat al naar binnen.’

‘Ja, ik ga ook naar binnen,’ zei de man. ‘We gaan allemáál naar binnen. Godallemachtig. Geen paniek, hoor.’

‘Ik ben helemaal niet in paniek,’ zei Stan. De man deed alsof hij naar hem uithaalde, zodat Stan knipperend met zijn ogen achteruitdeinsde naar de rand van de stoep.

‘Jawel, echt wel,’ zei de man spottend, en hij ging tegen de rest van de rij verder: ‘Kijk die zeikerd nou eens in paniek zijn!’ Hij lachte en slenterde op zijn gemak naar de kassa. De rest van de rij volgde hem gedwee en liep langs Stan zonder naar hem te kijken.

Er scheurde een auto langs die een boeggolf van smerig smeltwater tegen de achterkant van Stans benen joeg. Hij zuchtte. Hij kon maar beter meteen teruggaan naar huis. Hij kon The Archers maar beter vergeten. En dat potje backgammon ook. Thuis kon hij zijn broek over de gaskachel hangen en dat programma bekijken dat hij had opgenomen over klassieke Britse auto’s uit de tijd dat de Britten nog wisten hoe ze auto’s moesten maken. Bristols, Jags en alle Triumphs van vóór de tr7. Het verleden zou hem in elk geval niet teleurstellen.

Maar waarom zou híj naar huis gaan?

Deze gedachte veroorzaakte een diepe rimpel in Stans voorhoofd.

Zou Liam Neeson naar huis gaan, omdat een of andere idioot, een achterlijke, agressieve holbewoner, onbeschoft tegen hem was geweest?

Nee, dacht Stan bij zichzelf, dat zou Liam Neeson absoluut nooit doen.

Dus hoewel zijn broek nat en koud tegen de achterkant van zijn benen plakte, kocht Stan principieel een kaartje. Vervolgens probeerde hij tien minuten lang zijn achterwerk te drogen boven een Dyson Airblade-handdroger voordat hij zijn plaats opzocht in de mager bezette bioscoopzaal.

Hij kreeg er spijt van dat hij al die moeite had gedaan. De film was veel te luid en gewelddadig, en had een plot vol kan-ons-het-schelen-gaten. Alsof dat niet al erg genoeg was, lachten de twee stomme sukkels aan de andere kant van het gangpad onder de capuchon van hun sweatshirt om elk bloederig lijk en trapte iemand twee keer keihard tegen de rugleuning van Stans stoel, zodat hij de hele tijd verstijfd op de derde keer wachtte.

De laatste druppel was nog wel de duidelijk zichtbare gloed van een mobiele telefoon die werd gebruikt door een of andere eikel achter hem, die kennelijk zo’n enorm concentratiegebrek had dat zelfs een massamoord zijn aandacht niet kon vasthouden.

Onder normale omstandigheden zou Stan zich hebben omgedraaid om de dader op z’n minst geërgerd aan te staren. Misschien had hij er zelfs wel iets van gezegd.

Maar die avond niet.

Die avond was hij al voor zichzelf opgekomen door alleen al te gaan zitten.

Stan bleef dus rustig zitten en staarde recht voor zich uit naar het doek, geïrriteerd door zijn eigen lafheid en zijn vochtige achterwerk.

En achter hem zat de moordenaar…

Kevin Barr had zich nooit over het feit heen kunnen zetten dat hij maar 1 meter 63 was.

Zijn gebrek aan lengte ging vergezeld van een al even groot gebrek aan goedaardigheid en intelligentie, iets wat hij ruimschoots compenseerde door altijd meteen agressief in de verdediging te schieten.

Barr was daar inmiddels zo bedreven in dat zijn hele leven een lange aaneenschakeling vormde van boze aanvallen. Hij kon zelfs nog geen krant kopen zonder ruzie te maken met de verkoper over een kop die hem niet aanstond of een hamburger bestellen zonder een frietverkopende tiener uit te dagen om ‘effe mee naar buiten te komen’.

Het gevolg was dat hij bijna nooit hoefde te vechten. De meeste mensen werden zo van hun stuk gebracht door zijn redeloze woede dat hooguit een paar heel erg bezopen types weleens op zijn uitdaging ingingen en heel erg bezopen types waren gemakkelijk te verslaan.

Barr putte zelfvertrouwen uit de verbijsterde angst in de ogen van anderen.

Zoals die oude zeikerd in de rij. Je kon gewoon niet toestaan dat mensen met hun handen aan je zaten alsof ze daar verdomme recht op hadden. Je moest hun meteen duidelijk maken dat je niet met je liet sollen. Dat gedrag verdomme meteen in de kiem smoren.

De zeikerd was pas laat de zaal in gekomen, en als een ontzettend dik silhouet dat scherp afstak tegen het scherm met een kuipje Ben & Jerry’s in zijn ene hand en zijn ingescheurde kaartje in de andere langs de rij voor hem gestrompeld.

Stomme eikel.

Barr hoopte stiekem dat de man de woordenwisseling zou voortzetten, want doordat hij een rij achter hem zat in de gelaagde bioscoopzaal won hij vijftien centimeter aan lengte…

Helaas draaide de klootzak zich niet eens om. Hij staarde roerloos naar Liam Neeson, die anderen op hun flikker gaf, en at zijn Phish Food, te schijterig om verdomme ook nog maar iets te zeggen…

Stan stond op zodra de aftiteling over het scherm rolde van wat volgens hem de allerergste bioscoopervaring moest zijn geweest die iemand ooit kon hebben. Zijn achterwerk was nog steeds klam, maar inmiddels wel warm, waardoor het aanvoelde alsof hij in zijn broek had geplast. Hij pakte met een diepe zucht zijn ijskuipje op, draaide zich om en wilde vertrekken.

Hij deinsde even achteruit.

Die idioot uit de rij zat een rij achter hem met zijn armen uitgestrekt over de rugleuning van de stoelen naast hem en één vieze schoen onbehouwen op de stoel voor hem. Zijn ogen waren halfdicht en hij staarde hem met een brede grijns aan.

Stan wendde haastig zijn blik af.

Als de man iets zei, zou Stan net doen of hij hem niet had gehoord. Een herhaling van zo-even was wel het laatste waar hij nu zin in had.

De man zei echter niets. Hij bewoog zich niet eens. Toen Stan hem passeerde, keek hij ondanks alles toch even opzij. Zo te zien lag de man te slapen.

Zeker uitgeput van zijn onbeschofte gedrag.

Er was echter iets wat niet klopte en Stan ging wat langzamer lopen om hem iets beter te kunnen bekijken.

De houding van de man was net iets te nonchalant, iets te slap, en in het vage licht van de aftiteling die over zijn gedaante rolde, veranderde de irritante vechtjas in iets fascinerends, zodat Stan bleef staan, op onverklaarbare wijze aangetrokken door het tafereel.

De ogen onder de half dichtgezakte oogleden waren dof en de starre grijns rondom de geopende mond toonde een gat tussen de tanden… en Stan voelde zijn maag waarschuwend fladderen.

Hij duwde voorzichtig met zijn knokkels tegen de schoen van de man en zei: ‘Hé, de film is afgelopen, hoor.’

De schoen rolde zijwaarts van de stoelleuning af en landde met een harde bons op de vloer.

De man was bewusteloos.

Stan schoot onmiddellijk in de werkstand. Hij klauterde onhandig over de stoelen, riep luidkeels om hulp en voelde intussen aan de halsslagader of hij een hartslag kon vinden.

Niets.

Shit!

Dit was foute boel. Het hoofd van de man rolde niet slap over de leuning achter hem, zoals dat hoorde. Op een of andere manier oogde het juist stijf. Zijn kin rustte op zijn borst, alsof zijn hoofd naar voren was geduwd. Van dichtbij ontdekte Stan nu dat het gat tussen de tanden geen gat was, maar eerder een voorwerp, een of ander zwart voorwerp dat tussen de tanden van de man zat geklemd en uit zijn mond naar buiten stak.

Stan voelde er even aan en trok een pijnlijk gezicht.

Scherp!

Staal.

‘Wat heeft dat verdorie te betekenen…’

Hij tastte behoedzaam naar het achterhoofd van de man en ontdekte dat het voorwerp dat hem overeind hield het handvat van een mes was dat van achteren in zijn nek was gedreven.

Het zweet brak Stan opeens uit, want hij besefte wat er moest zijn gebeurd. Niet hoe het precies was gebeurd of waarom, maar hij was bekend met het proces: de route die het mes op zijn moordzuchtige pad door de man moest hebben gevolgd. Hij wist dat het mes heel erg scherp moest zijn, met een smal, tweezijdig geslepen lemmet. Hij wist dat het met veel kracht en precisie pal onder de schedel naar binnen moest zijn geboord in de bijzonder smalle opening tussen de condylus occipitalis. Onderweg was het dwars door het ruggenmerg gegleden en vervolgens pijlsnel door de achterkant van de keel gestoken, zodat het door de mond naar buiten was gekomen voordat de tanden tijdens de laatste doodsstuip op elkaar konden klappen. Om Stan heen had zich nu een groep mensen verzameld: een paar bioscoopbezoekers en medewerkers. Hij was zich er vaag van bewust dat iemand alles filmde met een telefoontje. Vroeger zou hij daar razend om zijn geworden, maar tegenwoordig gebeurde dat aan de lopende band: walgelijke filmpjes die op YouTube verschenen. Hij had wel iets anders aan zijn hoofd.

Hij duwde met een vinger tegen het handvat van het mes. Het zat muurvast in zijn menselijke schede en toen hij zijn vinger weer weghaalde, was deze bedekt met cerebrospinaal vocht.

De eikel was onherroepelijk dood.

Stan had geen zin om te doen alsof hij dat erg vond. Het vrolijkte hem eerder een beetje op, ook al ging dat wel gepaard met enig schuldgevoel. Hij was tenslotte ook maar een mens.

Hij veegde zijn hand af aan de spijkerbroek van de dode man.

‘Hij is vermoord,’ verkondigde hij plechtig tegen een bioscoopmedewerkster met wijd opengesperde ogen die een zwarte vuilniszak en een grijpstok in haar handen had.

‘Vermoord?’ zei ze.

‘Inderdaad,’ zei Stan. ‘Hij is neergestoken.’

‘Neergestoken?’ zei het meisje.

‘Ja,’ zei Stan geduldig. ‘Iemand moet de politie bellen.’

Het meisje verroerde zich niet. Ze was gekomen om ijskuipjes en Pepsi-bekers te verzamelen, en kon de gedachte van een lijk niet meteen verwerken.

Daarom probeerde minstens de helft van de andere ramptoeristen gejaagd om als eerste de politie te bellen. Intussen haalde Stan zijn eigen telefoontje tevoorschijn en klom hij de trap op naar de dure zitplaatsen die hij zich niet kon veroorloven.

Hij ging zitten en belde Eve Singer.

Duncan nam de telefoon op.

‘Hallo?’ zei hij.

Ergens diep in zijn oor ging de telefoon nog een keer over. Hij tuurde tussen het gerinkel door fronsend naar het schermpje en drukte het ding nogmaals tegen zijn oor.

‘Hallo?’

Toen de telefoon weer overging, vertrok hij ongeduldig zijn gezicht; hij zette het toestel uit en verstopte het onder een kussen van de bank. Daarna pakte hij de afstandsbediening op en ging hij verder met de aflevering van How It’s Made die hij aan het bekijken was. Deze ging over Thonet-stoelen, chips en honkbalhandschoenen, die allemaal werden uitgespuugd door een verzameling kokers, draaischijven, lopende banden en assen die dreunden, bonkten en draaiden.

Er ging heel wat werk zitten in een Thonet-stoel.

‘En dat voor iets wat echt waardeloos is,’ mopperde hij minachtend. Toen moest hij om zichzelf lachen.

‘Wie was dat aan de telefoon?’

Duncan hield de afstandsbediening bij zijn oor. ‘Hallo?’

Niemand antwoordde. Hij staarde er kwaad naar. ‘Iemand die flauwe grapjes uithaalt!’ Hij verbrak de verbinding en How It’s Made maakte plaats voor The Great British Bake Off.

‘Pap, ik ben het. Ik sta gewoon hier. Wie belde er zo-even?’

Hij keek op. In de deuropening stond een jonge vrouw. Niet die dikke vrouw, maar een slanke vrouw in een badjas.

‘Er heeft net iemand gebeld,’ zei hij tegen haar.

‘Dat weet ik,’ zei ze. ‘Waar ging het over?’

‘Ze zeiden dat elk stuk hout vierentwintig uur lang wordt gestoomd en gebogen bij een temperatuur van 170 graden. Ben je in bad geweest?’

‘Ja. Waar is de telefoon?’

‘Heb je de rekening betaald?’

‘De telefoonrekening?’

‘De waterrekening.’

‘Ja,’ zei ze. ‘Ik heb de waterrekening betaald.’

Duncan was helemaal overdonderd. Het was zíjn huis, zijn bad, en hij wilde niet dat iedereen zomaar naar binnen kwam om een bad te nemen, omdat hij of zij daar toevallig zin in had, ook niet als ze de waterrekening betaalden.

‘Waar is de telefoon, pap?’

‘Waarom betaal jij mijn rekeningen?’ vroeg hij. ‘Waarom ga je niet gewoon naar je eigen huis en betaal je jouw eigen rekeningen niet? En wie is die “pap” over wie je het steeds hebt?’

Ze zuchtte diep. ‘Dat ben jij. Jij bent papa en ik ben Eve, jouw dochter.’

‘O,’ zei hij gekrenkt. ‘Ik wist niet eens dat ik een dochter had.’

‘Een dochter en een zoon. Eve en Stuart.’

‘O,’ zei hij weer. ‘Nou, aangenaam dan maar.’

‘Aangenaam,’ zei ze. ‘Waar heb je de telefoon neergelegd?’

‘Hier.’ Hij gaf haar de afstandsbediening. ‘Bel de bbc,’ zei hij, gebarend naar de televisie. ‘We willen geen lesbiennes meer.’

10

5 december

Eve vond haar gsm de volgende ochtend terug en hoorde toen pas het berichtje van Stan, en tegen die tijd was hun voorsprong in de berichtgeving al verdwenen.

Toen Joe en zij eindelijk bij de bioscoop in Baker Street aankwamen, waren daar al drie andere nieuwsploegen gearriveerd.

‘Shit,’ zei Eve toen ze stilhielden. ‘Shit, shit, en nog eens shit.’

Joe zei niets. Hij was niet iemand die een ander iets inwreef. Maar Eve was ook niet het type dat zich door anderen iets moest laten inwrijven. Ze wist best dat zij als eersten met het nieuwsbericht aan de haal hadden moeten gaan in plaats van nu achter de anderen aan te lopen.

Gelukkig gaf Stan Reddy hun wel een exclusief interview dat zo goed was dat ze de helft ervan niet konden gebruiken, omdat het veel te plastisch was, zelfs nadat Eve hem had gevraagd bepaalde fragmenten anders te verwoorden, zodat ze bruikbaar waren voor het grote publiek.

Fragmenten als: ‘Cerebrospinaal vocht dat op mijn vingers droop.’

Njamnjam.

Gelukkig waren er ook andere details, zoals het geschop tegen de stoelen en het licht van het mobieltje, die een levendig beeld schetsten van de strijd op leven en dood die zich achter de rechterschouder van de verpleegkundige had afgespeeld, terwijl op het witte doek gefingeerde gewelddadigheden plaatsvonden.

Als ze niet over beelden beschikten, was het Eves taak om er een op te roepen in het hoofd van haar toehoorders en dat deed ze met beproefde lugubere beschrijvingen.

Was het geschop tegen de stoelen de doodsstrijd van het slachtoffer geweest?

Had de moordenaar zijn eigen macabere werk gefilmd?

En de beste was nog wel: weet u wel wie er achter u zit?

Haar teksten waren bedoeld om angst te zaaien in het hart van alle kijkers, want angst leverde gegarandeerd goede kijkcijfers op.

Stan had haar verzekerd dat hij met geen enkele andere nieuwsbron had gesproken, vermoedelijk in de hoop de komende kerst een nog grotere fles te mogen ontvangen, dus hadden ze nog steeds een voorsprong op de concurrentie. Een kléíne voorsprong.

Het was hun verboden de bioscoop binnen te gaan, zelfs al wilden ze alleen maar opnames maken van de lobby en de kassa. Bovendien kwamen er steeds meer televisieploegen bij, terwijl zij kostbare tijd verspilde aan een heftige discussie hierover met de bedrijfsleider van de bioscoop, half kind, half man, nog nat achter de oren, zo te zien uit al zijn kleren gegroeid, maar nog wel onder de puistjes.

Eve kon wel gillen.

Ze hadden hier de vorige avond al moeten zijn. Ze hadden eerder ter plekke kunnen zijn dan de politie. Dan waren de bedrijfsleider en het meisje achter de kassa waarschijnlijk nog zo in shock geweest dat ze wél naar binnen hadden kunnen komen. In plaats daarvan moesten ze nu genoegen nemen met nietszeggende opnames van de buitenkant van het gebouw en een paar close-ups van filmposters. Beelden die iedereen kon maken. Bovendien zou iedereen er nu ook bij zijn wanneer de lijkzak naar buiten werd gebracht. Zelfs Guy Smith, zag Eve met een geërgerde zucht, want de wagen van News 24/7 hield onbeschoft stil op de stoep.

Guy stapte uit, trok voor het raampje aan de passagierskant zijn stropdas recht en voegde zich toen bij het mediacircus op het trottoir.

‘Heb je al gekotst?’ vroeg hij aan Eve.

‘Heb jij Mark Franco al gevonden?’ kaatste ze terug.

‘Touché,’ zei Guy. ‘Hoewel ik wel een oude knakker heb gesproken die beweerde in een vorig leven de voedselproever van Napoleon te zijn geweest.’

‘O, mooi,’ zei Eve. ‘Dan heeft de dag toch nog iets opgeleverd.’

Joe snoof spottend en Guy wierp hem een vernietigende blik toe. Toen trok hij aan de franje van Eves wollen sjaal, iets wat bij hem kennelijk voor speels moest doorgaan, maar in plaats daarvan verdomde irritant was.

‘Wat was jij in een vorig leven, Eve?’

‘In elk geval nog steeds lichtgeraakt, Guy.’ Ze rukte haar sjaal los uit zijn hand en stopte de uiteinden weg onder haar jas.

‘Nou zeg,’ zei hij. ‘Wind je toch niet zo op.’

Eve brieste van boosheid. Ze had er een gruwelijke hekel aan om te horen te krijgen dat ze zich niet moest opwinden, terwijl ze zich helemaal niet opwond. Ze zou het bijna net zo erg hebben gevonden als Guy haar een tikje op haar billen had gegeven en tegen haar had gezegd dat ze daar haar mooie hoofdje vooral niet over moest breken.

Opeens zei Joe: ‘Ross heeft gebeld. We moeten gaan.’

Eve volgde hem met grote tegenzin naar de Volvo van iWitness News.

Om een of andere reden liep Guy met hen mee, alsof hij deel uitmaakte van hun ploeg en niet die van een concurrent. Alsof hij daardoor niet het risico liep op een dikke lip.

‘Toe nou, Eve,’ zanikte hij. ‘Ga nou een keertje wat met me drinken.’

Ze keek hem niet aan. ‘Da’s goed. Mag mijn vriend ook mee?’

‘Je hebt helemaal geen vriend. Dat weet iedereen.’

‘O nee?’ zei ze. ‘Wat zal Mike teleurgesteld zijn wanneer hij erachter komt dat hij puur aan mijn verbeelding is ontsproten.’

‘Ga toch weg met die Mike van je,’ zei Guy. ‘Wat is zijn sterrenbeeld?’

‘Steenbok.’

‘Hoe heet zijn moeder?’

‘Sylvia.’

‘Wat heeft hij je vorig jaar met kerst gegeven?’

Eve tastte naar het hartvormige medaillon dat aan een dun gouden kettinkje om haar nek hing. Dat had haar vader haar voor haar zevenentwintigste verjaardag gegeven. De laatste keer dat hij zich een verjaardag herinnerde.

Nu herinnerde hij zich zijn dochter niet eens meer.

Guy bleef even verslagen staan.

Helaas duurde het niet lang; hij haalde haar bij de auto in.

Eve begon zo langzamerhand te geloven dat ze Guy Smith had onderschat. Hij was in elk geval volhardend en dat was voor een verslaggever al de helft van het werk.

Hij boog zich heel dicht naar haar toe en fluisterde samenzweerderig: ‘Moet je horen, als je lesbisch bent of zoiets, zeg dat dan gewoon. Ik zal het heus niet doorvertellen.’

Hij kneep zijn lippen stijf op elkaar, en maakte een gebaar alsof hij ze op slot deed en de sleutel weggooide.

Eve wierp hem een blik toe die zelfs een sequoia niet zou hebben overleefd.

Het drong helaas amper tot Guy door. ‘Luister,’ zei hij, alsof ze midden in een onderhandeling zaten die voor hen beiden gunstig kon uitpakken. ‘Stel dat die Mike inderdaad alleen maar in jouw verbeelding bestond. Zou je dan wél met me uitgaan?’

‘Nee.’

‘Waarom niet?’ wilde hij weten.

Eve overwoog even om de klap een beetje te verzachten, maar Guy Smith had nu eenmaal iets wat de melk der mensenliefde zo uit haar zoog en op de grond uitspuugde.

Daarom trok ze het portier van de auto van de cameraploeg open, en ze zei: ‘Omdat ik me kan indenken dat ik wel wat beters kan krijgen.’

Terwijl ze wegreden, kookte Eve van woede.

‘Heb je gehoord wat die hufter vroeg?’

‘Ja, ik weet het!’ zei Joe.

‘Of ik lesbisch ben. Mannen als hij zijn precies de reden dat ik zou willen dat ik lesbisch was.’

‘Ja, ik wéét het!’ zei Joe, en hij begon te lachen.

‘Ik weet heus wel dat jij dat weet!’ schreeuwde ze, maar toen begon zij zelf ook te lachen.

Het was nog waar ook: Joe kende haar beter dan wie dan ook. Ze hadden de afgelopen paar jaar ontzettend veel tijd met elkaar doorgebracht. In deze auto, buiten bij verschillende gebouwen of in de montageruimte, en hadden giechelend om de bloederige beelden samen zorgvuldig nieuwsitems samengesteld, zodat iedereen het idee had dat hij bloed had gezien, en de outtakes bewaard voor het kerstfeest op het werk. Het afgehakte been dat met een meeuw erop had rondgedobberd bij Canary Wharf; Guy Smith die geluidloos zijn lippen bewoog tijdens het lezen van een persbericht. En Eve zelf, die het woord ‘lijkschouwer’ zo vaak onnadenkend herhaalde voor de camera dat het een holle frase was geworden en zelfs niet eens meer als een bestaand woord klonk.

De spanning van die ochtend sijpelde weg en ze grinnikte.

‘Wat wilde Ross eigenlijk?’

‘Niets. Ross heeft helemaal niet gebeld. Het leek me gewoon verstandig om te vertrekken voordat je Guy in zijn gezicht mepte.’

‘Maar we kunnen nog niet weg, Joe! We hebben de lijkzak nog niet op beeld!’

‘Maar we hebben wel de naam en het adres van het slachtoffer.’

Opeens was Eve weer bij de les. ‘O ja?’

Hij knikte. ‘Kevin Barr. Het is hier nog vlakbij ook, in de buurt van Paddington.’

‘Hoe kom jij daaraan?’

‘Ricky liet het zich per ongeluk ontvallen. De forensische opsporingsdienst is hier pas net begonnen, dus als we er nu meteen naartoe gaan om de familie te interviewen en een foto op te halen, zouden we volgens mij ruim op tijd terug moeten zijn voor de lijkzak.’

‘Wie is Ricky?’ vroeg ze fronsend.

‘Guys cameraman.’ Joe rolde met zijn ogen. ‘Mijn god, we zijn voor jullie echt slechts een stel apen, hè?’

‘Ja,’ zei Eve troostend. ‘Maar jij bent wel de koning van de apen.’

Haar telefoontje ging over. Het was Ross.

‘Hebben jullie de lijkzak al op beeld staan?’

Geen: ‘Hallo.’ Geen: ‘Hoe gaat het?’ Geen: ‘Bedankt voor het fantastische interview met de ooggetuige.’ Regelrecht op zijn doel af. Typisch Ross.

‘Nog niet,’ zei ze. ‘Maar wat vond je van dat exclusieve interview?’

‘Ja, wel goed,’ zei Ross ongeïnteresseerd, waarschijnlijk omdat Stan de verpleegkundige niet sexy of blond was.

Of dood.

‘Waar zijn jullie nu?’

‘We hebben een tip gekregen over de familie van het slachtoffer. We zijn nu naar hen op weg en komen hier straks terug.’

‘Oké,’ zei Ross met tegenzin. ‘Als jullie de lijkzak maar niet missen.’

Eve verbrak de verbinding en keek naar Joe. ‘Waarom deelt Ricky eigenlijk opeens zijn informatie met ons?’

Joe haalde zijn schouders op. ‘Misschien omdat wij apen elkaar een beetje moeten helpen.’

Ze glimlachte even en zei toen: ‘Dus iedereen weet dat ik geen vriend heb?’

‘De meeste mensen wel,’ zei Joe.

Eve knikte en beet op de nagel van haar duim. ‘Denk je dat iedereen gelooft dat ik lesbisch ben?’

‘Natuurlijk,’ zei hij met een opgewekt knikje. ‘Iedereen, behalve ik!’

Het adres dat Ricky Joe had gegeven, was dat van een flat boven een hamburgertent in een zijstraat van Praed Street. De geur bracht Eve in gedachten terug naar haar studententijd, toen al haar eten bijna exclusief uit zout en heet vet leek te bestaan. Bij die herinnering liep het water haar in de mond.

Naast de deur hing een paneel met zes bellen erop, elk met een bijbehorend naamplaatje. Op het bovenste stond met groene inkt ‘Barr’ geschreven.

Eve ademde diep in. Ze belde nu al veel te lang om deze reden bij mensen aan. Mensen die deel uitmaakten van een gezin voor wie de dag precies hetzelfde was begonnen als voor andere gezinnen, maar totaal anders was geëindigd. Bedroefd, ondraaglijk en onherstelbaar veranderd.

Het eerste contact met een rouwend gezin was nooit gemakkelijk, maar iedere verslaggever moest erdoorheen of anders een andere baan gaan zoeken.

‘Ik vind dit altijd verschrikkelijk,’ zei ze.

‘Ik ook,’ zei Joe.

‘Ja, maar jóú haten ze niet,’ zei ze. ‘Om een of andere reden hebben ze nooit een hekel aan de cameraman. Alleen maar aan de verslaggever.’

Joe knikte plechtig. ‘Dat komt doordat ze weten dat de aap moet dansen op het deuntje van de orgelman.’

Eve giechelde en keek hem vervolgens kwaad aan. ‘Maak me nu niet aan het lachen! Ik meen het serieus, Joe! Deze mensen zijn in de rouw en nu maak jij me aan het lachen!’

‘Sorry.’

Eve drukte op de bel voor de flat op de bovenste verdieping. Er werd niet opengedaan.

‘Vooruit, verdrietige mensen,’ zei ze hardvochtig. Ze belde nog een keer aan en merkte dat een ijskoud gevoel zich tussen haar hart en haar hoofd wurmde.

Er klonk een krakend geluid, gevolgd door een mannenstem die zei: ‘Ja?’

‘Hallo, bent u meneer Barr?’

‘Ja.’

‘De vader van Kevin Barr?’

‘Ja.’

‘Meneer Barr, het spijt me echt verschrikkelijk dat ik u nu stoor. Ik ben Eve Singer van iWitness News. Ik vroeg me af of we u even konden spreken?’

Er klonk even een zoemende stilte en onverstaanbaar gefluister aan de andere kant van de intercom. Toen zei meneer Barr: ‘Ik kom wel naar beneden,’ en hij verbrak de verbinding.

Eve en Joe wisselden een hoopvolle blik met elkaar uit en bleven wachten.

Het was intussen weer begonnen met sneeuwen.

Eve vond sneeuw in de buitenwijken heerlijk, omdat daar alles stil en toverachtig werd, maar in het centrum van Londen was het nooit hetzelfde. Hier was sneeuw nat en deprimerend, zelfs al voordat de vlokken de grond raakten, alsof ze wisten wat hen daar te wachten stond en daarom sowieso geen moeite deden. En terecht, want hier eindigde de sneeuw op een lelijke berg groene plastic zakken met recyclebaar afval die buiten voor de rij winkels lagen opgehoopt.

Voetstappen naderden de voordeur; het geluid van sloten en kettingen.

Eve haalde diep adem.

De man van middelbare leeftijd die de deur opendeed, was klein en rond, en gekleed in een soort rode mannenjumpsuit waarin hij net Yosemite Sam leek.

‘Meneer Barr?’

‘Ja.’

‘Het spijt ons vreselijk dat we u storen…’

Zonder waarschuwing vooraf smeet de man een emmer water over hen heen. ‘Gore aasgieren!’ zei hij, en hij gooide de deur met een harde dreun weer dicht.

‘Shit!’ siste Joe. Hij draaide zich om en controleerde geconcentreerd zijn camera. Eve tuurde intussen met open mond naar de voorkant van haar doorweekte jas en voelde het ijskoude water tussen de knopen door over haar borsten en buik naar beneden stromen.

‘De camera is kapot,’ zei Joe. Hij keek naar Eve. ‘Gaat het?’

Ze knikte traag. Toen mompelde ze: ‘Vuile klootzak!’ en ze stak haar hand opnieuw uit naar de bel.

Joe’s hand hield die van haar tegen. ‘Laat het nou maar gaan, Eve.’

‘Rot op!’ Ze trok zich woedend los en drukte met haar wijsvinger op de bel.

De deur zwaaide onmiddellijk weer open.

‘Hij zei al dat je het nog een keer zou proberen,’ zei meneer Barr.

‘Wie zei dat?’

‘Die dure meneer van het nieuws,’ zei hij. ‘Dus…’

De tweede emmer water trof Eve pal in haar gezicht.

Eve zat op het hoekje van een bureau en probeerde haar haren te drogen met een theedoek van iWitness News.

‘Waarom ga je niet gewoon een keertje met Guy Smith uit?’ zei Joe. ‘Dan zou het leven er voor ons allebei een stuk gemakkelijker op worden.’

‘Waarom ga jij zelf niet een keertje met hem uit?’ stelde ze voor. ‘Dan zou het leven er voor mij een stuk gemakkelijker op worden.’

Haar kleren hingen over verschillende radiatoren in de drukke redactieruimte en ze droeg nu de sportkleding die ze altijd op haar werk had liggen, maar nooit gebruikte. Een legging van lycra en een hemdje met daaroverheen Joe’s trui.

‘Het spijt me,’ zei Joe ernstig. ‘Ik had moeten zien dat het een valstrik was.’

‘Het geeft niet. Ik had wél zo’n vermoeden dat het een valstrik was en ben er toch in meegegaan. Wie is nu het domst van ons tweeën?’

‘Jij?’ gokte Joe.

‘Precies,’ zei ze knikkend. ‘Bovendien heb je nog zo tegen me gezegd dat ik niet opnieuw moest aanbellen.’

‘Dat is zo,’ zei Joe met een theatrale zucht. ‘Ik hoop dat je er iets van hebt geleerd.’

‘Jazeker,’ zei Eve berouwvol. ‘Van nu af aan zal ik heel goed naar je luisteren.’

‘Jullie hebben verdomme de lijkzak gemist!’

Ze keken allebei om. Ross kwam met een woedend gezicht door de ruimte op hen afgelopen.

‘De camera was kletsnat,’ zei Joe.

‘Ja,’ zei Eve. ‘En wijzelf ook. Ik was onderkoeld.’

‘Dat kan me allemaal niet schelen, al had je ebola! Jullie worden betaald om jullie werk te doen en ik verwacht dan ook dat jullie dat werk doen.’

‘Dat is niet eerlijk!’ zei Eve. ‘Bovendien hébben we ons werk ook gedaan. En nog verrekte goed ook! Wij hebben het enige interview met een ooggetuige! Exclusief!’

‘Het publiek wil het lijk zien. Dat is het enige wat voor hen belangrijk is.’

‘Gezeik,’ zei Eve.

‘O ja?’ bulderde Ross. ‘Er zijn anders klachten binnengekomen.’

‘Daar geloof ik niets van.’

‘Er zijn klachten binnengekomen,’ hield hij vol.

‘Wie belt er nou verdorie naar een televisienieuwsprogramma om te klagen over het feit dat ze geen lijkzak hebben gezien?’

‘Ik zou dat zeker doen!’ Ze staarden Ross allebei verrast aan en hij haalde zijn schouders op. ‘Een mooi meisje en een lijkzak naast elkaar in beeld, dat heeft gewoon iets. En kennelijk ben ik niet de enige die dat vindt.’

‘Nou, sorry hoor,’ zei Eve sarcastisch, ‘ik realiseerde me niet dat ik hier ben om jouw ziekelijke behoeften te vervullen.’

‘Nou, lees je contract er dan nog maar eens op na,’ snauwde hij. ‘Waar is de camera?’

‘Die ligt in de luchtdroger,’ zei Joe. ‘In losse stukjes.’

‘Als hij kapot is, hou ik het in op je salaris.’ Hij beende stampvoetend weg.

Eve riep hem na: ‘Wat wil je dat we doen met de familie van Kevin Barr?’

Ross draaide zich weer naar hen om, maar wandelde intussen achterwaarts verder. ‘Die familie kan me gestolen worden,’ zei hij. ‘Ik wil nu de röntgenfoto van die vent met dat mes in zijn hoofd. Je weet wel, net als die van de pups die een speelgoedpijl hadden ingeslikt.’

Hij smeet de dubbele deuren achter zich dicht, en Eve en Joe wisselden een lijdzame blik met elkaar uit.

‘Wat een eikel,’ merkte ze vinnig op. ‘Een mega-eikel,’ beaamde Joe. ‘Een mega-eikel op pootjes.’

‘Hoe moeten we dat van die röntgenfoto in vredesnaam aanpakken?’

Joe wuifde zorgeloos met zijn hand. ‘Ross roept maar wat. Die krijgt echt niemand te pakken.’

Eve merkte voorzichtig op: ‘Misschien via Janey op het kantoor van de lijkschouwer…?’

Joe was een paar keer met Janey uit geweest, maar hij wees nu met allebei zijn duimen naar beneden. ‘Dat zie ik niet gebeuren.’

‘Waarom niet? Is er dan wat gebeurd?’

‘Nee, niets. Ze is gewoon… dommer dan ze eruitziet.’

‘Wat jammer voor je,’ zei ze, en ze klopte even op zijn arm.

‘Het is niet erg, hoor,’ zei hij schouderophalend.

‘Ik heb soep voor jullie gehaald om weer een beetje warm te worden.’

Ze draaiden zich om en zagen Katie Merino staan met twee papieren bekertjes met soep uit de koffieautomaat.

‘Dank je,’ zei Eve.

‘Ik heb wel een trui die je mag lenen als je wilt,’ zei Katie liefjes, ook al was haar kleding duidelijk twee maten te klein voor Eve.

‘Bedankt,’ zei Joe, ‘maar ik denk niet dat die me past.’

Katie lachte, kneep even in zijn bovenarm en zei: ‘Nee, waarschijnlijk niet.’

Ze liep terug naar haar bureau.

‘Dat was aardig van haar,’ zei Joe.

‘Ja, nou,’ zei Eve somber.

De nieuwsuitzendingen van zes uur verschenen op de muur van schermen en ze draaide zich om.

‘Iedere achterlijke idioot heeft die lijkzak!’ brulde Ross door de openstaande deur van zijn kantoor.

Eve slaakte een diepe zucht en voelde aan haar kleren. Ze waren nog steeds vochtig. Ze keerde ze om, zodat ze aan de andere kant konden drogen. ‘Wat heb ik toch een gruwelijke hekel aan dit werk,’ zei ze emotioneel.

Joe nam haar aandachtig op. ‘Wat is er?’

‘Niets,’ zei ze.

‘Nee,’ zei hij, ‘ik meen het. We hebben weleens eerder iets gemist. Wat is er aan de hand?’

Eve schudde zwijgend haar hoofd. Ze vertrouwde Joe wel, maar kon hem onmogelijk vertellen wat er allemaal mis was met haar leven. Dan zou ze alleen maar zielig en meelijwekkend klinken; bovendien kon niemand er iets aan veranderen, dus wat had het dan voor zin? Akelige dingen duurden niet eeuwig, uiteindelijk zou alles heus wel goed komen en nog meer van die clichématige optimistische flauwekul.

Ze moest gewoon doorgaan.

Ze legde een hand op haar vochtige jas. ‘Mijn kleren zijn bijna droog. Ik ga naar huis.’

‘Toch niet tijdens de spits?’ zei Joe zogenaamd geschokt. Ze gingen zelden op tijd naar huis en het spitsuur was een grap waar ze samen om lachten om te voorkomen dat ze het gevoel kregen dat ze werden bedrogen, iets mythisch waarover ze wel hadden gehoord, maar nooit met eigen ogen hadden gezien.

Eve glimlachte mat.

‘Ga nou nog niet naar huis,’ ging Joe verder. ‘Laten we samen ergens wat gaan eten.’

‘Eten?’ Ze was verbaasd. Joe en zij aten heel vaak samen iets, sandwiches op straat of een afhaalmaaltijd met de hele ploeg, maar ze waren nog nooit echt samen uit eten gegaan.

‘Waarom niet?’ zei Joe. ‘We hebben een rotdag achter de rug, en ik heb best trek in een lekkere maaltijd en een fles wijn. Jij niet?’

‘Ik kan niet,’ zei ze. ‘Bedankt voor het aanbod, maar ik…’

… moet mijn haar wassen.

‘… ik moet echt nodig mijn kerstinkopen gaan doen.’

Ze wist niet goed waarom ze loog tegen Joe. Hij was niet op de hoogte van haar vaders ziekte. Dat was niemand, afgezien van de huisarts en mevrouw Solomon. Eigenlijk was het dwaas, maar aan anderen vertellen dat Duncan Singer langzaam zijn verstand aan het verliezen was, voelde aan als een te gemakkelijk excuus, terwijl de werkelijkheid vreselijk ingewikkeld en afschuwelijk echt was.

Zo echt dat ze er bijna van moest huilen.

‘Bedankt, hoor,’ ging ze haastig verder, ‘maar liever een andere keer.’

‘Prima,’ zei hij. ‘En je weet toch wel dat we niet per se uit eten hoeven, hè? Praten kan altijd.’

Ze trok glimlachend haar jas aan. ‘Bedankt, Joe. Tot morgen.’

‘Een fijne avond,’ zei hij. Hij boog zich voorover en kuste haar.

Weliswaar op haar wang, maar het kwam evengoed als een verrassing.

In de heen en weer schuddende metro op weg naar Isleworth piekerde Eve voortdurend over die kus. Het was maar een vluchtige zoen op haar wang geweest, en Joe was een goede vriend van haar en bovendien veel te jong voor haar. Maar ze was al in geen jaren meer door een man gekust, zelfs niet op haar wang, en door die vriendschappelijke zoen durfde ze voor het eerst in lange tijd weer te fantaseren dat ze Joe, of iemand anders, uitnodigde voor een slaapmutsje bij haar thuis.

Ze was het helemaal verleerd! Waar moest ze in vredesnaam beginnen? Alcohol was waarschijnlijk wel een logische keuze. Een mooie fles wijn als aanvulling op…

… ja, op wat eigenlijk? Haar bepaald niet lustopwekkende standaardmaaltje van witte bonen in tomatensaus met geroosterd brood? Na het eten konden haar date en zij dan haar vader samen naar boven duwen, waarna ze zich ontspannen op de bank voor de televisie zouden laten zakken om te zien hoe ovenwanten werden gemaakt, en dat allemaal op de muziek van Debbie Does Dallas.

Eve glimlachte wrang naar haar spiegelbeeld in het tunnelzwarte raam en besloot niet te veel achter de kus te zoeken.

Om er vervolgens op weg naar huis van alles achter te zoeken.

11

7 december

‘We gaan kerstinkopen doen!’

Duncan Singer keek haar fronsend vanaf de bank aan. ‘Ik ben bezig,’ zei hij, wijzend naar het televisiescherm waarop How It’s Made te zien was. ‘Heb je deze aflevering al gezien?’

‘Ja,’ zei ze.

‘Ik niet,’ zei hij. ‘Deze is erg goed. Ze maken allerlei dingen.’

Die dag maakten ze paraplu’s, zakmessen en cowboyzadels. Eve had deze aflevering al minstens tien keer voorbij zien komen en wist dat het maken van een cowboyzadel erg arbeidsintensief was. Tinnen platen en klinknagels, en elke dikke laag leer moest heel precies langs de rand worden geschuurd om ervoor te zorgen dat alles glad was. Een proces dat afschuren heette, dacht ze tegelijk met de voice-over bij zichzelf.

‘Kom, pap,’ zei ze. ‘Het is vast leuk.’

‘Wat is leuk?’

‘Kerstinkopen doen.’

‘Ja, voor jóú misschien,’ zei hij. ‘Maar wat heb ik er nou aan?’

‘Heel veel. De kerstverlichting hangt al, we gaan cadeautjes kopen en daarna gaan we kerstkoffie drinken met Charlotte, koffie verkeerd met eierpunch of zoiets, met een mince pie of een ander gebakje erbij, en in alle winkels draaien ze kerstliedjes. Echte Engelse carols. Je bent gek op carols.’

‘Wie is Carol?’ vroeg hij achterdochtig.

Eve giechelde. ‘Niet Carol de mens, maar “carol” als in Engels kerstliedje,’ zei ze, en ze begon te zingen: ‘God Rest Ye Merry Gentlemen.’

Hij zong met haar mee tot het liedje uit was. Hij kende alle woorden en had nog steeds een prachtige baritonstem.

‘Goed,’ zei Eve lachend, ‘ga je nu dan mee om naar de carols te luisteren?’

‘Wie is Carol?’ vroeg hij achterdochtig.

‘Ik zal je jas even halen,’ zei ze.

Ze haalde de jas uit de gangkast. Hij was van dikke, grijze wol, heel oud en loodzwaar. Bij haar weten had haar vader hem al haar hele leven.

Ze liep ermee naar de woonkamer en hield hem voor haar vader op.

‘Is dat mijn jas?’

‘Ja,’ zei ze. ‘Trek maar gauw aan.’

Dat deed hij. Zijn schouders bogen een beetje omlaag onder het gewicht ervan.

‘Hij is erg warm.’

‘Dat weet ik,’ zei ze. ‘Maar het is buiten ook heel erg koud.’

‘Nou, laten we dan maar naar buiten gaan,’ zei hij, en ze lachte weer.

‘Dat is niet grappig,’ zei hij geërgerd. ‘Het is alleen maar logisch.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Eve. ‘Het spijt me.’

Ze bleven samen bij de voordeur staan tot Eve haar eigen jas, handschoenen en muts met bijpassende sjaal had aangetrokken. Daarna pakte ze haar tas om te controleren of haar geld, sleutels en mobieltje erin zaten. Toen opende ze de deur op een steeds bredere, oogverblindende witte kier.

‘Sneeuw!’ zei hij knipperend met zijn ogen.

‘Dat klopt,’ zei Eve. Er was die nacht weer een paar centimeter gevallen, en alles lag glad en rond onder de felblauwe lucht. ‘Wees voorzichtig op het tuinpad.’

Duncan zette heel behoedzaam een voet op het pad, maar trok hem snel weer terug en liet een tien centimeter diepe, schoenvormige kuil achter in het wit met het zigzaggende patroon van de zool op de bodem.

‘Ik wil niet uitglijden,’ zei hij angstvallig.

‘O, maar dat gebeurt ook niet,’ zei ze. ‘Hier, hou mijn arm maar vast.’

Hij klemde zich vast aan haar arm en ze wilde het pad al op lopen, maar hij verroerde zich niet.

‘Kom, papa…’

Duncan Singer staarde om zich heen naar de volmaakt gladde, witte tuin.

‘Papa?’

‘Wat?’

‘We gaan kerstinkopen doen.’

‘O ja.’

Hij zette zijn ene voet in zijn eigen schoenafdruk, plaatste zijn andere voet in de ongerepte sneeuw ervoor en bleef toen als aan de grond genageld staan. Met gespreide benen, net een Egyptenaar.

‘De taxi komt eraan.’

‘Ik geloof niet dat het veilig is,’ zei hij. ‘Ga maar zonder mij.’

‘Wil je dan geen kerstinkopen gaan doen?’ vroeg ze.

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik ben alleen maar buiten, omdat ik deze jas aanheb.’

Eve wist niet of ze moest lachen of huilen. Als het zo doorging, moest ze straks al haar kerstcadeaus in de supermarkt bij het metrostation halen. Vieze wijn, Cup-a-Soup en een megaverpakking tampons. Joepie!

Ze keek naar haar vader, die zenuwachtig wiebelend in de sneeuw stond, en slaakte een zucht. ‘Oké,’ zei ze. ‘Laten we dan maar terug naar binnen gaan.’

Duncan tilde zijn voorste voet op, stapte voorzichtig achterwaarts de mat op, draaide zich om en ging het huis weer in.

Eve deed de deur dicht, trok haar muts, handschoenen en sjaal uit, en liet ze zuchtend op het tafeltje in de gang vallen. Geen inkopen, geen Charlotte, geen koffie verkeerd met eierpunch, geen kerstverlichting, carols en mince pies.

Shit. En dan moest ze ook nog eens betalen voor de taxi…

‘Heb je kerstinkopen gedaan?’ vroeg Duncan opgewekt.

Eve aarzelde even, maar zei toen: ‘Ja.’

‘Wat heb je voor mij gekocht?’ vroeg hij.

‘Wat wil je hebben?’ vroeg zij.

‘Een glazen oog,’ antwoordde hij.

‘Nou,’ zei Eve vermoeid, ‘laat ik dat nou net voor je hebben gekocht.’

12

De moordenaar wachtte al zijn hele leven op de dood.

Zijn allereerste herinnering was dat hij in een ziekenhuis was bijgekomen met het hart van een vreemde in zijn borst en een arts die bij hem in de buurt prevelde: ‘Hij leeft in geleende tijd.’

De zachte, niet voor zijn oren bestemde woorden hadden hem in de war gebracht en waren hem vanaf dat moment blijven achtervolgen.

Hoeveel tijd had hij geleend? Een week? Een jaar? Tien jaar? Van wie had hij die tijd geleend? Zou hij hem moeten terugbetalen? En wat zou er gebeuren wanneer zijn tijd op was?

Kon hij dan nog meer tijd lenen?

Hij maakte zich voortdurend zorgen om het hart. Soms werkte het niet eens! Als hij volkomen roerloos in een stille kamer zat, kon hij horen dat het niet klopte. Dan moest hij zijn hand heel hard tegen zijn borst drukken om zelfs maar het zachtste gefladder waar te nemen. Daardoor was hij bang dat er niets in hem zat, hooguit een holte vol operatiegaas. Alleen wanneer hij de trap op en af holde tot hij er licht van werd in zijn hoofd nam het trage orgaan de moeite om in beweging te komen, en soms raakte hij de controle kwijt, en klopte het zo hard en snel dat hij helemaal bezweet en paniekerig werd. Eén keer was hij zelfs flauwgevallen en moest er een ambulance worden gebeld, en de arts had hem een uitbrander gegeven, alsof het hart niet van hem was, hij het alleen maar te leen had, en het moest worden teruggegeven zodra hij ermee klaar was.

Of wanneer het hart klaar was met hem.

Vanaf die dag mocht hij niet meer hardlopen.

Wanneer hij zich ’s ochtends aankleedde of zich uitkleedde om in bad te gaan, liet de jongen zijn vingers altijd over de dikke, rode ribbel van weefsel glijden die midden over zijn borst liep en soms peuterde hij aan de randen tot het bloedde. Als zijn kinderjuffrouwen hem betrapten, gaven ze hem een tik. Dan grepen ze zijn pols vast, gaven ze een ruk aan zijn arm en schudden ze hem als een slappe pop door elkaar. ‘Blijf eraf! Wat mankeert jou toch?’ Hij had echter geen flauw idee wat hem mankeerde.

Hoe had hij dat nu moeten weten, terwijl hij het hart in zijn eigen borst niet eens kon vertrouwen? Was het een glanzende roze pomp? Of een slappe brok ranzige spieren die er elk moment de brui aan kon geven? De artsen beweerden dat alles goed ging, maar artsen waren leugenaars. Alleen aan de vage blik in de ogen van zijn ouders kon hij aflezen wat er mis was en hun relaas was heel anders, veel angstaanjagender.

Toen hij zes was, had hij zijn moeder gevraagd om hem het verhaal te vertellen, maar ze had tranen in haar ogen gekregen en zijn vader had hem streng gezegd dat hij haar niet overstuur mocht maken, dus had hij er nooit meer naar gevraagd.

Zijn ouders waren altijd afstandelijk geweest, alsof ze wisten dat ze hem zouden verliezen en niet al te dicht bij hem wilden zijn wanneer dat gebeurde.

Hoe ouder hij werd, hoe groter de afstand tussen hen werd. Hij begreep hen niet en zij begrepen hem niet.

Hij was een bleek, zwak kind en had geen vriendjes. Hij werd altijd gepest, op school, in het park en zelfs in zijn eigen slaapkamer toen er bij hoge uitzondering eens een jongen bij hem thuis kwam spelen.

‘Als je een pestkop opensnijdt, zul je aan de binnenkant een lafaard vinden,’ had zijn vader na afloop tegen hem gezegd met het kordate zelfvertrouwen van iemand die nog nooit in zijn leven was gepest.

In plaats daarvan ging de jongen gewoon nooit meer bij anderen spelen.

Vanaf zijn achtste ging hij ook niet meer naar school en kennelijk kon dat niemand iets schelen. Wat had het ook voor zin om hem voor te bereiden op een toekomst die hij toch niet had?

Hij bracht zijn dagen door met lezen of slenterde door het echoënde huis met als enige gezelschap de schilderijen die al generaties lang in zijn familie waren. In de overdadige hal hing een onbeduidende Tintoretto, alle muren waren getooid met taferelen over de liefde of een sluimerende dood en op de piano stond een verzameling verfijnde miniaturen, allemaal in een lijst van zwart fluweel om de weerspiegelende glans van de Bechstein niet te beschadigen.

Hij begon de schilderijen na te tekenen. In het begin nonchalant, met een pen in zijn schoolboeken, maar al snel ontwikkelde hij een kunstenaarsoog en eiste hij eerst schetsboeken en houtskool, en vervolgens schilderdoeken, verf en kwasten. En een ezel.

‘Natekenen’ dekte al snel de lading niet meer. Hij nam de kunst diep in zich op. Hij zoog alles op met zijn ogen, zoals hij eten en water via zijn mond tot zich nam, en het voedde hem eveneens. Hij verslond de meesters aan de muren en in de boeken alsof hij uitgehongerd was, en joeg de ongrijpbare alchemie na die ruwe houtskool en olieverf omzette in verrukkelijke afbeeldingen van de dood.

De dood en het meisje diende als zijn ochtendsnack: het beeldschone meisje dat ondanks haar kuisheid haar begeerte voor haar skeletachtige verleider niet kon verbergen; en Het martelaarschap van de heilige Sebastiaan was zijn middagsnack: de knappe jongeman, vastgebonden en vol gaatjes waaruit rode stroompjes vloeiden, met zijn ogen opgeheven naar de hemel waar hij voorgoed zou vertoeven…

Maar het avondmaal werd gevormd door het gruwelijke Danse Macabre, dat op de houten panelen aan de muren zijn vaders werkkamer omringde. Mensen die opgingen in hun dagelijkse beslommeringen werden in een overdaad van sterfelijkheid overvallen en meegesleurd door de listige Dood. Een gokker die onbewust gemerkte kaarten uitdeelde aan de man met de zeis, een onwetende ridder die aan zijn eigen lans werd gespietst, een rouwdrager die zo werd afgeleid door het ene lijk dat hij niet in de gaten had dat hij op het punt stond er zelf ook een te worden.

Overdag genoot de jongen met volle teugen van deze vreugdevolle wreedheid, maar in zijn nachtmerries werd hij geplaagd door knokige vingers die zijn pols vastgrepen of in zijn borst klauwden om terug te nemen wat aan een ander toebehoorde. Vaak werd hij krijsend en zwetend gewekt door een ruk aan de aderen die nog steeds aan zijn ingewanden vastzaten…

Zijn ouders zag hij zelden. Hij stond onder toezicht van een reeks elkaar snel afwisselende kinderjuffen en kreeg les van een groepje gemankeerde, geflopte leraren die kennelijk niet geïnteresseerd waren in het leven in het algemeen of in hem in het bijzonder.

Maar goed, het was altijd nog beter dan de zwetende, kreunende meneer Treadwell, die juist weer iets té geïnteresseerd in hem was geweest…

De jongen had geprobeerd meneer Treadwell open te snijden om de beloofde lafaard binnen in hem te vinden, maar dat had hem aan de binnenkant alleen maar heel veel bloed opgeleverd en aan de buitenkant heel veel geschreeuw en dreigementen. Zijn ouders waren tot de conclusie gekomen dat hun zoon wel voldoende onderwijs had gevolgd voor een wereld waarin hij toch al over geld en een gerespecteerde naam beschikte, en hadden geen nieuwe leraar aangenomen. Ze hadden de Tintoretto van de hand moeten doen om hém af te kopen en de lichte kale plek aan de muur diende als voortdurende herinnering aan het bedrag dat hun zoon hen had gekost.

Hem liet het allemaal koud.

Want terwijl meneer Treadwell beneden bloedde en raasde, had het onwillige hart van de jongen eindelijk zijn lef geëvenaard en als Thor gehamerd.

Hij had op zijn bed gezeten en aan één stuk door gelachen van blijdschap, omdat hij eindelijk voelde dat hij écht leefde.

Een paar maanden nadat meneer Treadwell was vertrokken, gebeurde er iets opmerkelijks.

De oma van de jongen overleed.

Vervolgens stierf zijn opa. En ook zijn andere oma ging dood.

En hij had hen allemaal overleefd!

In het begin had hij er niets van gesnapt: het was totaal niet logisch. Híj was immers degene die in geleende tijd leefde? Maar toen ontstond er in zijn hoofd een theorie dat al die mensen op een of andere manier zijn plek hadden ingenomen. Dat de tijd die hij leende weleens van hén geleend kon zijn. Dat zij tussen de man met de zeis en hem in waren gaan staan. Tegen de tijd dat hij de puberteit bereikte, keek hij met een zeker genoegen uit naar de dood van anderen.

Hij vond het dus helemaal niet erg om te horen dat hij zijn oudere achterneef vanwege een blikseminslag op een golfbaan in Berkshire nooit meer zou terugzien. En hij vond het ook niet erg om te horen dat een verre tante vlak bij Hyde Park Corner door een taxi was geschept.

Hij vond het zelfs niet erg toen een onverwachte embolie een eind maakte aan het leven van zijn eigen vader.

Het enige wat hij uiteindelijk wél erg vond was dat hij niet meer succes had gehad bij meneer Treadwell.

13

8 december

Toen Eve op haar werk kwam, zat Joe op haar bureau en ze fleurde helemaal op toen ze hem daar zag.

Veel meer dan anders.

Gedraag je toch niet als een schoolmeisje! sprak ze zichzelf ferm toe. Het was maar een zoen op je wang.

‘Hallo,’ zei hij. ‘Is het gelukt met je kerstinkopen?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik moest allerlei andere dingen doen.’

Ze ging zitten, wachtte tot haar laptop was opgestart en bekeek intussen de post in haar postbakje. Veel was het niet, want de meeste berichten kwamen tegenwoordig binnen via de e-mail.

Wel waren er wat reclamefolders en een paar dingen waarop ze geabonneerd was, plus een wit envelopje met een adressering in blokletters.

Joe pakte het op. ‘Fanmail?’

‘Waarschijnlijk van Ross,’ zei ze spottend.

Ze ontving graag fanmail. Er zat waarschijnlijk een brief in. Vermoedelijk van een oude dame, als ze op het handschrift mocht afgaan. Grote kans dat ze had geschreven dat Eve haar aan haar kleindochter deed denken en dat ze zulk prachtig haar had. Zo’n brief kreeg ze minstens één keer per maand. De meeste fanmail was schattig. Brieven, teddyberen die een hartje vasthielden en soms zelfs een boeket.

Ze had echter ook een keer een gefotoshopte afbeelding van zichzelf ontvangen, naakt en met gespreide benen, die strak om een luciferdoosje zat gewikkeld dat gevuld was met iets wat akelig veel op sperma leek.

There’s no business like show business…

Joe scheurde de envelop open, vouwde een vel papier open en begon voor te lezen: ‘Geachte mevrouw Singer, ik ben een groot bewonderaar van uw werk…’

Hij hielp op met voorlezen en trok met gespeelde irritatie een wenkbrauw op. ‘Ik neem aan dat hij óns werk bedoelt.’

Eve wuifde zijn woorden nonchalant weg. ‘Nou, ik vind juist dat hij heel hoffelijk en intelligent klinkt.’

‘Ja, wacht maar,’ zei Joe. ‘Ik ben nog niet bij het stuk aangekomen waarin hij vraagt om een fotokopie van jouw tepels.’

Eve tikte op haar horloge. ‘Schiet dan wel even op, jonge aap. Je weet best dat er altijd een rij staat te wachten bij het kopieerapparaat.’

Joe grinnikte en las verder:

‘… maar ik geloof dat u in dit geval misschien toch iets over het hoofd hebt gezien.’

‘Iets over het hoofd gezien?’ zei Eve fronsend. ‘Weet je zeker dat de envelop niet aan jou was geadresseerd?’

‘Haha.’ Joe draaide het vel papier om, maar op de achterkant stond niets. ‘Dat is alles wat er staat.’

Eve gluurde in de envelop en liet een kleine micro sd-geheugenkaart in haar hand glijden.

‘Hier,’ zei ze. ‘Die heb je kennelijk over het hoofd gezien.’

‘Heel grappig,’ zei Joe.

Er stond slechts één document op het kaartje. Eve opende het, het scherm flakkerde even en werd vervolgens in zwart gehuld.

Eén misselijkmakende seconde lang was ze bang dat ze een virus had geopend dat het hele computersysteem van de zender zou platleggen, maar toen startte er een videoclip. Een verticale, donkere rechthoek en de vage gedaante van een man die lui op een stoel hing.

Of was het een rij stoelen?

Op de achtergrond klonken schreeuwende stemmen en gierende banden.

Opeens werd het tafereel verlicht door een flakkerend lampje.

Eves hart maakte een sprongetje van schrik en ze sloeg haar laptop met een harde klap dicht.

‘Shit,’ siste ze. ‘Dat is Kevin Barr.’

Ze gingen naar Regazzoni, een koffietentje dat ze altijd verkozen boven de grote ketens. De bediening was chaotisch, de verlichting slecht en de stoelen hard, maar de koffie was fantastisch en het schemerduister bood hun de privacy die ze nodig hadden om de hele videoclip te bekijken.

Kevin Barr was dood, maar op een bizarre manier ook heel mooi. Het flakkerende licht van het bioscoopscherm toonde hem in een verbijsterend reliëf van een menselijk wezen dat haast leek te zweven tegen de achtergrond van de donkere fluwelen stoelen. Met zijn ene schoen op de stoelleuning voor hem, zijn uitgestrekte armen en zijn hoofd nieuwsgierig opzij had hij de losbandige uitstraling van een man die dronken en lachend was overleden.

Hoe de waarheid ook luidde, het beeld was meeslepend.

Ze bekeken de video nog een keer.

‘Wie heeft dit verdomme gestuurd?’ fluisterde ze. ‘Denk je dat hij probeert de opname te verkopen?’

‘Als dat zo is, moet hij nog veel leren over slim onderhandelen,’ merkte Joe droog op. Hij pakte de envelop op en bekeek hem aandachtig. ‘Geen contactinformatie, geen verzoek om geld. Helemaal niets.’

Ze bekeken met een morbide fascinatie de hele opname nogmaals.

‘Stan vertelde dat minstens één persoon in de bioscoop zijn gsm aan had staan,’ herinnerde Joe zich. ‘Het moet haast wel een van hen zijn geweest.’

Eve schudde haar hoofd. ‘Hij zei ook dat hij zich omdraaide toen hij wegging en het lichaam zag. De film was toen dus al afgelopen. In deze opname is de film nog aan de gang. Dat kun je horen.’

Ze bekeken de opname nogmaals, en het geluid van ratelende theelepeltjes en het gesis van het stoomapparaat van Regazzoni werd overstemd door geweerschoten en de bonkende soundtrack.

‘Volgens mij heeft de moordenaar dit gefilmd,’ zei Eve.

Joe fronste zijn wenkbrauwen. ‘Als dat zo is, waarom heeft hij het dan aan jou gestuurd?’

Eve haalde haar schouders op. ‘Waarom stuurt iemand opnames naar een verslaggever?’

‘Omdat ze deze op televisie willen zien.’

‘Precies.’

‘Ziek,’ mompelde Joe.

‘Wat gaan we hiermee doen?’ vroeg Eve voorzichtig.

Ze voelde zich helemaal niet voorzichtig; ze voelde zich juist opgetogen. Deze opname kon haar toekomst veiligstellen. Dat wist ze instinctief, met feilloze zekerheid. Een meedogenloze moordenaar had contact met haar gezocht. Had zijn misdaad met haar willen delen. Had haar een video-opname gestuurd van zijn nog warme slachtoffer.

Dit was de kans waar ze zo wanhopig naar had verlangd. De kans om over te stappen op betere, grootsere dingen. Om meer geld te verdienen. Meer geld betekende betere zorg voor Duncan; een traplift, zodat hij niet meer boven op haar kon vallen; uitjes buiten de stad; vervangende zorg, zodat zij een keer naar de sauna kon of gewoon met een goed boek in een koffietentje kon gaan zitten en zich voor de verandering eens geen zorgen hoefde te maken over de extra kosten van mevrouw Solomon…

Terwijl dit allemaal in een fractie van een seconde door haar hoofd raasde, voelde Eve dat haar ijzeren zelfbeheersing ontspande, kon ze het zout op het kiezelstrand al bijna ruiken en sloeg ze de gladde bladzijden van een nieuw boek al om…

‘We kunnen dit niet gebruiken,’ zei Joe.

De werkelijkheid was als een koude douche.

Nee, natuurlijk konden ze de opname niet gebruiken. Dat wist zij ook wel.

‘En Ross?’

Joe schudde zijn hoofd. ‘We kunnen hem deze beelden niet geven. Als hij ze ziet, zal hij ze gebruiken.’

Ook dat wist Eve best. Vanuit journalistiek oogpunt was het volkomen logisch. Maar de morele verantwoordelijkheid lag bij haar.

‘Als Ross erachter komt dat we iets voor hem verborgen houden, kunnen we allebei onze baan kwijtraken.’

‘Hoe moet hij er nu achter komen?’ zei Joe schouderophalend. ‘Wij zijn de enige twee die ervanaf weten.’

‘Dat is niet waar,’ zei ze. ‘Degene die me de opname heeft gestuurd, weet het ook. En wat weerhoudt hem ervan om de video naar iemand anders te sturen die hem wél uitzendt als wij het niet doen?’

Joe knikte en zei: ‘De video is naar jou gestuurd, Eve, dus het is jouw beslissing. Ik voel er alleen weinig voor om de pr te doen voor Jack the Ripper.’

Hij glimlachte, maar zijn ogen stonden ernstig.

Eve wist dat hij gelijk had. Ze klapte haar laptop voorzichtig dicht met een zacht klikje dat in haar oren klonk als de doodsklok die het einde inluidde van haar hoop op een beter leven.

Die verrekte morele verantwoordelijkheid ook!

14

Eve was vroeg thuis en probeerde op het hele uur telkens elke nieuwsuitzending op elke zender te bekijken, ook al werd haar vader steeds chagrijnig wanneer ze wegzapte van How It’s Made.

De video werd op geen enkele andere zender vertoond. Dat wilde niet zeggen dat de anderen hem niet hadden ontvangen, alleen maar dat ze, als ze hem wel hadden ontvangen, dezelfde morele afweging hadden gemaakt als Joe en zij.

De opluchting was overweldigend, gezien haar vrij lage verwachtingen, en toen de video ook tijdens het journaal van negen uur niet werd vertoond, besloot ze dit te vieren door de kerstboom op te tuigen. Een jaar eerder had ze de moeite niet genomen en het had haar verbaasd hoe erg ze hem had gemist.

De vliering was een mijnenveld van herinneringen en muizenpoep. Ze baande zich er voorzichtig een weg doorheen en ving in het licht van haar zaklamp glimpen op van het verleden. Neddy, haar hobbelpaard, op roestige veren; Stuarts voetbalschoenen en kapotte doelpalen; een doos met haar moeders eclectische verzameling boeken: Colette, Betty MacDonald en Kazuo Ishiguro.

Haar vaders gitaar.

Ze voelde een pijnlijke steek toen ze hem zag. Duncan hoorde nu oude Beatles-nummers te spelen, in zijn bootje op het meer te varen of een biertje te drinken in de Black Sheep met zijn beste vriend Colin. De twee mannen hadden jarenlang samengewerkt en waren een hilarisch duo geweest, zo spitsvondig en grappig dat ze gemakkelijk toegangskaartjes had kunnen verkopen. Verhalen over plafonds die instortten, vingers die in stopcontacten werden gestoken, vloerbedekking die in brand vloog en hitsige huisvrouwen aan wie ze maar ternauwernood waren ontkomen… Geen enkele anekdote was de moeite van het vertellen waard tenzij hij aan het eind grappig was, hoe pijnlijk het onderweg ook was.

Toen Duncan ziek werd, was Colin nog een hele tijd regelmatig op bezoek gekomen, maar tegenwoordig kwam hij niet meer langs en dat kon Eve hem niet kwalijk nemen. Niemand wilde graag worden herinnerd aan zijn eigen onzekere greep op zijn geestelijke gezondheid. Dat verhaal had geen grappig einde.

De kerstboom zat weggestopt tussen een dakspant en de grof geverfde, gemetselde muur die hun vliering scheidde van die van meneer Elias. Er was een aparte tas met kerstversiering en een kluwen lampjes.

Eve sleepte ze niet al te zachtzinnig naar het luik en klom voorzichtig de ladder af.

In de woonkamer sloeg haar vader haar met achterdochtige, half dichtgeknepen ogen gade toen ze de boom uit de kartonnen doos haalde.

‘Wat is dat?’

‘De kerstboom, pap. Die herinner jij je toch nog wel?’

‘Nee,’ snauwde hij. ‘Ik herinner me geen doos met bomen. Probeer jij je maar eens iets te herinneren. Eens kijken hoe leuk jij dat vindt.’

Eve schonk geen aandacht aan hem en concentreerde zich op de boom. Ze hadden hem al jaren. Sinds ze vijf of zes was. Vroeger had ze altijd toegekeken terwijl haar vader hem opzette en het had haar altijd verschrikkelijk ingewikkeld geleken. Dat was het natuurlijk helemaal niet. De standaard, de stam en de houdertjes voor de stijve, prikkende takken hadden allemaal een eigen kleurcode om ze op de juiste plek te bevestigen. Ze werkte in een hypnotiserend tempo door op de eentonige vertellersstem van How It’s Made en het gebulder van onzichtbare vliegtuigen die gaten in het wolkendek scheurden.

De boom groeide in haar handen tot hij 1 meter 80 hoog was, versierd met fonkelende kerstlichtjes, klaar voor de versiering en het engelenhaar.

‘Ziezo!’ zei ze. ‘Zullen we hem samen optuigen?’

Ze draaide zich om, maar Duncan zat niet op de bank.

‘Papa?’

Geen antwoord.

‘Shit!’ Eves gedachten waren eerder in de keuken dan zijzelf en ze probeerde zich te herinneren of ze de gaskraan van het fornuis wel had dichtgedraaid. Dat was zo, maar het deed er ditmaal niet toe. Hij was niet bezig schoenpoets te bakken of het broodrooster uit elkaar te halen.

Deze keer niet.

‘Shit.’ Ze liep haastig naar de wc op de begane grond. Als Duncan alleen maar hoefde te plassen, kon hij zich wel redden, maar als er meer uitkwam, moest zijn aandacht worden afgeleid van het eindresultaat. Anders kon hij urenlang in de pot blijven staren en stak hij soms zelfs zijn hand in het vieze water…

Ze klopte op de deur.

‘Pap?’

Geen antwoord.

Ze opende de deur op een kier.

Leeg.

Ze rende met twee treden tegelijk de trap op in de hoop hem in de badkamer aan te treffen.

Daar was hij echter ook niet.

‘Papa!’

Eve holde van de ene kamer naar de andere. Ze keek in kastjes en onder bedden. Hij had zich nog nooit eerder verstopt, maar dit kon zomaar de eerste keer zijn.

Pas toen ze ontdekte dat zijn regenlaarzen niet meer naast de achterdeur stonden, drong het tot haar door dat Duncan Singer het huis had verlaten.

Diepe voetafdrukken in de sneeuw die om de hoek van het huis verdwenen.

‘Shit, shit, shit!’

Eve schopte haar sloffen uit, stak haar blote voeten in haar eigen ijskoude laarzen en rende zonder zelfs maar een jas te pakken de avond in om haar vader te zoeken.

15

Abel Elias woonde al zo lang in College Road dat hij standaard om de halve minuut ophield met praten om een vliegtuig over te laten vliegen, ook als hij niet thuis was.

Het had hem de reputatie opgeleverd een ernstig man te zijn, iets wat hem goed van pas kwam in de altijd sombere wereld van scheepvaartverzekeringen. Het bedrijf waar hij had gewerkt, verzekerde enorme schepen voor enorme bedragen. Een verlies was zelden alleen een financiële kwestie, maar ging vrijwel altijd gepaard met een menselijke tragedie.

In dergelijke situaties wilde niemand te maken krijgen met een kletskous. Wat ze wilden, was iemand die hen, hun schepen, hun scheepslading en hun bemanning serieus nam, verdomme!

Meneer Elias, die om de paar zinnen stopte met praten, ogenschijnlijk om heel diep na te denken, was precies wat ze zochten en het bedrijf had goed geboerd.

Tijdens de begrafenis van zijn vrouw had meneer Elias een grafrede gehouden die zo vol aangrijpende stiltes zat dat een groep met de dood vertrouwd geraakte gepensioneerden zich bijna op hun knieën had laten vallen van verdriet.

Daardoor was hij gewend dat anderen naar hem luisterden en hem gehoorzaamden, en wanneer hij de ronde langs de buren deed om geld in te zamelen voor het behoud van de rode telefooncel in hun straat werden ze zo geïntimideerd door zijn stiltes dat ze niet durfden te weigeren.

Uiteraard had meneer Elias dat geld niet nodig. Eerlijk gezegd zwom hij juist in het geld. Hij kon in zijn eentje met gemak duizend rode telefooncellen onderhouden. Maar het leek hem goed voor de gemeenschapszin om iedereen het gevoel te geven mede-eigenaar van de telefooncel te zijn. Dat zorgde ervoor dat de straatbewoners respect hadden voor de telefooncel zelf en voor het werk dat hij erin stak om hem mooi te houden.

Meneer Elias was zesenzestig en miste zijn werk, maar nu was het zijn taak alles in College Road te regelen, dus hij trok elke ochtend een overhemd aan en deed een stropdas om, ook als hij alleen maar het gazon ging maaien, om te laten zien dat hij zijn verantwoordelijkheden serieus nam.

Die verantwoordelijkheden omvatten behalve de telefooncel ook het bellen van de gemeente wanneer er een straatlamp kapot was, er een barst in de stoep zat of een verkeersdrempel nodig was, en de politie als iemand zijn auto dubbel had geparkeerd of te harde muziek draaide. Of muziek die gewoon zijn smaak niet was.

In College Road werden dingen goed geregeld en meneer Elias nam daar het grootste deel van voor zijn rekening.

Zijn buren waardeerden dat. Dat wist hij, omdat een aantal van hen, allemaal weduwe, hem sinds het overlijden van zijn vrouw regelmatig kaartjes stuurde om hem te bedanken voor zijn inspanningen.

Mevrouw Jamira van nummer 56 had zelfs havermoutkoekjes voor hem gebakken. Die had hij helaas niet kunnen eten vanwege zijn kunstgebit, maar hij waardeerde het gebaar wel.

Meneer Elias woonde al vijfentwintig jaar naast de familie Singer. Ze waren altijd redelijk goede buren geweest, ook al was Duncan net iets te robuust geweest naar de zin van meneer Elias. Iets te gek op zijn bier, en zijn kinderen waren net iets te grote liefhebbers van balspelletjes en luidruchtige feestjes. Ze gingen niet echt met elkaar om, ook al had Duncan zijn grasmaaier weleens gerepareerd, maar ze wisselden wel kerstkaarten uit en Duncan had hem altijd een briefje van vijf gegeven voor de telefooncel wanneer hij daarom vroeg.

Tot die dag nu drie jaar geleden dat Eve de deur had opengedaan in plaats van Duncan en in haar tas naar een bijdrage had gezocht.

Meneer Elias kende Eve al vanaf haar vijfde. Hij kende haar vooral van de ballen, boemerangs en vliegtuigjes die hij over de heg tussen hun tuinen teruggooide. Maar hij had haar al een hele tijd niet gezien en toen ze de deur opendeed, was hij enigszins van slag geraakt door de aantrekkelijke jonge vrouw die ze was geworden. Ze had hem verteld dat ze nu voor de televisie werkte, maar meneer Elias keek alleen maar naar de bbc en had haar nog nooit gezien. Ze had hem verteld dat ze weer thuis was komen wonen, omdat Duncan hulp nodig had, en hij had haar zijn hulp aangeboden wanneer ze die nodig had. Ze had hem bedankt, maar nooit gebruikgemaakt van zijn aanbod.

Hoewel het een opluchting voor hem was, was hij toch ook een beetje teleurgesteld geweest.

Hij was vrij eenzaam en had gehoopt dat Eves komst tot een betere relatie met zijn buren zou leiden.

Ach, nou ja.

In de afgelopen drie jaar had hij Duncan maar zelden gezien, en in plaats daarvan het komen en gaan van Eve Singer gadegeslagen.

Nooit met een vriend, was hem opgevallen.

Altijd in haar eentje: ze deed in haar eentje de deur achter zich dicht, liep in haar eentje over het lichte pad met haar donkere haar dat glansde als in een shampooreclame en haar borsten die… borsten waren.

Abel Elias was geen geile ouwe bok, maar hij was wel een man. Eve Singer was pal voor zijn ogen van een slungelige tiener veranderd in een telegenieke verleidster en dat gegeven was net zomin over het hoofd te zien als zijn eigen bovenlip.

Sinds Jennifers dood vier jaar eerder was hij bijna vergeten hoe ze eruit had gezien. Zelfs wanneer een foto van zijn vrouw op de schoorsteenmantel hem eraan herinnerde, werd hij vaak overvallen door de tegenstrijdigheid tussen zijn geheugen en het fotografische bewijsmateriaal. Hadden haar ogen echt zo dicht bij elkaar gestaan? Hadden haar tanden werkelijk een beetje uitgestoken en was haar kapsel echt zo onflatteus en saai geweest?

Dat was hem vóór die tijd nooit opgevallen.

Vóór de komst van Eve…

Er werd op de voordeur geklopt en meneer Elias kromp in elkaar alsof de zedenpolitie hem eindelijk had opgespoord.

Het was Eve Singer, gekleed in slechts een spijkerbroek en een dun vest, met haar armen vanwege de kou over elkaar geslagen voor haar… borst… en met twee knalrode vlekken op haar bleke wangen doordat ze door de sneeuw had gerend.

‘Dag, meneer Elias,’ zei ze. ‘Mijn vader is ervandoor gegaan. Zo te zien is hij deze kant op gelopen.’

Ze wees naar de sneeuw en hij zag grote voetafdrukken van zijn tuinhekje via zijn tuinpad langs de zijkant van zijn huis lopen. Duncan moest langs het raam aan de voorkant zijn gekomen, maar de gordijnen waren dicht.

‘Vindt u het goed als ik even een kijkje neem in de achtertuin?’

‘Natuurlijk,’ zei meneer Elias. ‘Kom binnen. Ik haal even de pan met vlees van het vuur, anders branden mijn borstjes aan, en dan kom ik je helpen.’

Eve antwoordde blozend dat ze hem niet tot last wilde zijn, maar het was helemaal geen last; hij wilde zijn buurvrouw dolgraag helpen om haar vermiste vader te zoeken, ook al was het dan gewoon in zijn eigen achtertuin. Daardoor kreeg hij het gevoel dat hij nuttig was en bovendien zou dit het spannendste zijn wat hem was overkomen sinds de havermoutkoekjes. En dat was in juni geweest!

Stel nu eens dat Duncan Singer zich had verstopt? Of dat hij over het hek achter in de tuin was geklommen en in de tuin van meneer Speight was beland? Dat kon gevaarlijk zijn: de tuin van meneer Speight was een hindernisbaan vol oude bloempotten en kapotte koude kassen. Stel dat hij was uitgegleden in de sneeuw en niet meer kon opstaan? Meneer Elias prentte zichzelf in waar zijn schep en reservedeken lagen. Ongeacht de situatie kon meneer Elias meteen in actie komen. Zodra hij tenminste eenmaal een tweede paar sokken en zijn hoge schoenen had aangetrokken, en zijn handschoenen, sjaal, muts en jas…

Hij hield de deur open voor Eve, die vervolgens op hem wachtte en hem om de hoek van het huis naar de achtertuin volgde in het licht van de Maglite-zaklamp die hij maar zelden hoefde te gebruiken.

Meneer Elias vond het prettig dat ze hem voorop liet gaan. Het was fijn om weer eens de leiding over iets te hebben, zelfs als het alleen maar een expeditie naar het uiteinde van de tuin was. Daardoor voelde hij zich dertig jaar jonger.

De achtertuinen hier waren lang en recht, dus had meneer Elias langs beide zijden een golvende rij groenblijvende struiken geplant die een fraai kronkelend pad vormden naar het onzichtbare schuurtje achterin. Duncan Singers voetafdrukken, die zich in de zilverkleurige sneeuw tussen de beplanting door een weg baanden, waren duidelijk te zien; ze hoefden ze alleen maar te volgen.

Voorbij de eerste rij glansmispels verdween het huis achter hen uit het zicht en het was alsof ze volkomen alleen waren in de zware, sneeuwvochtige lucht.

‘Een flinke laag sneeuw,’ zei meneer Elias, die zich bijna meteen schaamde voor zijn weinig originele openingszin.

‘Ja,’ zei Eve.

Hij kon haar het eenlettergrepige antwoord niet kwalijk nemen. Hij had haar werkelijk niets gegeven om dieper op in te gaan. Een opmerking over het weer! Veel oninteressanter kon het haast niet worden.

‘Ze zeggen dat het tot nieuwjaarsdag zo blijft,’ zei hij voordat hij er zelf erg in had.

‘Geweldig,’ zei Eve, maar meneer Elias kon merken dat ze het helemaal niet geweldig vond.

De sneeuw niet en hem evenmin, en terecht.

Hij voelde dat zijn bescheiden hoop op een betere relatie met zijn buren begon af te brokkelen.

Sinds Eve Singer weer thuis was komen wonen, had meneer Elias elk jaar een belachelijk grote kalkoen en alle bijbehorende ingrediënten gekocht in de stille hoop dat hij misschien genoeg moed bij elkaar zou weten te schrapen om Duncan en haar uit te nodigen om met Kerstmis bij hem te komen eten. Dat had hij niet één keer gedaan en zijn vrieskist zat altijd zo vol met oude kalkoen dat hij rond augustus meestal een deel moest weggooien om ruimte te maken voor een fonkelnieuwe feestelijke faalkans.

Meneer Elias wist best wat het probleem was. Hij was het gewoon niet meer gewend om met andere mensen te praten. Sinds Jennifers dood niet meer. En zelfs daarvoor al, sinds hij was gestopt met werken. Hij had eenvoudigweg niemand meer om mee te praten. Tegenwoordig mocht hij al van geluk spreken als de postbode één ochtend per week bleef staan om een praatje met hem te maken en dat ging dan altijd over auto’s, iets waarin de interesse waarvan meneer Elias blijk gaf slechts gespeeld was. Hij moest meer oefenen in het praten over koetjes en kalfjes. Dan was hij nu beter voorbereid geweest. Maar hoe had hij nu moeten weten dat Eve Singer opeens op zijn deur zou kloppen en hem zou vragen met haar mee te gaan op een belangrijke speurtocht door zijn tuin? Nu was het te laat. Hij zou er in de tijd die hem nog restte maar gewoon het beste van moeten zien te maken.

En veel tijd had hij niet meer, want ze waren al bij de rij coniferen.

‘Gelukkig hebben we een heerlijke zomer gehad.’

Het drong tot meneer Elias door dat hij het compleet was verleerd. Terwijl hij de afgelopen vier jaar televisie zat te kijken en diepvriesmaaltijden voor één persoon ontdooide, had hij geen flauw idee gehad dat hij het aan het verleren was. Zijn karakteristieke stiltes waren geen enkel probleem, maar kennelijk ging het praten tussen de stiltes door hem tegenwoordig niet meer zo goed af. Ze hadden nog één bocht om de rij struiken te gaan, nog één bocht tot ze bij de schuur aankwamen en daar Duncan Singer zouden vinden, en dan zouden ze niet langer alleen zijn, misschien zelfs wel nooit meer, en meneer Elias raakte plotseling in paniek. Hij móést iets interessants zeggen. Een gesprek met haar aanknopen. Niet omdat hij stiekem verliefd op haar was of vanwege het kerstdiner, maar vanwege het feit dat hij een mens was. Hij moest haar tonen dat hij een persoon was, niet zomaar een of andere saaie oude sul die haar buurman was. Hij moest op een of andere manier een band met haar krijgen. Het gevoel was overweldigend. Bijna lichamelijk…

De woorden tuimelden onbeheerst naar buiten.

‘Zouden je vader en jij met Kerstmis misschien bij me willen komen eten?’

Een Air India 767 rukte de woorden van meneer Elias weg, scheurde ze in de lucht in atomen uit elkaar en strooide ze geluidloos uit over de poedersneeuw.

Meneer Elias had iets gezegd.

Eve bleef staan en keek hem aan. ‘Zei u iets?’

Meneer Elias tuurde naar het straalvliegtuig dat langzaam achter de huizen opsteeg.

‘Och, laat maar,’ zei hij met een zwaai van zijn hand. ‘Het was niet belangrijk.’

Eve glimlachte aarzelend naar hem en ze liepen verder om de rododendrons heen. En daar was Duncan die, slechts gekleed in zijn broek en overhemd, met als enige concessie aan het weer zijn regenlaarzen, bezig was de schuurdeur open te trekken.

Taak volbracht.

‘Papa?’ Eve deed een stap naar voren en raakte voorzichtig haar vaders arm aan.

Hij draaide zich wild om en sloeg haar keihard in haar gezicht.

‘Phoebe!’

16

Abel Elias en zijn vrouw hadden geen kinderen gekregen.

In elk geval niet meer na Phoebe.

Want Phoebe was onmogelijk te evenaren. Ze was superslim, had donkerbruine krullen en glimlachte bijna vanaf haar geboorte aan één stuk door. Jennifers moeder, een pessimistische trut, had stug volgehouden dat dit werd veroorzaakt door winderigheid, maar Jennifer en Abel wisten wel beter. Phoebe was vanaf dag één een vrolijk kind geweest, eerst glimlachend en daarna lachend, tot zelfs oma Bartlett dit schoorvoetend had moeten toegeven.

Phoebe was met alles vroeg geweest. Rechtop zitten. Omrollen. Kruipen.

Ze had haar eigen manier van kruipen gehad. Ze had zich schommelend op haar buik met haar ellebogen naar voren bewogen, eerder als een dolfijn dan als een baby, voortgestuwd door stevige trapbewegingen van haar in witte badstof gehulde beentjes. Tegen de tijd dat ze een halfjaar oud was, kroop ze zo behendig als een duizendpoot heen en weer door de woonkamer dat Abel en Jennifer haar ‘de Worm’ noemden.

In die tijd werkte meneer Elias nog niet in de wereld van scheepvaartverzekeringen. Hij volgde toen een opleiding tot docent. Aardrijkskunde was zijn vak. Zijn vader had in de diplomatieke dienst gewerkt, en het gezin had in het Verre Oosten en Afrika gewoond. Abel Elias vond de wereld prachtig en wilde hem dolgraag aan de volgende generatie tonen. Het leek hem een geweldige combinatie met het vak van aardrijkskundedocent.

Het had er alles van weg dat de Worm haar nieuwsgierigheid naar de wereld van hem had geërfd, want ze kon haast niet wachten om op reis te gaan!

Abel en Jennifer hadden de televisie ’s avonds meestal uitstaan en keken liever vol trots naar hun dochter die triomfantelijk giechelend voortschoof over de vloerbedekking, naar de witte hyacinten graaide die Abel elk jaar kweekte, vrolijk gilde bij het zien van haar eigen weerspiegeling in de koperen haardijzers en kiekeboe speelde achter de meubels. Af en toe hield ze even stil, maar dan alleen om zich op te drukken op haar mollige armpjes alsof ze even diep adem moest halen, en dan staarde ze naar de muur of het plafond alsof ze die later nog wel zou veroveren. Vervolgens draaide ze zich lachend om en bewoog ze zich vrolijk een andere kant op.

Terwijl ze haar gadesloegen, grapten ze dat ze een rode boerenzakdoek aan een stok zouden binden en haar de wijde wereld zouden insturen om haar eigen weg te zoeken. ‘Ik weet het zo net nog niet, hoor,’ zei Abel dan altijd met gespeelde voorzichtigheid, ‘laten we het nog een maandje of twee aanzien.’ Dan lachten ze, kusten ze elkaar en kropen ze over de vloer om de Worm bij de leunstoel in te halen.

Het was al veertig jaar geleden dat Abel Elias voor het laatst over de vloerbedekking van de woonkamer had gekropen.

Bijna tot op de dag veertig jaar geleden.

Toen Phoebe bijna negen maanden oud was, had ze op een avond in de buurt van de open haard stilgehouden, naar hen opgekeken en zichzelf op haar armen opgeheven.

‘Dag, Worm!’ hadden ze glimlachend en klappend in hun handen gezegd.

De Worm had niet teruggelachen. Ze had met een diepe rimpel in haar voorhoofd van de inspanning geprobeerd haar bovenlichaam op te richten.

‘Ze probeert te gaan staan!’ had Jennifer giechelend geroepen.

‘Inderdaad!’ had hij beaamd.

‘Zullen we haar helpen?’

‘Ze kan het wel in haar eentje,’ had hij gezegd. ‘Let maar op!’

Het was haar inderdaad gelukt. Phoebe was inderdaad in haar eentje opgestaan. Haar gezichtje zag rood en haar armpjes trilden van de inspanning, maar opeens lag ze niet langer op haar buik en ellebogen, maar stond ze in plaats daarvan op haar handen en voeten met haar billen in de lucht, en kon ze elk moment rechtop gaan staan!

Ze keken gebiologeerd toe. Ademloos en vol verwachting!

Niet alert op het dreigende gevaar…

Phoebe kon het niet in haar eentje.

Dat was helemaal geen schande. Zelfs een veulen, een jong geitje, een reekalf wankelt en valt de eerste keren dat het zijn nieuwe pootjes uitprobeert. En dat was precies wat Phoebe ook deed. Toen haar mollige handjes met kuiltjes de planeet loslieten, stonden haar benen net niet recht onder haar.

Het scheelde trouwens niet veel, hoor. Nog een paar pogingen en ze had rechtop gestaan, dat wisten ze heel zeker. En kort daarna zou ze hebben gelopen, gehold, en hadden ze een tuigje moeten kopen…

Maar in plaats daarvan helde ze opzij en viel ze om…

‘O!’

Abel Elias had razendsnel ingegrepen, maar niet zo snel als de dood.

Phoebe sloeg met haar hoofd tegen de hoek van de koude stenen haard. En tegen de tijd dat hij haar opraapte, met sussende woordjes vanwege de verwachte tranen, was hun Phoebe, hun baby, hun oogappel, al weg.

Daarna was alles veranderd.

Zo erg dat meneer Elias er liever niet aan terugdacht. Niet aan de jaren die daarop volgden of de jaren die dáárop volgden en de jaren die dáár weer op volgden. Jaren vol verdriet, verwijten en zelfverwijten, en een doffe, pijnlijke, snelgroeiende leegte. Jaren waarin foto’s werden weggeborgen, en waarin gedeelde droefheid en beschuldigingen over en weer van elkaar werden gescheiden door een vlies dat zo opgerekt en opgelapt was dat het leven gewoon wachtte op de volgende scheur.

Abel en Jennifer praatten niet met elkaar. Niet over Phoebe. Niet over wat ze waren verloren. En ook niet over alle dingen die hen ooit bij elkaar hadden gehouden.

Abel was uit het huis met de haard vertrokken en Jennifer was met hem meegegaan, maar alleen omdat ze geen van beiden wisten wat ze anders moesten doen of waar ze anders naartoe moesten.

Jennifer had een baan gevonden in een winkel. Ze praatte er nooit over.

Abel had een baan gekregen in scheepvaartverzekeringen. Hij had er helemaal niets over geweten en helemaal onder aan de ladder moeten beginnen, maar hij wilde niet langer elke dag te maken hebben met kinderen. Geen enkele dag meer, eigenlijk. Bij scheepvaartverzekeringen werd de dood gevangen in getallen die de bijbehorende gruwelijkheden op afstand hielden.

Daarom was het hem ook zwaar gevallen toen het jonge gezin van de Singers in het huis naast hen was komen wonen.

Elke kreet van een van de kleuters, elke gil bij het zwembadje, voelde als een stomp in de maag die hen herinnerde aan wat zij waren kwijtgeraakt.

De enige oplossing was om de deuren en ramen dicht te houden, om tijdens schooluren te tuinieren en in de zomervakantie weg te gaan. Abel en Jennifer Elias hadden twintig aaneengesloten zomers lang niets tegen elkaar gezegd in het Lake District. Hooguit: ‘Waar is de plattegrond’ en ‘Het regent weer’.

Toen Jennifers geheugen haar in de steek begon te laten, was meneer Elias zelfs jaloers op haar geweest. Hij wenste dat hij zelf degene was die kon vergeten wat ze hadden verloren en zich urenlang kon bezighouden met de rafelige rand van het tafelkleed.

Na haar dood was het veel gemakkelijker geworden om zich niets te hoeven herinneren. Gemakkelijker om de mensen te vergeten die ze zo lang waren geweest en de reden daarvoor, en om zichzelf te zien als een totaal ander persoon. Iemand die allerlei dingen regelde in College Road. Iemand met een doel in zijn leven. Iemand met een toekomst in plaats van een verleden.

Maar nu bewoog hij zo snel dat hij Eve Singers val brak voordat ze op de sneeuw landde, en dacht hij met zulke pijnlijke helderheid aan Phoebe dat hij haar naam uitschreeuwde en vervolgens in tranen uitbarstte.

Hoog in de lucht kwam een vliegtuig bulderend overvliegen en toen Eve haar ogen opendeed, zag ze de lichtjes nog net verdwijnen achter de schimmige gedaante van meneer Elias.

Ze zoog onbeheerst lucht naar binnen en verslikte zich erin, maar hij tilde haar op met een arm die al om haar schouders lag en hielp haar om rechtop te gaan zitten.

‘Je neus bloedt,’ zei hij.

Ze knikte zwijgend. Dat zag ze nu ook. Het drupte op haar vest en veroorzaakte vlekken in de sneeuw als zwarte inkt.

Hij gaf haar een schone, witte oudemannenzakdoek en zei: ‘Buig je hoofd maar achterover.’

Dat deed ze. Het voelde meteen beter aan.

‘Hij zou best eens gebroken kunnen zijn,’ zei hij. ‘Je moet eigenlijk naar het ziekenhuis.’

‘Het gaat wel,’ zei ze, en ze keek versuft om zich heen.

Haar vader zat nu op het trapje van de schuur. Hij kneep sneeuw samen tot geribbelde brokken ijs en liet deze vallen. Hij keek niet naar haar.

‘Denk je dat je kunt opstaan?’

Eve knikte, ook al had ze geen flauw idee of het haar zou lukken of niet, en stond toe dat meneer Elias haar hielp, eerst om op haar knieën te gaan zitten en daarna om op te staan. Toen ze eenmaal rechtop stond, werd ze even duizelig en hij hield haar vast.

‘Dank u wel,’ zei ze.

‘Jullie kunnen maar beter naar binnen gaan,’ zei hij vriendelijk.

‘Dank u wel,’ zei ze nog een keer.

Hij bracht haar naar haar eigen huis, niet dat van hem, en Duncan kwam gedwee als een koe aan een touw achter hen aan.

Meneer Elias deed de achterdeur aan de binnenkant op slot, haalde de sleutel eruit en legde deze voor Eve op de tafel.

‘Ik zal even water opzetten,’ zei hij.

Typisch Engels, dacht Eve bij zichzelf. Alsof alles beter wordt van thee.

Toch was ze blij dat iemand anders de leiding had, ook al was het dan meneer Elias.

Ik haal even de pan met vlees van het vuur, anders branden mijn borstjes aan.

Had hij dat echt gezegd?

Waarschijnlijk niet. Eve kende meneer Elias al sinds haar vijfde en had hem nog nooit iets horen zeggen wat niet dodelijk saai was. En toen hij haar hielp om op te staan, de sneeuw van haar haren veegde en haar vasthield toen ze heen en weer zwaaide… toen had hij haar slechts met vaderlijke bezorgdheid aangeraakt.

Ze had hem verkeerd ingeschat, want hij was helemaal geen vies oud mannetje en ze schaamde zich.

Ze keek toe terwijl hij de waterkoker vulde. Zijn ogen waren rood. Hij zag eruit zoals zij zich voelde. Waarschijnlijk was hij verkouden aan het worden.

‘Er zit geen stekker aan,’ zei hij, en hij hield het snoer op om haar de blootliggende draden te laten zien.

Eve keek naar haar vader. ‘Pap, waar is de stekker van de waterkoker?’

‘Ik heb ervoor gezorgd dat hij veilig is,’ zei Duncan. Hij slenterde de keuken uit en liet een spoor van gesmolten sneeuw achter op de vloer naar de gang. Aangetrokken door de lokroep van de televisie, vermoedde ze.

Ze slaakte een diepe zucht en zei tegen meneer Elias: ‘Dat doet hij altijd. Hij denkt dat hij dingen repareert, maar haalt ze juist uit elkaar.’

‘Ik zal wat melk opwarmen op het fornuis,’ zei meneer Elias kalm, en hij ging op zoek naar een melkpannetje.

Eve voelde zich te futloos om hem tegen te houden. Ze staarde naar haar handen en de verpeste zakdoek, die besmeurd waren met opdrogend bloed. Nu de schok van de klap afnam, voelde ze dat de pijn zich over haar hele gezicht verspreidde: haar neus, haar ogen, haar wangen. Alles begon warm en strak aan te voelen.

Meneer Elias zette een mok warme melk voor haar neer.

‘Dank u wel,’ fluisterde ze, en ze nam een slokje. Ze had al in geen jaren meer warme melk gedronken en hij smaakte precies zoals haar moeder hem maakte: met een lepeltje bruine suiker erin.

Meneer Elias ging met zijn eigen mok aan de tafel zitten.

‘Ik had niet in de gaten dat het zo slecht ging met Duncan,’ zei hij voorzichtig. Eve haalde haar schouders op en deed haar mond al open om het voor haar vader op te nemen; om alles te bagatelliseren; om meneer Elias duidelijk te maken dat ze het best aankon.

In plaats daarvan verloor haar mond echter zijn vorm, en ze zei: ‘Ik wou maar dat hij gewoon doodging.’

De woorden kwamen als vanzelf.

‘Dat meen ik niet!’ zei ze.

‘Dat weet ik heus wel,’ zei meneer Elias vriendelijk. ‘Het komt door de schok.’

‘Ja,’ zei Eve knikkend. ‘Ik ben gewoon ontzettend… moe. Het houdt maar niet op, begrijpt u wel…?’ Gelukkig kwam er net op dat moment een vliegtuig overvliegen, zodat ze niet verder hoefde te praten. Ze kon gewoon niet geloven dat ze dat had gezegd. Of dat ze het zelfs maar had gedácht. Het kwam echt door de schok. Geen wonder ook. Haar vader had haar een klap in haar gezicht gegeven. Haar bewusteloos geslagen. Ze wist gewoon niet wat ze allemaal uitkraamde.

Godzijdank had ze het niet gezegd tegen iemand die ertoe deed!

Ze had geen zin om erover te praten. Om het belangrijker te maken dan het was. Ze wilde gewoon over iets anders praten.

Wat dan ook!

Plotseling schoot haar iets te binnen en ze fronste haar wenkbrauwen.

‘Wie is Phoebe?’ vroeg ze.

Meneer Elias zweeg even. Toen klopte hij glimlachend op haar hand en vroeg hij of ze nog wat melk wilde hebben.

17

9 december

Mijn hoofd is een appel!

Eve werd met een schok wakker in het donker. Ze kreeg geen lucht en haar gezicht voelde aan alsof het elk moment bij de rug van haar neus kon openbarsten en er een luchtige, warme vulling uit zou stromen, net een te lang gebakken appel.

Ze wachtte even tot haar hartslag was vertraagd tot een veilig ritme en stond toen groggy met een onheilspellend gevoel op.

Haar vader sliep nog. Het zou fijn zijn om te geloven dat hij moe was van zijn avontuurlijke tocht door de tuin van meneer Elias en dat hij als een beagle kon worden afgemat door een stevige wandeling, maar Eve wist dat het helaas niet zo eenvoudig was: soms sliep hij en soms niet.

Terwijl ze naast zijn bed stond, schoten de gebeurtenissen van de vorige avond haar met onwerkelijke gevoelloosheid weer te binnen.

Ze kon natuurlijk Stuart bellen, maar wat had dat nu voor zin? Wat moest ze dan zeggen? Stu werkte op een boorplatform en zou dus waarschijnlijk niet zo snel schrikken van een klap in het gezicht. En stel dat hij wel zou schrikken en haastig uit Schotland terugkwam, wat kon hij dan doen? Helemaal niets. Hij zou terugkomen, even een kijkje nemen en weer vertrekken, en zij zou hier weer gewoon alleen achterblijven, maar wel met nieuwe wrok over het feit dat hij haar in de steek had gelaten om aan haar andere ellende toe te voegen.

Het had dus geen zin het hem te vertellen.

Het had geen zin om het aan wie dan ook te vertellen. Bovendien zou het ontzettend gênant zijn. Ze wilde niet eens dat Joe wist wat er was gebeurd. Dan zou alles uitkomen. De hele grote beerput.

Meneer Elias wist het natuurlijk wel. Hij was niet langer een vreemde. Nóg iemand om op haar lijstje met kerstcadeaus te zetten.

Weer zo’n verrekt kerstcadeau dat ze nog moest kopen…

Haar vader draaide zich om in zijn bed en drukte als een kind een hand tegen zijn oor.

Ik wou maar dat hij gewoon doodging.

Eve vertrok blozend haar gezicht en keek beschaamd bij de lichte pijnscheut die haar strafte voor haar hardvochtigheid.

Ze was een akelig mens. Een heel akelig mens.

Ze schaamde zich diep.

Ze liep naar de badkamer en bekeek haar gezicht aandachtig. De brug van haar neus was twee keer zo breed als anders en onder elk oog begon zich inmiddels een donkere vlek te vormen. Ze zuchtte en poetste heel behoedzaam haar tanden, overweldigd door het bizarre gevoel dat haar gezicht op elk moment kon buigen onder z’n eigen gewicht en in de wasbak kon vallen.

Ross zou woest zijn.

Om halfacht arriveerde mevrouw Solomon.

Om twee over halfacht ging Eves telefoontje over.

Het was Joe. Eve hoorde al aan de manier waarop hij haar begroette dat hij slecht nieuws had.

‘Guy Smith heeft de röntgenfoto.’

Guys reportage was niet goed, maar dat hoefde ook niet. De röntgenfoto was het enige wat telde: de schimmige schedel, doorboord door een felwit lemmet en met twee tekenfilmoogballen. Het was steengoede televisie en ernaar kijken was alsof je ramptoeristje speelde bij een bijzonder fraai auto-ongeluk, alleen leek het wrak in dit geval in Eves ogen wel heel erg op haar carrière die op de vluchtstrook afbrandde.

Tijdens de ochtendvergadering had Ross Tobin haar uitgefoeterd.

Ze was al eens eerder uitgefoeterd; iedere verslaggever wist hoe hij moest omgaan met een flinke uitbrander. Normaal gesproken verdedigde Eve zich altijd met verve: wanneer iets haar schuld was, gaf ze dat ruiterlijk toe, ook al verdedigde ze haar handelen altijd fel om degene die haar uitfoeterde eraan te herinneren dat er altijd twee kanten aan een verhaal zaten. Ze was altijd heel goed geweest in het kalmeren van een boze baas, zelfs Ross Tobin, en stond erom bekend dat ze een uitbrander zo nu en dan zelfs wist om te buigen tot een grotendeels vloeibare lunch waarvan hij dan de rekening betaalde!

Ditmaal liet ze het echter gelaten over zich heen komen, ook al had niemand kunnen verwachten dat het iemand zou lukken om die röntgenfoto in handen te krijgen. Het zou Guy Smith ook niet zijn gelukt als hij niet met Janey van het kantoor van de lijkschouwer naar bed was geweest, iets wat Joe had gehoord van Ricky en een optie die zij niet tot haar beschikking had.

Ze had dus wel degelijk iets om zich mee te verdedigen, maar ze was te bang om erover te beginnen. Bang dat Ross alleen nog maar kwader zou worden. Bang dat ze haar baan zou kwijtraken en niet langer in staat zou zijn om mevrouw Solomon te betalen. Bang dat ze haar vader in een verzorgingstehuis moest stoppen en bang om hem thuis te houden. Bang dat het eeuwig zo zou blijven doorgaan en bang dat het op een gegeven moment voorbij zou zijn.

Zoals haar vader haar leven op die sportdag op haar zevende voorgoed had veranderd, zo had hij het in de afgelopen drie jaar langzaam maar zeker ook weer veranderd, bedacht Eve opeens, en daardoor was ze een zwakker, angstiger mens geworden, terwijl ze nu juist zo sterk mogelijk moest zijn.

Dus bleef ze zwijgzaam en weerloos zitten luisteren totdat Ross eindelijk was uitgeraasd en de taken onder de aanwezigen begon te verdelen.

Alleen zij kreeg niets.

Dat was in symbolisch opzicht vernietigend.

We hebben jou niet nodig, betekende dat, en dat wist iedereen die erbij was. Ze verlieten achter elkaar de kamer zonder oogcontact met Eve te zoeken.

Ross snauwde: ‘En wat is er in vredesnaam met jouw gezicht gebeurd? Hoe kan ik jou nu op de televisie laten verschijnen zolang je er zó uitziet?’

‘Dat weet ik niet,’ zei ze.

‘Nou, Katie neemt het zolang wel over,’ zei hij. ‘Jij blijft op kantoor tot je er goddomme weer als een normaal mens uitziet.’

Eve liep terug naar de redactieruimte waar iedereen het blijkbaar zo vreselijk druk had dat ze haar niet opmerkten.

Joe raakte haar arm even aan. ‘Gaat het?’

‘Natuurlijk,’ zei ze opgewekt. Ze ging zitten.

‘Zeker weten?’ Hij nam plaats op het hoekje van haar bureau.

‘Heel zeker,’ zei ze met een knikje. ‘Hij is gewoon een mega-eikel op pootjes, weet je nog wel?’

‘Dat bedoel ik niet.’

Ze werd rood. Hij bedoelde haar gezicht, maar dat kon ze hem niet vertellen. Ze kon het zelfs niet in haar eigen hoofd zeggen: Mijn vader heeft me in mijn gezicht geslagen. Het was gewoon afschuwelijk.

In plaats daarvan zei ze: ‘Joe, we moeten hem de video van Kevin Barr geven!’

Haar woorden hingen als een rottend karkas in de lucht tussen hen in.

Joe keek haar niet aan. Hij bleef op het hoekje van haar bureau zitten en speelde met een papierklem. Afgaand op zijn zwijgzaamheid vroeg ze zich af of hij dit soms al had verwacht, en ze had even de pest aan hem, omdat hij zo weinig vertrouwen in haar had, hoe onrechtvaardig dit ook was.

Ze hief uitdagend haar kin op in de verwachting dat hij ertegenin zou gaan, in de hóóp dat hij ertegenin zou gaan. Ze wilde dat hij het haar uit haar hoofd praatte, wilde de geruststelling krijgen dat alles uiteindelijk wel weer goed zou komen…

Maar Joe zei nog steeds niets. De lucht kraakte onder het gewicht van zijn onuitgesproken kritiek.

‘Voor jou is het allemaal niet zo erg,’ beet ze hem ten slotte toe.

‘Hoezo?’

‘Jij komt niet met je hoofd op televisie en jij bent geen vrouw,’ zei ze. ‘Over twintig jaar kun jij dit werk nog steeds doen, maar ik mag al van geluk spreken als ik over een jaar mijn baan nog heb.’

Het was niet haar bedoeling geweest om zo verbitterd te klinken of hen als tegenstanders tegenover elkaar te zetten, maar de woorden rolden nu zo uit haar mond dat het wel zo klonk.

Eve had hem gewoon moeten vertellen dat ze deze baan heel hard nodig had. Dat ze niet het risico kon nemen dat ze hem kwijtraakte en wat de reden daarvoor was. Ze was echter zo bang om zwak over te komen dat het er helemaal verkeerd uitkwam. Ze was het liefst opnieuw begonnen, zodat ze het op de juiste manier kon zeggen, maar wist gewoon niet hoe.

Ze keek naar Joe in de hoop dat hij op een of andere magische wijze door haar onhandige woorden heen de wanhoop kon zien waaruit ze waren ontstaan.

Misschien zou hij dat ook wel hebben gedaan als hij maar even naar haar had gekeken.

In plaats daarvan tuurde hij voor zich uit. Toen zei hij: ‘Oké.’

Daarna stond hij op en liep hij de redactiekamer uit.

Toen ze de video aan Ross liet zien, kuste hij haar zowaar, een natte, rokerige kus op haar wang, en hij deed een stuntelig vreugdedansje, net een matrozenmarionet.

‘Verdomme nog aan toe!’ brulde hij telkens opnieuw. ‘Verdomme nog aan toe, zeg! We hebben een directe lijn met de moordenaar! Hij heeft ons verdomme een opname gestuurd alsof we in You’ve Been Framed! zitten. Een geschenk uit de hemel. De berg is naar Mohammed gekomen! Jullie kunnen m’n rug op, 24/7! Verdomme nog aan toe, zeg!’

Hij gebruikte de opname, precies zoals ze al hadden voorspeld.

Het was een enorme sensatie. Eveneens precies zoals ze hadden voorspeld.

Nog voordat de beelden werden uitgezonden, kwam de roddelpers erachter wat iWitness News te pakken had gekregen en ze verdrongen zich om de rechten op de beelden te kopen.

Guy Smiths röntgenfoto was vergeten en veroordeeld tot de afvalemmer van de geschiedenis. Hij viel totaal in het niet bij de video-opname van een moordslachtoffer die blijkbaar was gemaakt door de moordenaar zelf. Niemand was nog geïnteresseerd in het witte mes en de tekenfilmoogballen. De wereld was verdergegaan en Eve liep voorop.

Halverwege het hoofditem tijdens de uitzending op primetime, met op de achtergrond het spookachtige, flakkerende beeld van Kevin Barr, draaide Ross Tobin zich om naar Eve om haar een rookbruine grijns toe te werpen.

‘Vandaag is jouw geluksdag,’ zei hij tegen haar.

Toch voelde het niet zo.

Ze had drie keer naar Joe’s gsm gebeld en telkens de voicemail gekregen.

Uiteindelijk had ze een berichtje ingesproken, maar hij had haar niet teruggebeld.

Eve maakte een omelet voor het avondeten. Het had een Spaanse tortilla moeten worden, maar Duncan Singer had alle knoppen van de oven verwijderd en ze neergelegd op een plek die zij niet kon achterhalen en hij zich niet kon herinneren.

‘Ze liggen ergens op een veilige plek,’ herhaalde hij telkens. ‘Op een veilige plek.’

Vervolgens weigerde hij om zijn omelet te eten, nadat hij zich eerst enorm had lopen opwinden, omdat hij per se geitenkaas wilde in plaats van cheddar.

‘Wat is er dan mis mee?’ vroeg ze hem.

‘Alles,’ zei hij. Hij keerde zijn bord langzaam om, zodat de omelet met een klef eigeluid op de vloer plofte.

‘Shit.’

Eve schepte de omelet van de tegels en gooide hem in de vuilnisemmer. Een deel ervan viel op haar schoen.

‘Je mag niet vloeken,’ zei hij. ‘Ik vind het niet fijn als je vloekt.’

‘Nou, ik vind het niet fijn dat jij jouw eten op de grond gooit,’ snauwde ze.

‘Ik eet geen vieze smurrie.’

‘Nou, dan eet je maar niet!’ krijste ze tegen hem.

‘Mij best,’ schreeuwde hij terug. ‘Alsof dat mij iets kan schelen!’

Eve boende woest met een theedoek over de vloer en wenste dat ze een hond hadden, zodat die de restjes van de grond kon likken. Toen ze klein was, hadden ze een hond gehad. Arnie, een gigantische airedaleterriër die de hele bank in beslag had genomen en hen met zijn scheten de kamer had uitgejaagd.

Misschien toch maar géén hond.

Ze gooide de theedoek boven op de omelet in de vuilnisemmer.

Haar vader had wel vaker dit soort dagen. Niet heel vaak, maar tegenwoordig wel zo vaak dat ze tussendoor nooit genoeg tijd had om er weer helemaal overheen te komen, dat ze er nooit volledig van herstelde om die momenten grappig te vinden.

‘Wat wil je dan eten?’ vroeg ze boos.

‘Een pindareep.’

Ze gaf hem muesli met honing en hij porde er met een chagrijnig gezicht met een lepel in.

‘Kijk dan,’ zei ze wijzend. ‘Noten.’

‘Ga toch weg met je noten,’ zei hij.

Haar gsm ging over in haar tas in de voorkamer.

Ze had bijna niet opgenomen, omdat haar vader zo dwars was dat ze hem liever niet alleen wilde laten, zelfs niet heel even.

Maar toen nam ze toch op, omdat haar vader zo dwars was dat ze hem juist graag alleen wilde laten, al was het maar heel even.

‘Hallo?’

‘Hallo, Eve.’

Een mannenstem. Gevolgd door stilte. Nu al irritant.

Eve was onmiddellijk geïrriteerd.

‘Met wie spreek ik?’

‘Raad eens.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik heb het druk.’

Er klonk een kort lachje. ‘Dat is echt iets voor jou, Eve.’

Was het Guy? Hij klonk niet als Guy…

‘Dat zal best,’ snauwde ze kortaf. ‘Als je me niet vertelt wie je bent, hang ik op.’

Stilte.

Ze had de verbinding al bijna verbroken.

‘Ik heb je een video gestuurd.’

Eve stopte met ademhalen. ‘Wat?’

Ze had hem best verstaan. Ze had alleen wat tijd nodig om van haar rol als dochter over te schakelen op die van verslaggever en vervolgens te verwerken wat hij had gezegd.

‘Wat?’ zei ze nog een keer.

‘Ik ben heel blij dat je hem hebt laten zien. Op televisie zag het er echt veel beter uit. Maar ja, dat geldt eigenlijk voor alles, hè?’

Zijn stem klonk vriendelijk en beschaafd. Rustig en zelfverzekerd.

‘Het is net als een boom die omvalt in een bos,’ zei hij lachend. ‘Als het niet op televisie is, is het dan echt gebeurd?’

‘H-h-hoe ben je aan die video gekomen?’ vroeg Eve stotterend, iets wat ze sinds haar jeugd niet meer had gedaan. Ze was eroverheen gegroeid. Ze dacht tenminste dat ze eroverheen was gegroeid.

‘Die heb ik zelf gemaakt,’ antwoordde hij kalm.

Eve kreeg het koud. Niet een beetje fris, maar ijskoud. Alsof al het bloed uit haar huid was weggezogen en zich diep in haar binnenste had teruggetrokken om haar hart en longen aan de praat te houden, ook al waren haar hersens bevroren.

Ze was in gesprek met de moordenaar.

In haar eigen woonkamer. Met ei op haar schoen.

‘W-w-wat wil je van me?’ fluisterde ze.

‘Ik wil je iets laten zien,’ zei hij. ‘Het metrostation van Piccadilly Circus. Het perron voor de metro in westelijke richting. Morgenavond om zes uur.’

Hij verbrak de verbinding voordat ze ‘Nee’ kon zeggen.

Of ‘Ja’.

18

10 december

Het was een schooldag, maar ze zaten niet op school.

Het was Carla’s idee geweest. Dat was het meestal.

‘We nemen gewone kleren mee in onze schooltas in plaats van boeken,’ had ze gezegd. ‘Niemand komt het ooit te weten.’

‘Niemand komt het ooit te weten’ was Carla’s standaardantwoord op alles. Niemand zou ooit te weten komen dat ze papieren zakdoekjes in hun beha stopten; niemand zou ooit te weten komen dat ze wodka dronken uit de drankvoorraad van haar moeder en de fles aanvulden met water; niemand zou ooit te weten komen dat ze geld hadden geleend van de elektriciteitsmeter.

Na afloop van dergelijke gebeurtenissen bleek haar opmerking niet altijd helemaal te kloppen, maar vooraf bezat ze een overredingskracht die vrijwel onmogelijk te weerstaan was.

Zoey was enthousiast geweest over Carla’s nieuwste plan, maar Maddie iets minder. Zo ging het trouwens meestal. Maddie was de stem der rede, of in elk geval zo redelijk als een dertienjarig meisje maar zijn kan. Maddie was nog nooit dronken geweest; ze had nog nooit gerookt en nog nooit seks gehad, ook al werd ze voortdurend gerustgesteld met de verzekering dat niemand het ooit te weten zou komen als ze dat wel deed. Ze had één keer een jongen gezoend, Jez Costa, en was niet echt onder de indruk geweest. Zijn lippen waren erg droog geweest en na afloop had hij zijn mond met de rug van zijn hand afgeveegd, alsof háár lippen veel te nat waren geweest. Ze stond dus niet te springen om het snel nog eens te proberen, hoe hard Carla en Zoey ook aandrongen. Zij hadden allebei al met heel veel jongens gezoend. En waren met sommigen van hen al best ver gegaan. Carla zei dat ze van plan was om heel binnenkort echte seks te hebben met Mattie Amir.

‘Is dat niet verboden als je nog geen zestien bent?’ had Maddie haar gevraagd.

‘Alleen voor de jongen,’ had Carla luchtig geantwoord. ‘En bovendien komt toch niemand het ooit te weten.’

Ze hadden de eerste helft van Carla’s plan keurig uitgevoerd. Ze waren met de bus naar school gereden, waren de school weer uit gelopen en hadden bij metrostation Hammersmith de metro gepakt nadat ze zich daar eerst in de toiletten hadden omgekleed. Ze hadden de hele dag gewinkeld, wat inhield dat ze heel veel hadden bekeken en gepast, maar vrijwel niets hadden gekocht. Carla’s stiefvader had haar vijftig pond gegeven voor haar verjaardag, dus zij had geld zat, maar Maddie had na het kopen van haar metrokaartje maar zeventien pond te besteden gehad en Zoey zelfs nog minder. Zoey loste dat op door bij Superdrug mascara te pikken. Maddie was geschokt, maar wilde dit niet laten merken en de sfeer verpesten. Ze hadden de mascara dus alle drie uitgeprobeerd, en geroepen dat hij fantastisch was en dat hun wimpers er echt supergaaf uitzagen.

Carla had een hoed gekocht die haar waanzinnig gaaf stond en een jurk die haar helemaal niet stond. Maddie was opvallend terughoudend geweest met het bewonderen van de jurk, maar haar subtiele aanpak was niet opgewassen tegen Zoeys overdosis aan complimentjes. Daarna had Maddie voor vijftien pond een lange blauwe rok gekocht met gouden kwastjes aan de zoom en had Zoey een ketting van 7,99 pond gepikt.

Het was niet eens een mooie.

Maddie had zich voorgenomen om nooit meer met Zoey te gaan shoppen.

Toch hadden ze best een leuke dag gehad en de uren waren voorbijgevlogen, dus toen ze op het metrostation aankwamen om terug naar huis te gaan, leek bijna de hele bevolking van Londen zich daar te bevinden.

Vanwege de drukte hadden ze al een metro gemist.

‘Shit, zeg,’ zei Carla. ‘Waarom zijn hier zoveel mensen?’

‘De avondspits,’ zei Maddie schouderophalend.

‘Getver,’ zei Carla. ‘Het stinkt hier. Iemand ruikt naar kattenpis.’

De vrouw voor hen draaide zich met een boze blik om en ze giechelden alle drie.

‘Als we de volgende metro niet halen, komen we te laat en dan wordt mijn moeder razend,’ zei Maddie.

‘Welnee,’ antwoordde Zoey minachtend. ‘Je zegt gewoon dat de bus pech had. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn moeder.’

‘Vraagt ze dat dan nooit na bij school?’ vroeg Maddie, en Zoey keek haar met zo’n lege blik aan dat Maddie besefte dat dit zelfs nooit bij haar was opgekomen, en bij haar moeder kennelijk evenmin.

‘Dit is balen,’ zei Carla. ‘We hadden nooit naar Superdrug moeten gaan. De rij daar was kilometerslang.’

‘Ja,’ voegde Zoey eraan toe. ‘Geen wonder dat mensen daar spullen moeten pikken.’

‘Laten we helemaal vooraan gaan staan,’ zei Maddie. ‘Dan weten we zeker dat we in de volgende metro kunnen stappen.’

Ze wurmden hun magere lijf dus in zorgeloze overtreding van de ongeschreven forensenwetten fladderend als vuurvliegjes in hun kleurige ski-jack met capuchon van nepbont tussen de in donkere jassen gehulde mensenmassa door, giechelend en strooiend met luchtige, ongemeende verontschuldigingen.

‘Sorry. Neem me niet kwalijk. Sorry.’

Als ze jongens waren geweest, waren ze misschien wel op weerstand gestuit, al was het maar in de vorm van afkeurend gemompel. Maar drie levenslustige meisjes die stralend en opgewekt lachten? De mensenmassa liet hen maar begaan. Toen ze bij de rand van het perron aankwamen, maakten de andere aanstaande passagiers onwillig ruimte voor hen door een stukje naar achteren en zijwaarts tegen elkaar aan te schuifelen.

Carla, Zoey en Maddie keken elkaar giechelend aan. Hun plan lag weer op schema. Nu moesten ze alleen nog in de metro zien te komen die hen op tijd thuis zou brengen, zodat niemand het ooit te weten zou komen.

Joe nam zijn gsm nog steeds niet op. In elk geval niet voor háár.

Verdomme.

Eve keek op de klok. Halfzes.

Toen keek ze op haar horloge: een over halfzes.

Ze had niemand anders over het telefoontje verteld, omdat ze niet wist of ze nu naar die man op Piccadilly toe moest gaan of niet. Ze hadden de video-opname getoond; hij had zijn fifteen minutes of fame gehad. Wat wilde hij nog meer?

Wat hád hij nog meer?

De morele verantwoordelijkheid lag bij haar, maar ze wist niet goed wat ze ermee aan moest.

Ze belde Joe nog een keer. Ditmaal sprak ze zacht een berichtje in, terwijl ze voortdurend steels om zich heen gluurde. ‘Joe, de man die me die video-opname heeft gestuurd, heeft me gisteravond gebeld. Hij wil ons vanavond om zes uur ontmoeten in het metrostation bij Piccadilly. Bel me alsjeblieft.’

De man had niet gezegd dat hij hen allebei wilde ontmoeten, hij had het alleen maar over háár gehad, maar het was een leugentje om bestwil en vooral bedoeld om ervoor te zorgen dat Joe haar terugbelde.

Dat deed hij echter niet.

Daardoor voelde ze zich in de verdediging gedrukt, ook al viel Joe haar niet echt aan en negeerde hij haar alleen maar.

Ze keek nog een keer op de klok.

Zou ze dan maar gewoon gaan?

Ze had er een kwartier voor nodig om naar Piccadilly Circus te lopen. En op dit tijdstip nog eens minstens vijf minuten extra om op het perron voor de metro in westelijke richting te komen.

Het was beslist veilig om in haar eentje te gaan. Ze had tenslotte niet in een donker steegje afgesproken met een informant, maar zou, omringd door duizenden medepassagiers, op een goed verlicht metrostation staan. Wat kon er nu verkeerd gaan?

Verdorie, als ze níét ging, zou ze haar werk niet doen. Ross Tobin was zo wispelturig als een bonobo en ze moest aan de verwachtingen voldoen om haar positie te verstevigen. Wéér een exclusief nieuwtje zou daar zeker bij helpen.

Als dit tenminste een exclusief nieuwtje was. Of sowieso geschikt voor een nieuwsitem. Op dit moment wist ze niet eens of de man wel de moordenaar was; hij kon ook best iemand zijn die de moordenaar juist wilde aangeven! Voor hetzelfde geld kwam hij niet eens opdagen, maar in dat geval was Piccadilly Circus toch haar metrohalte en zou ze met alle plezier eens op tijd naar huis gaan.

Eén ding stond vast: als ze niet ging, zou ze het nooit weten.

Ze keek nog een keer op haar horloge.

Acht over halfzes.

Ze stond op, trok haar jas aan en sloeg haar sjaal om haar hals.

Katie Merino glimlachte naar haar toen ze langs haar liep. ‘Ga je al naar huis, Eve? Je hebt het wel verdiend, hoor.’

Ach, rot toch op, mens, dacht Eve bij zichzelf, en ze vertrok.

Ondanks het bitterkoude weer liep Eve met een anti-utopische mensenmassa mee naar het metrostation van Piccadilly, want op dit tijdstip in hartje Londen een taxi nemen was alleen maar een dure manier om door voetgangers te worden ingehaald.

Het was opgehouden met sneeuwen, maar de wind was aangewakkerd met een ijzige heftigheid die haar deed rillen, en ze was blij toen ze met z’n allen vanuit de bijtende kou op Piccadilly Circus afdaalden naar de onderwereld van het metrosysteem.

Daar was geen wind, maar ergens speelde een straatmuzikant op een klarinet ‘Smoke Gets In Your Eyes’, wat haar deed denken aan de brand met dodelijke slachtoffers op station King’s Cross en een ongewoon claustrofobisch gevoel bij haar opriep.

Het was er vreselijk druk en Eve sloot zich aan bij de menselijke lavastroom die zich langzaam, maar onverbiddelijk in de richting van de draaihekjes bewoog.

Deze zelfonderwerping was een vreemde gewaarwording. Dit was geen plek voor het individu, onafhankelijkheid of vrijdenkerij, en al helemaal niet voor een noodgeval. Ook als ze achter een zakkenroller of een geliefde aan had gezeten, of als ze per se de volgende metro moest zien te halen om de wereld te redden, had ze haar eigen identiteit nog steeds moeten onderdompelen in dit collectieve, colloïdale geschuifel, schouder aan schouder, heup tegen heup, hak tegen teen, door deze stalen flessenhalzen.

Ze verdrong het verlangen om zich om te draaien en te maken dat ze wegkwam, en zette zich mentaal schrap om zich via de roltrappen in de wit betegelde ingewanden van Londen te begeven.

Hoe dieper ze kwam, des te warmer het gelukkig werd. Ook al steeg samen met die warmte ook de nattehondengeur van andere mensen op. Het was raar om in de eenentwintigste eeuw mensen te ruiken. Eve had het gevoel dat ze zich in de Middeleeuwen bevond.

Het vocht en de warmte benadrukten het aroma van ongewassen mensen, gekruid met de geur van curry of gebakken ui. Zo nu en dan bood aangenaam ruikende shampoo op zacht, glanzend haar op een paar centimeter bij haar neus vandaan even respijt of als ze geluk had, overstemde de citroenzeep van Lush alles als menthol. Vaker werd de geur van lichamen en natte jassen echter even onderbroken door een doordringende vleug overdreven optimistische aftershave.

Met de roltrap naar beneden en een nieuwe flessenhals onder het gewelfde witte plafond waar ze eerst op haar beurt moest wachten om op het perron te komen en vervolgens om in een metro te kunnen stappen.

Nu Eve even stilstond en haar zicht aan alle kanten werd belemmerd door mensen die langer waren dan zijzelf, voelde ze zich opeens volkomen en verpletterend alléén.

Alleen op haar werk en alleen bij haar thuis.

Ze had heel lang geprobeerd te doen alsof Duncan Singers toestand iets tijdelijks was, dat hij op een bepaald moment zou herstellen en zich zou herinneren wie hij was, zich zou herinneren wie zij was, en dan ontzet zou zijn, omdat hij iemand was vergeten van wie hij zoveel hield.

Diep vanbinnen wist ze echter wel dat dit niet waar was. Bij deze ziekte was er geen weg terug. Haar vader volgde een pad dat slechts één eindbestemming had. Er móést een eindbestemming zijn. Maar hoe lang zou het duren voordat deze was bereikt? En hoe zouden ze er allebei aan toe zijn tegen de tijd dat ze op die eindbestemming aankwamen?

Een jaar eerder had Eve nog gedacht dat ze de grens van haar veerkracht had bereikt. Ze had wankelend gebalanceerd op het randje van een burn-out en kon de combinatie van haar werk, haar vader, Ross Tobin, de hypotheek en al dat bloed gewoon geen dag langer aan.

Iets moest het begeven.

En terwijl ze zat te wachten tot ze het begaf, ging er weer een dag voorbij.

En nog een. En nog een.

Totdat duidelijk werd dat haar veerkracht een put met een valse bodem was. Er zat nog steeds water in, ook al was dit steeds verder weg, troebel en moeilijk te bereiken.

Simpele logica schreef echter voor dat de put op een dag toch echt droog zou komen te staan.

Misschien was die dag nu aangebroken.

Wat zou er met haar vader gebeuren als dit inderdaad zo was? Wat zou er met haar gebeuren?

De recente afstand tussen Joe en haar voelde aan als de laatste druppel die de emmer deed overlopen en opeens kreeg Eve diepe spijt dat ze Ross Tobin de video had gegeven. Haar journalistieke instinct kon de boom in; als het inhield dat ze Joe’s respect ermee verspeelde, was het dat niet waard.

Eves ogen prikten en ze snoof snotterig. Een man van middelbare leeftijd voor haar draaide zich om en keek haar aan met een blik die op medeleven kon duiden, maar evengoed een waarschuwing kon inhouden dat hij haar snot niet op zijn jas wilde hebben. De mensen om haar heen stonden nu zo dicht op elkaar gepakt dat twee mensen haar nijdig aankeken, omdat ze hun een por gaf met haar elleboog toen ze een papieren zakdoekje uit haar zak haalde om haar neus te snuiten.

Ze draaide zich om en probeerde terug te lopen, maar staakte die poging al snel. De mensenmassa achter haar was een muur van honderden personen dik. Ze kon niets doen en moest zichzelf wel laten meeslepen door het onophoudelijke geschuifel.

Eve liet zich zuchtend voortstuwen, terwijl ergens vóór haar de ene metro na de andere onzichtbaar het station piepend in- en uitreed. Uiteindelijk kwam ze aan op het perron, maar het lukte haar net niet om in de metro te stappen die daar klaarstond. De man die naar haar had omgekeken, was de laatste die zich in de wagon wist te persen en had zo weinig ruimte dat de riem van zijn jas klem zat tussen de deuren toen de metro het station verliet. Als hij op het volgende metrostation door de deur aan de andere kant moest uitstappen, zou hij een probleem hebben.

Dat ze deze metro had gemist, betekende wel dat ze zich in een riante uitgangspositie bevond voor de volgende. Ze liep op een holletje voor de mensenmenigte uit over het perron, bijna helemaal tot aan het uiteinde, maar wel zo dicht mogelijk bij de gele veiligheidsstreep, zodat ze niet naar achteren zou worden verdrongen in de run op de deuren.

Achter haar stroomde het perron snel vol.

Doordat haar aandacht werd afgeleid door de beweging voelde ze zich iets beter en nu kon ze tenminste zonder afkeurende blikken haar neus snuiten.

De klanken van de straatmuzikant waren niet langer hoorbaar en de stilte van de talloze niet-pratende mensen echode door de lucht.

Een verveelde stem kondigde aan dat de volgende metro niet zou stoppen op station Barons Court en al snel daarop volgde de bekende vlaag warme lucht die de komst van een metro inluidde.

Eve!

Eve liet haar blik over het perron glijden. Had iemand haar naam geroepen? Ze zag niemand die ze kende. Of iemand die haar had herkend.

Het was niets. Slechts willekeurige tunnelgeluiden die haar ego parten speelden.

Ze wilde haar hoofd al afwenden…

‘O!’

Helemaal aan het andere uiteinde van het perron dook een meisje in een roze ski-jack opeens vanuit de donkere forensengelederen naar voren over de gele streep.

Het gebeurde allemaal razendsnel. Toch had Eve nog tijd om te bedenken: Laat iemand haar vastpakken!

Het meisje viel met uitgestrekte armen bijna plat op haar gezicht.

Als dat was gebeurd, zou er niets met haar aan de hand zijn geweest.

Maar het meisje viel niet op de grond. Ze bewoog zich in snelle slow motion vooruit. Met struikelende voeten, maaiende armen en een dansende paardenstaart.

De zwaartekracht riep…

O, mijn god! Laat iemand haar vastpakken!

Er schoten mensen uit de massa naar voren om dat te doen. Maar niemand deed het ook echt…

Met een hoge gil tuimelde het meisje met wiekende armen over de rand van het perron, de ijle lucht in.

Ze zou de grond nooit raken.

Haar kreet werd ruw afgebroken toen ze als een roze bloedbom tegen de voorkant van de metro explodeerde.

Eve stond op het perron en het ratelende geluid van de metro bonkte op de maat van haar schuldgevoel door haar hoofd: Mijn verdiende loon ik had niet moeten komen. Mijn verdiende loon ik had niet moeten komen. Mijn verdiende loon ik had niet moeten komen…

Alleen bewoog de metro helemaal niet. Het toestel stond vlak voor haar neus stil.

Ze draaide een beetje verward haar hoofd langzaam naar rechts.

De mensen waren verdwenen.

Ze had niet eens gemerkt dat ze vertrokken. Ze had de paniekerige vlucht niet opgemerkt, of het geduw en gehuil, of de vallende mensen die overeind werden geholpen.

Het enige wat tot haar doordrong was dat vierhonderd aanstaande metropassagiers in een oogwenk leken te zijn verdwenen.

Verderop op het perron zorgde een groepje mensen in reflecterende, geel met donkergroene hesjes voor twee kleurig geklede tienermeisjes van een jaar of dertien, veertien oud. Felgekleurde leggings en ski-jacks. Oorwarmers en wanten.

De vriendinnen van het dode meisje. De ene stond voorovergebogen en hield haar buik vast alsof ze pijn had, de andere zat op haar knieën. Verwrongen gezichten, opengesperde monden.

Geluidloos huilend.

Eve draaide haar hoofd stijfjes naar links. Nog steeds dat ratelende geluid.

Een andere groep hulpverleners stond met een ernstig gezicht rond iemand opgesteld, vermoedelijk de metrobestuurder: een jonge man met een asgrauw gezicht die in kleermakerszit naast zijn bestuurderscabine op het perron zat. Hij zag eruit alsof hij was uitgestapt en zich meteen had laten zakken, en nu misschien wel nooit meer genoeg energie zou hebben om weer op te staan. Hij had een zilverkleurige reddingsdeken om zijn schouders en twee ambulancebroeders zaten gehurkt naast hem om hem te helpen.

Het hulpmoment kwam echter te laat en niemand kon nu nog iets doen.

Het geluid van de metro was afkomstig van haar klapperende tanden, besefte ze opeens. Ze wist ze met grote moeite stil te houden en de metro in haar hoofd maakte plaats voor het veel akeliger geluid van het onbeheerste gehuil van de twee radeloze meisjes.

Ze zag dat ze werden meegenomen.

Eve wist dat het triest was, maar ze vóélde het niet. Er was een bizarre scheiding ontstaan tussen haar hart en de rest van haar lichaam, waardoor ze niet eens meer zeker wist of haar hart nog wel in haar borstkas zat.

Haar tanden begonnen weer te klapperen en ze liet het geluid de werkelijkheid overstemmen.

Ze keek weer naar het tafereel met de bestuurder. Niemand had zich bewogen. Haar blik viel op een roze wollen handschoen een stukje verder naar links bij de muur.

Eve fronste haar wenkbrauwen. Er was iets raars mee.

De handschoen lag als een zorgvuldig gearrangeerd modern kunststuk op zijn rug op het gladde, lichtgekleurde perron onder een rode vlek op de tegelmuur.

Dat was echter niet wat er raar was aan die handschoen…

Eves hersens probeerden ongelijksoortige informatie samen te voegen tot een logische conclusie. En plotseling kreeg ze daar spijt van.

‘Nee,’ zei ze. Ze deed een stap naar achteren. ‘O, nee!’

Ze voelde dat haar benen het begaven en liet zich onelegant op haar knieën zakken. Ze sloeg nog een hand voor haar mond, maar het braaksel ontsnapte toch en spetterde op het perron.

Een nieuwe huivering, en bijtende tranen in haar ogen en neus.

‘Gaat het?’

Een vrouwenhand op haar rug. Groene benen. Zwarte Dr. Martens. Een van de ambulancemedewerkers was naast haar blijven staan. Eve keek niet op; ze schudde alleen maar haar hoofd, gebaarde met haar arm naar links en zei verstikt: ‘Er zit een hand in die handschoen.’

Er volgde een korte stilte. Toen zei de vrouw: ‘Shit,’ en de groene benen verwijderden zich haastig om iemand in een reflecterend hesje te waarschuwen.

Eve wilde niet zien wat er daarna gebeurde. Ze bleef een tijdje op haar handen en knieën zitten, en tuurde naar het braaksel. Ze beefde. Toen hief ze haar hoofd op en keek ze recht naar de zijkant van het metrotoestel. Eveneens verlaten, drong het nu tot haar door, zodat ze dwars door de ramen naar de gewelfde, met posters bedekte muur aan de overkant van het spoor kon kijken.

Ze staarde voor zich uit, op zoek naar de afleiding van betekenisloze, commerciële zaken. Les Misérables, het British Museum en Vodafone. Op elke reusachtige poster zat precies in het midden een kleine witte flyer geplakt die een expositie aankondigde. Niet toegestaan, vermoedde ze, en een schending van de grote, dure reclameborden. Toch zaten ze er. Kunstenaars waren rebels. Altijd. Caravaggio, Van Gogh, Warhol. Ze gingen hun eigen weg, deden wat ze zelf wilden. Ze roeiden tegen de stroom in en sleepten uiteindelijk de rest van de wereld mee.

Nou, die dag zou er niemand naar een expositie gaan, bedacht Eve somber. Na wat er hier zojuist was gebeurd, zou niemand overstappen op Vodafone of kaartjes reserveren voor Les Mis. Haar eigen missie was nog slechts een vage herinnering, onbeduidend en betekenisloos. Ze wenste nu dat ze gewoon op haar werk was gebleven.

Haar werk.

Eve ging op haar hurken zitten en veegde haar mond af met de rug van haar hand. Daarna trok ze haar vieze handschoenen uit en liet ze hen naast het braaksel vallen. Toen stond ze langzaam op.

Ze belde Joe.

‘Joe…’

Zijn voicemail sprong aan. Ze kreeg geen woord meer langs de brok in haar keel en verbrak de verbinding. Ze kon niet uithuilen op de schouder van zijn voicemail; ze had behoefte aan een echt mens die haar troostte.

Het maakte niet uit wie.

Ze belde Ross Tobin.

‘Wat is er?’

‘Er is een ongeluk gebeurd op Piccadilly.’ Ze haalde diep adem. ‘Er is zo-even een jong meisje voor een metro gevallen.’

‘O ja?’ zei hij. ‘Is ze dood?’

‘Ja.’

‘Heb je opnames gemaakt?’

‘Wat?’

‘Heb je er opnames van gemaakt?’

De vraag overrompelde haar. Dat was niet de reden dat ze belde. Dat was niet wat ze wilde.

‘Nee,’ fluisterde ze, en ze legde uit: ‘Het is pal voor mijn ogen gebeurd!’

‘Wij zijn een nieuwsprogramma,’ beet hij haar toe. ‘Zorg dat je beeldopnames maakt, want anders zoek je verdomme maar een baan bij de radio.’

Hij verbrak de verbinding en Eve stond bevend op het perron alsof ze op een meer door het ijs was gezakt.

Ze wierp een blik op de gsm in haar hand en hoorde, als de stem van God, in gedachten glashelder de woorden van de Genius Bar bij Apple.

‘… acht megapixels…’

Eve voorzag de beelden tijdens het filmen van commentaar; ze deed geen moeite om welluidend te klinken en meldde puur de feiten. Ze bewoog de camera langzaam in het rond. Het perron vol bloedvlekken, de in een zilverkleurige deken gehulde metrobestuurder, de stilstaande metro, Les Mis en Vodafone, en de her en der verspreide schoenen van passagiers die ze vermoedelijk waren verloren in hun haast om van het perron weg te komen.

In het begin waren haar bewegingen aarzelend, maar het werd steeds gemakkelijker. De zoeker zorgde voor een welkome afstand. Ze dacht er zelfs aan om op het icoontje voor een selfie te drukken, zodat ze zelf ook in beeld kwam en was in gedachten al druk bezig met het redigeren van de opnames die ze maakte. Ergens vond ze de professionele tegenwoordigheid van geest om zich af te vragen hoe ze eruitzag en vervolgens het cynisme om daar geen moer om te geven. Hoe vreselijker ze eruitzag, des te beter.

Op de roltrap op weg naar boven filmde ze een ploeg mannen die net naar beneden ging. Ze waren in het oranje gekleed, en hadden vuilniszakken en scheppen bij zich.

Het was wel duidelijk dat ze de rotzooi kwamen opruimen.

Met scheppen.

Eves maag verkrampte weer, maar was gelukkig al leeg.

19

Die nacht sliep Eve niet. Zelfs niet onrustig.

Het was schokkend hoe lang een uur kon duren wanneer je alleen maar gezelschap had van een jong meisje dat met wiekende armen voor een rijdende metro viel, telkens opnieuw, als een viraal gif. Dus toen haar gsm om twee uur ’s nachts overging, nam ze na de eerste keer overgaan al op.

‘Joe?’

‘Nee.’

‘O.’

Er viel een ongemakkelijke stilte. Ze controleerde het nummer, maar het was een anonieme beller.

Na een tijdje zei hij: ‘Ik ben blij dat je vandaag bent gekomen.’

Er trok een koude rilling door haar heen. Iemand die over haar graf liep. Een moordenaar aan de telefoon.

‘Ik heb je niet gezien.’

‘Ik jou wel. In levenden lijve.’ Hij lachte. ‘Van heel dichtbij zelfs.’

Eves hersens werkten traag. Net een koude automotor vroeg op de ochtend.

‘W-wat bedoel je?’ Dat verrekte gestotter van haar ook!

‘Nou, ik heb genoten van jouw voorstelling. Heb je ook van die van mij genoten?’

‘Jouw wat?’

‘Mijn voorstelling.’

‘Jouw voorstelling?’ Ze pijnigde haar hersens. Er was een straatmuzikant geweest, ‘Smoke Gets In Your Eyes’…

‘Onze voorstelling,’ zei hij, alsof hij zichzelf verbeterde.

‘I-ik begrijp niet wat je bedoelt.’

‘Het meisje in de roze jas,’ zei hij ongeduldig.

‘Wat?’

‘Je hebt me wel gehoord.’

Eve knipperde met haar ogen. Het duurde een eeuwigheid.

De warme luchtstroom van de naderende metro…

Eve!

Haar naam in de lucht. Haar geest die haar voor de gek hield.

Zijn stem. Déze stem. Hij had haar naam hardop geroepen.

‘Het gevallen meisje?’ vroeg ze ademloos.

Hij lachte. ‘Is ze gevallen of is ze geduwd? Wat denk jij, Eve?’

‘Dat… dat weet ik niet,’ zei ze weifelend.

‘Ik wilde niet dat je het zou missen. Ik wist dat jij het van z’n mooiste kant zou laten zien. En dat heb je ook gedaan. Jouw recensie was… sprékend, zelfs nog beter dan die van die jonge vrouw in Coldharbour.’

Eves adem stokte. De jonge vrouw in Coldharbour. Layla Martin.

Lange slierten bebloede ingewanden…

Haar hersens borrelden en spetterden als een kolkende brij van paniek. Wat wilde hij nu zeggen? Dat híj Layla Martin had vermoord? En Kevin Barr? En dus ook het meisje op het metrostation?

‘Je liegt,’ zei ze met trillende stem. ‘Je bent een leugenaar.’

‘Je weet dat dát niet waar is, Eve. We beoefenen hetzelfde vak, jij en ik. Er moeten mensen sterven, zodat ik kan overleven en dat geldt ook voor jou. Wij zitten hetzelfde in elkaar. We willen allebei hetzelfde.’

‘Waag het niet om tegen mij te zeggen dat we hetzelfde in elkaar zitten!’ Haar stem beefde, maar ze stotterde niet meer. ‘Ik zit niet zo in elkaar als jij! Jij bent verdomme een moordenaar!’

‘Ik heb een goede reden om te doen wat ik doe,’ zei hij kalm, alsof hij tegen een kind praatte. ‘Jij doet het alleen maar voor het geld.’

Eves zelfingenomen woede bleef in haar keel steken.

‘Wees eens eerlijk, Eve,’ ging hij verder. ‘We hebben allebei de dood nodig. En een publiek.’

Er viel een langgerekte stilte waarin ze het bijna ontkende.

Toch kon ze dat niet.

Het was namelijk waar.

Ze had in de nasleep van de moord in Coldharbour zonder ook maar een spoortje wroeging het vuur van angst opgestookt; ze had Ross de video-opname van Kevin Barr gegeven, terwijl ze nota bene wist dat hij hem zou gebruiken; ze had de uitnodiging van de moordenaar voor zijn ‘voorstelling’ aangenomen en in plaats van weg te rennen van de plek, zoals vierhonderd andere gewone, fatsoenlijke mensen hadden gedaan, had ze haar gsm gepakt en zichzelf gefilmd, terwijl ze verslag deed van een gruwelijk sterfgeval. Van een kind…

Wat mankeerde haar in vredesnaam? Ze had hem alles gegeven wat hij wilde.

En niet eens onbewust.

Uit eigenbelang.

Dat zag Eve nu zelf voor het eerst in. Haar hele carrière was gebouwd op de beenderen van doden en de tranen van nabestaanden. Had ze dit aangemoedigd? Had ze het hem mogelijk gemaakt? Was ze hem blindelings gevolgd?

Of was hij háár soms gevolgd?

Ze kreeg geen lucht.

Ze kreeg echt geen lucht.

‘Ik geef jou een kunstwerk,’ zei hij, alsof hij haar gedachten had gelezen. ‘En jij maakt er een voorstelling van.’

‘N-nee,’ fluisterde ze. ‘Nee.’

Zijn zachte stem nestelde zich nu in haar oor en wikkelde zich stekelig om haar schuldige hart.

‘Van nu af aan doen we dit sámen, Eve.’

Deel 2

20

11 december

Stof ben je, tot stof keer je terug.

De moordenaar staarde naar het stof dat danste in de stralen zonlicht die zich door de dikke, fluwelen gordijnen heen boorden. Elk stofdeeltje had ooit deel uitgemaakt van iets anders. Het oog van een houtworm, een stukje zaagsel van de poot van een Chippendale-kist, een schilfer van zijn eigen bleke huid. Elk stukje was van een geheel afgevallen en steeds verder gereduceerd tot het onherleidbaar en uniform was, en zo minuscuul klein dat het kon worden gedragen door de dichtheid van de lucht tijdens zijn zoektocht naar het licht dat in het duister schoonheid aan zijn bestaan zou geven.

Hij schoof de gordijnen eerst een paar centimeter de ene kant op en toen een paar centimeter de andere kant op. Hoe helderder en dunner de straal, des te feller de rondtollende stofdeeltjes streden om hun moment in de zon en zich als verwende balletschoolnesten uitsloofden voor het voetlicht. Zodra het gordijn helemaal werd opengeschoven, leek het licht dat zich door de kamer verspreidde echter zwakker te worden, en het stof trok zich mokkend terug in de hoeken en vlak boven de vloer, want hoe kon één enkel stofdeeltje nu opvallen te midden van zo’n enorme horde?

Stof eiste de hoofdrol of anders niets en de moordenaar had respect voor die ambitie.

Hij herkende zichzelf erin.

Met een grote zwaai trok hij het gordijn helemaal open. Toen bleef hij even staan, omlijst door het raam en genietend van de zwakke warmte van de winterse stralen die zijn schaamhaar in krullen van ruw goud veranderden.

Zijn litteken kronkelde als smeerolie dwars over zijn borst naar beneden.

In het huis aan de overkant van de weg wapperde de korte, dikke vrouw met de emmer en spuitbussen kwaad met een plumeau naar hem en hij voelde een tinteling toen haar blik op hem viel. Ze riep iets geluidloos en verdween daarna haastig in het donkere huis.

In zijn jeugd hadden ze ook mensen zoals zij gehad. De hulp, zo had zijn moeder hen genoemd. Ze kookten, poetsten, deden de boodschappen en maakten de bedden op.

Zelf had hij nooit een hulp gehad. Nooit persoonlijk. Hij vroeg zich af waar een vrouw hem allemaal mee zou kunnen helpen.

Hij kon maar één ding bedenken.

Hij keerde zich van het raam af en keek naar zijn eigen schaduw die over de sprei van Belgisch kant golfde.

De tijd die hij in deze kamer had doorgebracht.

De uren. De dagen.

Het léven.

Het bed waarin hij zijn moeder had verzorgd, ook al kende hij haar nauwelijks.

Twee jaar lang kille, hypocriete ellende. De hel in een glas water, het vagevuur in een boterham met ei. Vuile lakens.

Die vervloekte ondersteek.

Nog meer vuile lakens.

En nog meer.

En nog meer.

Herhaaldelijk in de hongerige muil gepropt van de wasmachine die hij langzaam maar zeker was gaan haten. Het was nooit genoeg geweest om de stank van urine en stront weg te krijgen of de vreemde zurige, rotte walm die hem deed kokhalzen wanneer hij met de boodschappen naar het huis terugkeerde.

Het tirannieke apparaat had geduldig toegekeken, gretig verlangend naar nog meer vuil en koorts, hopend dat er geen eind aan zou komen, hoe erg het ook werd. Totdat hij de indruk kreeg dat zijn moeder zich puur en alleen vastklampte aan het leven om het apparaat te voeden.

En zich vastklampen aan het leven deed ze!

Ze ademde zíjn lucht in, terwijl hij haar met kille, doodse ogen opnam.

Uiteindelijk was hij naar beneden gegaan en had hij de wasmachine in de galmende balzaal met een moker doodgeknuppeld, slechts gadegeslagen door het stof en de dunne elektriciteitsdraden op de plek waar ooit kristallen kroonluchters hadden gehangen.

De Hotpoint was van een vierkante, witte kubus veranderd in een verzameling scherpe losse onderdelen die, eenmaal uit elkaar gehaald, amper nog herkenbaar waren als onderdelen die ooit tot een en hetzelfde geheel hadden behoord.

En dat ook nooit meer zouden doen.

De moordenaar had zich uit pure woede op het apparaat uitgeleefd, maar hoe kleiner het werd, des te minder boos hij was.

Na een tijdje was hij opgehouden, en had hij bezweet en hijgend op de moker geleund met het vreugdevolle gebonk in zijn borst dat hij al in geen jaren meer had gevoeld.

Niet meer sinds hij meneer Treadwell had gesneden.

Hij had dágen nodig gehad om de lelijke, witte buitenkant helemaal van het inwendige te scheiden. Elk nieuw wonder dat vervolgens verscheen, de motor, de pomp, de ventilator, had hij ook helemaal uit elkaar gehaald, en zo had hij verborgen schatten ontdekt als onderlegplaatjes, sluitringen, verbindingsstukken met afsluiter, schakelaars en keurige bundels felgekleurde aderen.

Het was net een matroesjka vol verrassingen.

Zodra de verwoesting van het apparaat voltooid was, kon hij bijna niet geloven dat hij er zo’n diepe haat voor had gevoeld. Het was niet meer dan een hongerig gat geweest dat wilde worden gevoed met stinkende lakens. Nu het zorgvuldig midden in de balzaal was uitgestald in een vierkant van zeven bij zeven meter kon hij zien dat het uitstekend in elkaar had gezeten. Dat er heel veel zorg en aandacht waren besteed aan de vervaardiging ervan. Dat elk piepkleine onderdeeltje zijn eigen belangrijke rol had gehad in het geheel.

Niets was overbodig, er was geen onderdeel te veel, er viel niets aan toe te voegen.

Ook het laatste restje haat dat hij had gevoeld, doofde. Het maakte plaats voor begrip voor de complexe nieuwe schoonheid van het apparaat.

Het was perfect.

Daarna was hij pas teruggegaan naar boven, waar hij tot de ontdekking kwam dat zijn moeder tijdens zijn afwezigheid eindelijk had gedaan wat ze al veel eerder had moeten doen.

Hij had dagenlang naast haar bed gezeten, was alleen opgestaan om zijn behoefte te doen of van de buren afgetapt water te drinken, en had nagedacht over zijn toekomst.

Hij had nooit eerder een toekomst gehad, maar zijn leenhart had hem eraan herinnerd dat hij die nu misschien wel had. Het woeste gebonk als dat van een geigerteller had hem op zijn nieuwe mogelijkheden gewezen. De eerste keer, toen hij meneer Treadwell opensneed, was hij nog te jong geweest om het te begrijpen. Maar de reactie van zijn hart op de dood van de wasmachine had hem tijdig gewaarschuwd.

Zodoende had hij zijn eigen toekomst gepland.

En ook die van anderen.

De dood van zijn moeder had hem overspoeld met…

Geleende tijd.

Hij had die tijd, de erfenis van zijn laatste familielid, zorgvuldig besteed. Helaas was ook deze niet oneindig en brak onvermijdelijk het moment aan dat hij van onbekenden moest lenen.

Onbekenden die hij ruimschoots compenseerde door hen onsterfelijk te maken via zijn kunst.

De laaghangende ochtendzon was inmiddels opgeschoven, zodat zijn tengere schaduw nu over het gezicht van zijn moeder viel.

Dat was ingezakt als een mislukte cake. De ogen waren steeds dieper weggezonken in de oogkassen. De wangen waren ingevallen, en de lippen waren dun en zwart als die van een hond.

De moordenaar stak een hand uit en raakte teder het voorhoofd van zijn moeder aan.

Ze was inmiddels twee jaar dood.

En werd met de dag mooier.

21

Halverwege het verwijderen van de kerstverlichting uit de kerstboom herinnerde Duncan Singer zich weer wie hij was. Het was alsof er een lampje ging branden dat onverwacht een helder licht op alles wierp, zo schel en glinsterend dat hij naar adem hapte.

In een fractie van een seconde wist hij weer dat hij Duncan Singer was, de vader van Stuart en Eve, en echtgenoot van Maggie, die al ruim twintig jaar dood was. De schok van haar overlijden en de schok dat hij haar overlijden was vergeten, klauwden zich als een dubbele weerhaak in zijn hart.

En opeens was de ingeving ook weer weg, maar terwijl de herinnering vervaagde, bleef hij met een sterrenstelsel aan lichtjes in zijn armen geklemd als aan de grond genageld staan in de schemering naast de donkere boom.

Tegen de tijd dat de dikke vrouw de kamer in kwam en hem vroeg of alles in orde was, herinnerde Duncan zich al niet meer waarom zijn hart zo’n pijn deed of waarom hij huilde.

Het enige wat hij nog wist was dat het iets heel ergs moest zijn geweest en dat het veel erger was om iets te zijn vergeten wat hem zo’n rotgevoel gaf dan om het te onthouden.

‘Nee,’ zei hij. ‘Het is helemaal niet in orde.’

Hij tuurde naar de fonkelende lichtjes en snikte: ‘Al mijn sterren zijn uit de lucht gevallen.’

Op weg naar het station controleerde Eve haar mobieltje. Nog steeds geen bericht van Joe.

Mooi.

Ze wist toch niet wat ze tegen hem moest zeggen. Hij had haar gevraagd om de videoclip niet aan Ross te geven. Had gegrapt dat hij geen zin had om de pr te doen voor Jack the Ripper.

Had ze maar naar hem geluisterd.

De man die haar had gebeld, kon best een leugenaar en fantast zijn, maar zolang ze dit niet zeker wist, drukte er een loodzwaar schuldgevoel op haar schouders.

Volgens de Metro die ze in de metro had gevonden, was het dode meisje de dertienjarige Maddie Matthews uit Hammersmith. De foto die ze hadden gebruikt, was een selfie die van Facebook was geplukt: het gezicht een tikje overbelicht en op de achtergrond zomaar wat details van Maddies slaapkamer. Posters, teddyberen en stijltangen. Eve herkende de standaard tienerattributen. Maddies identiteit, uitgedrukt via Beyoncé en BaByliss.

Eve keek op en zag dat de metro had stilgehouden in Hammersmith. Zonder erbij na te denken, stond ze op. De metrodeuren gleden gonzend dicht tegen haar arm, maar ze duwde ze weer open en stapte het perron op.

Ze meldde zich ziek op haar werk.

‘Ziek?’ zei Ross Tobin. ‘Je zit midden in de belangrijkste reportagereeks van je carrière. Misschien wel de belangrijkste reportagereeks van elke carrière. En nu ben je ziek? Wat mankeert jou in vredesnaam?’

‘Ik ben verkouden.’

Ze was niet verkouden, maar door haar opgezette neus klonk het alsof ze dat wel was.

‘Verkóúden? Jezus nog aan toe! Je doet net alsof je op het randje van de dood zweeft! Nou ja, misschien ben je wel wat zweverig in je hoofd.’

‘Ik voel me beroerd,’ zei ze, en dat was ook zo.

‘Nou, Katie Merino zou zich niet beroerd voelen,’ zei Ross hatelijk. ‘Zij zou jouw werk goddomme op één been doen als het moest!’

Eve lachte. Ross kon haar niet langer bang maken met Katie Merino. Ze had Katie Merino inmiddels zo ver achter zich gelaten dat het haar nu belachelijk voorkwam dat ze zich ooit ook maar iets had aangetrokken van wat Katie deed of zou kunnen gaan doen.

Ross snauwde: ‘Je zorgt maar dat je snel weer beter bent!’ Toen verbrak hij abrupt de verbinding.

Eve ging op een ijskoude metalen bank zitten en opende Facebook.

Al na twee minuten vluchtig door tienerroddels te hebben gescrold had ze de naam gevonden van de meisjes die de vorige dag bij Maddie waren geweest; en na nog eens een halve minuut op Google had ze het adres te pakken van het ene meisje met de ongebruikelijke naam: Zoey Kihn.

Vroeger moest een verslaggever een dag lang bij huizen aanbellen en aan de telefoon hangen om het juiste adres te pakken te krijgen.

Tegenwoordig kon iedereen werkelijk iedereen vinden.

Eigenlijk best eng, als je er even over nadacht.

Maar toch vooral ook erg handig.

Het gezicht van de moeder van Zoey Kihn was opgezet van het huilen vanwege de gedachte wat er nog meer had kunnen gebeuren.

‘Ik moet er steeds weer aan denken dat het net zo goed Zoey had kunnen overkomen,’ zei ze voor de derde keer sinds ze aan de keukentafel waren gaan zitten.

Eve knikte.

Opnieuw.

Ze had geen kinderen, maar vermoedde dat zulke gedachten je hele leven konden verpesten als je niet uitkeek.

Zoey zelf klakte met haar tong. ‘Zeg dat nou niet de hele tijd, mam. Mij is niets overkomen. Ik mankeer helemaal niets.’

‘Godzijdank,’ zei mevrouw Kihn, ook al had Eve al heel lang het idee dat God niet zoveel te maken had met dit soort zaken. Als het Gods werk was dat Zoey Kihn nog leefde, moest het tenslotte ook Gods werk zijn dat Maddie Matthews niet meer leefde, en dat kwam nogal tegennatuurlijk over.

Ze zei het echter niet hardop. Het was meestal maar het beste om de nabestaanden en mogelijke nabestaanden de richting van een moeilijk gesprek als dit te laten aangeven.

Ze bloosde dieprood vanwege haar eigen listigheid. Vanwege alle trucjes die ze had geleerd. Alle manieren die ze kende om te wroeten en peuteren, om het vlees weg te trekken en het rauwe verdriet bloot te leggen, zodat haar publiek kon meekijken en afkeurend met de tong klakken, en vervolgens naar een andere zender zappen…

Toch moest ze het weten. Niet voor de kijkcijfers, maar voor zichzelf. Ze moest weten of de man aan de telefoon een moordenaar was of een leugenaar.

Mevrouw Kihn depte haar ogen droog. ‘Je laat hen er in hun eentje op uitgaan. Ze willen er in hun eentje op uit. Ze willen als volwassene worden behandeld, terwijl ze nog helemaal geen volwassene zijn.’

‘Hmm,’ zei Eve voorzichtig. Ze wilde mevrouw Kihn en haar dochter geen van beiden voor het hoofd stoten.

‘Maar dat begrijpen ze zelf natuurlijk niet,’ ging de vrouw verder. ‘Ze hebben geen flauw idee hoe gevaarlijk dingen kunnen zijn, hoe snel iets verkeerd kan aflopen, snapt u wel?’

Dat snapte Eve best. Als iemand het snapte, dan was zij het wel. Als dingen niet zo snel en zo vaak verkeerd konden lopen voor veel mensen, zou zij geen werk hebben.

‘Want zo zie je maar,’ zei Zoeys moeder, ‘het ene moment lopen ze nog te donderjagen op het perron…’

‘We waren helemaal niet aan het donderjagen,’ zei Zoey. ‘Dat heb ik je al gezegd!’

‘En het volgende… Boem. Weg. Zomaar ineens. Arme Maddie. En die arme moeder van haar…’ Mevrouw Kihn pakte een papieren zakdoekje uit de doos op de tafel en snoot haar neus.

Zoey rolde met haar ogen en keek naar Eve. ‘We waren niet aan het donderjagen. We zijn geen kleuters.’

Eve onderdrukte een glimlach, want Zoey had een Hello Kitty-pyjama aan en enorme donzige sloffen met ogen en snorharen. Ze was een leuk meisje om te zien, zoals alle tienermeisjes dat tegenwoordig waren, met een smetteloze huid, rechte tanden en lang, glanzend bruin haar. Ze was erg bleek, maar Eve durfde niet te zeggen of dat door de schok kwam of gewoon in de mode was.

‘Wat is er dan wel precies gebeurd?’ vroeg ze.

Zoey slaakte een zucht en wapperde met een hand. ‘Dat weet ik niet.’ Haar lip trilde even, waardoor ze eruitzag alsof ze acht was. Toen schraapte ze haar keel en vervolgde ze: ‘We stonden gewoon een beetje met elkaar te dollen…’

‘Te donderjagen,’ zei haar moeder.

Zoey schonk geen aandacht aan haar moeder. ‘En toen slaakte Maddie een soort gil…’

‘Wat bedoel je daar precies mee?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Ze gilde ook niet echt. Het was eerder zoiets als: “Ah!” En toen wankelde ze. Viel ze struikelend naar voren.’

Eve vroeg voorzichtig: ‘Kan het zijn dat ze werd geduwd?’

‘Dat zou best kunnen, ja.’ Zoey staarde zonder iets te zien door de keukenramen naar de witte lucht daarachter. ‘Het was ontzettend druk. Ik keek niet naar Maddie, want ik stond met Carla te praten, maar ik voelde haar tegen mijn schouder stoten…’

Zoey tastte onbewust naar haar schouder bij de herinnering en haar moeder plukte nog een zakdoekje uit de doos.

‘Heb je dan misschien iemand gezien die haar kan hebben geduwd?’

‘Ik heb niemand gezien,’ zei Zoey, ‘maar ze riep wel “Ah.” En ze kwam best hard tegen me aan. Dus…’ Ze maakte haar zin niet af en hief haar handen op in een gebaar dat zei: Zeg jij het maar.

Frustrerend. Niet het ondubbelzinnige antwoord dat Eve had willen hebben.

‘Had ze een vriendje?’ vroeg Eve.

‘Nee.’

‘Vijanden dan?’

Zoey schudde haar hoofd.

‘Had ze misschien ruzie met iemand van school?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Dan had ze ons dat wel verteld.’

‘Had ze soms… privéproblemen?’ vroeg Eve hoopvol. ‘Je weet wel, iets waardoor ze depressief was of zoiets…?’

‘Ja, misschien heeft ze wel zelfmoord gepleegd,’ zei mevrouw Kihn, die het stokje van Eve overnam en ermee aan de haal ging. ‘Maddie kon soms wel erg serieus zijn.’

Eve hield in gedachten haar vingers gekruist. Ze hoopte uit alle macht dat Zoey bevestigend zou antwoorden, dat ze zou knikken en zeggen: Ja, ze zat vorige week nog op de wc te huilen, maar ze wilde ons niet vertellen wat er aan de hand was. Of: Volgens mij had ze het uitgemaakt met haar vriendje. Ze zei dat het niet de moeite waard was om te leven…

In plaats daarvan keek Zoey met grote ogen naar haar moeder, en zei nadrukkelijk: ‘Maddie zou echt nooit zelfmoord plegen. Ze had net een supergave rok gekocht bij de h&m.’

22

Toen Eve thuiskwam, kreeg ze te horen dat haar vader een slechte dag had gehad.

Mevrouw Solomon vertelde Eve dat hij niet alleen de kerstverlichting uit de kerstboom had getrokken, maar ook had geweigerd zijn pillen in te nemen, iets had gehad wat ze ‘een ongelukje in zijn broek’ noemde, de radio in de keuken had vernield, en ten slotte alle boeken van de plank op de eerste verdieping had gehaald en in het bad had gestopt.

Nadat mevrouw Solomon was vertrokken, liep Eve naar boven, waar ze tot de ontdekking kwam dat de boeken nog steeds in lauw water dreven.

Ze vroeg zich niet af waarom mevrouw Solomon Duncan niet had tegengehouden. Ze wist allang waarom dat was. Omdat het gemakkelijker was om haar vader zijn gang te laten gaan wanneer hij geobsedeerd bezig was met iets wat relatief onschuldig was dan om in te grijpen. Hem met rust laten hield in dat hij zichzelf vermaakte, soms zelfs dagen achter elkaar, terwijl ingrijpen tot allerlei vervelende situaties kon leiden. Dat was ook de reden dat ze allebei de andere kant op hadden gekeken toen Duncan Singer met zijn vingernagels zorgvuldig elk stukje behang van de muur in de logeerkamer peuterde. Die specifieke bezigheid had hun wekenlang een stille opluchting bezorgd. Eve had zelfs een boek gelezen! Het was een luchtig niemendalletje geweest over een of andere vrouw die maar niet kon stoppen met shoppen, maar het was wel een boek! En ze had het helemaal uitgelezen!

Het was zo’n rustige tijd geweest dat ze hem, zodra hij eenmaal klaar was met de logeerkamer, had aangemoedigd om ook het behang van de muren in zijn eigen slaapkamer te peuteren en zelfs vast een begin had gemaakt achter de deur. Hij was echter razend geworden om haar moedwillige vernielzucht en had haar de overloop op geduwd.

Er zat totaal geen logica in zijn waanzin.

Eve trok met een diepe zucht de stop uit het bad, schudde het water van de boeken en legde ze gespreid op een paar handdoeken om te drogen. Het waren boeken die al haar hele leven op de planken hadden gestaan. Hun ruggen waren oude bekenden van haar. Ze had elk ervan op een gegeven moment opengeslagen, al was het soms alleen maar om te zien wat erin stond, om ze vervolgens weer dicht te slaan. Ze redde eerst de gebonden exemplaren: haar vaders oude woordenboek en haar moeders biografieën van wetenschappers, kunstenaars en ontdekkingsreizigers, maar de bladzijden waren nu opgezwollen en het omslag kromgetrokken. Ze legde ze op de handdoeken en probeerde ze vruchteloos droog te deppen; daarna ging ze aan de slag met de doorweekte vakantielectuur van Wilbur Smith en Stephen King.

Als laatste pakte ze haar eigen kletsnatte exemplaar van Winnie de Poeh, dat kalm rond het afvoerputje zwierde. Haar moeder had het haar gegeven toen ze vijf was. Ze hadden er samen eindeloos vaak in gelezen.

Nee, niet eindeloos.

Vlak voor Eves zevende verjaardag was er wel degelijk een eind aan gekomen.

Ze ging op de vochtige badmat zitten en leunde tegen de zijkant van de badkuip. Ze pulkte het boek open en voelde dat het haar jaren mee terugnam in de tijd.

Die kleine pentekeningen. Ze herinnerde zich nog dat ze hen had aangeraakt, zag haar eigen mollige vinger bijna naar de bladzijden wijzen, terwijl ze haar moeder achter haar, onder haar en overal om haar heen voelde, en haar zo dicht bij haar oor hoorde lachen en voorlezen dat het kriebelde.

Poeh die honnink at. De springende Teigetje. Iejoors sombere verjaardagsballon.

Eve verlangde terug naar die onschuld.

Ze klapte het opgezwollen boek dicht en legde het op de radiator in de logeerkamer om te drogen.

De andere droeg ze op een wiebelende stapel in haar armen de trap af om ze in de vuilnisemmer te gooien. Ze hield zichzelf voor dat ze hen allemaal zou vervangen, maar wist dat dit nooit zou gebeuren.

Ze zette de radio in de keuken aan. Zoals gemeld deed deze het niet; op de achterkant zat een sticker die van een van de bananen op de fruitschaal was gepeuterd.

Fyffes.

Eve zuchtte en gooide de radio boven op de boeken in de vuilnisemmer.

Ze belde Joe. Ze sprak geen berichtje in. Verdomme.

Ze had een borrel nodig.

Eve snoof zachtjes in zichzelf. Dat hoorde ze mensen al jarenlang in films zeggen, maar ze had nooit gedacht dat er een moment zou komen dat zij precies hetzelfde zou voelen.

Dat ze een borrel nódig had.

Niet dat ze zin had in een glas rosé bij het eten of om zich snel te bezatten met feestelijke prosecco, maar dat ze echt de behoefte voelde aan iets wat haar verwarmde, haar kalmeerde en de werkelijkheid een beetje vervaagde, en dat allemaal tegelijk.

Ze was geen zware drinker, maar ze wist zeker dat er nog iets in het keukenkastje moest staan.

Dat klopte. Een halve fles advocaat van een aantal kerstfeesten geleden, toen Stuart langs was gekomen en het meisje met wie hij iets had een sneeuwbal wilde. Marcie. Ze had alle ingrediënten zelf meegebracht, wat Eve nogal alarmerend had gevonden, en ze was opgelucht geweest toen Stu het een paar maanden later met haar uitmaakte.

Eve had nog nooit advocaat gedronken en vond het er niet echt lekker uitzien, maar schonk toch een glas voor zichzelf in en dronk het in één keer halfleeg.

Allemachtig! Wat was dat smerig. Dik, zoet en brandend, net custard met whisky.

Ze hoestte even en gooide toen de tweede helft naar binnen.

Nadat ze het glas opnieuw had volgeschonken, liep ze naar de woonkamer, waar ze haar telefoontje uit haar tas haalde en Knabbel uit zijn kooitje tilde.

Ze nam ze alle drie mee naar de gang, deed alle deuren dicht en zette de hamster op de vloer voor wat veilige lichaamsbeweging, terwijl zij intussen huiverend slokjes van de advocaat nam en naar haar gsm staarde.

Ze belde Stuart. Geen gehoor.

Ze ging in het donker op de onderste traptrede zitten en keek naar Knabbel, die doelbewust langs de plinten waggelde.

Ze begon zich een beetje licht in haar hoofd te voelen, waarschijnlijk door de shock.

Ze drukte de herhaaltoets in.

Ook nu kreeg ze de voicemail weer.

‘Stu,’ zei ze. ‘Met je zus.’

Jezus.

Zo klonk ‘je zus’ tenminste in haar oren. Het was haar nog nooit eerder opgevallen en ze weifelde of ze de verbinding zou verbreken.

Ze wilde weer een flinke teug van de advocaat nemen, maar die bleek op te zijn. Plotseling drong het tot haar door dat ze nog steeds verbonden was met de voicemail, maar voor haar gevoel al een hele tijd niets had gezegd. Ze verbrak de verbinding, belde het nummer nog een keer en begon opnieuw.

‘Stu, met je zus. Ik bel zomaar even. Ik vroeg me af hoe het met je gaat, en hoe het met je werk gaat en zo. En ik wilde je ook vertellen dat…’

Dat papa me in mijn gezicht heeft geslagen.

Eve drukte een hand tegen haar mond. Ze kon het gewoon niet zeggen. Niet hardop. Het was veel te erg.

Wat kon hij er bovendien aan doen? Hij zou zich alleen maar zorgen maken en zich machteloos voelen. Of hij zou zich er niets van aantrekken, wat nog akeliger zou zijn.

Ze deed haar best om niet te huilen.

Knabbel bleef bij haar teen staan, ging op zijn hurken zitten en staarde met bezorgd trillende snorharen naar haar op.

Eve veegde haar neus af aan haar mouw, keek op en voelde meteen een knoop in haar maag.

Er stond iemand buiten bij de voordeur.

Er brandde geen licht in de gang, waardoor het silhouet in het licht van de straatlantaarn scherp afstak tegen het geëtste glas. Iemand stond daar dus gewoon maar wat te staan zonder te kloppen.

‘Stuart,’ siste ze, ‘er staat iemand voor de deur…’

Ze legde de gsm op de trap en stond zonder de deur uit het oog te verliezen behoedzaam op, maar liep er niet naartoe.

Zat hij wel op slot?

Stel nu eens dat hij niet op slot zat? Dat gebeurde weleens! Stel dat het handvat naar beneden werd gedrukt, de deur openging en een moordenaar haar huis binnen kwam wandelen?

Doe niet zo mal, hield ze zichzelf voor. Hij weet niet waar je woont. Maar die logica was niet aan haar ingewanden besteed.

Eve liet haar blik door de gang glijden, op zoek naar iets waarmee ze zich kon verdedigen. Op de haltafel stond een lege vaas.

En er lag ook een tennisracket.

Ze had sinds september niet meer gespeeld, maar ze had het racket nog steeds niet weggeborgen in de kast onder de trap, omdat ze laks was met huishoudelijk werk. In het begin had de aanblik ervan haar steeds dwarsgezeten. Na een tijdje had ze geprobeerd er gewoon niet naar te kijken. En als ze er tegenwoordig een glimp van opving, bedacht ze dat Charlotte en zij over een paar maanden alweer op de banen in het park zouden spelen en dat ze het dus net zo goed kon laten liggen. Eigenlijk was het natuurlijk belachelijk, want ze hoefde het ding alleen maar in de gangkast te leggen, maar ja.

Deze gedachten schoten allemaal door haar benevelde brein in de paar seconden die ze nodig had om erop af te vliegen, het op te pakken en de hoes open te ritsen.

Met het tennisracket in haar hand voelde Eve zich onoverwinnelijk. Ze was een sterke speler met een uitstekende hand-oogcoördinatie en de alcohol deed haar geloven dat ze best iemand kon doden met haar topspin forehand.

Inderdaad, dacht ze bij zichzelf. Waarom stond ze verdorie eigenlijk angstig in haar eigen gang te wachten tot iemand haar huis binnendrong en haar een doodschrik bezorgde?

Dat ging dus mooi niet gebeuren!

Met één grote stap was ze bij de voordeur. Terwijl de advocaat moedig bloed door haar aderen pompte, draaide ze heel langzaam de Yale-deurknop om. Ze hief het racket op en haalde diep adem.

Toen rukte ze de deur open.

Er was niemand te zien.

Toch bleef Eve op haar hoede. Ze stapte vlug van het trapje op het besneeuwde tuinpad en zwaaide intussen met snelle, dodelijke halen het racket van de ene kant naar de andere, als een Wimbledon-ninja.

Nog steeds niemand te zien.

Had ze zich soms vergist? Was de schaduw wel echt van een mens geweest? Of van een boom?

Eve draaide zich om en gleed bijna weg. Ze wist haar evenwicht te bewaren en probeerde met een fronsende blik op het trapje vast te stellen wat ze precies had gezien.

Het tuinhekje achter haar ging zachtjes dicht.

Ze draaide zich wild met een dodelijke backhand om, maar kwam maar tot halverwege, want iemand greep zo onverwacht haar arm vast om de slagbeweging te onderbreken dat ze uit alle macht gilde en wild worstelde om te ontsnappen aan de krachtige omhelzing.

‘Eve! Eve, ik ben het!’

Ze hield op met zich verzetten en draaide zich woedend om. ‘Allemachtig, Joe! Ik schrik me wezenloos!’

‘Sorry.’

Hij liet haar arm los en ze haalde met het racket naar hem uit.

‘Au! Laat dat!’ Hij hief zijn handen op om de klappen af te weren en greep haar weer stevig beet. ‘Hou op!’ brulde hij. ‘Hou op!’

Ze hield op en staarde hem kwaad aan tot hij haar losliet.

‘Wat is er verdomme aan de hand?’ schreeuwde hij.

‘Ik zag een schaduw voor de deur. Ik dacht dat híj het was.’

‘Wie? Rafa Nadal?’ Joe voelde aan zijn lip. ‘Volgens mij bloed ik.’

‘De moordenaar!’ snauwde ze.

‘Welke moordenaar?’

‘De moordenaar van Kevin Barr. Hij heeft me gebeld, Joe! Hij heeft me gebeld en me verteld…’

Eve zweeg opeens.

Toen barstte ze eindelijk in tranen uit.

Joe deed de deur dicht en draaide hem tweemaal op slot.

Daarna bleef hij minstens vijf minuten met zijn armen om Eve geslagen staan, terwijl zij in zijn trui huilde.

Toen haar gesnik wat minder heftig werd, zei hij: ‘Zullen we een lamp aandoen? Het lijkt hier wel een horrorfilm.’

‘Voorzichtig,’ zei ze hikkend. ‘Knabbel loopt ergens los rond.’

Hij keek zenuwachtig om zich heen. ‘Wie is Knabbel?’

‘Mijn hamster.’

‘O,’ zei Joe opgelucht. Hij deed het licht aan en ze liepen voorzichtig naar de keuken. Eve ging aan de tafel zitten en Joe zette in een bizarre herhaling van de handelingen van meneer Elias thee.

Alleen was Joe ditmaal degene bij wie het bloed langs de kin drupte.

Eves mengeling van advocaat en adrenaline raakte heel snel uitgewerkt. ‘Het spijt me verschrikkelijk,’ zei ze. ‘Ik dacht echt dat je de moordenaar was.’

‘Je dacht dat er een moordenaar voor de deur stond en toch deed je hem open?’

‘Als je het zo zegt, klinkt het heel dom.’

Hij lachte even en trok een pijnlijk gezicht.

‘Waarom ben je eigenlijk hier?’ vroeg Eve.

‘Ik maakte me zorgen om jou. Ik had mijn gsm gisteren op het werk laten liggen en toen ik het toestel vanavond ophaalde, had ik allemaal gemiste oproepen. Ik maakte me zorgen om jou…’

Hij wierp een blik op haar gezicht, en het schoot haar opeens te binnen dat dit er natuurlijk opgezwollen en bont en blauw uitzag.

‘O,’ zei ze luchtig. ‘Op dit moment is mijn gezicht wel het minste waar ik me zorgen over maak.’

Hij keek alsof hij er niet van overtuigd was dat dit waar was, maar ging er niet op in.

‘Vertel me eens wat meer over dat telefoongesprek.’

Dat deed ze. Nadat ze hem alles had verteld wat er was gebeurd sinds de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien, bleef het heel lang stil.

Eve werd opeens bang dat Joe haar niet geloofde. Ze wist dat het vreemd en onwaarschijnlijk klonk, maar Joe had haar tot dusver altijd vertrouwd.

Misschien had ze het recht op zijn vertrouwen wel verspeeld op het moment dat ze de videoclip van Kevin Barr aan Ross had gegeven.

‘Luister,’ zei Joe. ‘Als de man die jou heeft gebeld dat arme kind echt onder een metro heeft geduwd, dan is dat omdat hij hartstikke gestoord is en heeft het totaal niets met jou te maken!’

Opluchting stroomde als een overdosis suiker door Eve heen.

‘Maar ik durf te wedden dat hij je gewoon in de maling neemt,’ ging Joe verder. ‘Ik durf te wedden dat hij op televisie heeft gezien wat er is gebeurd en heeft besloten de verantwoordelijkheid daarvoor op te eisen om interessant te doen. Hij vindt het waarschijnlijk gewoon leuk om jou te manipuleren of bang te maken, omdat je een sterke, succesvolle vrouw bent. Of een andere onzinnige feministische reden.’ Hij knipoogde naar haar. ‘Het is natuurlijk een grapje, maar er zit wel een kern van waarheid in. Ik wil er alleen maar mee zeggen dat jij je niet schuldig moet voelen. Nog niet.’

‘Pas wanneer we zeker weten dat het wel degelijk mijn schuld is, bedoel je zeker?’ vroeg ze droog.

‘Precies,’ grinnikte Joe. ‘En dan sta je er alleen voor.’

‘Nou, je wordt bedankt,’ zei ze glimlachend.

‘Heb je de politie gebeld?’ vroeg Joe.

‘Nee. Ik kan natuurlijk helemaal niet bewijzen dat de man die mij heeft gebeld echt de moordenaar is van Layla Martin, Kevin Barr of Maddie Matthews. Of degene die me die sd-card heeft gestuurd.’

Joe knikte. ‘Misschien moeten we eerst eens kijken hoeveel we zelf kunnen uitzoeken. Dan kunnen we daarna met het bewijsmateriaal naar hen toe stappen.’

‘Of zonder bewijsmateriaal,’ zei Eve. ‘Dat zou mijn voorkeur hebben.’

Joe knikte en trommelde met zijn vingers op de tafel. ‘Wat weten we over hem?’

‘Hij is een gestoorde gek.’

‘Ja, maar dan wel een gestoorde gek die dingen over zichzelf heeft prijsgegeven. Alleen al door jou te bellen. Heeft hij iets raars gezegd wat een aanwijzing zou kunnen zijn?’

Eve haalde haar schouders op. ‘Een moordenaar heeft mij gebeld. Alles aan dat gesprek was raar.’ Toch ging ze in gedachten het gesprek nog eens na, herhaalde, reconstrueerde en herinterpreteerde ze de woorden, het spraakpatroon en het accent nog eens. Scheidde ze het koren vol aanwijzingen van het kaf vol krankzinnigheid.

Van nu af aan doen we dit sámen, Eve…

Ze huiverde. De herinnering zat nog te dicht bij de herbeleving.

Na een tijdje zei ze: ‘Er was wel iets wat vreemd was. Niet per se vreemder dan de rest, maar het meisje dat onder de metro viel… Hij noemde het zijn voorstelling.’

‘Zijn vóórstelling?’ zei Joe. ‘Zie je nou wel? Dat is best bizar.’

‘Inderdaad,’ zei Eve knikkend. ‘Hij zei: “Heb je van mijn voorstelling genoten?” of iets in die geest.’

‘Walgelijk.’

‘Ja,’ vervolgde ze. ‘En hij zei niet dat hij mijn reportage had gezien. Hij zei dat hij mijn recensie had bekeken. Alsof hij een kunstenaar was en het een… O!’ Ze hapte geschokt naar adem.

Joe boog zich naar voren. ‘Wat is er?’

Eve keek hem met grote ogen vol besef aan.

‘Alsof het een expositie was!’

23

12 december

De schoonmaakploeg had uitstekend werk verricht op Piccadilly Circus.

Eve kon het niet laten om op het perron en de betegelde muren naar bloedsporen te zoeken, maar die waren nergens meer te bekennen.

Het was aan het eind van de ochtend, dus het gedrang van mensen op het perron was veel minder erg dan tijdens de spits. Toch was Eve op haar hoede voor elke golf mensen. Ze bleef op weg naar het uiteinde van het perron zo dicht mogelijk bij de muur en zo ver mogelijk bij de gele streep vandaan.

De kleine witte flyers hingen nog steeds op de reclameposters voor Les Misérables en Vodafone. Gemakkelijker te lezen nu ze niet dwars door met bloed bespatte ramen hoefde te kijken…

EXPOSITIE

Locatie: Hier

Datum: 10 december

Tijd: 18.00

‘Hij had me gezegd dat ik om zes uur hier moest zijn. Maddie Matthews is om zes uur vermoord.’ Nu ze terug was op het perron, herinnerde ze zich alles weer. ‘Volgens mij heeft hij ook mijn naam geroepen.’

Joe keek haar onderzoekend aan.

‘Eén keer maar. Ik dacht dat ik het me inbeeldde. Een soort vreemde echo. Toch zocht ik het perron af om te zien wie me had geroepen en daarom zag ik het gebeuren.’

‘Godallemachtig,’ zei Joe zacht.

‘Denk je dat hij het was?’ vroeg ze angstig.

‘Dat weet ik niet,’ zei hij grimmig. ‘Maar als je een voorstelling geeft, is het wel zo logisch dat je wilt dat mensen het zien.’

‘Als ik niet had gekeken,’ zei Eve, ‘dan had hij het misschien niet…’

‘Dat weet je niet,’ zei hij snel. ‘Je kunt onmogelijk weten wat hij denkt, Eve, want je bent heel anders dan hij.’

Ze zei niets.

Wij zitten hetzelfde in elkaar.

Dat was het enige wat de moordenaar had gezegd wat Eve nooit aan iemand anders zou vertellen.

Joe keek om zich heen en wees toen naar het andere uiteinde van het perron, waar in een onopvallend hoekje een camera hing.

‘cctv.’

Hij hees zijn camera op zijn schouder. ‘Ik zal een paar opnames maken van de flyers en dan gaan we daarna vragen of we de videobeelden daarvan mogen bekijken.’

‘Oké.’ Eve knikte, ook al draaide haar maag zich om bij het vooruitzicht.

De manager netwerkbeheer & -beveiliging heette Craig Banks. Hij had een keurig verzorgde snor, en droeg een gesteven overhemd met een speldje van een cricketbat op zijn stropdas van de London Underground en zwarte schoenen die zo glanzend waren gepoetst dat een Coldstream Guard zich zou schamen.

‘Ik kan jullie de opnames van het incident niet laten zien,’ zei hij meteen nadat Eve zich had voorgesteld. ‘Die worden op dit moment onderzocht.’

‘Welk incident?’ vroeg Eve onschuldig, zodat Banks meteen op het glanzend geschoeide verkeerde been werd gezet.

‘Niets bijzonders,’ zei hij. ‘Geen incident.’

Eve ging met gespeelde naïviteit verder: ‘Wij zijn hier alleen maar vanwege de expositie.’

‘Welke expositie?’

‘Die wordt aangekondigd op de flyers. Een expositie op het perron voor metro’s in zuidelijke richting. We zijn bezig met een item over straatkunst en straatkunstenaars.’

‘Er is helemaal geen expositie,’ zei Banks ferm. ‘En al helemaal niet op een van de perrons. We hebben het zonder dat soort officieel aangekondigde evenementen elke dag al druk genoeg met voorkomen dat daklozen, straatartiesten en alcoholisten zichzelf te kijk zetten.’

‘Er hangen anders wel flyers die de expositie aankondigen,’ hield Eve vol. ‘Ze zijn op de grote posters geplakt op de tunnelmuur tegenover het perron.’

‘Aan de overkant van het spoor?’ zei Banks direct verontwaardigd. ‘Dat mag helemaal niet.’

‘Nee, ik denk dat het British Museum het ook niet leuk zal vinden dat hun posters worden beklad.’

‘Dat bedoel ik niet!’ zei Banks. ‘Iemand moet dus het spoor zijn overgestoken om ze daar op te hangen en dat mag absoluut niet.’

Dat wist Eve best, iedere sukkel wist dat, maar ze vond het geen enkel probleem dat Craig Banks haar dingen vertelde die ze allang wist zolang dit maar leidde naar de antwoorden die ze zocht.

‘Jeetje,’ zei ze. ‘Echt waar?’

‘Jazeker,’ zei hij. Hij ging achter een beeldscherm zitten en typte ijverig op de toetsen. ‘Dat had iemand moeten opmerken. Iemand heeft zijn werk niet goed gedaan. Zoals gewoonlijk. Wanneer zouden ze daar zijn opgehangen?’

‘Ik heb ze gisteren voor het eerst gezien, maar ik heb geen flauw idee hoe lang ze daar al hangen.’

‘Laten we dan maar eens gaan kijken,’ zei Banks, die nu net klonk als een schurk uit een Bondfilm. ‘Alles wordt automatisch opgeslagen op de harde schijf,’ vervolgde hij. ‘Vroeger was het zo dat je de opnameknop op een videorecorder moest indrukken alsof het Cash op zolder was of zoiets. Godzijdank gaat het tegenwoordig allemaal automatisch. Je kunt er vandaag de dag gewoon niet meer op vertrouwen dat iemand iets ook echt doet.’

‘Klopt helemaal,’ zei Eve, ook al was ze het totaal niet met hem eens. Het was in haar werk juist belangrijk om cynisch en achterdochtig te zijn, maar het leven viel niet mee als je helemaal niemand vertrouwde. Ze vertrouwde Joe. Ze vertrouwde haar broer. Ze vertrouwde erop dat mevrouw Solomon op haar vader paste en nu vertrouwde ze meneer Elias eigenlijk ook. Tot dusver had niemand van hen haar teleurgesteld.

Banks had de juiste datum gevonden, drukte op de terugspoelknop en tuurde vervolgens ingespannen naar het scherm waarop de opnames vanaf middernacht terugvlogen door de tijd.

Het ging te snel om veel details op te vangen, maar Eve was evengoed zenuwachtig, omdat ze de dood van Maddie Matthews opnieuw op het scherm zou zien plaatsvinden.

Het perron was verlaten; toen waren er mensen. Een paar maar. Was zij dat soms zelf, daar helemaal aan het andere uiteinde?

Daar was de metro, die heel lang bleef stilstaan. Toen veranderde het perron in één seconde van wit in zwart, omdat vierhonderd mensen achterwaarts lopend hun plek innamen…

Het was zover.

Eve deed heel even haar ogen dicht en toen ze hen weer opendeed, moest de metro nog uit het gapende gat van de tunnel komen en leefde Maddie nog.

Was het maar zo gemakkelijk.

De tijd rolde zo snel achteruit dat Eve zich afvroeg hoe Banks zeker kon weten dat hij niets miste. In haar ogen was het allemaal één groot waas van metrostellen, mensen en verlaten perrons die elkaar in een regelmatig tempo afwisselden.

In nog geen minuut gleed er vierentwintig uur aan hen voorbij en de timer telde terug tot middernacht van de vorige dag.

‘Daar,’ zei Banks opeens.

‘Waar?’

Hij tikte met de punt van een pen op het scherm. ‘Daar.’

Het beeld bevroor en spoelde vervolgens iets langzamer weer vooruit.

Het perron was vrijwel verlaten. Twee gedaanten dicht bij de camera en dat was het.

Er verscheen een man pal onder de camera, die met zijn rug ernaartoe wegliep, helemaal naar het andere uiteinde van het perron.

Eves hart bonsde in haar keel.

Ze kende hem!

Ze verjoeg de gedachte meteen weer. Het was belachelijk. Natuurlijk kende ze hem niet. Misschien had ze in haar hoofd een beeld gevormd dat overeenkwam met de gedaante op het scherm.

Allebei onscherp.

De man was mager, gekleed in een spijkerbroek en een donker sweatshirt met capuchon. Hij hield iets vast in de kromming van zijn linkerelleboog.

Zonder ook maar een spoortje aarzeling of een blik over zijn schouder ging hij op de rand van het perron zitten en sprong hij op het metrospoor.

Craig Banks drukte op de pauzeknop en roffelde nogmaals op het scherm. ‘Kijk nou! Dat had iemand moeten zien!’ Hij tikte op de tijdcode en datum in het vakje in de rechterbovenhoek van het scherm. ‘Degene die de late dienst had.’

Tot Eves grote frustratie liet hij de donkere gedaante halverwege een stap over een van de glimmende rails hangen en reed hij met zijn stoel met wieltjes over de vloer.

‘Daar is gemakkelijk achter te komen,’ zei hij. ‘Ik heb alle dienstschema’s hier liggen.’ Hij stak een hand uit naar een ordner achter een andere balie.

Banks begon door het document te bladeren, en Eve en Joe wisselden een ongeduldige blik met elkaar uit.

‘Hebbes,’ zei hij tevreden. ‘Eens kijken!’

Eve dwong zichzelf naar hem te glimlachen. ‘Gevonden?’ vroeg ze.

‘Gevonden,’ antwoordde hij. ‘Gary Bushman. Ik wist wel dat hij het moest zijn!’ Hij keek hen triomfantelijk aan, alsof het hun bekend was of hen ook maar iets kon schelen over wie hij het in vredesnaam had.

‘Geweldig,’ zei Eve enthousiast, hoewel ze Banks het liefst een klap had verkocht en de startknop weer had ingedrukt.

Banks rolde op zijn stoel langzaam terug door de kamer, als een baby in een loopstoel. ‘De London Underground betaalt mensen niet om achterover te hangen en op hun gemak televisie te kijken.’

‘Precies,’ zei Eve.

‘Zelfs meneer Gary Bushman niet, ook al vindt die zichzelf heel wat.’

‘Hem al helemaal niet,’ mompelde Joe, en Eve moest een opborrelende proestbui onderdrukken.

Banks had eindelijk het toetsenbord weer bereikt.

‘Oké,’ zei hij. ‘We kunnen het nu net zo goed even afmaken.’

Het was Eve wel duidelijk dat de vraag wie degene was die niet had gezien dat de man het spoor overstak de enige kwestie was die er voor Banks iets toe deed. De man zelf liet hem volkomen koud.

Hij drukte eindelijk weer op de startknop en de korrelige man maakte zijn hoge stappen over de rails af om zijn flyers op de muur te plakken. Eve kon niet zien hoe hij het deed, want hij was te ver weg en de beelden waren te onscherp, maar zijn gebaren spraken voor zich.

‘Wat zou ik graag eens zien dat een van die stomme idioten door een metro overhoop wordt gereden,’ merkte Banks luchtig op.

Joe lachte zenuwachtig, maar de zijdelingse blik die Banks hem toewierp, maakte duidelijk dat het geen grapje was.

De man op het scherm maakte zijn werk af en stapte terug over de rails. Hij hees zichzelf vrij gemakkelijk terug op het perron. Vanaf hun positie konden ze zien dat hij een bleke huid had en gladgeschoren was. Helaas waren dat de enige aanwijzingen over zijn identiteit.

Hij kwam terug in de richting van de camera, en Eve en Joe bogen zich allebei voorover om zijn gezicht te kunnen zien. Maar in plaats van helemaal terug te lopen over het perron en te vertrekken via de weg waarlangs hij ook was gekomen, sloeg de man de eerste de beste uitgang in die hij tegenkwam en verdween hij uit het zicht.

‘Shit!’ zei Eve.

‘Dat is pech hebben,’ zei Banks. Hij schoof zijn stoel een stukje achteruit om duidelijk te maken dat hun bezoek was afgelopen. Hij pakte de ordner op en kon duidelijk bijna niet wachten om pechvogel Gary Bushman op te sporen en vermoedelijk te ontslaan.

‘Hebben jullie geen andere camera’s die hem ergens anders in het metrostation kunnen hebben opgenomen?’

Banks kneep zijn lippen op elkaar en wierp nadrukkelijk een blik op zijn horloge. Toen Eve haar vraag echter niet introk, legde hij de ordner op tafel en scrolde hij gehaast langs een aantal andere zoekopdrachten en camera’s. Wit betegelde muren die naar links en rechts liepen, gewelfde plafonds en poorten, en vreemd gevormde hoeken. Er liepen wel mensen, maar ze vlogen in zo’n vaag waas voorbij dat Eve niemand kon onderscheiden. Alleen Banks bezat die vaardigheid en hij was in gedachten al heel ergens anders. Ze had hem het liefst gevraagd om wat rustiger aan te doen, het georganiseerd aan te pakken, maar kon alleen maar toekijken, terwijl hij bezig was.

Er waren verder geen beelden meer van de man. Dat wilde zeggen: voor zover zij konden ontwaren tijdens de bliksemsnelle digitale rondleiding door het metrostation. Het scherm bevroor opnieuw bij de laatste opname van de donkere gedaante, vlak voordat hij uit het zicht verdween.

‘Dat is alles,’ zei Banks. Hij pakte de ordner weer op en deze keer stond hij ook op.

‘Zouden we een kopie van de opname kunnen krijgen?’ vroeg Eve.

‘Niet van mij,’ zei Banks. ‘Dan zul je een verzoek moeten indienen bij de spoorwegpolitie.’

‘Natuurlijk,’ zei ze knikkend, maar ze had nog een verzoek. ‘Zou u me een enorm plezier willen doen, meneer Banks, en even willen inzoomen op zijn gezicht?’

Banks slaakte een luide zucht. Toen dit niet het gewenste effect op haar had, klakte hij geïrriteerd met zijn tong, en hij zei: ‘Dat wil ik best doen, maar het levert toch niets op.’

Hij deed het en het leverde inderdaad niets op.

Eve tuurde aandachtig van heel dichtbij naar het scherm, wanhopig op zoek naar aanwijzingen in het wazige gezicht, de donkere kleding, het silhouet en de manier van lopen. Het vage gevoel van herkenning bleef haar dwarszitten en ze zocht wanhopig naar iets wat haar kon helpen om de man te identificeren.

Maar er was niets te vinden in de anonimiteit van de lage resolutie.

Ze liepen door de bittere kou terug naar kantoor met een van pijn vertrokken gezicht vanwege de sneeuwvlagen.

‘Over hoeveel doden hebben we de afgelopen weken een reportage gemaakt?’

Joe haalde zijn schouders op. ‘Vijf of zes?’

‘Misschien moeten we terug naar de plek waar ze zijn gevonden om te kijken of we daar ook van die flyers vinden.’

‘Prima. Waar wil je het eerst naartoe? De bioscoop?’

‘Portman Square, waar ze Siobhan Mackie hebben gevonden, is dichterbij.’

Joe knikte. ‘Oké.’

Eve was blij dat ze iets te doen hadden. Het laatste wat ze nu wilde, was over Maddie Matthews blijven piekeren tot de volgende klus zich aandiende. Ze beet op haar duimnagel, een slechte gewoonte waar ze maar niet mee kon stoppen.

Terwijl ze stonden te wachten tot het stoplicht op groen sprong en ze konden oversteken, vroeg ze vlak: ‘Heb jij dat stuk gezien waar ze door de metro werd geraakt?’

‘Nee,’ antwoordde hij na een korte stilte. ‘Toen had ik mijn ogen dicht.’

24

Het lichaam van Siobhan Mackie was gevonden in de omheinde tuin op Portman Square.

Ze zochten op alle plekken waar een flyer had kunnen hangen. Aan de bomen en de vuilnisemmers, op de houten rugleuning van de bankjes.

Eve was blij dat ze haar yetilaarzen aanhad. Hier in de tuin, op veilige afstand van passerende auto’s en voetgangers, lag een laag sneeuw van dertig centimeter dik die, afgezien van een paar gele hondenplasplekken bij de toegangshekken, vrijwel onaangeroerd was en er best mooi uitzag.

Op het plein zelf was het stil en in de tuin nog stiller, alsof de gietijzeren relingen een bedrieglijk effectieve geluidsbarrière vormden. Al snel was alleen het geluid van hun voeten op de knisperende sneeuw en hun ademhaling nog hoorbaar.

En als ze iets zeiden, klonk het geluid gedempt. Dat was geen aanleiding om hun stem te verheffen, maar zorgde er juist voor dat ze zich ervan bewust werden hoe luidruchtig ze anders altijd waren, en ze spraken nu alleen wanneer het echt nodig was en dan op het geluidsvolume van een bibliothecaresse.

De tuin was zo slim ontworpen dat hij de fraaie achttiende-eeuwse gebouwen eromheen aan het oog onttrok, zelfs in de winter; daardoor werd de indruk gewekt van een geïsoleerde ligging op een locatie waar deze onmogelijk was. Eve bleef op het midden van het plein staan en draaide langzaam in het rond. Hier en daar ving ze een glimp op van een dak, een raam, de hoek van een goot. Het grootste deel van het uitzicht werd echter gevormd door een ingewikkeld netwerk van knoestige zwarte takken boven golvende, winterharde struiken met klodders sneeuw erop.

Hoewel Joe vlak voor haar met een boogje om een vuilnisemmer heen liep, voelde Eve zich alleen.

Ze waren niet ver bij de struiken vandaan waar het lichaam verborgen had gelegen. Eve liep ernaartoe en deed haar best om minder luid te ademen, zodat ze het knarsende, krakende geluid kon horen van haar eigen gewicht dat de ijskristallen onder haar voeten samenperste.

Hier, dacht ze bij zichzelf.

Ze bleef staan en bukte zich.

Ja. Hier had het lichaam gelegen. Naakt en op haar rug, en zo bleek dat er al verschillende mensen met hun hond langs waren gelopen voordat een van hen Siobhan Mackie in de sneeuw en de schaduw had ontdekt.

Ze was gewurgd, dus Eve was niet misselijk geweest, maar ze wist dat ze wel een intens medelijden had gevoeld voor het lichaam dat daar na de vondst nog uren had gelegen voordat het werd verwijderd, slechts bedekt met een dun wit laken.

Inmiddels was er niets meer op de plek wat eraan herinnerde dat daar een jonge vrouw was gestorven. Of gedumpt. Daar was de politie nog niet over uit.

Aan het begin van het gerechtelijk onderzoek had Siobhans oom zwijgend met een foto van zijn lachende nichtje op zijn revers toegeluisterd en zijn gezicht was zo bedroefd geweest dat het net leek of iemand alle tranen eruit had geperst.

Eve draaide zich om. Joe stond tussen twee parkbankjes.

‘Al iets gevonden?’ vroeg ze zacht.

‘Nee,’ mompelde hij.

Hij ging door met zoeken en liep steeds verder bij haar vandaan, dus liet ze zich op haar knieën zakken en kroop ze tussen de struiken.

Als de tuin al ver van het centrum van Londen verwijderd aanvoelde, dan bevond de holte onder de winterharde struiken zich zo ongeveer ergens in de ruimte. Van het ene moment op het andere was bijna al het licht verdwenen en de stilte om haar heen was zo drukkend dat Eve met een hand aan een oor voelde voor het geval dat het door iets tastbaars werd geblokkeerd.

Hier onder de struiken lag bijna geen sneeuw en de aarde was droog, dus bleef Eve op haar handen en voeten zitten tot haar ogen waren gewend aan de grijsgroene duisternis.

De voorwerpen op de grond namen langzaam vaste vorm aan, en ze raapte ze een voor een op en hield ze vlak voor haar gezicht om ze te identificeren.

Een sigarettendoosje met een paar aangetaste longen erop, een metrokaartje van Ealing Broadway en een propje papier dat ze voorzichtig openvouwde, maar slechts een met potlood neergekrabbelde rij getallen en een som bevatte. De uitkomst was fout; de schrijver had de 1 niet onthouden.

Veel meer was er niet. Dit was daar hoogstwaarschijnlijk allemaal pas na Siobhans dood terechtgekomen, want de politie had het hele plein uitgekamd.

Eve draaide zich op handen en voeten om tot ze met haar gezicht naar de tuin zat, maar in plaats van weer door het struikgewas naar buiten te kruipen, ging ze zitten en tuurde ze door de gevlekte gaten in het bladerdek.

Het was een grauwe dag, met nog meer sneeuw in de loodgrijze lucht, maar vanaf haar schuilplaats achter de struiken zag alles er ondraaglijk wit en licht uit. Ze keek naar Joe, die bankjes controleerde en in bomen tuurde. Hij bewoog zich in en uit haar vlekkerige blikveld.

Hoewel het koud was, vond Eve het er fijn. Ze vond het gevoel fijn dat ze afgezonderd was van de wereld en toch kon zien wat zich daar afspeelde. Het was alsof ze haar ouders door een kier van de deur bekeek of andere kinderen van achter een raam.

Gadeslaan zonder zelf gadegeslagen te worden.

Zonder ergens bij betrokken te zijn.

Het was vermoeiend om bij dingen betrokken te zijn. Betrokken bij haar werk, betrokken bij haar vader, betrokken bij meneer Elias en mevrouw Solomon; betrokken bij het kopen van kerstcadeaus, iets waarmee ze nog steeds niet was begonnen en het was al de twaalfde!

Eve voelde een diepe rust over zich neerdalen. Ze kon ook hier blijven. Gewoon lekker hier blijven. Niet voorgoed, maar voorlopig. Tot alles… voorbij was.

Gemakkelijker.

Tot ze zich uitgerust voelde en beter in staat om alles weer aan te kunnen. Het leven en de dood, en alles daartussen.

Ja, ze bleef lekker hier.

Ze kreeg een warm gevoel. De loodzware last die op haar borst had gedrukt, loste op en stelde haar in staat om weer adem te halen zoals ze dat altijd had gedaan. Ze had zich al heel erg lang niet veilig gevoeld, maar hier tussen de struiken voelde ze zich wél veilig. Ze was blij dat Joe in de buurt was, want ze wilde niet helemaal alleen zijn, ze had gewoon geen behoefte aan contact met anderen, en zijn aanblik was geruststellend, ook al bevond hij zich in een geheel eigen wereld en had hij niet eens gemerkt dat ze was verdwenen.

Het was alsof hij haar gedachten had gelezen, want Joe kwam nu achterwaarts uit een enorme rododendron gelopen, liet zijn blik door de tuin glijden en riep haar naam.

‘Eve?’

Het was een korte, doffe klank. Eve gaf geen antwoord.

‘Eve?’ zei hij, luider ditmaal.

Het was raar van haar om geen antwoord te geven. Kinderachtig. Dat wist ze best, maar toch zei ze niets vanuit haar veilige, donkergroene holletje.

‘Eve!’ riep hij. De sneeuw ving het geluid echter op en zoog het uit de lucht, zodat het als een steen op de grond kletterde. Eve durfde te wedden dat de mensen in de huizen rondom de tuin het niet eens hadden gehoord.

Ze hadden Siobhan Mackie tenslotte ook niet gehoord…

Plotseling voelde ze zich hier niet langer veilig, en ze kroop zo snel onder de struiken vandaan dat de sneeuw in koude brokken op haar hoofd en rug viel.

‘Joe!’ riep ze. Hij draaide zich om en zag haar.

Zelfs vanaf de andere kant van de tuin kon ze zien dat hij opgelucht was toen hij haar zag en om een of andere reden kreeg ze daardoor een warm gevoel vanbinnen.

‘Hoorde je niet dat ik je riep?’ zei hij toen ze door de ongerepte sneeuw naar hem toe banjerde.

‘Nee,’ loog ze. ‘Sorry.’

‘Wat was je aan het doen?’

Eve bleef staan, een beetje buiten adem van het waden door al dat wit, en gebaarde met een duim over haar schouder naar de struiken. ‘Ik vroeg me af of de politie misschien iets over het hoofd had gezien in de directe omgeving van het lichaam.’

‘Heb je iets gevonden?’

‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

Hij boog zich voorover en veegde wat sneeuw van de schouders van haar jas.

‘Dank je,’ zei Eve.

‘Hoe bevallen die laarzen van je?’

‘Ze zijn gênant,’ zei ze, ‘maar wel warm.’

‘Ik zeg het niet graag, maar dat zei ik toch?’

Eve glimlachte een beetje. ‘Dat vind je juist hartstikke leuk om te kunnen zeggen.’

‘O ja,’ zei hij. ‘Dat is waar ook.’

Ze bleven even zwijgend staan omdat ze er niet echt iets voor voelden om hun zoektocht op te geven en omdat ze er ook niet echt iets voor voelden om zich te verroeren in de prachtige stilte.

Na een tijdje zei Joe: ‘Aan de buitenkant van het hek misschien?’

Ze keerden terug naar het toegangshek en liepen langzaam het hele plein rond, op zoek naar een flyer of anders een plek waar een flyer was weggehaald. Stukjes touw die om de reling zaten gebonden, bijvoorbeeld, of een hoekje van een stuk papier dat onder een strook plakband was achtergebleven.

Ze vonden niets.

Eve gleed één keer uit op een stuk ijs en Joe ving haar op.

Uiteindelijk kwamen ze terug bij de telefooncel waar ze waren begonnen. Het was een ouderwetse rode, net als de telefooncel bij Eve thuis in de straat, en ze vroeg zich af of Portman Square zijn eigen meneer Elias had die gemeenschapszin probeerde te scheppen via een alledaags relikwie, als de vinger van een heilige in een kistje.

Ze trok de deur open en besefte dat de meneer Elias van Portman Square, áls hij al bestond, jammerlijk faalde. Om te beginnen stonk deze telefooncel naar pis. Net als de vochtige mensenwalm in een metro tijdens de spits was ook dit een geur die uit vervlogen tijden leek te stammen: de ouderwetse geur van muffe urine in een portiek, en Eve voelde een zekere ongegronde trots, omdat háár telefooncel naar luchtverfrisser met lavendelgeur rook.

Verder zat het geldbakje van deze telefoon vol krassen en butsen, en hing de achterwand vol kaartjes die reclame maakten voor goedkope Viagra en goedkope pijpbeurten, kennelijk in de veronderstelling dat de goedkope Viagra zijn werk deed.

Er hing echter nergens een aankondiging van wat voor expositie dan ook, tenzij je de talloze fotootjes meetelde van opgeblazen neptieten en Kardashian-billen.

‘Niets,’ zei Eve.

Joe wees naar de kaartjes en zei met een stalen gezicht: ‘Dus jij gelooft niet dat een van deze mensen de moordenaar kan zijn?’

‘Nee,’ zei ze met een diepe zucht. ‘Bovendien is Siobhan Mackie vermoedelijk niet een van de slachtoffers van onze moordenaar.’

‘Waarom niet?’

Het begon weer te sneeuwen en ze doken allebei weg in de beschutting van de telefooncel, op elkaar geperst als sardientjes in een blikje. De stank van pis was nu nog erger en Eve voelde een onverwachte golf van genegenheid voor meneer Elias in zich opwellen. Hij verrichtte uitstekend werk.

Toch was het niet onaangenaam om samen met Joe in zo’n kleine ruimte gepropt te staan. Hij rook tenminste wel lekker. Een beetje naar leer en zeep.

‘Waarom niet?’ vroeg hij nog een keer.

Eve dacht terug aan haar laatste opmerking.

‘Siobhan is ’s avonds vermoord. Niemand heeft iets gezien of gehoord. Bovendien was haar lichaam verstopt. Ik geef toe dat het niet heel erg goed verstopt was, maar het lag wel uit het zicht. Dat is toch niet bepaald een voorstelling? Als dat tenminste is wat onze gek graag wil, bedoel ik.’

Joe knikte en staarde afwezig over haar hoofd naar de muur met borsten en billen.

‘Zoals sommige mensen het leuk vinden om seks te hebben in het openbaar,’ zei hij.

‘Precies,’ zei Eve. Ze wierp een blik op de kaartjes. ‘Heb jij dat weleens gedaan?’

Joe snoof spottend. ‘Ik heb amper seks in een privé-omgeving.’

Ze lachte. ‘Dat vind ik moeilijk te geloven.’

Joe haalde alleen maar glimlachend zijn schouders op. Eve draaide zich om en tuurde door de smerige glazen panelen naar de tuin achter het metalen hek.

‘Zou het een uitprobeersel kunnen zijn geweest?’ zei ze. ‘Een moord om proef te draaien?’

Joe knikte. ‘Of iets wat onbedoeld als moord eindigde, zodat hij er niet echt op was voorbereid, maar wel erg leuk bleek te vinden.’

‘Zou kunnen,’ zei Eve. Ze liet hoofdschuddend haar blik over het plein glijden. ‘Toch zegt mijn gevoel me dat het niet klopt dat het lichaam was verstopt.’

‘En er hangt ook geen flyer.’

Eve knikte opgelucht. Een flyer zou hebben betekend dat de man aan de telefoon vrijwel zeker de moordenaar was geweest. Een moordenaar die het als een sociale ouverture zag om een dertienjarig meisje onder een metro te duwen. Ze hoopte maar dat ze geen enkele flyer meer zouden vinden en het feit dat ze hier niets hadden gevonden, was in elk geval een begin.

Joe duwde met zijn rug de deur van de telefooncel open. ‘De volgende?’ vroeg hij.

‘De volgende,’ zei Eve.

Voordat ze de telefooncel verliet, trok ze nog snel een van de hoerenkaartjes van de wand om aan Joe te geven.

‘En nu niet meer klagen dat ik je nooit iets geef.’

De magere, puisterige kindmanager van de Everyman Cinema die hen eerder niet had willen helpen, heette Charlie Mazurski en was veel behulpzamer nu hij eenmaal zeker wist dat het feit dat een bezoeker als een varken was afgeslacht in zaal 2 hem niet in diskrediet zou brengen.

‘Kijk,’ zei hij in de lobby met rode vloerbedekking, ‘jullie zouden de formulieren eens moeten zien die we alleen al moeten invullen voor de verzekering als iemand een teen stoot. Toen ik erachter kwam dat er iemand was neergestoken, had ik zoiets van: Allejezus, dit is supererg! En toen hij ook nog eens dood bleek te zijn, had ik zoiets van: Allejézus, nou vlieg ik er natuurlijk uit! Gelukkig deed het hoofdkantoor er niet moeilijk over. Ze zeiden dat ik het niet eens hoefde te melden aan de verzekering, alleen maar aan de politie, godzijdank.’

‘Hebt u zoiets al eens eerder meegemaakt?’ vroeg Eve, eerder uit aangeboren nieuwsgierigheid dan uit professionele belangstelling.

‘Moord niet,’ antwoordde hij. ‘We hebben weleens gehad dat een heel erg dikke vrouw boven op iemand anders viel toen ze ijs ging halen. Ze brak zijn arm en kwam toen zelf klem te zitten onder de stoelen.’ Hij giechelde en wapperde haastig met een hand voor zijn gezicht. ‘Ik mag eigenlijk niet lachen, maar het was echt waanzinnig grappig. Toen de brandweer haar eindelijk bevrijdde, had ze allemaal gesmolten ijs met rum en rozijnen op haar kleren zitten en het houten lepeltje dat je altijd bij het ijs krijgt, zat op haar gezicht geplakt. Hier.’

Hij wees met een vinger naar zijn wenkbrauw, giechelde opnieuw en wapperde weer met zijn hand.

Eve lachte met hem mee en zei toen: ‘Zouden we misschien heel even een kijkje mogen nemen, meneer Mazurski?’

‘Ach, dat kan, denk ik, geen kwaad,’ zei hij een tikje weifelend. ‘Alleen moet ik jullie wel vragen om een kaartje te kopen. Dan zijn jullie namelijk officiële bezoekers en zijn we verzekerd voor het geval dat jullie iets overkomt. Als ik jullie gratis binnenlaat en een van jullie glijdt uit op de vloer van de wc of komt met een hand vast te zitten in een vuilnisemmer of zoiets, ben ik persoonlijk aansprakelijk, snappen jullie wel?’

‘Ik snap het,’ zei Eve. ‘Ik wist niet dat een bezoekje aan een bioscoop zo gevaarlijk kon zijn.’

‘Dat wist die vent die een mes in zijn nek kreeg ook niet,’ zei hij somber.

‘U hebt helemaal gelijk,’ zei Eve. Ze liep met de jonge manager mee naar de kassa en pakte haar portemonnee.

‘Willen jullie vipplaatsen?’

Eve lachte even, maar hij meende het serieus. Ze slaakte een diepe zucht en kocht twee vipkaartjes van 25 pond per stuk voor stoelen waarop ze niet zouden zitten en een film die ze niet zouden bekijken.

‘In welke zaal is het gebeurd?’

‘Zaal 2,’ zei Mazurski.

Ondanks de macabere reden van hun bezoek voelde Eve toch een kinderlijke opwinding toen ze de roltrap naar boven namen en het gedempt verlichte gedeelte betraden waar de deuren naar de bioscoopzalen en toiletten waren. Ze was al in geen eeuwigheid meer in een bioscoop geweest, en het vage licht en de geur van oude popcorn voelden als een reis door de tijd.

‘Ik ben sinds Titanic niet meer naar de bioscoop geweest,’ mompelde ze.

‘In 1912?’ zei Joe. ‘Dat is wel heel lang geleden.’

‘Hou toch je kop.’

Deze tweede lobby hing vol met verlichte posters van films die binnenkort te zien zouden zijn en niet een ervan was beplakt met een flyer die een expositie aankondigde.

Ze gingen rustig zaal 2 in. Het was er donker en rumoerig, en het had geen zin om er op de tast rond te lopen, dus tuurden ze alleen maar even om de hoek van de ingang om te kijken of er ergens een wit vlak op de zwarte muren te zien was. Daarna vertrokken ze weer.

‘Geen wonder dat hij deze film heeft uitgekozen,’ zei Joe, wijzend naar zijn oren. ‘Een geweldige dekking voor een moord.’

‘Dat zouden ze op de posters moeten zetten,’ zei Eve. ‘luid genoeg om een moord bij te plegen.’

Ze bleven even staan, niet goed wetend wat ze nu moesten doen.

‘De toiletten?’ stelde Eve voor.

‘We hebben er toch al voor betaald,’ zei Joe.

Eve ging naar de damestoiletten en liet haar ogen over de betegelde wanden glijden. Ze liep tussen de wc-hokjes door en keek achter elke deur, ook al verwachtte ze niet daar iets anders te vinden dan reclame voor hulplijnen voor verkrachting en blaasproblemen. Tenslotte waren dit de damestoiletten en ze betwijfelde of een man hier naar binnen zou gaan om een flyer op te hangen, terwijl hij er net zo gemakkelijk eentje in de herentoiletten kon ophangen zonder op te vallen.

Joe en zij kwamen op hetzelfde moment weer uit de toiletten tevoorschijn, net de houten poppetjes van een koekoeksklok.

‘Iets gevonden?’

‘Nee.’ Hij wierp een blik op zijn kaartje. ‘Kom, dan gaan we een film bekijken.’

Eve keek hem van opzij aan. ‘Ik geloof niet dat ik hierna ooit nog naar de bioscoop ga!’

Hij grinnikte. ‘We kunnen altijd op de achterste rij gaan zitten…’

Eve keek hem sceptisch met één opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Leuk geprobeerd.’ Toen zei ze: ‘Zeg, heb je ook achter de deuren van de hokjes gekeken?’

‘Nee,’ biechtte Joe op.

‘Wat deed je daar dan in vredesnaam?’ zei Eve ongeduldig. ‘Kom mee.’

Ze trok hem mee terug naar de herentoiletten.

‘Hé!’ sputterde Joe tegen. ‘Stel nou dat er iemand binnenkomt?’

‘Als je een beetje opschiet, dan gebeurt dat niet.’ Ze liep langs de rij wc-hokjes.

‘Dit slaat nergens op,’ zei Joe, die nu langzaam langs de rij ertegenover liep.

‘Jawel,’ zei Eve. ‘De… O, mijn god.’

‘Wat is er?’

Eve kon niets meer uitbrengen. Daar had ze opeens de energie niet meer voor. Al haar kracht leek van het ene moment op het andere uit haar te zijn weggestroomd en haar keel werd dichtgeknepen door schuldgevoel.

Ze kon alleen nog maar naar de achterkant van een deur wijzen.

Op een poster over erectiestoornissen zat een goedkope flyer geplakt:

EXPOSITIE

Locatie: Hier

Datum: 4 december

Tijd: 21.30

Hetzelfde lettertype. Dezelfde papiersoort.

Ze waren hetzelfde…

25

13 december

Onder metalen steigerpalen en in het felle licht van draagbare halogeenlampen schraapte een team van de forensische dienst zorgvuldig de houten schotten schoon aan de buitenkant van het gebouw waar Layla Martin was omgekomen.

Reclameplakkers hadden flink gebruikgemaakt van de twintig meter geverfde spaanplaat, die volhing met honderden flyers, ook al hadden ze, eendrachtig in hun ironie, zorgvuldig ruimte vrijgelaten rondom elke geprinte waarschuwing: hier geen reclame aanplakken.

Het enige andere licht was afkomstig van de winkeletalages en kerstversiering, en de straat was stampvol met honderden winkelende mensen. Hoe dichter ze bij de kerst kwamen, des te haastiger ze zich langs elkaar wurmden en des te paniekeriger hun gezicht stond. Eve zat vanuit een koffietentje aan de overkant van de straat toe te kijken en haar uitzicht op de activiteiten van de politie bij de houten afzetting leek net een flipboek.

Ze had hun alles verteld. De flyers, de man die op het metrostation bij Piccadilly Circus haar naam had geroepen, het telefoontje… Hoofdinspecteur Rees had geluisterd met een gezicht dat niets prijsgaf.

‘Ik had het jullie natuurlijk eerder moeten vertellen,’ had Eve toegegeven, ‘maar het klonk zo ongeloofwaardig.’

‘Dat is het nog steeds,’ had Rees schouderophalend gezegd. ‘Laten we eerst maar eens afwachten wat we vinden.’

Daarna was de minutieuze speurtocht in gang gezet.

‘Ik heb een ander soort cake voor je gehaald.’

Eve keek omlaag naar de cake die Joe samen met hun koffie voor haar had meegebracht. Het was het tweede stuk cake dat hij voor haar had gekocht sinds ze bij het raam in het koffietentje waren gaan zitten. Het eerste stuk stond nog onaangeroerd op tafel. De nieuwe cake was met chocola, haar favoriet, maar bij de gedachte aan eten werd haar mond kurkdroog. Ze schudde haar hoofd. ‘Liever niet.’

Ze had sinds de vorige dag niet meer gegeten. Sinds de vondst van de flyer in de bioscoop waar het hoofd van Kevin Barr met een scherp mes van zijn ruggengraat was gescheiden. Sinds ze had aanvaard dat Maddie Matthews om het leven was gekomen vanwege háár…

Van nu af aan doen we dit sámen, Eve.

Ze dacht dat ze misschien wel nooit meer iets zou eten. Het voelde aan alsof ze niets meer in zich had wat nog gevoed moest worden. Ze nam een slokje koffie en voelde het vocht in een holte plonzen die zo groot was dat het klotste in de gigantische leegte.

Joe pakte met beide handen haar hand vast. ‘Gaat het wel?’

‘Ik voel me hondsberoerd,’ zei ze. Hij knikte. Dat was wat Eve zo prettig vond aan Joe. Hij probeerde haar nooit op te vrolijken wanneer dat duidelijk geen enkele zin had. Niets was zo irritant als iemand die je uit een terechte inzinking probeerde te halen door zogenaamd grappig te gaan zitten doen.

‘Je moet je eroverheen zetten,’ zei hij. Ze lachte even.

‘Wat is er?’ vroeg hij.

‘Niets.’

‘Ik meen het, Eve,’ ging hij verder. ‘Je hebt het verkloot en daar is niets meer aan te doen…’

‘Fijn, bedankt,’ zei ze. ‘Ik dacht dat je wilde helpen.’

‘Ik help ook,’ zei hij nadrukkelijk. ‘En jij ook. Je helpt door naar de politie te stappen, zodat ze hem te pakken kunnen krijgen voordat er weer iemand wordt vermoord. Het is heel goed dat je dat hebt gedaan. Misschien worden er daardoor wel andere levens gered. Jij bent de enige die contact heeft gehad met de moordenaar en dat is heel belangrijk. Je zou dus juist moeten nadenken over wat je kunt veranderen, niet over wat je niet meer kunt veranderen, en om dat te doen, moet je objectief nadenken, dus hou op met dat zelfmedelijden van je.’

‘Het is helemaal geen zelfmedelijden!’ sputterde ze verontwaardigd. ‘Het is gewoon medelijden! Met Maddie Matthews.’

‘Nou, daar schiet haar familie dus niets mee op. En de politie ook niet. En jijzelf al helemaal niet. Hou er dus mee op.’

Eve staarde hem woest aan. ‘Jij hebt verdomme ook werkelijk altijd gelijk,’ zei ze. ‘Ik vond het juist wel fijn om een beetje te zwelgen in mijn schuldgevoel.’

‘Het past niet bij je,’ zei hij schouderophalend. ‘Mag ik jouw cake opeten?’

‘Niet die met chocola.’

Hij viel glimlachend aan op de limoentaart.

Eves inactieve brein kwam traag knarsend en piepend weer op gang. Het was niet langer belangrijk om als eerste het nieuwtje te hebben. Joe had gelijk; de moordenaar vangen had nu de hoogste prioriteit en als ze daarmee wilde helpen, als ze het ook maar een beetje goed wilde maken, moest ze helder kunnen nadenken.

Ze sneed het puntje van de chocoladecake.

‘Wat zeggen we tegen Ross?’ vroeg Joe met volle mond.

‘Helemaal niets,’ zei Eve ferm, en ze voelde zich meteen een stuk beter.

Haar gsm, die tussen hen in op de tafel lag, ging over en ze nam op.

‘Kom meteen hiernaartoe,’ zei hoofdinspecteur Rees. ‘We hebben hem gevonden.’

‘Lieve god,’ zei Eve ademloos.

Ze stonden met hun drieën naar de flyer te kijken. Datgene wat eroverheen was geplakt, kleefde er nog steeds in kleine rode stukjes aan, maar de overblijfselen eronder waren onmiskenbaar:

EXPOSITIE

Locatie: Hier

Datum: 1 december

Tijd: 10.00

‘De dag van Layla Martins dood,’ zei Eve zacht.

Ze vond het een schokkende gedachte dat de moord nu juist het tegenovergestelde leek te zijn van willekeurig. Iemand had hem niet alleen gepland, maar ook nog eens vooraf aangekondigd alsof het een kofferbakverkoop of een attractie was.

komt dat zien, komt dat zien! een gruwelijke slachtpartij!

In haar ogen prikten onverwacht tranen. Layla Martin, die vierentwintig was geweest en nooit vijfentwintig zou worden. Eve vroeg zich af of Layla altijd al het doelwit was geweest of dat de moordenaar gewoon had geweten hoe hij in het gebouw kon komen en had gehoopt daar iemand alleen aan te treffen. Misschien was hij er al eens eerder geweest en had hij over de verschillende verdiepingen gezworven, was hij met de liften op en neer gegaan tot zich een slachtoffer aandiende.

En als Layla Martin wél het beoogde slachtoffer was geweest, hoe lang had hij haar dan gevolgd? Was ze zich ervan bewust geweest dat ze werd gevolgd? Had ze zich er druk om gemaakt? Had ze het na haar werk bij een glas pinot grigio aan haar vriendinnen verteld? Of had ze niet eens gemerkt dat een man haar gadesloeg vanaf de overkant van de weg, een metrospoor, in haar eigen kantoor? Kon het iemand zijn geweest die ze goed kende en was de aandacht haar daardoor misschien totaal niet opgevallen?

Eve had graag haar hand in die van Joe gestoken. Om te voelen dat ze veilig was en bij iemand die geestelijk in orde was. Uiteraard deed ze het niet.

Rees keek haar aan en zei bruusk: ‘We willen mediastilte over die flyers. Tegen lunchtijd zal iedere politieagent in Londen ernaar op zoek zijn, maar als we ze openbaar maken, ontstaat er chaos. Paniek in de hele stad.’

Eve wierp hem een sceptische blik toe. ‘Een beetje vertrouwen in de intelligentie van mensen graag, Huw.’

Rees schudde grimmig zijn hoofd. ‘Ik ga ervan uit dat mensen geen greintje intelligentie bezitten. En als dit echt degene is die Layla Martin heeft vermoord, weiger ik bovendien die schoft de publiciteit te geven die hij wil hebben of het risico te lopen dat een copycat alles nog ingewikkelder maakt.’

Eve dacht pijlsnel na. Wat Huw Rees ook zei, de politie kon alleen maar een verzoek indienen om mediastilte, maar deze niet opleggen, en dat was in haar voordeel.

‘Je vraagt ons dus om een scoop op te geven, Huw.’

‘In het belang van de openbare veiligheid,’ zei hij.

Eve keek fronsend naar Joe.

‘Daar werkt Ross nooit aan mee,’ zei Joe.

‘Tenzij we natuurlijk een garantie krijgen,’ merkte Eve peinzend op.

‘Wat voor garantie?’ vroeg Rees op zijn hoede.

‘De flyers zijn onze scoop en dat moet zo blijven, ook al kunnen we ze nu nog niet gebruiken. Ze mogen niet uitlekken naar andere journalisten.’

‘Oké.’

‘Verder bellen jullie alleen ons als jullie er weer een vinden.’

‘Wat heeft dat voor zin als je ze toch niet kunt gebruiken?’ vroeg Rees achterdochtig.

‘Achtergrondinformatie,’ zei Eve. ‘Zodra jullie die klootzak oppakken en veroordelen, hebben wij alles tot in de kleinste details op film. Dan hebben we een waanzinnige voorsprong op onze concurrenten.’

Rees knikte onwillig. ‘Oké.’

‘En erkenning.’

‘Erkenning?’

‘Ja. Als hij wordt veroordeeld op basis van het bewijs dat wij jullie hebben bezorgd, willen we erkenning. Openlijke erkenning.’

‘Voor iWitness News?’ vroeg Rees.

‘Nee,’ zei ze. ‘Voor Joe en mij. Een publiekelijk bedankje voor de bijdrage die we hebben geleverd, buiten voor het gerechtsgebouw.’

Rees wierp haar een ijzige blik toe en Eve wist dat ze wel erg veel vroeg. De politie kreeg zelf zo weinig erkenning dat het bijna wreed was om van hen te verlangen dat ze deze ook nog eens met een ander deelden.

‘We willen allemaal hetzelfde, Huw,’ zei ze, en ze huiverde toen ze deze woorden van de moordenaar uit haar eigen mond hoorde komen.

In wezen wilden ze niet precies hetzelfde, maar ze waren wél van elkaar afhankelijk en dat wist Eve. Als Huw Rees mediastilte wenste over die flyers, zou hij haar dit geven. Hoe kon Rees er anders zeker van zijn dat Eve hem zou bellen zodra de moordenaar weer contact met haar had gezocht?

Dat kon hij niet.

‘Vooropgesteld dat we hem te pakken krijgen,’ zei hij chagrijnig.

‘Hij laat jullie weten waar en wanneer hij de volgende keer zal toeslaan,’ zei Eve. ‘Hoe moeilijk kan het zijn om hem op te pakken?’

‘Haha,’ zei hij vreugdeloos. Toen zei hij met een diepe zucht: ‘Oké, we hebben een deal.’

‘Wat voor deal?’ Als bij een of andere afschuwelijke toverslag dook Guy Smith naast Eve op. ‘Wat voor deal?’ herhaalde hij. ‘Waarom krijgt zij een deal aangeboden en ik niet? Wat is hier allemaal aan de hand? En allejezus, wat is er in godsnaam met jouw gezicht gebeurd?’ Hij nieste drie keer met consumptie en veegde zijn neus af met een servetje uit een koffietentje.

‘Snotverkouden,’ zei hij. Toen vroeg hij opnieuw: ‘Wat voor deal?’

Eve kon aan niets anders denken dan de flyer voor de expositie pal achter Huw Rees’ linkerschouder en staarde de politieman met een uitdrukkingsloos gezicht aan. De flyer hing precies op ooghoogte, niet alleen van haar, maar ook van Guy Smith. Precies op dat moment begon een politieagent met een krabbertje de randjes los te peuteren.

EXPOSITI…

‘Een deal waarin jij toch niet bent geïnteresseerd,’ antwoordde Rees nonchalant.

‘O nee?’ zei Guy. ‘Dat bepaal ik zelf wel.’

Rees zuchtte, en Eve had het liefst gegild en een hand tegen zijn mond gedrukt…

‘De koninklijke baby,’ zei hij. ‘Ik krijg Albert, zij krijgt Charles.’

Eve was diep onder de indruk. Ze had nooit geweten dat de hoofdinspecteur zo overtuigend kon liegen.

‘Ik heb Samuel,’ voegde Joe eraan toe en Guy wierp hem een meewarige blik toe. ‘Wat? Samuel is een joodse naam! Ze gaan dat kind echt geen joodse naam geven! Waar zit je in godsnaam met je verstand?’

‘Ik heb vijf pond ingezet op 100-1,’ zei Joe onzeker.

Guy snoof minachtend. ‘Sukkel.’ Toen draaide hij zich weer om naar Huw Rees. En naar de flyer…

‘Wat is hier eigenlijk allemaal gaande, Huw? Een schoonmaakbeurt voor de wijk om je team bezig te houden?’

Eve hield haar adem in. De flyer verdween weliswaar, maar het ging wel erg langzaam.

Expos…

‘Er is hier vanmiddag iemand aangevallen,’ loog Rees weer. ‘Niet erg, maar er was wel een mes bij betrokken en gezien de nabijheid van de plaats delict leek het ons verstandig te kijken of we misschien nog dna konden vinden.’

‘Met een verfkrabber?’ merkte Guy Smith op. ‘Dat is wel iets anders dan csi: Miami, hè?’

‘Ik wist niet dat jij een expert was op dat gebied,’ zei Rees scherp.

‘In zo’n situatie heb je meer aan Veronica Creed,’ zei Guy. ‘Niet aan 60 Minute Makeover.’

‘Rot toch op, man,’ snauwde Rees. ‘Ik heb een lange dag achter de rug en jullie van de media maken het er niet bepaald gemakkelijker op.’

Hij beende met grote stappen weg en Guy keek naar Eve. ‘Wat mankeert hem in vredesnaam? Je hebt hem zeker flink zitten stangen voordat ik kwam.’

Eve keek hem koeltjes aan. ‘Net als de vader van Kevin Barr, bedoel je?’ zei ze. Toen liep ook zij weg, gevolgd door Joe.

‘Jullie kunnen toch zeker wel tegen een geintje?’ riep Guy hen na. ‘En wat is er in godsnaam met jouw gezicht gebeurd?’

Zodra de naam Veronica Creed viel, werd Huw Rees altijd een beetje kregelig.

Ze was een kleine forensisch expert van onbestemde leeftijd met roze wangen en een rond gezicht, een bril en kortgeknipt grijs haar, en had een voorliefde voor zachte kattentruien en vormloze Schots geruite rokken.

Rees vond haar doodeng.

Hij werkte al tweeëntwintig jaar bij de politie en had in die tijd dingen gezien die hij zijn ergste vijand nog niet zou toewensen. Hij had daders opgepakt die kleine kinderen hadden gemarteld, de eigenaren opgespoord van uitgehongerde en mishandelde seksslavinnen, en zelfs een keer een kannibaal gearresteerd die hem vol trots een pot met knokkels had laten zien.

Toch was Veronica Creed de griezeligste persoon die hij ooit had ontmoet.

Ze bezat de kalme afstandelijkheid van een psychopaat, maar dan zonder geruststellende ijzeren tralies tussen haar en de rest van de wereld. En hoewel Rees werkelijk totaal geen aanleiding had voor zijn achterdocht, lag hij ’s nachts vaak te piekeren over wat ze zou kunnen doen of misschien al had gedaan.

Hij wist dat het volkomen belachelijk was en had dan ook nog nooit aan iemand verteld hoe hij over haar dacht, maar hij wist ook dat hij niet de enige was. Hij had volwassen mannen in elkaar zien krimpen als ze te dicht bij hen kwam en zich haastig voor haar uit de voeten zien maken. Hij had meegemaakt dat ze erom tosten wie naar haar kantoor zou gaan om een autopsieverslag op te halen. Telkens wanneer iemand op zijn werk Veronica Creed ‘een ware legende’ noemde, voegde Huw Rees daar in gedachten aan toe: Ja, net als Dracula.

Als Huw Rees had moeten vertellen waarom Veronica Creed zo eng was, zou hij er niet precies de vinger op hebben kunnen leggen, maar als hij er alleen al aan dacht hoe ze haar bril over haar neus naar boven schoof en hem met die enorme ronde ogen van haar aanstaarde, kreeg hij koude rillingen.

En dat had niets met sneeuw te maken.

26

Eve ging op weg naar huis langs de supermarkt bij het metrostation. Ze had alleen melk nodig, maar nadat ze een pak in haar boodschappenmandje had gelegd, slenterde ze door de smalle gangen op en neer, en deed ze er een paar impulsaankopen bij. Een wollen panty, een Yankee-kaars met sandelhoutgeur.

De paar mensen die zo laat op de avond nog boodschappen aan het doen waren, wendden hun blik af van haar bont en blauwe gezicht.

Ze stopte een baguette in haar mandje. De geur deed haar denken aan haar jeugd en ze nam zich voor om hem thuis gewoon in flinke stukken te scheuren en hem zo uit de zak op te eten. Een van de voordelen van vrijwel op jezelf wonen was dat ze niet op haar tafelmanieren hoefde te letten. Soms at ze bonen en vissticks gewoon uit de koekenpan, en dan voelde ze zich een soort kruising tussen een cowboy en een holbewoner.

Terwijl ze in de korte rij voor de kassa stond te wachten, bedacht Eve dat een Yankee-geurkaars wel het allerlaatste was wat iemand met enig gezond verstand nodig had in het leven. Wat maakte het nu uit dat het huis een beetje naar hamster rook? Ze kreeg toch nooit mensen over de vloer.

Ze glimlachte wrang bij het idee, haalde de kaars uit haar mandje en liet hem achter op het rekje met snoepgoed bij de kassa. In plaats daarvan nam ze twee chocoladerepen van Dairy Milk mee.

Eentje voor nu en eentje voor noodgevallen.

Toen Eve bij het tuinhekje aankwam, ving ze een raar geluid op dat ze niet kon plaatsen.

Meneer Elias stond haar tuinpad schoon te vegen. Hij ging met een schep vol ijs in zijn hand rechtop staan om haar aan te kijken en zijn adem zweefde in wolkjes om zijn hoofd. De rulle, grauwe sneeuw lag opgehoopt langs de randen van het pad en hij had het aangetrapte ijs eronder in grote, ruwe brokstukken gebroken om het te kunnen optillen. De brok ijs op zijn schep legde een min of meer ruitvormig stuk bloot van het oude pad dat ze zo goed kende.

Eve voelde zich gek genoeg ontroerd. Het was iets wat haar vader ook voor haar of een van de buren zou hebben gedaan. Een ouderwetse vriendelijke daad, onaangetast door de complicaties van het feminisme.

‘O. Wat aardig van u!’

‘Graag gedaan, hoor,’ zei hij, en hij wuifde haar bedankje bruusk weg. ‘Ik had het al veel eerder moeten doen.’

Bij het hek stond een open zak strooizout te wachten tot het alles veilig kon maken.

Eve werd helemaal warm vanbinnen, zelfs al voordat ze naar binnen ging om water op te zetten en een lekkere kop thee voor hem te zetten.

Later die avond zat Eve in de oude leunstoel van haar moeder stukken van de baguette te breken, terwijl ze naar haar vader staarde.

Hij lag als een kind opgerold op zijn zij. Een losjes gebalde vuist op het kussen en de trouwring die hij nooit afdeed glanzend in het schijnsel van de straatlamp. Na elke ademhaling bad ze tot een God in wie ze niet geloofde om te vragen om het de laatste te laten zijn.

Dit was de beste manier om dood te gaan. Warm en knus in zijn eigen bed, in het gezelschap van iemand die van hem hield.

Elke andere toekomst was minder rooskleurig.

Duncan Singer ging echter door met ademhalen.

In.

Uit.

En weer in.

Eve slaakte een zucht. Of er was geen God, of het kon God gewoon niets schelen.

Haar mobieltje ging over en ze liep op een holletje de kamer uit om op te nemen.

onbekend nummer.

‘Hallo, Eve.’

Het was de man weer.

Ze deed haar mond open, maar zei niets. Ze had geen idee wat ze moest zeggen. Deze man had drie mensen vermoord. Minimaal drie. Wat schreef de etiquette in zo’n geval voor?

‘Je vraagt je af wat je moet doen,’ merkte hij peinzend met een keurige uitspraak op. ‘Moet je niets zeggen en het risico nemen dat je me kwaad maakt? Of hallo zeggen en het spelletje meespelen?’

‘Als ik al ooit een spelletje meespeel, dan toch zeker niet met zo’n gestoord hoerenjong als jij.’

Hij lachte. ‘Ik hoor dat je voor kwaad maken hebt gekozen.’

Eve beet op haar lip en dacht terug aan mevrouw Crick, haar klassenlerares in het eindexamenjaar, die haar met enige regelmaat met opgetrokken wenkbrauwen door het lokaal heen had aangestaard en dan opmerkte: ‘Eerst je hersens gebruiken, Evelyn. En dan pas je mond.’

Dat vergat ze nog weleens.

‘Ik heb mijn vader trouwens gewoon gekend, hoor,’ vervolgde hij, ‘ook al gaf ik niets om hem. En wie bepaalt wat gestoord is?’

‘Je hebt de keel van een vrouw doorgesneden. Je hebt de ruggengraat van een man doormidden gehakt. Je hebt een kínd vermoord! Normale mensen noemen dat gestoord!’

‘Wie is normaal?’ zei hij achteloos. ‘Jij noemt jezelf waarschijnlijk normaal en toch ben je nu met een moordenaar aan het praten. Welk normaal mens doet dat nu? Welk normaal mens zou mijn werk op waarde weten te schatten? Daarom vind ik jou juist zo leuk, Eve: omdat jij níét normaal bent.’

Ze gaf geen antwoord.

‘Wie heeft jouw neus gebroken?’

Hij klonk alsof het hem echt iets deed en dat verbaasde haar. Ze aarzelde. ‘Dat gaat je niets aan.’

‘Denk je soms dat je mij kunt choqueren, Eve? Je vergeet tegen wie je het hebt. Je kunt mij alles vertellen. Ik zal niet vol afschuw reageren.’

Hij had gelijk; hij was tenslotte een seriemoordenaar. Om een of andere reden moest Eve zich dat telkens weer opnieuw voorhouden.

‘Ik ben een vriend,’ ging hij verder, ‘en kom niet om je te straffen.’

‘Jij bent geen vriend van mij,’ beet ze hem toe.

‘Dat is degene die jou pijn heeft gedaan ook niet,’ snauwde hij terug.

‘Hou je kop!’ zei Eve boos. ‘Jij weet helemaal niets af van mijn leven en het kan je ook geen zak schelen, dus bespaar me die gespeelde bezorgdheid van je. Gespeelde bezorgdheid is míjn werk! Ik ben goddomme de kampioen van gespeelde bezorgdheid!’

Hij lachte luid en oprecht vermaakt, tot het geluid uiteindelijk met een lange, geamuseerde zucht wegstierf.

‘Je bent grappig, Eve,’ zei hij uiteindelijk, ‘maar je zit er volkomen naast. Ik ken jou beter dan je denkt.’

Ze voelde dat haar nekharen rechtovereind gingen staan.

De lange stilte die daarop volgde maakte haar ten slotte duidelijk dat de moordenaar de verbinding had verbroken en dat ze weer alleen was.

27

14 december

‘Er zit een zwerver op de trap.’

David Fallon keek op naar de schoonmaakster. Debbie Gomperts was een grote, lompe vrouw die vrijwel altijd zonder enige vorm van inleiding zei wat ze te zeggen had, zodat een toehoorder vooraf geen enkele hint kreeg over wat er ging komen. Daardoor had hij tijdens een gesprek met haar altijd het gevoel dat hij twee stappen achterliep.

‘Pardon?’ zei hij.

‘Een zwerver,’ herhaalde ze. ‘Op de trap.’ Alsof hij het de eerste keer alleen maar niet had begrepen, omdat de zin te lang was en ze dus zo vriendelijk was om hem in twee begrijpelijke stukken te hakken om tegemoet te komen aan zijn domheid.

David had het woord ‘zwerver’ echter al zo lang niet gehoord dat hij even nodig had om het woord tot zich te laten doordringen. Dat was alles. Tegenwoordig zei iedereen ‘dakloze’. ‘Zwerver’ was een woord uit een ver, ver verleden, toen geïdealiseerde oude mannen die geen overduidelijke alcoholist waren door het land trokken, allerlei klusjes opknapten en in hooibergen sliepen.

En ‘de trap’ kon overal zijn.

‘Welke trap?’ vroeg hij.

‘De trap,’ zei Debbie Gomperts. ‘Buiten bij de ingang.’

Aha.

Dat was een probleem.

David Fallon stond op van achter zijn rommelige bureau en liep geruisloos door de met zachte rode vloerbedekking bedekte lobby. Hij gluurde door de glazen deuren naar buiten en constateerde dat zich inderdaad een zwerver bij de hoofdingang van het Barnstormer Theatre had gevestigd en dat deze nu zo te zien opgerold lag te slapen op de bovenste trede.

David zuchtte. Hij had een hekel aan confrontaties, maar over twee uur zouden de bezoekers arriveren voor de avondvoorstelling van Romeo en Julia, en theaterbezoekers moesten er niets van hebben dat een echt levensdrama zich opdrong aan hun bereidheid om het ongeloofwaardige te geloven.

Zeker niet als dat echte leven naar pis stonk.

‘Lieve hemel,’ zei hij tegen niemand in het bijzonder, en hij maakte de deur open.

‘Pardon, meneer.’

De man verroerde zich niet.

David schraapte zijn keel en verhief zijn stem. ‘Pardon, meneer!’

De man ging langzaam rechtop zitten en zei: ‘Wat?’

‘U kunt hier niet slapen,’ zei David tegen hem.

De man keek om zich heen alsof hij nu pas in de gaten kreeg waar hij was en keek toen weer naar David Fallon.

‘Het lukte me anders best tot u me wakker maakte.’

David glimlachte even om te laten zien dat hij ook maar een mens was en het grapje wel kon waarderen.

‘Luister,’ zei hij, ‘over een uur gaan de deuren open.’

De man stak een hand op alsof hij een aanbod erkende, maar afsloeg.

‘Bedankt, maar ik lig hier buiten prima, hoor.’

Dit was lastig. David wenste dat er iemand anders was die dit kon afhandelen, maar dat was niet het geval. Hij beschikte slechts over een vijftal tengere studenten van de toneelschool om bezoekers hun plaats te wijzen, Eric van het koffiekraampje die bijna tachtig was, Marge achter de bar en Debbie Gomperts, die niet op mensen kon worden losgelaten zonder dat het tot ruzie leidde, zelfs niet op een zwerver.

De man nestelde zich weer in het hoekje dat hij als sjofel onderkomen had ingericht met een vloer en muren van karton, en een tas van Harrods die moeiteloos al zijn aardse bezittingen bevatte.

David Fallon was een fatsoenlijk mens. Hij was dol op zijn kat Dilly, vergat nooit de verjaardag van zijn petekind, ook al kreeg hij nooit meer een bedankkaartje sinds dat ettertje zijn tienerjaren had bereikt, en verzorgde regelmatig de boodschappen en de planten voor zijn bejaarde buren.

Maar ja, de zwerver stonk wel naar pis.

Dus deed hij de deur weer op slot en belde hij de politie.

‘Ik sta in de rij!’ beweerde de dakloze man tegen de twee politieagenten die zijn Harrods-tas optilden en hem overeind hesen. ‘Ik wil Romeo en Julia zien!’

‘Hebt u dan een toegangskaartje, meneer?’ vroeg de jongste van de twee agenten.

‘Nee, daarom sta ik in de rij,’ legde de man uit. ‘Voor het geval dat er kaartjes zijn die niet worden opgehaald. Het is hetzelfde als mensen die voor de Apple Store slapen voor een iPhone. Of de nieuwste Harry Potter.’

De jonge agent keek vragend naar David.

‘Hij staat niet in de rij,’ zei David. ‘Hij ligt hier gewoon te slapen.’

‘Hoe weet u dat nou?’ zei de man. ‘U hebt het me niet eens gevraagd!’

De jongste agent vroeg aan David of er kaartjes waren die niet waren afgehaald. Toen hij te horen kreeg dat die er inderdaad waren, vroeg hij aan de dakloze man of hij er eentje wilde kopen.

‘Nee,’ antwoordde de man hooghartig, ‘nu niet meer.’

De twee agenten lachten. Toen raapte de jongste van de twee de kartonnen muren en vloer op, en overhandigde ze aan de man.

‘U kunt daar wel slapen,’ zei hij, wijzend naar het besneeuwde trottoir een meter verderop.

‘Krijg toch de klere,’ zei de zwerver mopperend. ‘Ik ga wel naar The Mousetrap kijken.’ Hij beende met grote stappen weg.

David zuchtte diep en staarde hem na tot hij schuifelend door de sneeuw was afgedropen. Toen draaide hij zich om naar de agenten om hen te bedanken.

Ze stonden echter met hun rug naar hem toe en staarden naar het hoekje waar de dakloze man had liggen slapen.

Hij deed een stap naar voren om over hun schouders mee te kunnen kijken.

Een of andere brutale aap had daar een flyer opgehangen.

Voor een expositie.

28

Het wemelde van de politieagenten in het Barnstormer Theatre.

Eve keek om zich heen en ontdekte bekende gezichten die zich, gekleed in een onbekend pak, tussen de betalende bezoekers begaven. Ze zag hoofdinspecteur Rees in de lobby staan in een nogal vaal geworden smoking waarvan de enige knoop nog maar net dichtging boven zijn dikke buik. Ze kende de man naast Rees niet, maar zo’n roze, glimmend, kaal hoofd had ze nog nooit van haar leven gezien.

‘Bedankt voor je telefoontje,’ zei ze. Rees knikte kort. Misschien begon hij spijt te krijgen van de deal die ze hadden gesloten. Dat zou bij Eve zeker het geval zijn geweest als ze in zijn schoenen had gestaan…

‘Dit is inspecteur Marr,’ zei Rees. De glimmend kale politieman en zij knikten beleefd naar elkaar.

Inspecteur Marr wreef in zijn handen en zei: ‘Spannend, hè?’

Eve en Rees wisselden een weifelende blik met elkaar uit.

‘De West End,’ legde hij uit. ‘Op de planken staan.’

‘O,’ zei ze. ‘Ja.’

Rees keek over Eves schouder. ‘Waar is die collega van je?’

‘Joe? Die kan hier elk moment zijn.’

‘Dat is hem geraden. Ik wil niet dat iemand in de gaten krijgt dat de voorstelling van vanavond anders is dan anders. Dus geen laatkomers, geen enorme camera, geen spijkerbroek…’

‘Hij komt heus wel op tijd,’ zei ze zelfverzekerd. Ze had het bericht over de spijkerbroek doorgegeven, ook al was de smoking van Huw Rees zelf het opvallendste kledingstuk in de hele ruimte en dan niet in positieve zin. Zelf droeg ze een eenvoudig zwart jurkje dat ze anders altijd gebruikte voor begrafenissen.

De enige andere man in smoking kwam naar hen toe. Op het plastic bordje op zijn zijden revers stond dat hij de manager was.

‘Hebt u alles wat u nodig hebt, hoofdinspecteur Rees?’

‘Ja, dank u wel, meneer Fallon.’

‘Kunnen we dan beginnen?’

‘Nog tien minuten, graag.’

‘Nóg tien minuten?’ Fallon zag eruit alsof hij elk moment kon gaan huilen. ‘Maar we zitten met een kapotte vriezer! Als we nu niet beginnen, is het ijs gesmolten tegen de tijd dat het pauze is!’

‘We gaan echt zo snel mogelijk te werk, meneer Fallon. Het gaat hier wel om een moordonderzoek.’

‘Ja, maar hoe moet het dan met het ijs?’ zei Fallon, alsof Rees het echte probleem niet had onderkend. ‘De kuipjes zijn nog niet zo erg, die worden alleen maar zacht, maar we hebben ook ijsrepen en die verliezen hun vorm. Misvormde Magnums kan ik niet verkopen!’

‘Ik doe heus wat ik kan, meneer Fallon.’

Fallon wapperde machteloos met zijn armen en verdween op een holletje in de theaterzaal.

‘Goed,’ zei Eve tegen Rees. ‘Zeg maar waar je ons wilt hebben.’

‘Zodra iedereen zit, kunnen jullie bij mij achter in de zaal komen, maar jullie mogen pas iets filmen wanneer er iets gebeurt. Ik wil geen achterdocht wekken.’

‘Oké, geen enkel probleem. Waar bevinden de anderen zich?’

‘Er zijn tien agenten aanwezig, voornamelijk tussen het publiek, maar ook een paar in de ruimtes aan de zijkanten van het toneel…’

‘De zijcoulissen,’ zei inspecteur Marr.

‘Als jij het zegt,’ zei Rees.

‘Tja, zo heet het nu eenmaal,’ zei Marr.

‘Ik wist niet dat jij een toneelliefhebber was,’ zei Rees sarcastisch.

‘De Croydon Players,’ zei Marr. ‘Al twintig jaar. In januari voeren we Oklahoma! op. Ik speel Curly.’

Eve en Rees wierpen allebei een blik op Marrs glimmende schedel en hij schoot meteen in de verdediging.

‘Dat is juist de hele grap.’

‘Goed,’ zei Rees, ‘er zitten twee van onze mensen tussen de lampen…’

‘De theaterspots,’ verbeterde Marr hem.

‘Met een nachtkijker,’ vervolgde Rees, ‘en verder dus een stuk of vijf, zes tussen het publiek.’

Eve was onder de indruk. ‘Dat heb je snel voor elkaar gekregen.’

‘Ik hoop maar dat het genoeg is,’ zei Rees.

‘Zijn jullie gewapend?’

Hij aarzelde even en zei toen stijfjes: ‘Er zijn gewapende politiemensen aanwezig.’

Eve knikte, opgewonden bij het vooruitzicht dat er gewapende politieagenten over de gangpaden van dit theater in West End op en neer zouden lopen. Ze vond het een heerlijk gevoel om op de hoogte te zijn, om in vertrouwen te worden genomen, terwijl anderen in onwetendheid verkeerden.

Rees merkte op dat hij maar beter zijn plaats kon opzoeken en mengde zich in de menigte mensen die nu door de lobby stroomde.

Toen Eve zich omdraaide, zag ze dat Joe haar bij de ingang stond te zoeken. Hij had een zwarte spijkerbroek en een zwarte trui aan.

Eve nam hem van top tot teen op. ‘Je lijkt wel een choreograaf.’

‘Is dat erg?’ vroeg hij.

Ze nam hem nogmaals met half dichtgeknepen ogen op. ‘Niet heel erg.’

Joe zag er fantastisch uit, dacht ze bij zichzelf. Zwart stond hem goed. Hij was net James Bond, maar dan een met maatschappelijke betrokkenheid.

‘Jij ziet er fantastisch uit,’ zei hij, en ze was zo overdonderd door de echo van haar eigen onuitgesproken compliment dat ze zijn woorden haastig wegwuifde en zei: ‘Heb je de flyer gefilmd?’

Hij knikte en liet haar het lcd-scherm van een camera zien die zo klein was dat hij hem in zijn zak had zitten.

EXPOSITIE

Locatie: Hier

Datum: 14 december

Tijd: Vanavond

Eve knikte goedkeurend en vertelde hem wat het plan was, wat eigenlijk niet zozeer een plan was als wel een voordeelpositie, maar ze waren het erover eens dat het beter was dan helemaal niet worden gebeld. En duizenden keren beter dan wanneer er ook nog twintig andere mediabedrijven waren gebeld.

‘Zeker als Guy Smith een van hen is,’ merkte Eve nadrukkelijk op.

Een stem over de intercom verzocht iedereen zijn zitplaats op te zoeken en de laatste klant bij het koffiekraampje rekende een kuipje smeltend ijs af bij een stokoude, als de bediende Knoop verklede man en haastte zich toen door de dubbele deuren naar binnen.

Eve en Joe voegden zich bij Huw Rees, die vlak bij de ingang zat. De twee mannen knikten kort naar elkaar.

Na het nodige geruis en geritsel van mensen die hun plek opzochten, gingen de lichten uit en begon het stuk.

Romeo en Julia was niet een van Eves favoriete Shakespeare-stukken. Ze hield meer van Macbeth, met het vele bloed, de heksen en het beweegbare bos. Romeo en Julia had ze altijd een beetje oppervlakkig en suf gevonden, een stel dolverliefde pubers die uit naam der liefde theatrale fratsen uithaalden. Ze concentreerde zich vooral op het publiek en vroeg zich af of er een moordenaar tussen de toeschouwers zat. Als dat zo was, dan hoopte ze maar dat een mogelijke moordaanslag niet weer gepaard zou gaan met een mes in iemands nek of iets anders waar veel bloed bij vrijkwam.

Af en toe prevelde Huw Rees iets in een verborgen microfoontje, maar afgezien daarvan zou ze nooit hebben geraden dat er zo’n twintig mensen in het publiek zaten die daar puur en alleen aanwezig waren om een seriemoordenaar te pakken te krijgen.

Toen Mercutio werd gedood, voelde ze Rees naast zich verstijven, maar de cast leek zich geen zorgen te maken en ze haalden zonder enig incident de pauze.

David Fallon zweette als een warm chocolade-ijsje. Hij kon bijna niet geloven wat er hier, in het Barnstormer Theatre vlak bij Shaftesbury Avenue, allemaal gebeurde.

Zodra de politie was gearriveerd en hem had verteld wat er aan de hand was, had hij de voorstelling willen afgelasten, maar hoofdinspecteur Rees had hem verzekerd dat ze werkelijk alles op alles zouden zetten om de moordenaar te vangen en dat zijn medewerking bijzonder op prijs werd gesteld.

Uit zijn houding sprak iets wat David duidelijk had gemaakt dat zijn medewerking weliswaar bijzonder op prijs zou worden gesteld, maar absoluut niet noodzakelijk was.

‘Tja,’ had hij uiteindelijk gezegd, ‘dan moet de voorstelling maar gewoon doorgaan.’

Dat was dus ook gebeurd.

Inmiddels waren ze halverwege zonder dat er iets opmerkelijks was voorgevallen.

De toeschouwers deden wat toeschouwers normaal gesproken doen tijdens de pauze: ze stonden in de rij voor de toiletten of om iets lekkers te kopen en haalden de drankjes op bij de bar die ze van tevoren hadden besteld.

Ze slenterden wat rond.

Als de man die door de politie werd gezocht die avond inderdaad was gekomen, had hij met een beetje geluk de politieoperatie in de gaten gekregen en was hij weer vertrokken of had hij zijn plannen uitgesteld tot een andere avond. En hopelijk ook een ander theater.

David zuchtte. Hij nam aan dat hij hier later wel om zou kunnen lachen wanneer hij erop terugkeek. Maar nu had hij dringend behoefte aan een sigaret en dat had hij al bijna vijftien jaar niet meer gehad.

Op de trap buiten voor de ingang stond een groepje keurig geklede mensen als een stel crimineeltjes sjekkies te roken. Hij vroeg zich af of hij een peuk van hen kon bietsen, als een vijftienjarige bij de deur van een sigarettenzaak.

De bel voor de tweede helft klonk en hij was blij dat dit zijn aandacht afleidde van het steeds sterkere verlangen naar een sigaret, ook al bevatte deze afleiding de mogelijkheid van een moord.

Er zou niets gebeuren.

Bij elke vertrouwde regel tekst en elke wending in het toneelstuk die hen meevoerde naar de bekende afloop merkte Eve dat ze zich steeds meer ontspande.

Joe gaapte hoorbaar naast haar en ze gaf hem een por met haar elleboog, maar gaapte toen zelf ook.

Het stuk bereikte zijn hoogtepunt toen Romeo Julia ogenschijnlijk dood aantrof op een stuk steen en vergif dronk om zich met zijn geliefde te verenigen in het hiernamaals. Daarop zou zij ontwaken en zichzelf eveneens van het leven beroven.

Uiteraard, dacht Eve geïrriteerd bij zichzelf. Het was allemaal vreselijk kunstmatig en voorspelbaar. Hoewel dat waarschijnlijk minder erg was geweest in de tijd dat het stuk was geschreven, zo’n vijfhonderd jaar eerder, gaf Eve schoorvoetend bij zichzelf toe.

In het heden vond ze het een verschrikkelijk cliché om een volwassen man te zien doen alsof hij vergif dronk, stikte en blauw in zijn gezicht werd.

Wacht, hij werd écht blauw in zijn gezicht.

Zelfs vanaf de plek waar zij zat, kon ze zien dat Romeo duidelijk aan method acting deed.

Maar toen Julia oprees uit de dood en hem op zijn rug begon te slaan…

Hoofdinspecteur Rees was de eerste die in actie kwam. Hij zei niets. Het ene moment stond hij nog naast haar, maar het volgende racete hij pijlsnel over het met vloerbedekking beklede gangpad en vloog hij als een of andere musketier het toneel op.

Eve hapte verschrikt naar adem en draaide zich om naar Joe, die zijn camera al uit zijn zak had gehaald.

‘Schiet op!’ zei ze.

Dat deed hij, en hij liep al filmend haastig, maar met vloeiende bewegingen naar het toneel toe.

Op het podium zei Julia: ‘Er is iets aan de hand. Zo hoort het niet te gaan.’ Romeo greep intussen naar zijn keel en stootte hese, hijgende geluiden uit. Huw Rees greep hem van achteren vast en het glimmende hoofd van inspecteur Marr maakte vanaf de linkerkant van het toneel op theatrale wijze een kort, maar verbluffend moment lang zijn debuut in de spotlights van West End.

Het publiek bleef bezorgd gonzend zitten, ook al stonden hier en daar een paar mensen op om te zien wat er gebeurde. Sommigen, van wie Eve vermoedde dat ze politiemensen waren, zochten niet zozeer op het toneel naar aanwijzingen of dreigingen als wel in het publiek, en anderen stelden zich gespannen op bij alle uitgangen.

Ze wist niet waar ze naartoe moest, dus bleef ze waar ze was en een angstig gevoel maakte zich langzaam van haar meester. Ze arriveerde normaal gesproken pas op een plaats delict nadat het misdrijf al had plaatsgevonden. Dit was totaal anders, en de opwinding en angst waren haast tastbaar. Vanaf de lichte verhoging achterin kon ze de hele zaal goed zien. Ze zette zich schrap voor de climax.

Helaas eindigde het in een anticlimax.

Huw Rees sloeg zijn armen om Romeo heen om de heimlichmanoeuvre uit te voeren en er viel iets met een doffe plof op het toneel, gevolgd door het geluid van Romeo die piepend ademhaalde.

Het publiek slaakte een opgeluchte zucht en begon enthousiast te klappen. Intussen sprak Rees even zacht met de acteur en gaf hij hem een klopje op zijn rug. De crisis was afgewend, ook al was het niet de crisis die ze hadden verwacht.

Toen sprong hij van het toneel, gebarend dat inspecteur Marr hem moest volgen. Romeo legde vervolgens aan het publiek uit dat hij er zo gebrand op was geweest om zichzelf van het leven te beroven dat hij de kurk had ingeslikt.

In de zaal werd gelachen en opnieuw geapplaudisseerd; daarna gingen de toeschouwers weer zitten voor de laatste twee spanningsloze minuten die nog restten van het stuk.

Joe kwam terug naar Eve en rolde met zijn ogen.

Voordat ze iets tegen hem kon zeggen, kwam meneer Fallon op een drafje voorbij zetten. Hij mompelde: ‘Ik moet nu een sigaret hebben,’ en hij verdween in de lobby.

David Fallon moest echt een sigaret hebben. Hij had werkelijk in de veronderstelling verkeerd dat hij getuige was van een moord op het toneel en trilde hevig van opluchting nu het toch niet zo bleek te zijn.

Hij vroeg de oude Eric om een pakje, maar ze verkochten geen sigaretten meer. Gelukkig was Eric zelf een roker, wat in wezen een enorme aanbeveling was voor de slechte gewoonte, als je er even over nadacht: een tachtigjarige roker die nog steeds werkte en zo compos mentis was dat hij met geldzaken kon worden vertrouwd.

‘Vijfenzestig jaar lang dertig stuks per dag,’ meldde Eric trots, terwijl hij David een Lambert & Butler en een doosje Swan Vestas-lucifers overhandigde.

David wandelde door de glazen deuren van de lobby naar het trapje voor de ingang van het theater en kwam daar tot de ontdekking dat de zwerver weer terug was.

‘Allemachtig!’ snauwde hij. ‘Wat doe jij hier nu weer?’

Hij draaide zich om, vastbesloten om een agent te roepen en de man voor de tweede keer die avond te laten verwijderen.

Tijdens die beweging gleed er echter een arm om zijn hals die werd aangetrokken.

De arm was zo strak en zo precies tegen de halsslagaders geplaatst dat David Fallon zijn eigen bungelende armen niet eens meer ophief om de greep te verbreken.

In een bizar, kalm soort shock voelde hij de sigaret en de lucifers uit zijn hand vallen en in een of ander ver universum hoorde hij ze zelfs op de traptreden landen. Door de glazen deuren zag hij de oude Eric in de helder verlichte lobby de voorraad snoep aanvullen tot zijn knieën langzaam dubbelklapten onder zijn lichaam en een man met opvallend veel kracht hem teder op de kartonnen vloer neervlijde op de bovenste traptrede voor het Barnstormer Theatre.

Lippen fluisterden bij zijn oor: ‘Dank je wel. Dank je wel.’

Ondanks het karton voelde David Fallon de ijzige kou van het graniet en de dood, en hij staarde zwijgend en prachtig omhoog naar het gezicht van de zwerver. Toen zijn ogen wegdraaiden in zijn hoofd zag hij eindelijk de flyer die iemand boven zijn hoofd op de muur had geplakt.

EXPOSITIE…

De persverklaring werd in de vroege ochtenduren vrijgegeven, te laat voor de deadline van de kranten en zo vroeg dat ze al was gezakt in de elektronische nieuwsoverzichten tegen de tijd dat de dagploeg begon.

De verklaring zelf was zo kleurloos dat er een helderziende voor nodig was om te raden dat er iets interessants was aan het lichaam dat was gevonden in een wijk waar het wemelde van de daklozen, junks en toeristen. Iedere verslaggever die de naam ook maar een beetje waardig was, zou na één korte blik al hebben geweten dat het onwaarschijnlijk was dat het slachtoffer een belangrijk persoon was…

Het Metropolitan-politiekorps van Londen doet onderzoek naar de dood van een 47-jarige man die gisteravond werd aangetroffen voor het Barnstormer Theatre in de buurt van Shaftesbury Avenue.

Getuigen wordt verzocht zich te melden.

De politie gaf geen naam vrij. Ze vertelden niet dat het slachtoffer de manager van het theater was. Ze vertelden niet dat hij was vermoord onder een flyer die zijn dood aankondigde als een voorstelling. En ze vertelden al helemaal niet dat de moord was gepleegd in de nabijheid van vijfentwintig zogeheten topleden van het moordteam, die daar juist aanwezig waren, omdat ze van tevoren waren gewaarschuwd dat er die avond iemand bij het theater zou worden vermoord…

En die totaal niets in de gaten hadden gehad.

Er werd dus slechts kort en onopvallend melding gemaakt van het trieste heengaan van David Fallon, en toen de ochtendbulletins verschenen, was hij zelfs al helemaal uit het nieuws verdreven door een fietser die in het centrum onder een bus was gekomen en een beschieting vanuit een rijdende auto in Peckham.

Niemand gaf zijn kat te eten.

29

David Fallons ogen staarden naar de hemel toen hij op de trap werd neergelegd. De hand van de man om zijn onderarm ontspande zich en opende zich als een bloem.

De borst van de moordenaar bonsde en hij tastte glimlachend naar zijn litteken. Alleen door de dood voelde hij dat hij leefde.

Wel vreemd dat het leenhart dat zo lang had gedreigd hem te doden hem uiteindelijk had geleerd hoe hij moest leven.

Zelfzuchtig.

Het vuur doofde langzaam en hij stond op om het te voeden. Het verbaasde hem steeds weer hoeveel schilderijen hij had gemaakt. En stuk voor stuk zinloos. Hij trok er willekeurig een uit de stapel en schudde zijn hoofd. Hij moest een jaar of veertien, vijftien zijn geweest toen hij het had nageschilderd uit een boek. Caravaggio’s De ongelovige Thomas: de gerimpelde discipel met een vinger in de wond in de zij van Christus. Alleen zat de wond in zíjn versie boven het hart en was Thomas’ hand er tot aan de pols ingestoken…

Op een bepaald moment moest hij dat beslist betekenisvol hebben gevonden.

Het was helemaal niet betekenisvol. Het was belachelijk.

De moordenaar stootte een kort, droog, verachtelijk lachje uit en gooide het schilderij op het vuur.

Hij had zichzelf als schilder beschouwd. Geld was uiteraard niet belangrijk voor hem, maar hij had wel begrepen dat zijn werk door de generaties na hem zou worden gewaardeerd aan de hand van geld en had erkenning begeerd, zodat hij zou worden verheerlijkt.

Toegejuicht.

Onbetaalbaar.

Maar dat was niet gebeurd.

Indertijd was hij er echt kapot van geweest. Had hij zich vernederd gevoeld. Was hij er bijna aan onderdoor gegaan. Tegenwoordig wist hij echter dat schilderen slechts een armzalige dienares was van zijn werkelijke talent.

De pioniers van de kunst hadden lijken gestolen voor hun anatomielessen. Ze hadden censuur, ketterij en gevangenisstraf geriskeerd om te leren over innerlijke schoonheid. Ze hadden geweten dat de wet een domme sukkel was en daarnaast ook nog eens een cultuurbarbaar.

Maar vervolgens waren ze teruggedeinsd!

Ze hadden hun lijken weer dichtgemaakt en slechts de buitenkant getoond van hun onpeilbare onderwerpen.

Picasso, Da Vinci en Rembrandt hadden hooguit een ruwe benadering van het leven gekliederd.

Zij waren maar schilders; híj was een ware kunstenaar!

Alleen híj had het gewaagd om het leven om te vormen tot de dood en weer terug in een transformatie die zo wezenlijk was dat de wereld zijn genialiteit nog niet wist te waarderen.

Geen wonder dat hij niet werd begrepen! De wet wilde natuurlijk zijn eigen onbeduidende grenzen beschermen. Er was een visionair voor nodig, een profeet, om nieuwe werelden te ontdekken, om anderen de ogen te openen voor extreme mogelijkheden. Waar hij voorging, zouden anderen volgen. Het enige wat een meester nodig had, was discipelen die zijn woord verkondigden.

Eve Singer was zijn discipel.

Vanaf hun eerste ontmoeting had hij geweten dat ze speciaal was. Ze hadden een band met elkaar. Ze begreep hem. En wat nog belangrijker was: ze begreep zijn werk, en ze had ruimschoots bewezen dat ze beschikte over het verlangen en de vaardigheid om het met de wereld te delen.

Daardoor zouden de komende generaties zijn naam horen en onthouden, nog lang nadat hij zelf was verdwenen.

Zijn slachtoffers gaven hem tijd.

Zijn kunst zou hem onsterfelijk maken…

De moordenaar zette de opname van de dood van David Fallon stop en zapte naar iWitness News.

Het middernachtelijke bulletin verstreek echter zonder melding te maken van de opvoering bij het Barnstormer Theatre.

30

15 december

Eve rekte zich uit.

Het was na middernacht en ze was helemaal niet van plan geweest om tot zo laat door te werken, maar ze had behoefte gehad aan een beetje privacy voordat ze de beelden uit het theater op haar computer bekeek. Er waren minstens vier leden van het nachtelijke nieuwsteam in de buurt, maar op dat moment was de grote redactieruimte verlaten en ze ging snel aan de slag.

Ze hoopte maar dat Ross Tobin tegen de tijd dat hij erachter kwam wat er allemaal speelde tevreden kon worden gesteld met het spectaculaire achtergronditem dat Joe en zij aan het voorbereiden waren. Het was zo goed dat het best weleens meer kon zijn dan een gewoon nieuwsitem. Een ijzingwekkend retrospectief van een zieke geest die zijn misdaden vooraf had aangekondigd en een bloedig pad door Londen had gebaand. Misschien zelfs wel een documentaire van een uur die ze aan Channel 4 konden verkopen.

Een prestatie die haar van de dodendienst bevrijdde?

Ondanks dat hoopvolle vooruitzicht was het bekijken van de beeldopnames een trieste klus. Kennelijk had meneer Fallon alleen gewoond en niemand van de politie of zijn collega’s in het theater wist hoe ze contact konden opnemen met eventuele familieleden. Het enige interview dat ze tot dusver had afgenomen, was met een van de mensen die toeschouwers naar hun plaats brachten, een jonge toneelstudent die zich zo verschrikkelijk had lopen uitsloven bij de aanblik van een televisiecamera dat ze hem als een moeder had moeten terechtwijzen.

Dit gaat niet over jou, Rafael, dus zing maar rustig een toontje of tien lager.

Zelfs na haar waarschuwing had Rafael een veel te vet aangezet optreden verzorgd dat nog net geen jazzhandjes had bevat.

Ze zuchtte. Die arme meneer Fallon. Hij had de indruk gewekt dat hij van alles zenuwachtig werd: de aanwezigheid van de politie, de vraag of het toneelstuk wel op tijd kon beginnen, de kapotte vriezer met ijs…

Zenuwachtig over van alles en nog wat, maar niet over de mogelijkheid dat hij zelf zou worden vermoord.

Dat was tenminste nog een zegen. Eve vermoedde dat de wetenschap dat je elk moment kon sterven waarschijnlijk het verlammendste, angstaanjagendste was wat iemand kon overkomen. Ze vroeg zich af welke gedachten er door het hoofd van meneer Fallon waren geschoten toen het eenmaal tot hem was doorgedrongen. Of die van Layla Martin of Maddie Matthews. Het enige slachtoffer dat geen voorkennis leek te hebben gehad van zijn eigen dood was Kevin Barr en omdat Stan Reddy haar had verteld dat hij een eikel was, leek dat haar niet eerlijk.

Maddie Matthews.

Telkens wanneer de naam Eve te binnen schoot, liet hij als een slinger van bloederige vlaggetjes een spoor van beelden, afschuw en schuldgevoel achter. Eve moest aan het werk blijven, in beweging blijven, om te voorkomen dat ze aan Maddie dacht en aan de man die haar had vermoord.

Een man die haar telefoonnummer had.

Ik ben een vriend en kom niet om je te straffen.

De woorden lieten Eve maar niet los. Op het moment zelf had ze de man afgesnauwd. Lichtgeraakt. Vastbesloten de waarheid over haar vader geheim te houden. Maar de woorden kwamen haar vaag bekend voor en bleven maar in haar achterhoofd knagen.

Ze googelde ze.

Het was een gedicht. De dood en het meisje. Waarschijnlijk had ze het ooit op school gelezen.

Geef me je hand, jij prachtig, teer schepsel!

Ik ben een vriend en kom niet om je te straffen.

Houd moed! Ik ben niet wreed.

Vredig zul je slapen in mijn armen.

Vredig zul je slapen in mijn armen. De woorden waren een lokmiddel. Het zou heerlijk zijn om vredig te slapen in de armen van iemand die van haar hield.

Er waren ook plaatjes: schilderijen en houtsneden van een grijnzende Dood die het meisje verleidde.

Eve huiverde en stond op. Ze zou koffie gaan halen. Ze zou door de gang lopen om koffie te halen, en alleen maar denken aan lopen, gangen en koffie, niet aan het roze ski-jack en een hand in een handschoen onder een rode bloedvlek…

Toen ze eenmaal stond, zag Eve dat er nog iemand anders in de redactieruimte was. Ver bij haar vandaan en bijna helemaal aan het oog onttrokken door zijn computerscherm.

Gary nog wat. Hij deed iets met sport en Eve kende hem nauwelijks.

De redactieruimte was ’s avonds griezelig. Dat was haar nog niet eerder opgevallen. Nu ze zich realiseerde dat ze zich in een uitgestrekt, vrijwel verlaten kantoor bevond, moest ze opeens aan Layla Martin denken. Was haar einde ook zo begonnen? Met één collega aan de andere kant van een verder lege kamer? Iemand die ze dacht te kunnen vertrouwen, omdat ze nu eenmaal een loonstrookje ontvingen van hetzelfde bedrijf?

Eve pakte haar schoudertas en verliet de ruimte.

Buiten de dubbele deuren bleef ze even staan, en ze gluurde achterom door het ronde raampje om te zien of hij ook opstond om haar te volgen.

Dat deed hij niet.

Nee, natuurlijk deed hij dat niet. Hij was Gary nog wat van de sportredactie, geen psychopathische moordenaar.

‘Idioot,’ schold ze zichzelf uit, en ze ging koffie halen.

Om een of andere reden die niemand ooit had kunnen uitleggen, stond de dichtstbijzijnde koffieautomaat in een schemerige nis die drie lange gangen en twee branddeuren bij de nieuwsredactie vandaan was. Vroeger hadden verschillende mensen een waterkoker op hun bureau staan, maar het bedrijf had een of ander kulverhaal opgehangen over brandveiligheid, dus als ze nu koffie wilden drinken op het werk, moesten ze iWitness News 50 cent betalen voor een papieren bekertje halfvol bitter vocht. De thee was een fractie beter, maar dat kwam alleen doordat thee sowieso minder interessant was en de kloof tussen verwachting en teleurstelling daardoor iets minder groot.

Eve had nog niet eerder stilgestaan bij de afstand tussen de redactieruimte en de koffieautomaat. Toen ze de tweede set klapdeuren openduwde, dacht ze eigenlijk aan bijna niets anders.

Om zichzelf af te leiden dacht ze aan alle dingen die ze nog voor de kerst moest doen.

Alles dus!

Ze moest nog steeds van alles kopen, zowel kerstcadeaus als eten. Ze had de boom ook nog niet versierd. De lichtjes lagen in een kluwen op de vloer in de woonkamer waar Duncan ze had laten liggen, en de ballen en slingers zaten nog altijd in de doos die ze de vorige dag in de voorkamer had neergezet.

De dag dat haar vader haar in haar gezicht had geslagen.

In gedachten ging ze daar haastig aan voorbij.

Ze moest de boom echt regelen. Kerstmis zonder kerstboom was geen pretje. Ze zou kip kopen, geen kalkoen, omdat de kans dat haar vader zich daarin verslikte minder groot was.

Ze vroeg zich af of ze Joe zou uitnodigen voor de kerstlunch, maar verjoeg de gedachte meteen weer. Ze kon niemand opzadelen met haar vader en haar eigen stress, normaal al niet, maar met kerst al helemaal niet.

Misschien kocht ze wel een nieuwe fles advocaat voor zichzelf. Lekker dronken worden bij de spruitjes… Ho, ho, ho. Vrolijk kerstfeest, niemand!

Ze zuchtte en wenste dat het al januari was. Toen stopte ze vijftig cent in de automaat en koos voor thee.

De automaat gaf aan dat er geen thee meer was, wat natuurlijk belachelijk was, maar ze drukte drie keer op ‘Thee’ en kreeg drie keer hetzelfde stomme antwoord. Daarom drukte ze toen maar op de knop van wat volgens de automaat ‘Cappuccino’ was, maar wat precies hetzelfde was als het drankje dat werd aangeduid als ‘Americano met melk’, behalve dan dat het eruitzag alsof er ook nog iemand in had gespuugd.

De automaat bromde als een slechte dag op Three Mile Island en de cappuccino spoot nijdig in het wiebelende bekertje.

Vanuit het niets nieste Eve vier keer snel achter elkaar, en ze wachtte met een tintelende neus op de vijfde keer. Hoewel deze niet kwam, vervloekte ze binnensmonds Guy Smith. Zijn rottige verkoudheid kon ze er nu echt niet bij hebben. Ze veegde haar neus af en trok een pijnlijk gezicht. Waarschijnlijk was hij echt gebroken.

De automaat piepte om aan te geven dat haar halve bekertje klaar was. Toen ze het uit de automaat haalde, klonk er achter haar een heel zacht schurend geluid.

Onmiskenbaar.

Schoenen op het linoleum…

Eve draaide zich met een ruk om en smeet de koffie in het gezicht van Ross Tobin.

Hij slaakte een kreet van pijn.

‘Besluip me dan ook niet!’ schreeuwde Eve. ‘Wat mankeert jou in godsnaam?’

‘Allemachtig!’ zei hij, terwijl hij zijn ogen voorzichtig depte met de punt van zijn overhemd. ‘Volgens mij heb je mijn hoornvliezen verbrand.’

‘Net goed!’ riep ze. ‘Dat is me die rottige vijftig cent wel waard!’

Ze smeet het bekertje in de overvolle vuilnisemmer en stormde terug naar de redactiekamer, waar haar gsm langzaam trillend naar de rand van haar bureau kroop.

Ze graaide het telefoontje naar zich toe en snauwde: ‘Ja? Wat is er?’

‘Je hebt me teleurgesteld, Eve.’

Ze kromp in elkaar en liet haar blik nerveus door de redactieruimte glijden, alsof de moordenaar elk moment uit een schemerig hoekje tevoorschijn kon komen.

Ze deed haar best om rustig adem te halen. Om haar bonzende hart tot bedaren te brengen.

‘Waarom heb je mijn opvoering van vanavond niet besproken?’

Ze aarzelde. ‘De politie heeft een mediastilte ingelast. Niemand mag nog verslag uitbrengen van jouw misdaden.’

Ze hield haar adem in.

‘Jij hebt geen toestemming nodig van de politie om je werk te doen, Eve. Ik vind het niet prettig dat je tegen me liegt.’ Zijn stem klonk geduldig. Het was de stem van een vader, een leraar, een priester, en ze bloosde, omdat ze erop was betrapt dat ze loog.

Tegen een moordenaar!

Belachelijk!

‘Het kan me niet schelen of jij dat prettig vindt of niet,’ zei ze bits. ‘Zolang jij mensen vermoordt, kan het niemand iets schelen wat jij ergens van vindt.’

‘Wat ik doe, is geen moord,’ zei hij kalm. ‘Het is kúnst. Bij leven stellen mijn modellen niets voor, zijn ze niemand. In de dood worden ze echter gefotografeerd, beschreven en behandeld als farao’s; hele politieteams denken dag en nacht aan hen; hun heengaan wordt vermeld op televisie en in kranten; hun familie wordt met alle egards behandeld; het hele land wacht op de afloop van hun verhaal; hun onbekende naam ligt op duizenden lippen…’

‘Modellen poseren voor kunstenaars,’ zei Eve. ‘Ze sterven niet voor hen.’

‘Je hebt volkomen gelijk! Ze sterven inderdaad niet. Door mijn kunst worden ze onsterfelijk.’ Hij lachte. ‘Dat is ook de reden dat de Mona Lisa glimlacht, Eve: omdat ze wéét dat ze honderd, duizend, een miljoen jaar blijft bestaan. Zou zij niet dolgraag de prijs van de meester hebben betaald? Een triviale dood, terwijl diezelfde dood juist het einde inluidt van alle pijn en verwarring van het leven… en er alleen de vredige omhelzing van een onvermijdelijk lot achterblijft.’

Zijn stem was hypnotiserend.

Verleidelijk.

Eve voelde dat ze licht in haar hoofd werd.

De vredige omhelzing van een onvermijdelijk lot.

‘Het is echt geen schande, Eve,’ zei hij. ‘Wat kan het nu voor kwaad om iemand dood te wensen, terwijl sterven zo prachtig is?’

Eve knipperde met haar ogen. Hij klonk erg…

Wát?

Had ze echt op het punt gestaan om te denken: logisch?

‘Rot op!’ schreeuwde ze geschokt. ‘Rot toch op!’ Haar hart pompte wild bonzend schuldgevoel en woede rond. ‘Als sterven echt zo prachtig is, doe ons dan allemaal een plezier en dood jezelf. Je wilt toch mensen vermoorden? Ga gerust je gang. Maar betrek mij niet bij die walgelijke missie van je!’

Ze verbrak de verbinding.

Ze wist niet of ze nu in paniek moest raken of moest lachen. Ze deed het allebei.

Ze had net het telefooncontact met een seriemoordenaar verbroken!

Ze staarde naar haar gsm.

gesprek beëindigd.

Dat heb ik net gedaan, dacht ze bij zichzelf. Dat heb ik gedaan, en het was nog gemakkelijk ook.

Toen huiverde ze. Hij had haar bijna meegesleurd. Hij had haar bijna zover gekregen dat ze net zo dacht als hij. Eve werd misselijk toen ze terugdacht aan dat warme, duizelingwekkende gevoel van overgave. Van de gedachte dat zijn krankzinnigheid totaal logisch had geklonken in haar uitgeputte oren.

Maar hij had haar níét meegesleurd. Ditmaal had zij gewonnen. Op deze avond had ze de moordenaar zijn publiek ontnomen en daarmee ook zijn macht.

Joe zou waanzinnig trots op haar zijn!

31

De moordenaar had geen tafel, dus schreef hij op zijn knieën, met een armzalige kopie van Caravaggio als tafelblad.

Mijn Meisje lijdt aan een geloofscrisis.

Het zit in haar aard om vragen te stellen, te onderzoeken.

Te twijfelen.

De moordenaar was geen boos mens, maar hij onderstreepte het woord ‘twijfelen’ wel. Meer dan eens zelfs. Dik en met toenemende druk, tot het papier openscheurde en de bladzijde eronder verwondde, en de bladzijde daaronder, en de bladzijde dááronder…

Zo hard dat zijn hand verkrampte.

Hij verminderde de druk, toepasselijk begeleid door het geluid van lucht die tussen zijn opeengeklemde kaken ontsnapte, en sloeg de bladzijden van het A4-schrijfblok zorgvuldig een voor een om. Op de vijfde bladzijde was geen spoor meer te bekennen van de streep. Op elk van de voorgaande vier bladzijden tekende hij nauwkeurig een vierkant om de met inkt gevulde inkeping, zodat hij er niet per ongeluk overheen zou schrijven, iets wat in de toekomst zou kunnen leiden tot een verkeerde lezing van zijn in rondschrift genoteerde woorden. Het zou tragisch zijn als de geschiedenis foutief werd geïnterpreteerd. Net als Newtons Principia Mathematica met een koffiekring op de fraaiste vergelijkingen; de relativiteitstheorie in een door een puppy kapotgebeten hoek.

Toen ik haar kwam opeisen, vertrouwde ze me volkomen. Nu twijfelt ze, net als de ongelovige Thomas, die weigerde zich te laten overtuigen door het gezicht of de gedaante van de ondode Christus tot hij met zijn eigen vinger de Romeinse wond had heropend en het vlees had beroerd dat de ziel in een man terugbracht.

Hij legde zijn pen neer en zijn hand kroop onbewust naar zijn borst. Daar was alles rustig.

Eén nagel peuterde aan de rand van het litteken, maar dat vormde inmiddels een witte ribbel die als de Andes over zijn borst naar beneden kronkelde. Er was nu meer voor nodig dan een vingernagel om het open te krijgen en de waarheid eronder te onthullen: het verraderlijke hart dat de systolische seconden wegtikte tot zijn eigen dood.

Daar mocht hij niet aan denken. Hij deed wat hij kon.

Hij liet zijn hand van zijn borst omlaagzakken en staarde door de balzaal.

Hij had de wasmachine op de vloer laten liggen en daar lag ze nu nog steeds in een zorgvuldig gerangschikt vierkant van zeven bij zeven meter.

Het fleurde hem altijd weer op, net als iedere dode dat deed.

Hij trippelde vaak voorzichtig tussen de losse onderdelen door in al hun praktische pracht. Af en toe poetste hij een deel van de bekisting of stelde hij een motor bij.

Draaide hij een schroef aan.

Hij strekte zijn lange, witte vingers en boog zich vervolgens weer over het gestolen opschrijfblok.

Laat haar dus haar normen en waarden maar aftasten als katholieke kralen.

Laat haar maar eisen dat ze een vinger in de zij van haar meester mag steken.

Laat haar maar twijfelen.

Ik zal haar overtuigen.

32

16 december

Eve werd wakker van de harde klap van een keukenkastje. Ze wist al wat er aan de hand was voordat ze haar ogen zelfs maar had opengedaan en stond onmiddellijk naast haar bed.

Ze wierp een blik op haar telefoontje. 03.33 uur.

Ze sloop naar beneden en sloeg de krakende traptrede over. In de keuken brandde licht.

Ze aarzelde even, maakte een omweg via de woonkamer en pakte de pook die naast de gashaard met nepvlammen lag. Knabbel stond op zijn achterpootjes en klemde de tralies van zijn kooi vast met de opgetogenheid van iemand die een andere gevangene een ontsnappingspoging zag wagen, ook al was hij het dan niet zelf.

Eve sloop behoedzaam terug door de gang, terwijl ze haar ademhaling onder controle probeerde te krijgen en het gewicht van de pook in haar hand testte. Doodsbenauwd dat haar bonzende hart, dat als een bezetene roffelde in het donker, haar zou verraden.

In de keuken stond haar vader een sandwich te maken.

Kaas met ingelegd zuur.

‘Hallo, pap.’

Hij keek op en glimlachte. ‘Dag, Evie,’ zei hij.

Eves hart maakte een sprongetje.

Hij wist wie ze was!

Hij wist wie ze was én hij wist haar naam!

‘Pap…’ Ze veegde onverwachte tranen van haar wangen, maar er kwamen er nog meer, en nog meer, totdat ze uiteindelijk niet eens meer moeite deed om ze weg te vegen. Ze trok een stoel bij, ging zitten en tuurde door een mooie, zoute caleidoscoop naar hem.

Duncan Singer deed alles goed, wist waar alles was. Het brood, de boter, de kaas, het ingelegde zuur. Nadat hij drie jaar lang de melk buiten bij de achterdeur had gezet en het brood in de gootsteen had gelegd, werd elk ingrediënt voor zijn sandwich snel en efficiënt van de juiste plek gehaald en daar na gebruik weer teruggelegd.

Duncan Singer keek af en toe even op om naar zijn dochter te glimlachen.

Eve zei niets. Ze wilde de uiterst dunne draad die hem met deze korte werkelijkheid verbond niet verbreken.

‘Wil jij ook?’ vroeg hij, terwijl hij zijn sandwich doormidden sneed. Ze antwoordde: ‘Ja, graag,’ ook al was dat alleen maar omdat ze het zo fijn vond om hem alles nog een keer te zien doen. Huilend en glimlachend om de vreugde van de normaliteit.

Toen hij klaar was, stopte hij zijn sandwich in een tupperwarebakje en legde hij die van haar op een bordje.

‘Dank je wel.’

‘Goed,’ zei hij, ‘dan moet ik er maar eens vantussen.’

Een onheilspellend gevoel lag als een loodzware last op Eves borst. ‘Waar ga je dan naartoe?’

‘Naar mijn werk. We moeten de bedrading bij mevrouw Cole afmaken.’

Eve aarzelde.

Als ze hem erop wees dat hij niet was aangekleed of dat hij al in geen jaren meer had gewerkt, zou de illusie als een zeepbel uit elkaar spatten.

En ze wilde helemaal niet dat het stopte!

Het verlangen om te zien hoe lang ze haar vader in dat heerlijke moment kon vasthouden, was zo diep dat ze het diep vanbinnen voelde. Toch kon ze hem niet in zijn pyjama de sneeuw buiten in laten lopen.

‘Je bent wel een beetje aan de vroege kant, pap.’

‘O ja?’ Duncan Singer keek op het horloge dat hij niet omhad en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hoe laat heb jij het dan?’

‘Het is nog niet eens vier uur in de ochtend,’ zei Eve.

Hij keek naar de klok en fronste opnieuw zijn wenkbrauwen. ‘Het is nog niet eens vier uur in de ochtend,’ zei hij.

Hij staarde verwonderd naar de boter. ‘Waarom sta ik dan verdorie sandwiches klaar te maken?’

‘De klok is een uur teruggezet,’ loog Eve moeiteloos. ‘Ik ben er ook ingetrapt. Ik ben naar beneden gekomen om te ontbijten.’

Haar vader lachte kort en verward. ‘We zijn zeker gek geworden,’ zei hij.

‘Ja,’ zei Eve glimlachend. ‘Laten we maar terug naar bed gaan.’

‘Oké,’ zei hij. Ze stond op, maar hij verroerde zich niet. In plaats daarvan tuurde hij naar zijn sandwich met kaas en zuur in het plastic trommeltje. ‘Maar de klok is maar een uur teruggezet en ik sta altijd om halfzeven op.’

Toen keek hij haar met bange, kinderlijke ogen aan.

Déjà vu.

Duncan Singer had dit gevoel al eens eerder gehad, maar kon zich niet herinneren wanneer.

Of waarom het zo angstaanjagend was.

De sandwich zat in het broodtrommeltje en hij was op weg naar zijn werk. Alleen werkte hij niet meer! Al jaren niet!

Waarom werkte hij eigenlijk niet meer?

En als hij niet meer werkte, waarom was hij dan opgestaan om een sandwich te maken? Midden in de nacht nota bene?

En waarom was Eve wakker?

En waarom was ze zo oud?

Hij had iets gemist. Duncan wist absoluut zeker dat hij iets had gemist en keerde helemaal terug naar het begin om alle stappen nogmaals door te nemen.

Maar waar was dat begin? Was dat toen hij in het donker naar beneden was gekomen om een sandwich voor zichzelf klaar te maken? Was het toen hij wakker was geworden en zich had afgevraagd waarom Maggie niet naast hem in bed lag? Toen hij naar beneden was gegaan om haar te zoeken?

Maar Maggie is dood.

Hij staarde met knipperende ogen naar de sandwich alsof deze de vlakke, wrede woorden had uitgesproken.

Zijn vrouw was al jaren dood.

Hij was het vergeten.

Duncan werd helemaal slap. Hij was vergeten dat zijn eigen vrouw dood was. Hoe kon hij dat nu doen? Wie vergat er nu iets wat zo… zo verschrikkelijk was? Iemand van wie hij zo ontzettend veel hield. Hoe? Hoe dan?

Omdat hij gek was natuurlijk.

Opeens herinnerde hij het zich weer. Hij herinnerde zich dat de arts, dokter Gupta, zijn hand had aangeraakt, hem vriendelijk had aangekeken en hem had verteld dat hij langzaam maar zeker zijn verstand kwijtraakte, alsof het iets was wat je tussen de kussens van de bank kwijtraakte.

Hij herinnerde zich dokter Gupta dus wel, maar de dood van zijn eigen vrouw niet.

Duncan tuurde naar de sandwich in het tupperwaretrommeltje en voelde dat een enorme brok angst zich in zijn borst uitzette, en alle andere gevoelens, alle andere zorgen en alle andere gedachten verdrong.

Hij keek naar Eve om te zien of zij het al wist van haar moeder en zag dat dit zo was. Zij wist het en had het hém niet verteld!

Waarom niet?

‘Evie?’ Zijn stem brak. ‘Wat ben ik nog meer vergeten?’

Hij verdween. Hij verdween weer!

Eve zag haar vader weer wegglijden uit de werkelijkheid alsof hij tijdens een storm op zee van een met golven overspoeld scheepsdek weggleed. Ze overbrugde in een oogwenk de afstand tussen hen in en omhelsde hem stevig, alsof ze door zijn lichaam vast te houden ook zijn geest bij zich kon houden.

Dat lukte niet.

‘Heb je de kerstinkopen al gedaan?’ vroeg hij.

Ze kon even niets zeggen. Ze hield hem alleen maar vast, met haar betraande wang tegen zijn warme schouder gedrukt.

Ten slotte zei ze: ‘Ja, pap.’

‘Wat heb je voor mij gekocht?’

‘Een glazen oog,’ herinnerde ze zich.

Hij klopte zachtjes op haar rug en zei: ‘Dat is precies wat ik wilde hebben.’

Eve hielp Duncan naar boven en terug in zijn bed, en zat toen een tijdje in elkaar gedoken op het voeteneind van haar eigen bed, met haar handen in elkaar gewrongen op haar schoot als een krankzinnige vrouw op een oud schilderij.

Haar vader was er nog steeds.

Ergens daarbinnen.

Hij was heel even bij haar terug geweest, volkomen normaal, zachtaardig en aanwezig. Maar toen was hij weer verdwenen, in zichzelf teruggesleurd door een of andere duivel die in zijn hersens was ontstaan en nu vrijuit zijn gang kon gaan.

En het allerergste was nog wel dat hij het in de gaten had gehad!

Eve had zich altijd ingebeeld dat Duncan in zalige onwetendheid verkeerde over zijn eigen situatie. Maar zo-even had hij een kort, maar afschuwelijk, nachtmerrieachtig moment lang precies geweten wie hij was en wat er met hem gebeurde… En toch was hij evengoed niet in staat geweest om zich aan de werkelijkheid vast te klampen, net zomin als een veertje in de wind in staat was om zijn eigen koers door de lucht te bepalen.

Het leek haast alsof hij gevangenzat en wanhopig graag wilde ontsnappen, maar niet zeker wist hoe hij de deur kon vinden.

Omdat er geen deur wás.

Op het nachtkastje ging haar gsm over.

Ze stond op oude, krakende benen op en weigerde zich te haasten. Ze drukte het telefoontje tegen haar oor zonder er zelfs maar naar te kijken, niet in staat zich druk te maken over wie het was of waarom diegene belde.

‘Hallo, Eve.’

‘Wat wil je van me?’

‘We hadden een deal.’

‘We hadden helemaal geen deal.’

Hij schonk geen aandacht aan haar woorden. ‘Je hebt de voorwaarden van die deal geschonden.’

‘We hadden geen deal,’ zei ze bot. ‘Jij bent een moordenaar en ik ben een verslaggever. We doen allebei gewoon ons werk, meer niet.’

‘Ja, ik doe inderdaad mijn werk, maar jij gaat er echt spijt van krijgen als jij het jouwe niet doet.’

Een dreigement. Eve kon het niet opbrengen om zich erover op te winden.

‘Ik ben moe,’ zei ze. ‘Ik wil niet dat je me nog belt.’

Ze verbrak de verbinding. Deze keer volgde er geen triomfantelijk of paniekerig gevoel. Puur uit gewoonte drukte ze op ‘Logbestanden’.

Toen staarde ze met groeiende verbazing naar het bovenste nummer van de lijst.

De moordenaar had niet met een anoniem nummer gebeld!

De adrenaline stroomde als elektriciteit door Eves lichaam. Haar hart klopte zo snel en haar handen trilden zo hevig dat ze er drie pogingen voor nodig had om Huw Rees te bellen.

‘Hallo?’ Zo te horen had ze hem wakker gebeld.

‘Hoofdinspecteur Rees?’ zei ze.

‘Ja.’

‘Met Eve Singer. Hij heeft me net weer gebeld. En ik heb zijn telefoonnummer!’

‘Wát?’

‘Ik heb zijn nummer! Het staat gewoon op mijn gsm! Je gelooft het nooit, maar het is verdomme nog van een vaste lijn ook! Je kunt via dat nummer zo zijn adres achterhalen! Het is 0208…’

‘Wacht even.’

Ze ving geluiden op die duidden op enige activiteit: bewegende lichamen, zacht gemompel, Huw Rees die uit zijn echtelijk bed opstond.

Langzaam.

Eve had het liefst een hand door de telefoon gestoken om hem overeind te hijsen en een potlood in zijn hand te drukken, zodat hij het telefoonnummer kon noteren om het te laten natrekken, er een politiewagen op af te sturen om de moordenaar uit zíjn bed te sleuren, hem met een knie in zijn rug tegen de grond te duwen, zijn polsen in handboeien te wringen en hier nu meteen een eind aan te maken.

‘Geef me het nummer maar,’ zei Rees.

Ze noemde het op.

‘Ik bel je zo terug,’ zei hij.

‘Oké.’

Eve verbrak de verbinding. Ook ditmaal wist ze niet of ze nu moest lachen of huilen. Ze voelde zowel angst als opwinding, en wist niet aan welk van de twee ze voorrang moest geven. In plaats daarvan wervelden ze allebei binnen in haar rond en daardoor beefde ze zo hard dat het grappig was.

Ze ging zitten en deed haar best om tot rust te komen. Haar voeten werden koud en ze begon te rillen, maar ze kon onmogelijk terug naar bed zolang ze wachtte tot de politie haar meldde dat ze het telefoontje hadden nagetrokken en op weg waren naar die schoft.

De telefoon ging over.

‘Hebbes,’ zei Huw Rees, maar ze kon horen dat er iets was. Hij klonk opvallend moedeloos. ‘Het telefoontje was afkomstig uit een openbare telefooncel.’

‘Shit!’ zei ze. ‘Shitshitshit!’

‘Er is een politiewagen onderweg, maar hij is ongetwijfeld allang weer verdwenen.’

Eve was er kapot van. De moordenaar kon van overal hebben gebeld en er misschien nooit meer terugkomen. Ze hadden dus niets. De kloof tussen hoop en werkelijkheid verbreedde zich.

‘Waar zat hij?’ vroeg ze.

‘Ergens in Isleworth,’ antwoordde hij. Eve hoorde dat er een bladzijde van een opschrijfboekje werd omgeslagen.

‘College Road.’

33

Maar daar woon ík.

Eves gedachten tolden verdwaasd rond.

‘Dat is mijn nummer,’ zei ze. ‘Daar woon ik zelf. Het spijt me. Volgens mij heb ik je per ongeluk mijn eigen nummer gegeven.’

‘Wat?’ zei Huw Rees.

‘Ik woon in College Road.’

Er viel een korte stilte. Toen zei hij: ‘Maar het telefoontje was afkomstig uit een telefooncel,’ en hij las het nummer voor dat ze hem had gegeven.

Het was haar nummer niet.

Eve stond op. Ze wandelde naar het raam zonder haar benen te voelen.

‘Eve?’

Aan de overkant van de weg glansde de rode telefooncel als donker bloed in het licht van de straatlamp.

‘Eve? Ben je er nog?’

‘Dat is míjn telefooncel,’ fluisterde ze.

Ze begon te rennen.

Op haar blote voeten en in haar roze pyjama. De trap af, door de voordeur naar buiten de nacht in, over het tuinpad en door het tuinhek, tussen de auto’s door en de weg over naar de rode telefooncel.

Ze trok met een wilde ruk de deur open.

De cel was leeg. De hoorn lag op de haak en het rook er vaag naar luchtverfrisser met lavendelgeur.

Haar voeten waren koud.

Haar voeten waren ijskoud.

Ze voelde zich een beetje dom. Wat had ze eigenlijk gedacht dat ze ging doen? Godzijdank had ze de moordenaar niet in de telefooncel aangetroffen.

Nu haar hersens haar benen hadden ingehaald, kon ze werkelijk niets bedenken wat tot een goede afloop had kunnen leiden van haar wilde race door de sneeuw.

De telefoon in de cel ging over en ze maakte een sprongetje van schrik. Ze staarde naar de grote, zwarte hoorn die daar als een knuppel hing.

De telefoon ging opnieuw over.

Laat maar lekker rinkelen. Het was toch niet voor haar; het was natuurlijk voor niemand. Als er naar een telefooncel werd gebeld, had de beller altijd een verkeerd nummer gedraaid, was het altijd een vergissing.

De telefoon bleef echter rinkelen.

Onophoudelijk.

Ze nam op.

De moordenaar lachte. ‘Dit is echt typisch iets voor jou, Eve.’

‘W-wát?’

Maar hij had al opgehangen.

Ze legde de hoorn kletterend terug op de haak en staarde er even naar. Ze voelde de kou vanaf de betonnen vloer langs haar benen omhoogkruipen tot ze pijn begonnen te doen.

Wat was er echt typisch voor haar? Wat bedoelde hij? Was het typisch iets voor haar om in haar pyjama in een telefooncel in de sneeuw te staan? Ze snapte het niet.

‘Hallo!’

Een zachte stem. Het drong tot Eve door dat ze haar mobieltje nog steeds vasthad in haar andere hand en nog steeds in contact stond met hoofdinspecteur Rees.

‘Ik sta in de telefooncel,’ zei ze. ‘Hij is hier niet.’

‘Jezus christus!’ zei Rees. ‘Wat doe je daar in godsnaam? Ga terug naar huis en wacht daar tot je mijn agenten ziet.’

‘Hij heeft me net gebeld op de telefoon hier in de cel.’

‘Wat zei hij?’

‘“Dit is echt typisch iets voor jou.”’

‘Hij heeft nog gelijk ook!’ snauwde Rees. ‘Bovendien kan hij wel overal zijn. Ga meteen terug naar huis en doe de deuren op slot!’

‘Oké,’ zei ze knikkend.

‘En blijf aan de telefoon tot je binnen bent.’

‘Oké,’ zei ze.

Eve was zo haastig de nacht in gerend dat ze niet eens tijd had gehad om bang te zijn.

Nu was ze wél bang. Rees wilde dat ze aan de telefoon bleef, zodat hij het zou horen als de moordenaar haar tussen de telefooncel en haar huis aanviel.

Ze tuurde naar de straat door de kleine, bekraste glazen ruiten die haar aan drie kanten omringden. Door haar haperende ademhaling besloeg het glas, dus hield ze haar adem in en veegde ze de ruiten schoon.

College Road was verlaten als een straat op een kerstkaart.

De vierde wand van de telefooncel was ondoorzichtig. Daar kon zich van alles achter schuilhouden. Ze wist niet wat zich mogelijk aan de andere kant bevond, op slechts een paar centimeter bij haar vandaan. Wat daar misschien op haar wachtte.

Ze zou de telefooncel moeten verlaten en eromheen moeten lopen om daar achter te komen.

Ze kon natuurlijk ook gewoon de deur opengooien en keihard wegrennen.

Opeens voelde de telefooncel aan als een kleine, rode val.

Adrenaline spoorde haar aan tot actie en voordat Eve van gedachten kon veranderen, duwde ze de deur open en begon ze te rennen. Terug over de weg, langs haar eigen bevroren voetafdrukken, tussen de auto’s door. Ze struikelde over de onzichtbare stoeprand, en kwam terecht op haar elleboog en zij, maar was alweer overeind gekrabbeld voordat het tot haar doordrong dat ze was gevallen. Door het tuinhek, over het tuinpad, het huis in en toen viel de voordeur met een harde klap achter haar dicht.

Ze deed hem op slot en zei hijgend in haar gsm: ‘Ik ben veilig!’

‘Oké. Wat is je huisnummer?’

‘Vierhonderdtweeëntwintig.’

‘Doe de deur niet open, alleen voor de politie. Ze zullen een codewoord gebruiken: victorie.’

‘Victorie,’ herhaalde ze. ‘Oké.’

Terwijl Eve de trap op holde, zette ze haar mobieltje uit en deed ze alle lampen aan die ze tegenkwam.

Op de overloop bleef ze staan om na te denken over de situatie. Het had geen zin om haar vader bang te maken. Zijn nacht was toch al onrustig. Ze zou door haar slaapkamerraam de straat in de gaten houden en de voordeur opendoen voor de politie voordat ze konden aankloppen. Ze zou hen meenemen naar de keuken en daar met hen praten. Zachtjes.

Eve gluurde om de hoek van de slaapkamerdeur. Duncan was er niet.

‘Pap?’

Ze deed het licht aan.

Hij was er nog steeds niet.

Shit.

Ze controleerde de andere slaapkamers en de badkamer, en holde toen haastig naar beneden.

Daar was hij ook niet.

Ze controleerde alle kamers nog een keer en riep zijn naam. De sandwich lag nog steeds in het broodtrommeltje op de keukentafel. De achterdeur zat op slot, maar Duncan Singer was niet in het huis.

Eve bleef in de gang staan en dacht na. Heel hard.

Langzaam maar zeker werd ze overmeesterd door een ongerust gevoel.

Had ze de voordeur achter zich op slot gedaan toen ze naar buiten sprintte?

Ze dacht het niet…

Had ze hem zelfs wel dichtgedaan?

Ze kreeg een prikkend gevoel in haar nek. Ze had de deur opengegooid en was pijlsnel naar buiten gerend, omdat ze de moordenaar dolgraag te pakken wilde krijgen.

En toen ze terugkwam, had de deur nog steeds opengestaan.

Lieve god.

Duncan kon zomaar naar buiten zijn geslenterd zonder zelfs maar in de gaten te hebben dat hij buiten was.

En hij kon werkelijk óveral naartoe zijn gelopen…

Eve holde gejaagd naar de voordeur en stak haar hand uit naar het handvat, maar trok hem toen abrupt terug alsof ze hem had gebrand.

Doe de deur niet open.

De moordenaar kon ergens buiten zijn. Zelfs Huw Rees dacht dat. Maar ze moest haar vader zoeken! Hij was buiten in de sneeuw. In zijn pyjama!

Ze draafde naar de keuken om de zaklamp te halen, en trok haar jas en regenlaarzen aan. De laarzen waren vanbinnen steenkoud, zelfs nog kouder dan haar voeten, maar ze durfde geen seconde tijd te verspillen door eerst sokken te gaan halen. Ze stopte haar gsm in de zak van haar jas en pakte het tennisracket dat nog steeds tegen de muur geleund stond.

Ze legde haar hand op de deurklink, klaar om hem omlaag te duwen.

Toen haalde ze diep adem en…

Deed de deur niet open.

In plaats daarvan staarde ze zonder iets te zien met gefronste wenkbrauwen naar de rug van haar hand. Liet ze iets uit haar onderbewuste naar boven komen. Iets belangrijks. Iets wat hier niet thuishoorde.

Ze snoof en rook iets… ánders.

Wat was het?

Wáár was het?

Eve draaide haar ogen langzaam naar rechts en voelde dat haar maag zich omkeerde als bij een bloedstollende bioscoopfilm.

Hoe was dat mogelijk?

Op de haltafel stond een brandende Yankee-geurkaars.

34

‘Het is mijn schuld,’ zei Eve dof.

‘Het is helemaal niet jouw schuld,’ zei Joe.

‘Hij gaf me een keus,’ zei ze. ‘Het spel meespelen of hem kwaad maken.’

‘En jij hebt gekozen voor…’

‘Drie keer raden.’ Ze snoot haar pijnlijke, opgezwollen neus in een papieren zakdoekje.

Joe en zij zaten op de bank, en hoofdinspecteur Rees en inspecteur Marr zaten in de versleten leunstoelen aan weerszijden van de open haard.

Huw Rees had het onverzorgde, naar koffie geurende uiterlijk van een overwerkte man. De zaak-Layla Martin was uitgedijd van één brute moord tot iets wat veel verder reikte en hij was de spil van het onderzoek. Hij zag eruit alsof hij sinds november niet meer had geslapen.

Hij had niet tegen Eve gezegd dat het níét haar schuld was en ze waardeerde zijn eerlijkheid.

Joe stak een hand uit naar die van haar. ‘Ik zou het wel fijn hebben gevonden als je me had verteld over je vader,’ zei hij zacht. ‘Dan had ik kunnen helpen.’

Eve schudde haar hoofd. ‘Niemand kan hem helpen.’

‘Niet hém,’ zei Joe. ‘Jou.’

Eve zweeg verbaasd. Het had haar onwaarschijnlijk geleken dat iemand haar situatie zou verdragen; het was nooit bij haar opgekomen dat er misschien wel iemand was die zou willen helpen.

Ze kneep even in Joe’s hand, maar het was inmiddels al te laat.

Inmiddels was ze verantwoordelijk voor de moord op Maddie Matthews én voor de ontvoering van haar vader door een gestoorde gek. Het was wel degelijk haar schuld. Alles was haar schuld. Wat er verder ook gebeurde, met die wetenschap zou ze de rest van haar leven moeten leven.

Ze klemde haar handen om een mok. De thee was op, maar de warmte was nog steeds voelbaar. Het was bijna elf uur ’s avonds, en de Yankee-geurkaars was allang gedoofd en onderzocht op niet-aanwezige vingerafdrukken, maar de geur van sandelhout hing nog altijd in de lucht.

Zo nu en dan liep er een politieagent langs het raam die kwam of juist ging, in uniform, in burger of in een wit papieren pak met wit papieren overschoenen. Ze zeiden dat ze met alles rekening hielden. Ze zeiden dat Duncan Singer al eens eerder was weggelopen en dat hij dat nu misschien ook wel had gedaan.

Eve wist dat ze ernaast zaten en vond het verschrikkelijk dat ze moest toekijken, terwijl zij methodisch alle opties onderzochten.

Er lag sneeuw in de keuken. Uiteraard was het tegen de tijd dat het forensische team arriveerde geen sneeuw meer, maar waren het koude, natte poeltjes. Er lagen er nog meer op de trap, de overloop en naast haar vaders bed, waar iemand moest hebben gestaan voordat hij hem…

Voordat hij hem… ja, wat eigenlijk?

Hem door de sneeuw had weggevoerd? Hem had geslagen? Hem een verdovend middel had toegediend en hem had meegesleept over het tuinpad dat zo brandschoon was geveegd door meneer Elias dat er niet langer sporen op te zien waren die konden worden gevolgd?

‘Laten we geen overhaaste conclusies trekken,’ zei inspecteur Marr, alsof hij het tegen een oud, dom iemand had. ‘Tien agenten doorzoeken op dit moment de buurt.’

‘Als hij gewoon was weggelopen, hadden ze hem nu wel gevonden,’ zei Eve bot. ‘Levend of dood.’

‘Misschien ligt hij wel ergens in een schuurtje te slapen,’ merkte Marr op. ‘Of is hij in een bus gestapt…’

Eve smeet haar mok dwars door de woonkamer. Hij spatte boven de haard in stukken uiteen en liet een Rorschach-patroon van theeblaadjes achter op het behang.

‘Hij heeft me in de gaten gehouden!’ schreeuwde ze woedend. ‘Hij is in mijn huis geweest! Er stond goddomme een Yankee-geurkaars in mijn gang!’

Op haar onverwachte uitbarsting volgde een pijnlijke stilte. Alle bedrijvigheid in het huis werd gestaakt en de drie mannen wisselden een nerveuze blik met elkaar uit, alsof ze stiekem allemaal wisten dat iedere vrouw suikerzoet kon zijn, maar ook explosief als nitroglycerine.

Inspecteur Marr bekeek de afstandsbediening alsof hij er nog nooit eerder een had gezien.

Huw Rees tuurde door de kamer en zei: ‘Is dat een hamster?’

Joe antwoordde dankbaar: ‘Ja.’ Hij stond op om Knabbel uit zijn kooi te halen en overhandigde hem voorzichtig aan Rees. Marr boog zich opeens gefascineerd naar voren om mee te kijken.

Het forensische onderzoek in het huis kwam langzaam weer op gang, maar ditmaal wel rustiger.

‘Mijn kinderen hebben hamsters,’ merkte Rees op, terwijl hij met een grote, eeltige duim over Knabbels kopje streelde.

Eve rilde. Ondanks het vuurtje was ze tot op het bot verkleumd, en ze wist niet zeker of er wel iets bestond wat haar weer kon opwarmen.

‘Hij wist precies wat hij deed,’ zei ze droevig. ‘En wat ik zou doen. Hij wist dat ik jullie het nummer zou laten natrekken. Hij wist dat ik niet zou wachten. Hij wist dat ik als een achterlijke idioot naar buiten zou vliegen. Toen hij me in de telefooncel belde, was dat alleen maar om er zeker van te zijn dat ik daar was. Daarom lachte hij ook en zei hij dat het echt iets voor mij was. Toen begreep ik het niet. Nu wel.’

Er viel een beladen stilte.

Deze keer probeerde inspecteur Marr niet haar het schuldgevoel uit haar hoofd te praten.

‘Mijn vader kan al dood zijn!’ Eves stem haperde en er volgde een sombere stilte.

‘Dat geloof ik niet,’ merkte Huw Rees voorzichtig op. ‘Als hij jouw vader dood wilde hebben, had hij hem hier in huis kunnen vermoorden. Dat zou veel gemakkelijker zijn geweest dan een verwarde volwassen man ’s nachts mee naar buiten lokken en meenemen door de sneeuw, terwijl jij in die telefooncel stond.’

Eve knikte. Dat klonk logisch.

‘Zou ik je om een enorme gunst mogen vragen?’ vroeg ze aan Rees.

Hij spreidde zijn handen en zei: ‘Vragen kan altijd.’

‘Zou je dit alsjeblieft niet aan de media willen vrijgeven? Ik weet dat het hypocriet is, maar de gedachte dat er mensen aan de deur komen, mensen zoals ik…’ Ze werd rood en maakte haar zin niet af.

‘Natuurlijk,’ antwoordde Rees. Ze wierp Joe een opgeluchte blik toe. ‘We hebben hier sowieso te maken met een permanent veiligheidsrisico, dus dat zou contraproductief zijn voor de operatie om jou te beschermen.’

‘Welke operatie?’ vroeg ze.

‘Hij is geobsedeerd door jou, Eve. Daarom wijs ik jou een persoonsbeveiliger toe.’

‘Een bodyguard?’ zei Joe.

‘Dat lijkt me wel zo verstandig.’

Eve deed haar mond open om tegen te sputteren, want dat was nu eenmaal haar standaardreactie, maar deed hem toen weer dicht. Een gespierde privélijfwacht, een beer van een vent die tussen de moordenaar en haar stond, was een geruststellende gedachte in deze onvoorspelbare nieuwe wereld waarin ze blootsvoets en onbezonnen in de sneeuw had gestaan, terwijl een moordenaar haar vader uit zijn bed meenam.

In plaats daarvan knikte ze dus instemmend, en ze zei: ‘Hebben jullie iets gevonden in de telefooncel?’

Inspecteur Marr schudde zijn glimmende hoofd. ‘Een paar vingerafdrukken. Zei jij nou zo-even dat de telefooncel wordt schoongemaakt door een van je buren?’ Hij haalde zijn opschrijfboekje tevoorschijn.

‘Meneer Elias,’ beaamde Eve. Ze was eerder al bij hem langsgegaan om hem te vertellen dat Duncan werd vermist. Ze had er niet bij gezegd dat hij wellicht was ontvoerd door een seriemoordenaar, deels omdat de politie nog niet van dit scenario uitging en deels ook omdat ze zich te diep schaamde om het uit te leggen. Hoewel er geen verse voetafdrukken rondom zijn huis te zien waren, had hij erop gestaan om zijn laarzen aan te trekken en in de achtertuin te kijken, voor het geval dat.

‘Elias, zo heette hij,’ zei Marr. ‘Een nogal apart type.’

‘Hij is erg aardig,’ zei ze beledigd.

‘Goed, we zullen zijn vingerafdrukken afnemen ter vergelijking. Verder hebben we er nu een verborgen cameraatje opgehangen, dus als de moordenaar terugkomt, hebben we meteen een foto van hem.’

Marr zuchtte en zei: ‘Het slechte nieuws is dat hij steeds brutaler wordt.’

Rees glimlachte vaag. ‘Ja, maar het góéde nieuws is dat hij steeds brutaler wordt.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Joe.

‘Als hij meneer Singer heeft meegenomen, is hij aan het escaleren. Wordt hij steeds roekelozer. We weten dat hij graag toeschouwers heeft, dus hij moet zich in het openbaar begeven en als hij roekelozer wordt, zou hij gemakkelijker te vangen moeten zijn. Hij heeft zijn behoefte in mijn hand gedaan.’

Eve knikte en moest Rees’ laatste woorden even laten bezinken voordat ze besefte dat de hamster in zijn hand had gepoept. Ze nam Knabbel haastig van hem over en zette hem terug in zijn kooi. Rees bleef zitten met twee piepkleine zwarte keuteltjes in zijn hand, als een van de wijzen uit het oosten met kostbaarheden van twijfelachtige aard.

‘Sorry,’ zei Eve. Ze overhandigde hem een papieren zakdoekje.

Rees liet de keuteltjes met een vies gezicht in het zakdoekje vallen en veegde zijn hand af. ‘Hoe weet die man waar jij woont?’

‘Dat weet ik niet…’

Eve zweeg abrupt. Haar mond viel open. Ergens helemaal achter in haar brein had een neuraal slaafje al die tijd zitten zwoegen en nu presenteerde het haar zijn bevindingen. Een voorbijflitsende collage van voetstappen, straatlampen en de uitpuilende heg in haar voortuin.

‘O, mijn god,’ zei ze langzaam. ‘Ik weet het wél! Hij is die man die me naar huis is gevolgd!’

‘Wát?’ zei Joe. ‘Wanneer dan?’

‘Een paar weken geleden,’ zei Eve. ‘In de nacht nadat Layla Martin was vermoord. Ik was echt doodsbang. Het was een uur of één in de ochtend, er was verder helemaal niemand te bekennen op straat en hij liep vlak achter me…’ Eve zweeg weer, plotseling bevangen door dezelfde angst die ze ook had gevoeld bij het horen van de voetstappen achter zich en de overtuiging dat ze het nooit zou redden tot haar heg en haar huis.

‘Zo vlak achter me dat hij zijn handen alleen maar hoefde uit te steken om de uiteinden van mijn sjaal te pakken en…’

Iedereen zweeg en stelde zich in gedachten het tafereel voor. De sjaal die werd vastgegrepen, de vrouw die met een ruk achterover werd getrokken, de spanning op de wol, de uitpuilende ogen, het paars aangelopen gezicht, de kille, stille dood…

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Joe.

‘Niets,’ antwoordde Eve schouderophalend. ‘Ik vroeg hem om even met me mee te lopen tot aan mijn huis en dat deed hij.’

‘Wat zeg je nou?’

‘Ik vroeg hem of hij even met me mee wilde lopen tot aan mijn huis, hij zei oké en bracht me tot aan mijn tuinhek.’

‘Heb je een moordenaar gevraagd om je thuis te brengen?’ vroeg inspecteur Marr vol verbazing.

‘Ik wist niet dat hij een moordenaar was!’ Eve bloosde. ‘Ik was alleen. Ik was bang. Ik dacht dat ik zou worden aangevallen. Beroofd. Verkracht. Vermoord. Mijn instinct nam het over.’

‘Jezus,’ zei Joe. ‘Je moet echt eens ophouden met me dingen niet te vertellen!’

‘Kun je de man beschrijven?’ vroeg Rees. Marr klapte zijn opschrijfboekje al open.

‘Niet echt goed. Het was donker, hij had een capuchon op en er zat een sjaal om de onderste helft van zijn gezicht gewikkeld. Van gemiddelde lengte,’ zei ze nadenkend. ‘Slank. Blank. Niet oud, volgens mij…’

‘En zijn haar? Zijn ogen?’

‘Het was donker,’ herhaalde Eve met gefronste wenkbrauwen. ‘Hij kwam heel… gewoon over.’

Marr noteerde met grote letters ‘gewoon’ in zijn opschrijfboekje, klakte met zijn tong en streepte het woord weer door.

Rees slaakte een zucht. ‘Dit werpt een heel ander licht op de zaak. Jij hebt een band met hem. Misschien heeft hij wel het gevoel dat hij op een of andere manier iets dichter bij jou komt door jouw vader mee te nemen.’

‘We hebben helemaal geen band met elkaar,’ zei Eve vinnig.

‘Jawel!’ zei Rees nadrukkelijk. ‘Een band die jij nota bene zelf in het leven hebt geroepen toen je hem vroeg met je mee naar huis te lopen. Daar ben ik van overtuigd, ook al weet ik niet goed hoe. Misschien heb je zijn ego wel gestreeld. Of misschien heb je onbewust geappelleerd aan de maatschappelijke verplichting om iemand die om hulp vraagt te helpen. Misschien heb je wel een beroep gedaan op een diepgeworteld fatsoen…’

‘Fatsoen!’ snoof Joe minachtend.

‘Moordenaars zijn niet de hele tijd gestoord,’ vertelde Rees hem schouderophalend. ‘Als ze dat wel waren, zouden ze gemakkelijk te vangen zijn.’

Hij keek weer naar Eve. ‘Je hebt op een of andere manier een band gecreëerd met deze man die hem van zijn plan deed afwijken, Eve. Hij zag jou opeens als mens, niet langer als slachtoffer. Als je hem niet had gevraagd om even met je mee te lopen tot aan jouw huis, had hij je beslist vermoord. Daar twijfel ik geen seconde aan.’

Opeens twijfelde Eve daar ook niet meer aan.

Ik had eigenlijk dood moeten zijn.

Het was een duizelingwekkende gedachte. Een bevende spiraal van angst, een toevallige ontsnapping en verwondering over de flexibele kloof tussen leven en dood.

Gevolgd door een overrompelende zekerheid…

Als ik dood was geweest, zou mijn vader nu tenminste veilig zijn.

Deel 3

35

17 december

Er stond een tenger, zwart vrouwtje met een weekendtas voor de deur.

‘Hallo,’ zei Eve kortaf. Ze hoopte maar dat de vrouw niets kwam verkopen en haar niet wilde bekeren.

‘Hallo,’ zei de vrouw met een vluchtige glimlach, ‘ik ben brigadier Aguda, uw persoonsbeveiliger.’

Eve knipperde met haar ogen en deed haar best om niet te laten merken hoe verbaasd ze was.

Haar bodyguard…

… was een minuscuul…

… klein…

… elfje.

‘O,’ zei ze. ‘Hallo. Kom binnen.’

‘Nee,’ zei Aguda ferm. ‘Dat is uw eerste fout. Ik ben geen politieagent, ik ben een huurmoordenaar die is opgeleid om u met mijn blote handen te doden.’

Eve fronste haar wenkbrauwen en wierp een blik op Aguda’s handen. Die waren eveneens piepklein.

‘Echt waar?’ zei ze weifelend.

‘Het zou zomaar kunnen,’ zei Aguda met een uitdagend knikje. ‘En u zet de deur meteen wagenwijd voor me open zonder me te vragen naar mijn id-kaart en nodigt me uit om binnen te komen. Is dat niet een beetje dom voor iemand die wordt gestalkt door een seriemoordenaar?’

Eve reageerde een beetje geïrriteerd.

‘De moordenaar is geen vrouw,’ zei ze. ‘En ook niet zwart.’

‘Maar misschien heeft de moordenaar wel een handlanger. Of een vriendin. Een ingehuurde actrice. Een of andere onbekende die hij van de straat heeft geplukt en met de dood heeft bedreigd als ze niet precies doet wat hij zegt?’

‘Allemachtig!’ zei Eve. ‘Is dat niet een beetje erg vergezocht?’

Aguda haalde haar schouders op. ‘Hetzelfde zou je ook kunnen zeggen van het doorsnijden van iemands ruggengraat tijdens een film met Liam Neeson.’

‘Dat is inderdaad zo,’ zei Eve. ‘Goed, zou ik in dat geval dan eerst uw id-kaart mogen zien?’

Aguda glimlachte goedkeurend en toonde haar id-bewijs. ‘Ik ben hier om u te beschermen, mevrouw Singer, maar u kunt zelf ook het nodige doen om uzelf te beschermen.’

‘Zegt u alstublieft Eve.’

‘Oké,’ zei Aguda, maar ze zei niet hoe Eve haar moest noemen.

Eve deed de deur nu verder open. Brigadier Aguda kwam de gang in en keek met een professionele blik om zich heen.

‘Hoofdinspecteur Rees heeft me verteld dat je een goed instinct hebt, dus dat zou mijn werk een stuk gemakkelijker moeten maken.’

‘Mooi,’ zei Eve.

‘Verkouden?’ vroeg Aguda.

‘Misschien wel. Ik hoop dat ik u niet aansteek.’

‘Ik word nooit ziek,’ zei de agent trots. ‘Ik ben al zeven jaar niet ziek geweest. Nog geen kuchje.’

Eve zei: ‘Wauw,’ ook al leek het haar niet echt gezond om nooit ziek te zijn. Terwijl Aguda opname- en afluisterapparatuur op de vaste telefoon installeerde, zette Eve thee.

Ze hielden allebei van een sterke bak. Sterk en zoet. Omdat ze verder niet veel met elkaar gemeen hadden, zaten ze in een onbehaaglijke stilte aan de keukentafel hun thee te drinken.

‘Ik snap dat het lastig kan zijn om een vreemde in huis te hebben,’ merkte Aguda op, ‘maar ik hoop dat je niet het gevoel hebt dat je privacy wordt aangetast.’

Je komt bij mij in huis wonen, dacht Eve bij zichzelf. Natuurlijk wordt mijn privacy daardoor aangetast. Ze antwoordde echter diplomatiek: ‘Het is vast niet voor lang.’

‘Ik hoop het niet,’ zei Aguda.

Daarna kon Eve niet één ding meer bedenken om te zeggen, ook al waren er heel wat dingen die ze níét kon zeggen.

Ze tuurde over de rand van haar mok naar de kleine handen en slanke polsen van brigadier Aguda.

Slank was niet echt het goede woord.

‘Breekbaar’ leek beter van toepassing.

De agent stond op en slenterde langzaam door de ruimte.

En ze is ook nog eens heel klein! dacht Eve. Ze kon onmogelijk langer zijn dan 1 meter 50. Een seriemoordenaar die brigadier Aguda tegenover zich vond, hoefde haar alleen maar op te pakken en opzij te zetten om verder te kunnen gaan met zijn krankzinnige reeks moorden.

Aguda deed de achterdeur open en inspecteerde de sloten. ‘Yale en een nachtslot,’ zei ze. ‘Dat is goed.’

‘Ja,’ zei Eve.

‘Maar geen ketting.’

‘Nee,’ zei Eve. ‘Er komt nooit iemand aan de achterdeur.’

‘Seriemoordenaars wel,’ zei Aguda. ‘We zullen een ketting aanbrengen.’

De kleine vrouw zette haar inspectietocht voort. Ze haakte tijdens het lopen de glimmende handboeien los die aan een hangertje achter aan haar spijkerbroek hingen en speelde ermee. Een telkens opnieuw herhaalde zwaai van haar pols die de boeien met één behendige, geoefende beweging open- en weer dichtklikte.

TrrrrrT.

TrrrrrT.

Een bekend geluid uit honderden gevangenisfilms en op een vreemde manier hypnotiserend.

Eve vroeg zich af of Aguda soms probeerde haar te intimideren en haar kaak verstrakte.

Ik kan haar makkelijk hebben, dacht ze bij zichzelf.

Het klonk best stom, zelfs in haar gedachten. Eve had nog nooit met een andere vrouw gevochten en kon bijna niet geloven dat ze nu een inschatting probeerde te maken van hoe het haar in zo’n gevecht zou vergaan. Maar ze zat zich verdomme ook zo waanzinnig te ergeren! Als Aguda de enige politiebeveiliging was die ze kreeg, wilde Huw Rees haar kennelijk dood hebben! Eve torende boven haar uit en was minstens tien kilo zwaarder dan zij.

Vergeleken met brigadier Aguda voelde Eve zich een reus.

En ook nog eens dik…

Aguda deed een raam open en een brok ijskoude lucht glipte de keuken in.

‘Geen sloten?’ vroeg ze.

‘Nee.’

‘Op geen enkel raam?’

‘Nee,’ zei Eve nogmaals. Ze kwam hierdoor nogal dom over en zou niets liever doen dan de rollen omdraaien. Toegegeven, ze had inderdaad geen sloten op de ramen. Maar wat maakte dat nou uit? Zij was ook geen expert op het gebied van sloten, alarmsystemen en seriemoordenaars. Brigadier Aguda was dat wél. Zij was degene die was gestuurd om Eve te beschermen tegen een mogelijke aanval door een gestoorde psychopaat en nu stond ze de sloten te inspecteren als een lid van de vrijwillige buurtwacht met Eve als een onnozele bejaarde. Moest Aguda niet de ergste scenario’s met haar doornemen? Een paniekkamer inrichten? Een ontsnappingsroute vaststellen?

Ze kwam tot de conclusie dat Aguda niet alleen klein was, maar ook nog eens bar slecht in haar werk. Welke kwalificaties had ze eigenlijk? Hoeveel ervaring?

Ze zou het haar vragen. Verdomme nog aan toe! Ze had het recht om te weten hoeveel mensen Aguda al had beschermd en bij hoeveel mensen dit niet was gelukt. Hoeveel van hen er waren ontvoerd of vermoord tijdens haar piepkleine aanwezigheid. Ze wilde percentages horen. Ze wilde cijfers weten. Ze moest zelf een risico-inschatting maken. Wellicht kwetste ze daarmee de gevoelens van de agent, maar het was wel háár leven dat op het spel stond. Eve besloot om al haar journalistieke vaardigheden aan te wenden om aan de benodigde informatie te komen. Ze zou rustig beginnen en Aguda met de lastige vragen overvallen wanneer ze er niet op was beducht.

Ze schraapte haar keel, koos haar woorden zorgvuldig en zorgde ervoor dat haar stem luchtig klonk. ‘Hoe bent u eigenlijk in dit werk terechtgekomen, brigadier Aguda?’

Aguda glimlachte. ‘Omdat ik zo klein ben, bedoel je?’

‘Is dat zo?’ Eve bloosde.

‘Maak je daar maar geen zorgen over,’ zei Aguda. ‘Ik heb een zwarte band in kickboksen en karate, ik heb een specialistische rijopleiding met uitwijktraining gevolgd, ik ben ervaren op het gebied van contraterrorisme, persoonsbeveiliging, abnormale psychologie, woningbeveiliging, surveillance en contrasurveillance, reddings- en bergingswerkzaamheden, en mobiele medische verzorging en reanimatie, en heb als onderhandelaar successen geboekt bij verschillende gijzel- en conflictsituaties.’

‘O, maar ik maak me ook geen zorgen, hoor,’ merkte Eve op. ‘Totaal niet, zelfs.’

‘Mooi,’ zei Aguda. ‘Want als mijn lengte je wél dwarszit…’

‘Wat absoluut niet het geval is!’

‘… onthou dan maar dat ik een gigantisch pistool bij me draag.’

‘Echt?’ zei Eve weifelend. ‘Waar dan?’

Aguda stak een hand achter haar rug en haalde deze weer tevoorschijn met daarin, als bij toverslag, een pistool. ‘Hier.’

Ze legde het wapen tussen hen in op tafel. Het was gestroomlijnd, matzwart en enorm dreigend.

Eve staarde een onwerkelijk moment lang naar het échte pistool waarmee écht mensen konden worden gedood. Toen zette ze haar thee met een harde klap neer, en ze zei: ‘Nou, godzijdank!’

Ze begonnen allebei te lachen.

Toen ze waren uitgelachen, zette Aguda vers water op en vertelde ze Eve dat ze Emily heette.

Emily Aguda had er veel langer over gedaan om brigadier te worden dan nodig was.

Dat kwam doordat ze zwart was.

Niet dat dit iets negatiefs was, hield ze zichzelf altijd voor, hooguit ondoordacht.

Hoewel ze tijdens haar studie als vrijwilliger bij de politie had gewerkt en met prachtige cijfers was afgestudeerd in de rechten aan de universiteit van Reading, had ze tijdens haar eerste jaren bij het Metropolitan-politiekorps als een dierentuindier opgesloten gezeten achter het raampje van de balie op het bureau, waar haar ras en sekse als een soort visitekaartje dienden, zodat iedereen kon zien dat de Met als organisatie absoluut niet racistisch of seksistisch was.

Uiteraard was de Met dat wél en dat was ook precies de reden dat de politieleiding er zo op gebrand was geweest om Emily Aguda in die publieke rol aan de balie te houden: omdat ze daarmee twee vliegen in één klap sloegen.

God verhoede dat ze iemand anders voor die rol moesten zoeken.

Hoewel ze het heerlijk vond om het eerste politieaanspreekpunt voor burgers te zijn en heel wat bizarre, spannende momenten had meegemaakt, had Emily Aguda bijna niet kunnen wachten tot ze in de hiërarchie kon opklimmen naar een functie waarin haar intelligentie werd uitgedaagd in plaats van in slaap gesust door de dagelijkse sleur van hooguit zijdelingse betrokkenheid bij het onderzoeksproces.

Toch zou ze wellicht gedoemd zijn geweest om tot haar pensioen achter dat balievenster te blijven zitten als ze niet was aanbevolen voor promotie door een hogergeplaatste politieman die ze eigenlijk nooit had gemogen, juist vanwege zijn racisme, seksisme en algehele mensenhaat.

Grappig hoe het balletje kon rollen in het leven.

Dankzij die eikel had Emily Aguda het dus uiteindelijk tot agent in burger geschopt, en haar intelligentie en kalme houding in stressvolle situaties hadden ervoor gezorgd dat ze al snel werd bevorderd tot brigadier. Wel had ze in de gaten gekregen dat haar late start haar carrièrevooruitzichten altijd zou blijven achtervolgen. Waarom zou je een dertigjarige vrouw tot inspecteur bevorderen als je in plaats daarvan ook een vijfentwintigjarige man kon bevorderen? Een vijfentwintigjarige man die bovendien nooit zwanger zou worden? Niet dat Emily van plan was om ooit zwanger te worden, maar promoties draaiden tegenwoordig net zo goed om statistieken als om poppetjes. Het ging erom zo veel mogelijk waarde te krijgen voor de door de burger opgehoeste belastingcenten voordat diezelfde burger een aangenaam pensioen diende te betalen uit hetzelfde uitgeknepen fonds.

Als eeuwige pragmatist had Emily Aguda zich voorgenomen om niet de strijd aan te gaan met haar talloze concurrenten voor een toppositie, maar in plaats daarvan ergens halverwege de politieladder een niche voor zichzelf te creëren. Ze was altijd sportief en sterk geweest voor iemand met haar lichaamsbouw: 1 meter 50 en vijfenveertig kilo schoon aan de haak. Ze deed al sinds haar zevende aan kickboksen en sinds haar tiende aan voetbal. Ze was er nog goed in ook; ze was zelfs ooit benaderd voor Arsenal Ladies en had de zomer van haar veertiende jaar sloten melk gedronken en met gewichten getraind alsof ze die luie botjes van haar daarmee kon laten geloven dat ze nog een beetje moesten doorgroeien.

Wat ze dus niet deden.

Tijdens haar lange, symbolische jaren op het politiebureau van Lewisham was het Emily opgevallen dat er een nijpend tekort was aan hooggekwalificeerde vrouwelijke agenten in burger voor persoonsbeveiliging van getuigen, vips of bedreigde burgers. En dat terwijl vrouwen vaak degenen waren die werden bedreigd.

Zodra ze eenmaal een gat in de markt had ontdekt, doorliep Emily alle mogelijke extra trainingen die de Met te bieden had, plus een aantal andere, om het gat te kunnen dichten. Haar lichamelijke fitheid en vechtsportervaring kwamen haar daarbij goed van pas; daarnaast was ze behendig en agressief achter het stuur, en bleek ze ook nog eens een topschutter te zijn. Eigenlijk vond Emily het zelf een tikje verontrustend om te merken dat ze gek op vuurwapens begon te worden, terwijl ze juist altijd een vurig tegenstander was geweest van een gewapende politiemacht.

Tegenwoordig hoorde het gewoon bij haar werk.

Gelukkig maar voor haar schietgrage handjes!

Aguda had tijdens haar werk nog nooit een schot gelost en hoopte maar dat het ook nooit nodig zou zijn, maar ze oefende ijverig, omdat er levens van konden afhangen, en haar bedrevenheid met vuurwapens vormde de zoveelste pijl op haar prestatieboog.

In nog geen drie jaar tijd had Emily Aguda het gat in de markt zo stevig gedicht dat zij de eerste was die werd benaderd voor de persoonlijke beveiliging van kwetsbare vrouwen of vrouwen die in de publieke belangstelling stonden. Binnen vijf jaar hielp ze ook mee met het coördineren van de werving van andere vrouwelijke agenten om dezelfde rol in de rest van Groot-Brittannië op zich te nemen.

Toch vond ze in haar werk niets zo bevredigend als praktijkopdrachten waarbij haar intellectuele, intermenselijke en fysieke gaven naadloos konden worden gecoördineerd om elke mogelijke dreiging te slim en te snel af te zijn.

Sinds ze de taak van persoonsbeveiliger uitvoerde, had ze al een poging verijdeld om een minister te ontvoeren, een man met een machete uitgeschakeld die van plan was zijn ex-vrouw te onthoofden, en helemaal in haar eentje twee overvallers ontwapend en gearresteerd die in het bezit van messen en tiewraps het huis van de presentator van een controversieel praatprogramma op televisie waren binnengedrongen. Toen de back-up arriveerde, hadden ze de lastigste van de twee mannen onder een bank aangetroffen. En ook geen kleine bank: een gigantische leren driezitsbank met ingebouwde voetsteunen. De man had later nog zonder succes geprobeerd de Met aan te klagen. In de rechtszaal had Aguda, die op een kistje had moeten staan zodat de jury haar goed kon zien, toegegeven dat ze de bank op hem had laten vallen, maar volgehouden dat dit niet ‘van grote hoogte’ was gebeurd.

De dag na het verijdelen van de poging tot ontvoering en voordat ze na de allerlangste dienst van haar leven naar huis kon gaan, had brigadier Frank Sallis haar meegenomen naar de mannentoiletten op de derde verdieping van het hoofdbureau om haar te laten zien dat iemand op de muur van een van de hokjes had gekrabbeld: aguda heeft ballen, en ze had triomfantelijk een zeldzaam traantje weggepinkt. Emily Aguda maakte zich dus geen zorgen over Eve Singers zichtbare gebrek aan vertrouwen.

Ze was eraan gewend dat mensen haar onderschatten.

Dat was juist haar grootste kracht.

36

Duncan Singer werd wakker op een koude, donkere plek die niet zijn slaapkamer was. Zijn hoofd was gehuld in een zachte stoffen zak en deed pijn, en hij had een raar chemisch smaakje in zijn mond. Zijn handen zaten op zijn rug vastgebonden, waardoor zijn schouders pijnlijk stijf aanvoelden.

‘Maggie?’

Het katoen van de zak streek zacht langs zijn gezicht, en bewoog bij elke ademhaling heen en weer tegen zijn lippen. Het was er vochtig vanwege de condens. Condens was de pest voor elektrische bedrading. Mevrouw Cole had een condensprobleem. Vandaar de nieuwe bedrading.

‘Mággie?’

Hij draaide zich van zijn zij op zijn rug, maar dat deed pijn aan zijn handen, dus liet hij zich de andere kant op rollen, maar toen stootte hij zijn neus tegen de plint. De harde vloer was van hout; de muur was gestuukt en de plinten waren heel dik. Dat voelde hij met zijn neus. Het waren niet zijn eigen plinten. Zijn eigen plinten waren eenvoudig; deze waren luxe.

Duncan trok zijn hoofd terug en wachtte tot er iets gebeurde.

Hij bewoog zijn vingers heen en weer, omdat ze gevoelloos werden.

Hij had honger.

‘Maggie?’ riep hij. ‘Waar ben je?’

Ze hoorde hem niet.

‘Maggie!’ riep hij, iets harder nu. ‘Zou ik misschien een sandwich mogen?’

‘Wie is Maggie?’

‘Mijn vrouw,’ zei Duncan. Hij had niemand aan horen komen, maar toch was er iemand. Een man die zijn handen onder zijn oksels stak en hem omhooghees tot hij rechtop zat.

Hij wist niet hoe ver de muur bij hem vandaan was, dus hij leunde niet naar achteren. In plaats daarvan kruiste hij zijn benen over elkaar als een padvinder. Het voelde alsof het jaren geleden was dat hij dat voor het laatst had gedaan en het was toen beslist gemakkelijker geweest. Maar na een tijdje lukte het hem toch.

‘Ik heb barstende koppijn,’ zei Duncan.

‘Ketamine,’ zei de man. ‘Een middel dat door dierenartsen wordt gebruikt.’

‘Tegen hoofdpijn?’

‘Voor honden.’

‘O,’ zei Duncan. ‘Wij hebben een hond. Hij laat vreselijke scheten.’

‘Ik ga je handen losmaken,’ zei de man. ‘Blijf van je blinddoek af.’

‘Oké,’ zei Duncan.

Er klonk een knipje en Duncans handen vielen een voor een slap op hun knokkels op de grond, zo gevoelloos dat hij ze in het begin niet eens kon bewegen.

‘Au,’ zei hij.

‘Dat zal best,’ zei de man, die nu wegliep. Heel ver weg. De voetstappen stierven weg, maar de echo werd luider.

Het was vast een grote ruimte.

‘Waar ben je?’

De man gaf geen antwoord.

Duncan bewoog zijn handen langzaam naar voren en wreef over zijn polsen. ‘Maggie?’

Hij ving een zacht geluid op van iets wat werd verschoven over de houten vloer. Een kort, schrapend geluid. Toen kwamen de voetstappen terug naar Duncan, maar ditmaal zwaarder. Langzamer.

Duncan voelde dat de man achter hem ging staan.

‘Goed,’ zei de man. ‘Nu mag je de blinddoek afdoen.’

Duncan tilde langzaam de voorkant van de zak op, zodat hij eronderdoor kon gluren.

Hij bevond zich in een enorme kamer.

Een zaal haast.

Door de hoge ramen kwam het vroege-ochtendlicht naar binnen dat een lichtoranje gloed op de kersenhouten vloer wierp. Duncan knipperde met zijn ogen tegen het licht en bromde verbaasd.

In het midden van de ruimte lag een complete stad.

Rondom een majestueus modern stadion stonden wolkenkrabbers, flatgebouwen, gasbedrijven, speeltuinen en rijtjeshuizen met daartussen besneeuwde velden en woekerende plukken groen, allemaal in silhouet tegen de opkomende zon, die prachtige schaduwen over de straten en parken wierp waar mensen haastig naar hun werk gingen, hun hond uitlieten of in een groepje kletsten en koffiedronken.

Alles in miniatuur.

Net als de miniatuurstadjes die hij als kind had bezocht. Maggie en hij hadden Eve en Stuart meegenomen naar zo’n stadje ergens aan de zuidkust. Kerken die tot aan zijn heup kwamen met een piepkleine blikken weerhaan erbovenop; miniatuurboeren die speelgoedkoeien verzorgden. Een muziektent in een park en een tuba ter grootte van zijn duim.

Het was fantastisch.

Maar het was onmogelijk.

Duncan deed zijn ogen dicht en weer open.

Zodra ze aan de ruimte en het licht waren gewend, zag hij dat hij zich inderdaad had vergist. Voor hem lag geen stad, maar een verzameling losse onderdelen: witte stukken omhulsel, plastic slangen, schakelaars, relais en bundels elektriciteitsdraden die een dubbelrol vervulden als struiken en bomen.

Het enorme stadion in het midden van de stad was een metalen cilinder met honderden ronde raampjes…

‘Is dat…’ begon hij, maar toen zweeg hij. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Is dat een wasmachine?’

De man achter hem schuifelde even heen en weer.

‘Ja!’ Hij klonk verrast.

Het licht veranderde voortdurend en nu was alles veel duidelijker te zien, maar Duncan begreep wel waarom hij eerst had gedacht dat het een stad was. Een kleine stad met een zilverkleurige trommel als stadion, bomen en struiken van koperdraad, en moeren en bouten als mensen met schroeven als honden. Zijn aanvankelijke visioen vervaagde in het zonlicht, net het mythische Brigadoon, maar hij vermoedde dat het de volgende dag misschien wel zou terugkeren, en de dag daarna weer, en de dag dáárna ook.

‘Ik kan haar wel voor je in elkaar zetten,’ zei hij. ‘Als alle onderdelen er tenminste nog zijn.’ Hij liet zijn blik over de onderdelen glijden en zocht met gefronste wenkbrauwen naar iets. Iets wat duidelijk ontbrak, in elk geval in zijn ogen.

Iets groots…

Opeens wist hij het. ‘Waar is het contragewicht?’

‘Hier,’ zei de man.

Duncan keek op.

De man hield een blok beton van zo’n twintig kilo in de lucht… pal boven zijn hoofd.

‘Ach.’ Duncan glimlachte weemoedig. ‘Een Hotpoint.’

37

Na een avondmaal van vissticks en witte wijn keken Eve en Aguda samen naar Real Housewives of Orange County. Eve werd zich van twee dingen bewust: ten eerste dat How It’s Made zo erg nog niet was, en ten tweede dat ze al twee jaar niet meer echt had gekookt en dat haar vader, waar hij ook was, wellicht de Engelse ziekte kon toevoegen aan zijn lijst van door zijn dochter veroorzaakte ellende. Zodra hij weer thuis was, zou ze elke dag verse groente kopen en rood vlees vanwege het ijzergehalte. Zodra hij weer thuis was, zou ze haar vrije dagen opnemen en tijd met hem doorbrengen in het park of aan zee. Zodra hij weer thuis was, zou ze nooit meer wensen dat hij dood was…

Zodra hij weer thuis was.

Ze dronk haar glas witte wijn leeg en zei: ‘Zeg, laat me dat trucje met die handboeien eens zien.’

‘Welk trucje?’

‘Dat trucje van jou. Wat je de hele tijd doet.’

Aguda glimlachte en haakte de handboeien los van het hangertje aan haar spijkerbroek. ‘Bedoel je dit?’

Een behendige polsbeweging en de handboeien waren open. Een tweede beweging en ze vielen met een nadrukkelijk klikje weer dicht.

Eve fronste haar wenkbrauwen. ‘Laat het nog eens zien!’

Ze was aangeschoten, maar Aguda was geduldig en na een paar uur was Eve nuchter en beheerste ze het trucje ook, al was ze een stuk langzamer. Ze zwaaide de handboeien open en klikte ze dicht om haar eigen pols.

Het was verslavend.

Na een tijdje gaapte Aguda onderdrukt, en ze zei: ‘Ik ga maar eens naar bed.’

Eve bracht haar naar Stuarts kamer, die ze moest delen met oude Top Gear-troep en de helft van een model van de rms Titanic op een schaal van 1:24 dat hij had gebouwd via een van die belachelijke tijdschriften. Hij had het project pas opgegeven nadat hun vader hem er behulpzaam op had gewezen dat het Stuart voor 5,99 pond per wekelijks deel bijna net zoveel zou kosten om het schaalmodel in zijn slaapkamer te bouwen als het echte schip had gekost.

Ze ging zelf ook naar bed, maar kon niet slapen. Ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit nog zou slapen. Ze durfde haar ogen niet dicht te doen vanwege de beelden van haar vader, bang, koud, verward, gewond…

… dóód…

… die dan als een horrorfilm door haar hoofd schoten.

Als ze haar ogen dichtdeed om de beelden buiten te sluiten, zou dat aanvoelen alsof ze hem in de steek liet totdat ze er zelf weer aan toe was om wakker te worden en zich bij hem te voegen.

In zijn hel.

Ze kon Stuart natuurlijk bellen.

Eigenlijk móést ze Stuart bellen. Maar ze durfde het gewoon niet.

Als ze eerlijk was, schaamde ze zich zo diep dat ze hem niet durfde te waarschuwen. Er zou nog genoeg tijd zijn om hem te vertellen wat er was gebeurd wanneer ze Duncan eenmaal hadden teruggevonden.

En als ze Duncan niet vonden…

Eves keel werd zo stevig dichtgeknepen dat haar verdriet alleen nog maar als een schril fluitje kon ontsnappen.

Kom alsjeblieft naar huis, pap. Het spijt me echt ontzettend. Het is allemaal mijn schuld. Alsjeblieftalsjeblieftalsjeblieft, kom terug naar huis.

Haar mobieltje ging over.

Aguda stond binnen een seconde alert en aangekleed bij haar deur alsof ze de hele tijd op wacht had gestaan op de overloop.

onbekend nummer.

Eve staarde naar haar gsm alsof het ding haar elk moment kon bijten. Wat wilde hij? Wat zou hij zeggen? Wat zou zij zelf zeggen?

Ze wist het werkelijk niet.

‘Neem maar op,’ zei Aguda rustig.

Ze nam op.

‘Hallo, Eve.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. Het was de moordenaar niet. De stem kwam haar wel bekend voor…

‘Guy?’

‘Hoi.’

Ze keek hoofdschuddend naar Aguda en haar miniatuurbodyguard trok zich geruisloos terug.

‘Waarom bel je me in vredesnaam?’

‘Nou, ik heb informatie voor je,’ zei Smith hooghartig, ‘maar als je zó gaat doen…’

‘Ik ben gewoon ontzettend geschrokken.’

‘Waarom?’

‘Omdat het al laat is, Guy! Ik lag al in bed!’

‘Het is pas halftien. Hoe oud ben jij nou helemaal? Vijftig?’

Ze had het liefst meteen de verbinding verbroken. Een beetje stomme spelletjes zitten spelen, terwijl haar vaders leven in gevaar was. Hier had ze echt geen tijd voor!

Maar hij had haar nog nooit eerder gebeld. En in zijn stem klonk iets wat Eve aan het aarzelen bracht. Het was niet het gespeelde zelfvertrouwen dat ze van Guy Smith kende, maar iets nieuws. Iets overdreven vriendelijks en zelfvoldaans dat haar aan de telefoon gekluisterd hield, ook al zei haar ervaring haar dat ze gewoon moest ophangen.

‘Het spijt me, Guy,’ zei ze behoedzaam.

‘Nou, vooruit dan maar,’ zei hij toegeeflijk. ‘Kom naar yo! Sushi op Paddington Station.’

‘Wanneer?’

‘Nu meteen.’

‘Dat gaat niet, Guy. Ik ben met iets bezig.’

‘Je bent helemaal niet met iets bezig. Je lag immers al in bed? Alleen, neem ik aan.’

‘Hou toch je kop.’ Eve nieste en veegde met een van pijn vertrokken gezicht haar neus af met een papieren zakdoekje.

‘Heb ik je aangestoken?’ vroeg Guy lachend.

‘Ja.’

‘Beroerd, hè?’

‘Ja.’

‘Nou, je zult je nog beroerder voelen als je dit mist,’ zei hij zelfverzekerd. ‘Zo beroerd als de spreekwoordelijke hond.’

‘Waarom doe je zo geheimzinnig? Kun je het me niet gewoon meteen vertellen?’

‘Nee,’ zei Guy. ‘En aangezien ik jou een gunst verleen, mag je best een beetje aardig tegen me zijn.’

‘Wat bedoel je met aardig?’

‘Precies wat ik zeg: aardig.’

Eve kneep achterdochtig haar lippen op elkaar. ‘Ik ga echt niet met je naar bed, Guy.’

‘Alsof ik dat zou willen!’ Guy lachte en ze bloosde.

‘Goed dan,’ zei ze.

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Goed dan, ik kom eraan. En dank je wel.’

‘Dat is al veel beter,’ zei hij, en hij verbrak de verbinding.

yo! Sushi.

Guy Smith was gek op yo! Sushi. Hij had Eve ooit verteld dat hij altijd daar afsprak met zijn contactpersonen. Eve vermoedde dat het vangen van zijn eigen metroseksuele lunch die op een lopende band voorbij kwam schommelen een of andere oerdrift in hem bevredigde.

Toen Eve rond kwart over tien bij het filiaal in Paddington arriveerde, zat Guy te eten.

‘Ben je alleen?’ vroeg hij.

‘Ja,’ antwoordde ze. Het was min of meer waar. Ze was alleen in het restaurantje, maar Emily Aguda stond buiten te wachten. Ze had geweigerd Eve alleen te laten vertrekken en Eve had beseft dat Aguda haar gewoon zou volgen als ze het toch probeerde.

In plaats daarvan had Aguda haar afgezet in haar politie-Range Rover en bleef ze wachten tot ze Eve weer naar huis kon brengen. Zo’n persoonsbeveiliger was soms best handig.

Guy zat zalm teriyaki te eten en er zat saus op zijn kin. Hij gebaarde met zijn eetstokjes naar zijn bord. ‘Wil je een hapje?’

‘Nee, bedankt, Guy,’ zei ze. ‘Je hebt me jouw verkoudheid al gegeven.’

‘Het doet vast pijn om die opgezwollen neus van jou te snuiten,’ zei hij.

Ze trok quasi zielig een wenkbrauw op en hij lachte. ‘Wat is er in godsnaam gebeurd?’

‘Iemand heeft me geslagen,’ zei ze.

‘Wauw!’ zei hij. ‘Hoe ziet die ander er nu uit?’

‘Wat heb je voor informatie voor me, Guy?’

Guy pakte een schaaltje met California rolls en propte er een in zijn mond. Toen hij antwoordde, zag Eve het ding daar ronddraaien als wit wasgoed met spinaziesokken ertussen.

‘Iets dat jij heel interessant zult vinden.’

‘Iets wát ik heel interessant zal vinden,’ verbeterde Eve hem. Ze wist niet waarom ze dat deed; ze verbeterde nooit de grammatica van iemand anders. Guy Smith haalde blijkbaar gewoon het allerslechtste in haar naar boven.

‘Jij vindt jezelf zeker ontzettend slim, hè?’ zei Guy, terwijl hij de volgende lading wasgoed naar binnen stopte. ‘Jij bent altijd zo verrekt bijdehand.’

Eve zuchtte. ‘Sorry,’ zei ze, en ze meende het nog bijna ook. ‘Ik heb gewoon een rotweek.’

‘Nou, vooruit dan maar,’ zei Guy met een neerbuigend glimlachje. ‘Dan zal ik het je maar vergeven.’

Eve slikte een sarcastische opmerking in en zei: ‘Dank je, Guy. Wat wilde je me nou vertellen?’

Hij zat met zijn eetstokjes het volgende sushihapje op zijn bord achterna en reageerde niet meteen. Toen hij het ding eindelijk te pakken had, tilde hij het op en keek hij haar met een triomfantelijk gezicht aan.

‘Een flyer.’

Eves hart bonsde in haar keel en het bloed beukte tegen haar trommelvliezen, zodat het geroezemoes van het station naar de achtergrond verdween.

‘Een wat?’

Guy stopte de sushi in zijn mond.

‘Een flyer,’ herhaalde hij. ‘Voor een expositie.’

Eve kreeg van schrik bijna niets uit haar geschokte mond. ‘Wáár?’

Guy tikte met zijn eetstokjes op het voorpand van zijn jasje. ‘Hier.’

‘Nee, niet de flyer! Waar is de expositie?’

Hij grijnsde haar in wit met groen toe. ‘Ja, dat zou jij wel willen weten, hè?’

‘Guy, je móét het me vertellen,’ zei ze dwingend.

‘O ja? Ik kan me anders niet herinneren dat jij mij iets hebt verteld over de flyers die jij hebt gevonden.’

Eve werd rood. Hoe wist hij dat van die andere flyers? Huw Rees? Inspecteur Marr? Of was het hele moordonderzoeksteam soms zo lek als een mandje? Ze hadden een deal gesloten! En nu was het zelfs nog belangrijker geworden dat zij degene was die verslag deed van deze moorden! Voor Guy was het gewoon zijn werk, maar voor haar was het een kwestie van leven of dood. Haar vaders leven of dood.

‘De politie heeft een mediastilte ingelast…’

‘Gelul,’ zei hij. ‘Luister, dankzij jou hangt mijn baan goddomme aan een zijden draadje. Sinds de moord op Layla Martin heb ik het hartstikke zwaar. Loop ik steeds achter de feiten aan, mis ik voortdurend dingen. Dan kom ik er opeens achter waarom. Omdat jij een of andere deal hebt gesloten met de politie, zodat je een exclusieve scoop krijgt over de flyers! Dat van die koninklijke baby was gewoon flauwekul!’ Hij schudde zijn hoofd alsof hij bijna niet kon geloven dat zij zich als een verslaggever had gedragen.

‘Moet je horen, Guy, die deal houdt in dat ik er juist géén verslag van zou doen. Ik heb hén op het spoor van de flyers gezet, niet andersom. Ik heb dit juist úít het nieuws gehouden! Die schoft wil dolgraag zendtijd hebben. Als je hem die geeft, ben je medeplichtig.’

‘Medeplichtig?’ zei Guy fronsend. ‘Ik doe alleen maar mijn werk. In tegenstelling tot jou.’

‘Heb je de politie over die flyer verteld?’

‘Doe niet zo stom.’

Hij wilde de laatste California roll oppakken, maar Eve griste het bordje onder zijn eetstokjes weg.

‘Hé!’

‘Luister goed,’ snauwde ze. Toen spande ze zich tot het uiterste in om rustig te praten. ‘Luister, Guy. Twee nachten geleden heeft die klootzak mijn vader ontvoerd. Ik móét weten waar die expositie is, zodat de politie ernaartoe kan gaan voordat de moordenaar hem doodt. Snap je nu waarom dit zo belangrijk voor me is?’

Guy Smiths mond hield even op met kauwen en hij geloofde haar.

Maar al snel geloofde hij haar niet.

‘Leuk geprobeerd, Eve.’

‘Het is echt waar.’

Hij glimlachte. ‘Weet je, ik heb al die tijd gedacht dat jij een betere verslaggever was dan ik, maar nu weet ik dat je alleen maar beter kunt liegen dan ik. Of misschien duik je wel met Huw Rees tussen de lakens.’

‘Ik duik met helemaal niemand tussen de lakens!’ schreeuwde Eve woest, wat haar geïnteresseerde blikken van voorbijgangers opleverde.

Guy zette een bedroefd gezicht op en zei: ‘Wat zielig voor Mike.’

Toen haalde hij met een knipoog zijn portemonnee tevoorschijn. ‘Ik moet even een inhaalslag maken, Eve. Eerlijk is eerlijk, nietwaar? Beschouw dit maar als mijn manier om op gelijke hoogte met jou te komen.’

Hij legde vijftien pond op de balie en liet zich van zijn kruk glijden.

Eve versperde hem de weg. ‘Alsjeblíéft, Guy. Vertel me waar en wanneer het gaat gebeuren.’

Hij glimlachte. ‘Dat is voor mij een weet en voor jou een vraag.’

‘Vertel het dan tenminste aan de politie! De scoop zelf kan me niet schelen, maar ik smeek het je. Ik sméék het je. Die schoft is in mijn huis geweest en heeft mijn vader meegenomen!’

‘Mooi,’ zei hij schouderophalend. ‘Dan heb jij jouw scoop en ik die van mij.’

Eve dook op hem af en probeerde een hand in de binnenzak van zijn jasje te wurmen. Hij ontweek haar met gemak, draaide haar pols ruw om en hield haar hand weg bij de beoogde buit.

Ze stonden even als geliefden dicht bij elkaar met hun gezicht slechts een paar centimeter van elkaar verwijderd. Zijn adem rook naar vis.

‘Ik doe nu ook mee, Eve,’ siste Guy tegen haar, ‘en jij kunt me niet tegenhouden.’

‘Alsjeblieft, Guy,’ smeekte ze, ook al wist ze dat het niet zou helpen.

Hij liet haar hand los en keek op zijn horloge. ‘Nou,’ zei hij, ‘ik moet ergens naartoe, want er gaat een moord plaatsvinden en daar wil ik bij zijn.’

Hij keerde zich om en Eve voelde het bloed wegtrekken uit haar hoofd. Uit haar hart.

Ze greep zijn arm vast.

‘Nu, bedoel je? Is de expositie nu?’

Guy staarde haar glimlachend met zijn grijze ogen aan. ‘Nu ben je heel wat minder lichtgeraakt, hè?’ zei hij. ‘Zo vind ik je veel leuker.’

Hij trok zijn arm los uit haar greep en liep weg.

Eve staarde Guy na die vastberaden door de stationshal wegbeende. Hij keek nog twee keer achterom naar haar en verdween toen door de uitgang die in Praed Street uitkwam.

Ze kon niet achter hem aan gaan. Ze kon zich niet bewegen. Ze voelde zich slap en draaierig, alsof ze elk moment kon flauwvallen. Er ontspon zich een duizelingwekkende nachtmerrie, terwijl de mensen om haar heen boeken en hamburgers kochten of de vertrektijden op de grote borden controleerden. Ze wilde dat ze allemaal stil bleven staan. Ze wilde dat de hele wereld stil bleef staan, zodat ze tijd had om na te denken, tijd om alles beter te plannen dan ze tot nog toe had gedaan, tijd om alles anders te doen. Niet alleen deze dag of week, maar alles in haar hele leven wat naar dat afschuwelijke moment had geleid dat ze wenste dat haar vader doodging; nu zou dat ook gebeuren en ze kon het met geen mogelijkheid terugnemen.

Iemand pakte haar vast bij haar arm en ze schreeuwde het bijna uit.

Het was Aguda.

‘Kom mee,’ zei ze rustig, terwijl ze Eve meetrok.

‘Hij heeft een flyer,’ zei Eve wanhopig. ‘Hij gaat er nu naartoe!’

‘Dat weet ik,’ zei Aguda. Ze sloeg de revers van Eves jas om en liet haar een microfoontje zien ter grootte van een doperwt. ‘Doorlopen.’

‘We hebben een auto nodig!’ Ze stonden aan de andere kant van het station geparkeerd.

‘Dat weet ik. Doorlopen.’

Ze liepen snel naar de uitgang in Praed Street.

‘Daar!’ Eve wees naar het busje van News 24/7 dat met een knipperende richtingaanwijzer naar links bij de stoeprand wegreed.

Aguda trok het portier van een auto open en Eve deinsde achteruit, totdat ze in de gaten kreeg dat het de Range Rover was die daar als bij toverslag was opgedoken.

‘Stap in,’ zei Aguda.

Eve stapte in.

Aguda had iets over een specialistische rijopleiding gezegd, dat wist Eve heel zeker. Wat ze er niet bij had gezegd was dat ze deze blijkbaar had gevolgd aan de Hollywood School voor snelheid, stunts en onpeilbare angst.

Eve wilde eruit en het kon haar eigenlijk niet eens iets schelen of Aguda de auto stilzette om haar eruit te laten. Of vaart minderde. Helaas was een rit in de wild heen en weer slingerende, slippende Range Rover met brullende motor door het net als altijd vastzittende verkeer in hartje Londen de enige manier om Guy Smith bij te houden en haar vaders leven te redden.

Het was alsof je een tijger bij de staart vasthield. Ze moest zich gewoon stevig vasthouden en er maar het beste van hopen.

Met haar vrije hand belde ze Joe om hem te vertellen wat er aan de hand was.

‘Waar zijn jullie?’ vroeg hij.

‘We rijden in noordelijke richting op de… Jezusmina!’ Eve kneep haar ogen dicht om niet haar hele leven aan zich voorbij te zien flitsen toen Aguda keihard op een rood stoplicht af raasde.

Toen Eve haar ogen weer een heel klein stukje opendeed, ontdekte ze dat ze nog steeds leefden en ook nog steeds het busje van News 24/7 in het vizier hadden dat bij het volgende kruispunt reed. Ze wierp een woedende blik op Aguda, maar de agent oogde kalm als een moeder die met een auto vol kinderen op weg was naar school.

Maar dan wel half zo groot.

Haar kinderhandjes en haar voeten met schoenmaatje 35 vlogen harmonieus over de pedalen, het stuur en de versnellingspook om de twee ton wegende 4x4 met een rotgang over de rijbanen vol verkeer te loodsen dat in vergelijking met hen stil leek te staan. Soms stonden ze ook echt stil! In die situaties koos Aguda’s onnavolgbare vooruitziende blik altijd de baan die het hardst opschoot en het snelst optrok zodra het stoplicht op groen sprong.

‘Kun je de sirene niet aanzetten?’ kreeg Eve tussen twee angstige happen naar lucht door nog net uit haar mond.

‘Ik wil niet dat ze in de gaten krijgen dat ze worden gevolgd,’ zei Aguda. ‘We willen niet dat ze stil blijven staan. We willen juist dat ze ons regelrecht naar de moordenaar leiden.’

Zonder haar ogen van de weg af te halen belde Aguda hoofdinspecteur Rees, terwijl Eve intussen naar de zijstraten tuurde om hun positie en richting door te geven. Ze reden nu pal achter hen. Ze konden het busje onmogelijk nog kwijtraken.

Ze namen een flauwe bocht en reden onder een spoorbrug door een heuvel af.

Er kwam iets uit de lucht vallen.

‘Shit!’

Aguda trapte keihard op de rem. De Range Rover maakte een schuiver om een botsing te voorkomen en het zou haar ook zijn gelukt als het nieuwsbusje niet was gaan slingeren en op zijn kant was gevallen, en beide auto’s met het afgrijselijke krassende geluid van een nagel over een schoolbord tegen het tegemoetkomende verkeer in had gejaagd.

Eve zette zich met haar handen schrap tegen het dashboard en deed haar ogen dicht.

38

‘Blijf in de auto!’

Het portier werd dichtgegooid en Eve deed langzaam haar ogen open.

Haar oren gonsden, alsof iemand met een stemvork op haar hoofd had geslagen. Van heel erg ver weg stond iemand te schreeuwen.

Ze keek vragend naar Aguda om uitleg, maar Aguda was verdwenen.

De motorkap van de Range Rover stond tegen de donkere victoriaanse bakstenen van de brug geperst en uit de voorkant steeg stoom op, alsof het een gammele oude brik uit een of andere hillbilly-film was.

Na een tijdje trok de stoom weg en was als in een nachtmerrie de graffiti op de bakstenen plotseling duidelijk leesbaar:

expositie

Eve hapte naar adem alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen en duwde het portier open.

Ze kon er niet uit.

Ze bleef het proberen tot ze besefte dat ze werd tegengehouden door haar veiligheidsgordel. Ze tastte een aantal keer naar de knop voordat ze deze te pakken kreeg en zichzelf kon bevrijden. Zodra haar voeten het wegdek hadden gevonden, begaven haar benen het echter en ze viel op haar knieën op het ruwe asfalt.

Ze zocht steun bij de auto en stond moeizaam op; ze herinnerde zich niet echt hoe ze moest lopen, maar bedacht al doende wat ze het beste kon doen.

Een hand op haar arm. ‘Blijf hier.’

‘Ik moet ernaartoe.’

‘Blijf nou maar hier,’ zei de vrouw nog een keer. ‘Je verkeert in shock.’

Het was een vrouw van middelbare leeftijd in een knalblauwe jas.

‘Ja,’ zei Eve knikkend. ‘Ik verkeer in shock.’

Ze keek om zich heen. Het verkeer stond stil. Er had zich een hele menigte verzameld. Politiesirenes kwamen dichterbij.

Aguda stond bij het nieuwsbusje, of eigenlijk óp het nieuwsbusje, en trok het portier open als het luik van een onderzeeër… Ze stak een hand naar binnen en Eve hield haar adem in.

Guy Smith klom gehavend en bebloed naar buiten, en liet zichzelf heel voorzichtig op de weg zakken.

Emily Aguda had haar kennis van mobiele medische verzorging niet nodig om te weten dat de bestuurder van het busje dood was.

Hij had namelijk geen hoofd meer.

Een brok beton met de omvang van een magnetron was dwars door de voorruit gevlogen en had hem midden in zijn gezicht geraakt. Zijn schouders waren er nog wel en zijn armen ook. Eén slappe hand zat nog altijd om het stuur geklemd. Maar zijn hoofd was tot moes gebeukt en had de binnenkant van de Volvo bedekt met een laag bloedklodders en scherpe witte brokken.

Ze ging rechtop op de zijkant van het busje staan en belde Huw Rees.

‘Met Aguda, hoofdinspecteur. Er heeft een verkeersongeluk plaatsgevonden. Eén dode, één gewonde. Eve Singer mankeert niets.’

‘Houdt het verband met het onderzoek?’

‘Dat is heel goed mogelijk. Degenen die bij het ongeluk zijn betrokken, waren in het bezit van een flyer die van de dader afkomstig zou kun…’

Ze wierp een blik op de spoorbrug. Een mannenhoofd trok zich haastig terug van de reling.

‘Shit!’ Aguda was al van de wagen gesprongen en aan het rennen voordat ze de gedachte volledig had verwerkt. Als ze snel was, bestond er een kans dat ze de man te pakken kreeg en kon ze nu meteen een eind maken aan deze nachtmerrie.

‘Hoofdinspecteur, ik zie een verdachte! Ik ga achter hem aan! Heb ik toestemming om mijn beschermelinge alleen te laten?’

Er viel een echoënde stilte. Haar ogen schoten intussen al heen en weer, op zoek naar de kortste route over het steile talud naar het spoor. Aan weerszijden van de spoorbrug werd de weg versperd door bakstenen muren met daarbovenop een gietijzeren reling die het spoor afschermden en het afval van tientallen jaren tegenhielden.

‘Is Eve Singer veilig?’

‘Er zijn mensen bij haar en er is back-up onderweg.’

‘Ga dan maar!’

Dat deed ze.

Vanaf de straat was er geen route naar boven. Haar razendsnelle brein veranderde in een fractie van een seconde van richting en ze sprintte Lou’s Fish Bar naast de brug in, dwars door de groep geschrokken klanten heen die met hun neus tegen de deur en de ramen gedrukt naar het ongeluk stonden te kijken zonder hun plekje in de rij kwijt te raken.

‘Politie! Kan ik via de achterkant van dit pand bij het spoor komen?’

Een man van middelbare leeftijd in een wit schort – vermoedelijk Lou – tuurde over de roestvrijstalen toonbank en nam haar van top tot teen op.

‘Politie?’ zei hij met half dichtgeknepen ogen.

‘Meneer,’ zei Aguda met haar politiepas in de lucht, ‘ik moet op het spoor zien te komen. En snel ook.’

‘Jij bent veel te klein om van de politie te zijn,’ zei Lou.

‘Meneer!’ Aguda stopte haar pas weg en hief haar pistool op.

Lou liet zich achter de toonbank zakken en zei hees: ‘Via de achterdeur.’

De achterdeur kwam uit op een binnenplaatsje dat was bezaaid met pallets en witte plastic kratten, en levensgevaarlijk vanwege een dunne ijslaag. De muur aan de achterkant was van baksteen en helemaal krom door het jarenlange tegenhouden van het talud.

Aguda stopte het pistool terug in de holster op haar onderrug. Ze sprong behendig op de kratten en daarvandaan op de muur, en beklom de steile helling. De braamstruiken wilden haar daar niet hebben en klauwden als bedelaars naar haar mouwen. Toen ze de takken opzijduwde, scheurde ze haar jas en haalde ze haar handen open. De verse sneeuw stoof alle kanten op toen ze zich rukkend en trekkend naar boven hees.

Eindelijk kwam ze bij het spoor aan.

Daar was helemaal niemand.

Aguda knipte haar zaklamp aan en rende naar het midden van de brug; daar zag ze dat er sneeuw van de brugleuning was geveegd.

De plek waar het betonblok vandaan was gegooid.

Ze bleef abrupt staan om eventuele voetafdrukken niet aan te tasten en tuurde omlaag naar de weg. Ze kon het verkeer dat langs de heuvel naar beneden kwam duidelijk zien. De blauwe zwaailampen die haar back-up aankondigden, baanden zich voorzichtig een weg tussen het vastgelopen verkeer door. De moordenaar had Guy Smith getipt, ongetwijfeld met een locatie ergens in de buurt, en vervolgens gewoon gewacht tot het nieuwsbusje langs kwam rijden.

Dat duidde op een gewaagde, nauwkeurige planning.

Op koelbloedigheid.

Aguda scheen met haar zaklamp over de grond. De sneeuw was hier en daar verdwenen of vies geworden door het roet van passerende treinen, maar de voetafdrukken waren duidelijk zichtbaar, en leidden zowel naar de brugleuning toe als ervandaan. Ze liet de lichtstraal op de duidelijkste ervan schijnen en nam er een foto van met haar gsm, voor het geval dat het weer zou gaan sneeuwen.

Toen stak ze het spoor over om de plek niet aan te tasten en rende ze erlangs met haar ogen op de dunne, vieze sneeuwlaag en het grind eronder gericht, op zoek naar mogelijke aanwijzingen. Beide waren bezaaid met plastic flesjes, hamburgerwikkels, oude kranten en wegwerpluiers.

Wie verschoonde er nu in vredesnaam een baby in de trein en smeet de vieze luier uit het raam?

Kennelijk iedereen.

Toen er een trein ratelend voorbij kwam rijden, drukte ze zich zo plat mogelijk tegen de bakstenen muur, en ze voelde dat de wind haar probeerde mee te trekken.

Daarna rende ze weer verder. Aguda volgde de voetafdrukken van de moordenaar naar een plek ongeveer honderd meter verderop, waarvandaan ze langs het talud naar beneden liepen. Ze liet zich in navolging daarvan langs de helling naar beneden glijden. Aan deze kant van de brug stonden minder braamstruiken en het hek onder aan het talud bestond hier niet meer uit relingen, maar uit een afscheiding van gaas.

Ze klom op het hek, rolde er keurig overheen en liet zich aan de andere kant zachtjes vallen in een verlaten straat met aan beide kanten een lange rij geparkeerde auto’s langs de stoeprand. De straal van haar zaklamp pikte het spoor van de moordenaar al snel weer op. Er trok onmiddellijk een flinke schok door haar heen.

De voetafdrukken leidden niet weg van de plek van het ongeluk. Ze liepen er juist rechtstreeks naar terug.

39

Eve staarde met mat medeleven naar Guy Smith, die in de goot overgaf.

Door de duisternis werd alles nog verwarrender. Er waren wel straatlampen, koplampen en verlichte etalages, maar daardoor werden de ruimtes tussen de lichten juist alleen maar donkerder.

In de verte hoorde ze sirenes, en ze hoopte maar dat ze hun kant op kwamen. Omdat er niemand was die hen tegenhield, reden auto’s langzaam knarsend verder over het puin.

Haar hersens brachten langzaam logica aan in het geheel. Er was iets van de brug gevallen of gegooid wat het busje van News 24/7 had geraakt. Ze wist niet wat het was en het kon haar ook niet schelen. Ricky de cameraman was dood. Dat moest wel, want anders had Emily Aguda de plek van het ongeluk nooit verlaten en zou Guy nu niet overgeven.

De vrouw in de blauwe jas was nog steeds bij haar. Ze raakte ook nog steeds zo nu en dan met een bezitterig gebaar Eves arm aan.

‘Gaat het weer een beetje met je? Kan ik misschien iets te drinken voor je halen? Ben je gewond? Hoe heet je?’

Eve gaf antwoord, maar kon haar eigen stem niet horen en wist dus ook niet wat ze zei.

Guy Smith zat op de stoeprand naast het voorwiel van de Range Rover. Hij leunde met zijn ellebogen op zijn knieën, zodat zijn hoofd en stropdas ertussenin bungelden, en staarde naar zijn eigen plas gerecyclede yo!-sushi.

Eve keek om zich heen naar de ramptoeristen die zich op de stoep hadden opgehoopt. Het was vreemd om het onderwerp van hun belangstelling te zijn, om in het midden van de kring te zitten in plaats van erbuiten te staan en te proberen ertussen te komen. Ze nam de verzameling gezichten vluchtig in zich op, op zoek naar Joe, maar zag alleen maar onbekenden. De meesten van hen hadden hun gsm in de hand en keken niet eens naar haar, maar naar hun schermpje, zodat ze hun vrienden later het gruwelijke bloedbad konden laten zien waar ze op waren gestuit op weg naar de McDonald’s of op de terugweg naar huis na een bezoekje aan de pub.

Eén man zat helemaal onder het bloed en een vrouw stond verschrikt te kijken zonder iets te doen…

Een man stapte van de stoep af en stak de weg over in haar richting.

Niet Joe.

Een heel normale man.

Hij wandelde langs het nieuwsbusje zonder er zelfs maar een blik in te werpen, liep door naar Guy Smith en sloeg hem één keer keihard met een lang, smal, zwart voorwerp op zijn achterhoofd. Eve kromp geschrokken in elkaar. De toeschouwers hapten ontzet naar adem of slaakten een onderdrukte gil, en de vrouw in de blauwe jas sloeg krijsend een hand voor haar mond.

Toen Guy geluidloos voorover tuimelde, sloeg de man hem nog een keer met een enorme zwaai van zijn arm, alsof hij met een golfclub een slang doodde.

Guys dode gezicht landde met een donkere plons op de weg.

De man liet de staaf met een nonchalant ijzeren gekletter vallen en glimlachte naar Eve. ‘Je weet wat je te doen staat,’ zei hij. Toen wandelde hij onder de spoorbrug door weg en werd hij opgeslokt door de duisternis tussen de schittering van de koplampen.

In gedachten was Eve aan het rennen. In haar hoofd sprintte ze achter de man aan, greep ze hem vast bij de achterkant van zijn jas en draaide ze hem met een ruk om, zodat hij zijn evenwicht verloor en op de grond viel; ze drukte haar knie tegen zijn keel, greep zijn haar vast, beukte zijn hoofd tot moes en krijste tegen hem: ‘Waar is hij? Waar is hij, verdomme, gore klootzak die je bent? Waar! Is! Mijn! Vader?’

In werkelijkheid deed ze slechts één stap voordat ze instortte en zich onhandig op één knie liet zakken.

‘Hou hem tegen!’ riep ze schor. ‘Hou hem tegen!’

Niemand hield hem tegen. Wel volgden verschillende mensen hem met het schermpje van hun gsm tot hij uit het zicht was verdwenen.

‘O, mijn god!’ zei de vrouw in de blauwe jas. ‘O, mijn god!’

De moordenaar was weg. Hij was daar bij hen geweest, maar nu was hij weer weg. Haar kans om hem te pakken te krijgen, hem vast te houden, hem te dwingen het haar te vertellen, was verkeken…

Eve kwam wankelend weer overeind en zocht steun bij de Range Rover.

Ze staarde naar het levenloze lichaam van Guy Smith en voelde dat de breekbare vleugels van krankzinnigheid zich langzaam om haar heen vouwden.

Je weet wat je te doen staat.

Dat wist ze inderdaad.

Ze liep op wankelende benen naar het lichaam toe.

Ze haalde haar mobieltje tevoorschijn en begon te filmen.

Ze filmde het opengebarsten achterhoofd met Guys blonde haar, zijn verslapte gezicht op het asfalt en de bebloede ijzeren staaf die daar vlakbij was weggegooid.

Ze wurmde haar hand onder zijn nog warme borstkas, haalde de flyer uit de binnenzak van zijn jas en streek hem glad op de weg.

expositie

Locatie: Westbourne Green

Datum: 17 december

Tijd: 23.00

Ze filmde hem.

Toen filmde ze de graffiti.

Vervolgens maakte ze een close-up van het nieuwsbusje. Ze dacht er zelfs aan om een panorama-opname te maken. Joe zou een panorama-opname hebben gemaakt…

Een politiesirene gilde halfslachtig en de laatste auto’s in de verkeersopstopping gingen traag opzij om de sterke arm der wet langs te laten.

Eve gaf haar gsm aan de vrouw in de blauwe jas, die slap tegen de Range Rover hing.

‘Hier,’ zei ze. ‘Film me.’

‘Wat?’ De ogen van de vrouw stonden dof vanwege de traumatische ervaring, ook al was haar voorhoofd rimpelvrij en onbezorgd.

‘Hij neemt al op,’ zei Eve. ‘Je hoeft hem alleen maar vast te houden.’

‘Ja, maar...’ zei de vrouw. ‘Ja, maar…’

‘Hou goddomme die telefoon gewoon vast!’

De vrouw hield het telefoontje vast.

‘Goed,’ zei Eve iets rustiger. ‘De politie is er nu en dit is allemaal zo voorbij. Ik ga daar staan en het enige wat jij hoeft te doen, is het telefoontje omhooghouden en erop letten dat ik in beeld ben, samen met het lijk. Begrepen?’

‘Ja.’

‘Verder hoef je nergens aan te denken.’

‘Oké.’

‘Kun je me goed zien?’

‘Ja.’

‘Kun je het lijk goed zien?’

‘Ja.’

‘Mooi zo,’ zei Eve.

Ze streek haar gekreukte jasje glad en veegde met een bebloede hand het haar uit haar gezicht. Toen hield ze de flyer omhoog en deed ze haar werk voor de camera.

De moordenaar had het zelf niet beter kunnen doen.

Alles stond erop. Werkelijk alles. De chaos van het auto-ongeluk, de close-up van het stuk beton dat de voorruit aan diggelen had gesmeten, het lichaam achter het stuur dat was afgedekt met een deken die echter niet kon verhullen dat er geen hoofd was!

iWitness News had zelfs een schokkerige iPhone-opname gekocht of gepikt waarop hij zelf naar de verslaggever op de stoeprand liep en hem met de ijzeren staaf doodsloeg. Uiteraard was het donker en was het moment suprême opzettelijk wazig gemaakt, zodat de kijkers het beste stukje op YouTube moesten opzoeken.

Maar het mooiste van de hele recensie was Eve Singer.

Ze zag er belabberd uit. Haar haren zaten in de war en ze had donkere kringen onder haar ogen. Er zat bloed op haar wang en op haar jasje, en door haar trillende onderlip leek het net of ze zo ontroerd was door zijn werk dat hij er zelf tranen van in zijn ogen kreeg.

Haar recensie was niet van hetzelfde niveau als anders.

Ze was juist veel en veel beter.

Rauw en direct. Een begeleidende tekst bij een danse macabre die de adembenemende essentie van een onaangekondigde dood vastlegde.

In elk geval onaangekondigd door degene die was gestorven…

Hij keek glimlachend naar de televisie.

Eve Singer praatte in losse fragmenten die een perfect met krankzinnigheid overgoten beeld schetsten van chaos, shock en ontzetting.

‘… we kregen een tip binnen… op de auto gegooid vanaf de brug die u hier kunt zien. Als u goed kijkt, ziet u… we dachten dat we veilig waren…’

De moordenaar begon keihard te lachen. Mensen die dachten dat ze veilig waren! Ze maakten zijn leven weliswaar een stuk gemakkelijker, maar dat was dan ook het enige positieve wat van hun naïviteit kon worden gezegd.

Niemand was veilig.

Onsterfelijkheid was een privilege, geen recht, en niet bestemd voor de miljarden mensen die slechts als vulling dienden. Er was enorm veel talent voor nodig, en het moest uiterst nauwkeurig worden gepland en tot in de puntjes uitgevoerd.

Aan het eind van de reportage hield Eve Singer de flyer omhoog die hij aan Guy Smith had gestuurd. Opengeslagen en met bloed in de vouwen, als de lijkwade van Turijn.

‘… een valstrik,’ zei Eve. ‘… opzettelijk misleidend…’

Hij giechelde. Het was inderdaad een valstrik geweest. En het had zijn misleidende werk uitstekend gedaan!

Er volgde een fantastische overgang naar de graffiti op de bakstenen brug:

expositie

Locatie: Hier

Datum: 17 december

Tijd: 23.00

Toen kwam Eve wat dichter naar de camera toe. Te dichtbij en de autofocus moest zich haastig aanpassen.

Het was allemaal enorm echt!

Beter dan echt! Het was alsof hij daar weer was, maar ditmaal met de tijd om van het moment te genieten.

Eve zwaaide met de flyer naar de camera en keek er met een wanhopige, verwilderde, bedroefde blik omheen.

‘Kijk alstublieft uit naar flyers zoals deze. expositie. U kunt er wellicht een leven mee redden. Als u er eentje vindt of over andere informatie beschikt, bel dan alstublieft de politie, zodat u kunt helpen om deze ******** psychopaat tegen te houden!’

De moordenaar lachte weer. ‘Verdomde’ was weggepiept, maar iedereen wist natuurlijk wat ze had gezegd. Hij was de enige die de subtekst van Eve Singers boodschap begreep. Het deel dat alleen voor hem was bestemd.

Het deel dat zei:

Van nu af aan doen we dit sámen.

40

18 december

In één opzicht had Huw Rees gelijk gehad. Ongeveer twee minuten nadat Eve Singers reportage was uitgezonden, was de hel losgebroken.

Het socialemediateam van het Metropolitan-politiekorps werkte met man en macht om het spelletje bij te houden dat was begonnen met Eves close-up van de bebloede flyer, maar zodra hun eigen foto van de flyer van Layla Martin op de Facebookpagina van de Met was geplaatst, bezweek internet bijna onder het gewicht van de valse opmerkingen, suggesties en foto’s van mogelijke tegenhangers. Sommige waren goedbedoeld, andere pesterig, vele bevatten een klacht en de meeste dienden een eigenbelang.

Niet een ervan leverde iets nuttigs op.

Om te beginnen heerste er een diepe woede, omdat niemand de tien miljoen inwoners van Londen had gewaarschuwd dat er een moordenaar rondliep. Al snel daarna mengde iedereen zich in het spel die iets wilde verkopen of bekendmaken, aangetrokken door een gegarandeerd lezerspubliek van vijfenvijftigduizend nieuwsgierige Facebookvolgers van de Facebookpagina van de Met.

expositie

square root

Vanavond in de Rose and Crown in Southwark

Toegang £5. Dit wil je niet missen!

expositie

Lokale kunstnijverheid!

Sieraden en cadeaus!

Goedkope kerstinkopen!

Het wijkcentrum van Hackney!

Toegang gratis!

expositie

Bengaalse kat

Luistert naar de naam

joanie

Vermist in Brompton Road

beloning

Uiteindelijk had de politieadministratie de berichten moeten verwijderen en een verzoek moeten opstellen aan iedereen die een echte flyer vond om de recherchecommandokamer van de politie te bellen.

De volgende ochtend stroomden de telefoontjes binnen over wat al snel het ‘flyerincident’ was gaan heten. Iedereen die een flyer wilde ophangen, was onmiddellijk verdacht. De politie moest zelfs worden ingeschakeld bij een situatie die bijna in een rel ontaardde toen een kioskhouder weigerde toe te staan dat een vrouw een aankondiging in zijn etalage hing voor een handwerkexpositie ten behoeve van het ouderenfonds Age Concern. Bij een kunst- en cultuurhuis in Golders Green brak er een opstootje uit toen twee amateurspeurders alle aankondigingen op het prikbord verwijderden in hun zoektocht naar een expositieposter. En in Regent Street werd een student achtervolgd en in elkaar geslagen nadat hij had geprobeerd een flyer voor een optreden van Tinie Tempah op te hangen aan een hekwerk vlak bij de Apple Store. Hij werd door een mensenmenigte tegen de grond gewerkt en toen de politie ter plaatse kwam, zat er een kerstman boven op hem met een bord met de tekst golf sale.

Huw Rees volgde de situatie grimmig en hoopte maar dat de bekendmaking op een of andere manier positief zou uitpakken voor het onderzoek. Dat ze de volgende flyer sneller zouden vinden en op tijd ter plaatse zouden zijn om de moordenaar op te pakken in plaats van uren of dagen te laat.

Rond de uitzending van het middagjournaal waren de expositieflyers het gesprek van de dag.

De gesprekken gingen echter ook al snel over op de vraag waarom de politie de moordenaar maar niet te pakken kreeg, ook al waren miljoenen mensen getuige geweest van zijn laatste moord.

En ook al vertelde hij hun waar en wanneer hij de volgende keer zou toeslaan.

TrrrrrT.

Eve Singer was gek geworden.

Niet permanent of opvallend. Ze rende niet met haar onderbroek op haar hoofd door het huis als Nefertiti, maar brigadier Aguda wist dat ze niet langer geestelijk gezond was.

Geen enkel mens met ook maar een beetje gezond verstand zou hebben gedaan wat zij had gedaan, zelfs niet in een poging om haar vader te redden.

Ze hadden geprobeerd haar in het ziekenhuis te houden, maar ze had erop gestaan om naar huis te gaan. Dat had ze niet op een normale manier gedaan, maar op een rustige, kille angstaanjagende manier, zodat zelfs de nogal arrogante jonge arts was gaan stamelen.

Nu hing ze lusteloos met een bleek, bont en blauw gezicht op de bank naast haar vaste cameraman Joe en speelde ze aan één stuk door met Aguda’s handboeien.

TrrrrrT.

Dat deed ze al sinds ze uit het ziekenhuis waren teruggekeerd. Eigenlijk was ‘spelen’ geen goede omschrijving van de uren die Eve als in trance had doorgebracht met het dichtklappen van de stalen handboeien om haar eigen polsen: eerst de linker, dan de rechter. Ze ging er zo volledig in op dat Aguda’s eigen aanzienlijke behendigheid met de handboeien daarmee vergeleken op het gestuntel van een kind met twee linkerhanden leek.

TrrrrrT.

TrrrrrT.

TrrrrrT.

Huw Rees zei: ‘Zou je daarmee willen ophouden?’ maar Eve luisterde niet. Ze klapte Aguda’s handboeien met een ruk open en sloeg ze met het schurende geratel van een metalen slang weer dicht om haar inmiddels rood aangelopen pols.

TrrrrrT.

TrrrrrT.

Aguda had er enorme spijt van dat ze de handboeien op de salontafel had laten liggen. Ze wierp met een diepe zucht een blik door het raam van de voorkamer en zag meneer Elias van het huis ernaast voorzichtig met een emmer dampend water, diverse spuitbussen en doekjes over zijn tuinpad lopen. Ongetwijfeld op weg naar de telefooncel. Ondanks de recente gebeurtenissen ging het leven in het buurhuis gewoon door.

Rees zei ferm: ‘Ik laat je naar een safehouse brengen.’

Eve schudde haar hoofd. ‘Je kunt me niet dwingen.’

‘Jij vormt hier het doelwit.’

‘Als hij mensen in het openbaar vermoordt, ben ik overal een doelwit, behalve hier.’

Hoofdinspecteur Rees wilde nog iets zeggen, maar moest wachten, omdat er net een vliegtuig laag overvloog. In plaats daarvan wisselde hij een veelbetekenende blik uit met Emily Aguda.

Aguda voelde er niets voor om Eve Singer nog erger te laten schrikken dan ze al was geschrokken. Ze wist eigenlijk niet eens of dat wel kón. Maar logica en ervaring zeiden haar dat Eve Singer in haar eigen huis een veel te gemakkelijk doelwit was.

Daarom zei ze nu vriendelijk, maar vastberaden: ‘Het lijkt ons het beste om jou naar een plek ergens buiten Londen te brengen, Eve.’

‘Ik ga niet weg,’ zei Eve. ‘Mijn vader is in dit huis geboren. Hij kent het. Stel nu eens dat hij ontsnapt? Ik moet hier zijn wanneer hij thuiskomt.’

TrrrrrT.

Aguda wisselde opnieuw een blik uit met hoofdinspecteur Rees. Ze beseften allebei dat Eve niet rationeel nadacht. Daar kon ze natuurlijk niets aan doen, maar het zorgde er wel voor dat alles veel ingewikkelder werd.

En gevaarlijker.

‘Eve,’ zei Aguda vriendelijk, ‘als je hier blijft, wordt het veel lastiger voor mij om jou te beschermen. Begrijp je dat?’

Eve knikte.

TrrrrrT.

‘Het enige wat ik wil, is dat jij veilig bent,’ zei Aguda.

‘Dat weet ik,’ zei Eve.

‘Sta dan toe dat we jou hier weghalen.’

‘Nee.’

TrrrrrT.

Rees slaakte duidelijk hoorbaar een zucht van ergernis.

Aguda probeerde het nog een keer. ‘Eve. Tot nu toe heeft hij steeds de leiding gehad en zijn wij hem gevolgd. Nu moeten we proberen hem te snel af te zijn. We moeten proactief zijn, niet reactief. En de enige manier waarop ons dat lukt is door te achterhalen wat hij wil. Door te bedenken wat hij nu gaat doen. Om een moordenaar te vangen, moet je als een moordenaar denken.’

Eve Singer staarde haar koeltjes aan. ‘Dat is precies wat ik probeer te doen.’

Eve probeerde echt als de moordenaar te denken.

Dat was geen pretje.

Ze zocht de uiterste grenzen van haar werk en veerkracht al veel langer op, maar nog nooit die van haar eigen fantasie.

Nu lag ze in haar bed naar het donkere plafond te staren en ging ze op onderzoek uit. Ze vond het verontrustend om te merken welke gruwelijkheden zich schuilhielden in de zachte plooien van haar eigen grijze brein. Welke martelingen en wreedheden ze kon bedenken. Hoeveel schrik ze anderen zou kunnen aanjagen. Hoe het kille hart van een moordenaar aanvoelde wanneer het naar een bang, kwetsbaar iemand keek dat aan haar zorgen was toevertrouwd.

Het voelde aan als… niets.

41

19 december

‘Eve!’

Eve werd in het donker wakker zonder dat ze zich kon herinneren in slaap te zijn gevallen.

‘Wat is er?’

Emily Aguda stond met haar gsm in haar hand in de deuropening.

‘Ze hebben de identiteit van de moordenaar achterhaald,’ zei ze. ‘Ze zijn al op weg naar zijn adres.’

Vroeg in de ochtend van een bitterkoude, mistige, winterse dag keek hoofdinspecteur Huw Rees op de stoep voor een crèmekleurig achttiende-eeuws rijtjeshuis in West-Londen op zijn horloge en sprak hij in gedachten voor het eerst sinds de geboorte van zijn dochter een kort gebed uit.

Holly was met de navelstreng om haar hals naar buiten gekomen. Geluidloos en met een blauw gezicht. Maureen was uitgeput geweest, maar had haar toch graag willen vasthouden.

Huw had echter meteen in de gaten gehad dat de verwoede inspanningen in de hoek van de verloskamer niet bedoeld waren om de baby toonbaar te maken voor haar moeder, maar om haar leven te redden.

Toen had Huw Rees gebeden: Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft… Om de Heer – en zichzelf – eraan te herinneren dat hij slechts één generatie verwijderd was van godvruchtige mensen.

En al biddend had hij tegen zijn vrouw gelogen.

Ze is prachtig.

Ja, al haar vingertjes en teentjes.

Ze kan elk moment gaan huilen. En dan houdt ze waarschijnlijk niet meer op!

Het kan elk moment zover zijn.

Nu komt het.

Het kan elk moment gebeuren…

Toen huilde Holly, en hijzelf ook, en hij had nooit aan zijn vrouw of wie dan ook verteld over de diepe angst van die lange, eenzame minuten…

Het twintig kilo wegende brok beton dat van de brug was gegooid en de bestuurder van het busje van News 24/7 had onthoofd, bleek het contragewicht te zijn van een wasmachine met voorlader.

Een Hotpoint om precies te zijn, afgaand op het serienummer.

Huw Rees had niet geweten dat het een contragewicht was. En als hij het wél had geweten, zou hij niet hebben geweten dat het contragewicht van een wasmachine een serienummer had.

Gelukkig wist Veronica Creed beide dingen wél.

Veronica Creed bleek een passie te hebben voor betonnen contragewichten. Ze bleek zelfs een verzameling van die dingen te hebben. ‘Geen grote, hoor,’ had ze hem bij het overhandigen van haar autopsierapport toevertrouwd met een ijzingwekkende knipoog die zijn ruggengraat deed verstijven. ‘Alleen de interessantste exemplaren maar.’

Wie vond betonnen contragewichten nu in vredesnaam interessant? Wat voor soort vriendloze idioot? Doe toch normaal!

Huw Rees huiverde.

‘Wat is het godvergeten koud, hè?’ mompelde Hamilton naast hem zonder zijn oog van het vizier op zijn halfautomatische geweer af te wenden.

Het contragewicht was in verschillende stukken gebroken en zat vol met bloed. Het was algemeen bekend dat beton lastig was om mee te werken. Beton dat met bloed was bedekt, was helemaal onmogelijk. De kans dat ze daar een vingerafdruk op zouden vinden, was nihil. Dat kon niemand.

Toch had Veronica Creed het voor elkaar gekregen.

De vingerafdruk was afkomstig van de tweeëndertigjarige William Stafford Vandenberg, die bijna drie jaar eerder eenmaal een politiereprimande had gekregen voor het pikken van vier schrijfblokken en een Bic-balpen bij de WHSmith op King’s Cross Station.

Het leek een onbenullige generale repetitie voor seriemoord.

Rees haalde zijn gsm tevoorschijn en bekeek de politiefoto van Vandenberg nogmaals. Dat moest hij regelmatig doen. Het gezicht van de man was zo nietszeggend dat hij het maar niet kon onthouden. Regelmatige gelaatstrekken zonder knap te zijn, dof bruin haar. Hij zag eruit als iemand die ergens op een kantoor werkte, een baan die zijn vrouw niet begreep of zelfs maar interesseerde, voor een salaris dat nooit een verschil zou uitmaken.

Ontzettend saai. Ontzettend alledaags.

Hij vond het al moeilijk om zich voor te stellen dat de man op deze foto zoiets gewaagds zou doen als een kraslot kopen, laat staan een moord plegen.

‘Drie, twee, een…’

Huw Rees werd met een ruk weer naar het heden teruggehaald.

Naast hem gebaarde Hamilton dat ze gingen beginnen en opeens racete een tiental zwaarbewapende mannen naar de voordeur.

Huw Rees ging achter hen aan en deed een schietgebedje op het ritme van zijn voetstappen.

Alsjeblieft… alsjeblieft… alsjeblieft…

De vingerafdruk was namelijk het goede nieuws geweest.

Het slechte nieuws was het bloed dat Veronica Creed haastig, maar grondig had geanalyseerd. Het grootste deel was afkomstig van de bestuurder van News 24/7, Richard Short.

Maar een deel ervan behoorde toe aan Duncan Singer.

Alsjeblieft… alsjeblieft… alsjeblieft…

Rees vond het maar niets dat zijn leven werd gedicteerd door schietgebedjes en wonderen, maar in een geval als dit zou hij alle hulp aanvaarden die hij kon krijgen.

Tijdens het wachten keken Eve en Emily Aguda naar How It’s Made.

Aguda vond het fascinerend, maar niet in positieve zin. Het deed haar denken aan de programma’s van de Open Universiteit die haar moeder in haar jeugd altijd had bekeken. Mannen met bakkebaarden en hemdjes die krassend iets op een schoolbord schreven en vloeistof in een reageerbuisje goten om herhaalbare resultaten te verkrijgen.

Het was hypnotiserend saai.

Rolschaatsen, koekenpannen en plakband. Een wedgids voor massaproductie. Het programma ging eindeloos lang door en de muziek was verschrikkelijk.

Halverwege het plakband zei Eve Singer: ‘Waarom hebben ze nog niet gebeld?’

‘Dat zou ik je niet kunnen zeggen,’ antwoordde Aguda eerlijk. ‘De hele operatie zou al achter de rug kunnen zijn, maar chaotisch verlopen, of vertraagd en nog niet eens begonnen. Alles wat ik tegen jou zeg, zou een gok zijn.’

‘Zijn ze gewapend?’ vroeg Eve mat.

‘Hoofdinspecteur Rees heeft er een speciale gewapende eenheid bij gehaald.’

‘Stel nu eens dat ze mijn vader per ongeluk neerschieten?’

‘Ze zijn erin getraind om dat soort fouten niet te maken.’

‘Het gebeurt anders regelmatig!’

Niet regelmatig, dacht Aguda bij zichzelf. Hooguit zo heel nu en dan. Ze besefte echter ook wel dat dit geen geruststelling zou zijn voor iemand met een dierbare in de buurt van een vuurlinie. In plaats daarvan zei ze dus: ‘Het kan elk moment achter de rug zijn. Niemand zal domme risico’s nemen.’

Aguda moest niets van leugens hebben, maar was wel een voorstander van nietszeggende geruststellende opmerkingen.

Dus bleef ze Eve geruststellen tot Joe op de voordeur klopte.

Toen liet ze het geruststellen van Eve aan hem over en ging ze zelf thee zetten.

Al bij de eerste klap van de stormram wist hoofdinspecteur Rees dat ze een vreselijke fout hadden gemaakt.

Het huis was achttiende-eeuws en de voordeur was van acht centimeter dik eikenhout. Niet van die moderne mdf-triplex rommel.

De Specialist Firearms Command was niet uitgerust om chique deuren open te beuken.

Weer een stevige klap en weer een heftige terugslag, zodat één man wankelde en achterover van het trapje viel. Er lachte iemand en Hamilton snauwde woest dat hij verdomme zijn kop moest houden, waarna er een korte, hijgende stilte viel.

In de glanzende zwarte deur zat amper een deuk.

Het verrassingselement was echter onherstelbaar aangetast.

Daarna hingen ze met hun Armalites, Glocks, steekwerende vesten en oproerhelmen als dronkenlappen rond bij een mobiel toilet, wachtend op een teamlid dat een eeuwigheid nodig had om het slot open te breken en hen binnen te laten.

Het eerste wat Huw Rees opviel, was de geur. Houtvuur en olie, vermengd met iets waardoor zijn neus begon te kriebelen in een primitieve waarschuwing.

Hamilton wees omhoog en zes mannen bestormden de sierlijke wenteltrap in de lichtstralen van hun helmlampen die kriskras voor hen door de lucht zwiepten als de zoeklichten van Fox.

Rees drukte op een lichtknop, maar er gebeurde niets.

Zelfs in het schemerdonker van de vroege ochtend kon hij zien dat het huis enorm was, iets wat nog eens werd versterkt door het ontbreken van meubilair. De plafonds waren hoog, de vloeren waren van hout en in de ruimte ertussen echode de leegte.

Alles was bedekt met een dun laagje stof dat ontwaakte door de binnendringende schoenen en daardoor opsteeg, zodat het de mannen aan het hoesten maakte.

Rees bleef in de weergalmende hal staan en luisterde naar Hamiltons team, dat het hele huis doorzocht. Het enige geluid was dat van zware voetstappen en de kreet: ‘Veilig!’ na elke kamer die ze hadden geïnspecteerd.

Hij was zo gespannen dat hij trilde. Pas wanneer ze de dader te pakken hadden, zou de knoop in zijn maag zich langzaam ontwarren. Voorlopig was het een kwestie van adem blijven halen en het eind zien te halen.

Het eind van wat precies wist hij niet zo goed. Een gestoorde gek was een onvoorspelbare tegenstander. Hij had ooit een krankzinnige uit een Aga zien springen die nog steeds moordzuchtig was, ook al stond hij in brand.

‘Hoofdinspecteur. Kom eens kijken…’

Rees voegde zich bij Hamilton in een deuropening in de gang en volgde met zijn blik zijn wijzende vinger.

‘Wat is dat in vredesnaam?’

De kamer was gigantisch groot en in het midden lag een vierkant op de vloer dat uit allerlei kleine dingen bestond. Kleine, misvormde dingen.

Hamilton liet zijn blik haastig door de ruimte glijden, op zoek naar boobytraps, en daarna gingen ze de kamer binnen.

Rees overbrugde een meter of tien en bleef bij de rand van het perfect gevormde vierkant staan.

Hij wandelde er langzaam langs.

Het vierkant was gevormd met machineonderdelen. Moeren, schroeven, plastic leidingen, elleboogpijpen, onderlegplaatjes, delen van de behuizing en helemaal in het midden, als een gebedswiel, een flinke roestvrijstalen cilinder.

Geperforeerd.

‘Denk je dat het een bom is?’ vroeg Rees op zijn hoede.

‘Geen idee,’ zei Hamilton. ‘Kijk goed waar jij je voeten neerzet.’

De twee mannen gingen bij de hoek van de collage uit elkaar en liepen ieder een kant op langs de haaks op elkaar staande randen.

Hamilton bleef staan. ‘Volgens mij is het een wasmachine.’

‘Verdorie, ik denk dat je gelijk hebt,’ zei Rees lachend.

‘Best mooi, hè?’ merkte Hamilton op.

Zijn opmerking verraste Rees.

En toch ook weer niet.

Het was inderdaad mooi.

De gebruiksonderdelen hadden, verwijderd van hun vaste plek in de machine en uitgestald binnen de strakke grenzen van het vierkant, een geheel nieuw, bijna romantisch bestaan aangenomen.

Elk onderdeel was uit de machine opgediept en tentoongesteld als een diamant die uit de aarde was opgegraven. Elk deeltje kon nu op zichzelf worden bewonderd, uitgestald op een eigen plekje: niet langer een radertje in een geheel, maar een siervoorwerp.

Het idee overheerste dat de onderdelen waren bevrijd uit hun donkere, krappe behuizing en eindelijk de ruimte hadden gekregen om vrijuit te ademen.

Tijdens Rees’ kalme tocht om het vierkant heen wierp het licht van zijn zaklamp een lange schaduw achter alle voorwerpen die zich van hem afwendde zodra hij langskwam en beschermend over die van het buurstuk viel alsof ze op een of andere manier nog steeds allemaal aan elkaar vastzaten en ze hem gezamenlijk achterdochtig volgden tijdens zijn rondgang.

Huw Rees voelde zich er onverwacht emotioneel onder. Voelde zich op een bizarre manier met hen verbonden.

Dwaasheid, hield hij zichzelf voor, pure dwaasheid. Toch kon dit niet voorkomen dat hij een brok in zijn keel kreeg.

Hij zou nooit meer op dezelfde manier naar een wasmachine kunnen kijken.

In de ene hoek van het volmaakte vierkant lag iets glimmends. Eén enkel woord van chroom en plastic.

Rees raakte het voorzichtig aan met de punt van zijn schoen, raapte het vervolgens op en hield het omhoog om het als een piratenschat met een jongensachtige grijns op zijn gezicht aan Hamilton te laten zien.

‘Hotpoint!’

‘Hoofdinspecteur, we hebben een dode gevonden!’

De kreet die ergens boven hem klonk, haalde Rees met een ruk uit zijn dagdroom en een angstig voorgevoel lag als een loden last in zijn maag.

Shit.

Duncan Singer. Dood. Vermoord. Het gezicht van Eve Singer wanneer hij haar het nieuws vertelde en haar hart brak…

Dat vond hij het zwaarste deel van zijn werk.

Met een diepe zucht legde hij het Hotpoint-logo terug waar hij het had gevonden. Daarna liep hij achter Hamilton aan de trap op, bedekt met een laag kriebelend zweet onder de voor hem ongewone helm, ook al was het in het huis amper warmer dan buiten.

‘We hebben een dode gevonden, hoofdinspecteur,’ zei een agent op de overloop van de derde verdieping. Hij wees naar een openstaande deur.

Dat was natuurlijk de geur. Rees herkende hem nu, ook al was hij zwak en anders dan de gebruikelijke rottingslucht van een lijk.

Afstandelijker.

Hij kwam door een kamer waar de as van een vuurtje nog steeds nagloeide. Het drong vaag tot hem door dat er een gele leunstoel, een televisie, een kist en een kop met schotel stonden.

En een enorme stapel schrijfblokken.

In de volgende kamer stonden vijf mannen om een bed opgesteld, net rouwende bezoekers die de dode de laatste eer kwamen bewijzen. Het enige licht, een spookachtige witte gloed, was afkomstig van een magnesiumlamp en viel op de gezichten van de in het zwart geklede mannen.

Shit. Nu zullen we het hebben.

Het lichaam lag op het bed.

En ín het bed.

‘Wat is dat in vredesnaam…?’ zei Hamilton.

Rees boog zich met gefronste wenkbrauwen voorover om beter te begrijpen wat hij zag.

Het was niet Duncan Singer.

Bedankt bedankt bedankt.

De onbekende dode was hier overleden, blijven liggen, opgezwollen vanwege het ontstane gas en vervolgens weer leeggelopen. En was vervolgens in de matras getrokken, zodat het lichaam en het bed nu één homogeen geheel vormden, gemummificeerd en voorzien van springveren.

Het was inmiddels droog en gedehydrateerd, wat de reden was dat de geur zo anders en oud rook, opgeslokt door het inwendige van het bed en de vulling van kapok.

Het was het lichaam van een vrouw, dacht hij, afgaand op de omvang. Een kunstgebit dat met zilverdraad aan de hoek van de grimmige grimas was bevestigd, glansde als een diamant in een kolenmijn.

Rees tilde heel voorzichtig de kanten sprei op, die hier en daar aan het bed en het ranzige lijk kleefde. Iemand achter hem snoof vol afschuw en lachte toen kort, maar beschaamd.

Het viel met geen mogelijkheid te zeggen hoe de vrouw was gestorven.

‘Hoofdinspecteur, het huis is veilig,’ meldde een man in de deuropening.

Hamilton keek naar Rees en Rees deed achterwaarts een stap bij het bed vandaan.

‘Doorzoek alles nog eens,’ zei hij. ‘De haard in de kamer hiernaast is nog warm. Hij moet hier ergens zijn. Zoek nog eens.’

Agent Dougie Trewell had een rotdag.

Hij was door de terugslag van de stormram van het stenen trapje af geknikkerd en Hamilton had hem voor straf buiten bij de deur op wacht gezet in plaats van hem het gebouw samen met zijn eenheid en zijn wapen te laten bestormen.

Nu stond hij als een of andere klotereserve voor de deur.

Het was pas zijn tweede inval met sco19 en tijdens de eerste was hij met zijn voet klem komen te zitten in een afvoerput. Als hij niet snel een goede indruk maakte, zou hij binnen de kortste keren weer zonder wapen bij de gewone uniformdienst zitten.

De eerste forenzen kwamen voorbij, dus rechtte Dougie zijn rug en deed hij zijn best eruit te zien alsof er met hem niet te spotten viel in plaats van als sullige beginneling die buiten moest blijven wachten.

‘Wat is hier allemaal aan de hand?’

Een man gluurde om de deur van het buurhuis.

‘Politie, meneer,’ antwoordde Dougie bars.

‘Jullie maken wel een pokkenherrie.’

‘Het spijt me, meneer,’ zei Dougie. ‘De man die hier woont, is verdachte in een moordzaak. We kunnen niet echt zachtzinnig te werk gaan.’ Hij gebaarde veelbetekenend met zijn semiautomatische wapen.

‘Moord?’ De man wierp hem een achterdochtige blik toe. ‘Híj?’

‘Inderdaad, meneer,’ zei Dougie. ‘Kent u hem?’

‘Niet echt,’ antwoordde de man. ‘Hij is kunstenaar.’

‘O ja?’ zei Dougie ongeïnteresseerd. Wat hem betreft was kunst alleen maar een trucje dat werd uitgehaald bij mensen met meer geld dan gezond verstand.

De man kwam nu naar buiten. Hij was ouwelijk gekleed voor zijn leeftijd in een oudemannenbroek en een Schots geruite trui. Roze met geel. En beige instappers met kwastjes eraan.

Ongetwijfeld een kunstliefhebber, dacht Dougie minachtend bij zichzelf.

Ze stonden even samen naar het crèmekleurige huis te kijken, luisterend naar het gedempte geluid van roepende stemmen en bonkende schoenen dat van binnen kwam.

‘Ze maken de vloeren natuurlijk helemaal kapot,’ zei de man. ‘Ze zijn van kersenhout. Alle huizen hier hebben kersenhouten vloeren.’

‘O ja?’ zei Dougie nogmaals. Hij had zelf nooit in een huis gewoond waar de vloeren met iets anders waren bedekt dan vloerbedekking of linoleum. Kersenhout zei hem niets. ‘Nou,’ merkte hij op, ‘ik weet zeker dat ze de schade wel weer herstellen.’ Dat was gelogen. Helemaal als ze binnen een moordenaar te pakken kregen. Dougie wist vrij zeker dat ze dat in dat geval níét zouden doen.

‘Ik hoop het maar,’ zei de man. Hij draaide zich om, trok een karretje met daarop een doos naar buiten en hield het schuin om het van het trappetje te laten zakken. De doos was vrij groot en het was een moeizaam proces. Dougies eerste reactie was om hem te helpen, maar hij had het die dag al een keer verkloot en durfde zijn post nu niet te verlaten, zelfs nog geen seconde, dus ging hij met zijn rug naar de man staan en deed hij net of hij hem niet zag worstelen.

Zijn oren gloeiden bij het horen van het gekreun en gesteun, en hij liet zijn blik chagrijnig door de straat op en neer glijden in de hoop dat hij er stoerder uitzag dan hij zich voelde.

‘Hou je van kunst?’ vroeg de man.

Dougie schrok op. De man had de doos onder aan de trap neergezet. Maar in plaats van terug naar binnen te gaan bleef hij buiten staan om een kletspraatje te maken.

Over kunst.

‘Daar heb ik nog nooit echt over nagedacht,’ zei Dougie schouderophalend.

De man glimlachte. ‘Jij bent dus zelfs niet zo iemand die zegt: “Ik weet wat ik mooi vind”?’

‘Nee hoor,’ zei Dougie.

Hij hoopte dat de man snel weer naar binnen zou gaan. Dat was sowieso verstandiger, want het was echt koud, en hij had alleen maar zijn trui aan en die suffe schoenen, alsof hij was gestoord tijdens zijn ontbijt met kippers. Bovendien was hij ook nog eens zo kaal als een biljartbal.

Hij had het ongetwijfeld ijskoud.

‘Ik weet trouwens wel wat ik mooi vind.’ Dougies opmerking verbaasde hem eigenlijk zelf. ‘Auto’s.’

‘Hmm,’ zei de man snuivend. ‘Auto’s.’ Alsof hij Dougie maar een sukkel vond.

Dougie werd rood en hoewel hij niet goed wist waarom, legde hij het haastig uit.

‘Niet zomaar auto’s,’ zei hij, ‘maar alle onderdeeltjes die erin zitten.’

‘Onderdeeltjes?’ zei de man fronsend.

‘Ja,’ zei Dougie dromerig. ‘Al die kleine onderdeeltjes. Ik vind het leuk om een motor uit elkaar te halen: drijfstangen, zuigerveren en pakkingen, om te zien hoe het allemaal in elkaar is gezet om een auto te laten rijden. Ik spreid ze graag uit, zodat ik het begrijp. Het is natuurlijk geen kúnst, maar dat is iets wat ik mooi vind.’

De man zei niets en Dougie werd opeens onzeker. Op een of andere manier kreeg hij de indruk dat hij te veel had gezegd en tegen de verkeerde persoon. Een of andere rijke kerel met een dure trui en een huis van tien miljoen pond. Wat wist zo iemand nou van de schoonheid van een motor? Wat konden zuigerveren en pakkingen hem nou schelen? Hij voelde zich kwetsbaar en een beetje kwaad, zoals hij zich als kind ook had gevoeld. Alsof hij nog steeds die domme, kleine Dougie was, het broertje van Scheve Ronnie, de autodief, in plaats van agent Doug Trewell, Guardian of the Galaxy, zoals hij zichzelf tegenwoordig in de privacy van zijn eigen gedachten graag zag.

Hij draaide zich gegeneerd en een beetje boos om in de hoop dat de man de hint zou begrijpen en weer naar binnen zou gaan. Dat deed hij helaas niet. Dougie voelde dat hij nog steeds achter hem stond. Hij kreeg er de kriebels van…

Daarom ging hij vlak voor de drempel staan en deed hij alsof hij binnen in het huis iets had gehoord. Zijn timing was perfect, want zodra hij bij de deur aankwam, ving hij daadwerkelijk een opgewonden kreet op in het huis.

Fuck!

In afwachting van schoten gierde de adrenaline door zijn lijf. Zijn vinger spande zich om de trekker en zijn hart bonsde, want als de moordenaar nu probeerde ervandoor te gaan, vormde Dougie de laatste verdedigingslinie en zou dat goddomme niet gaaf zijn? Als de moordenaar aan iedereen wist te ontkomen, behalve aan die suffe Dougie die buiten op wacht stond?

Jammer genoeg gebeurde er niets.

Er werd nog wel geschreeuwd, maar niet waarschuwend. Wat ze ook hadden gevonden, het ging er in elk geval niet vandoor.

Shit.

Dougie ontspande zich een beetje. Niet te veel natuurlijk. sco19 was een elite-eenheid en je ontspannen kon je dood betekenen. En Dougie had te hard gewerkt en was te ver gekomen om zich nu te laten doden.

Hij hoorde een ratelend geluid en draaide zich om.

De man was het trappetje af gelopen en duwde de grote doos nu vastberaden op zijn huisschoenen weg door de sneeuw.

De kreet die een nieuwe vondst aankondigde, was afkomstig geweest van een agent die Rollins heette; hij had het luik naar de zolder gevonden in een inbouwkast in de kleinste slaapkamer in het huis.

De hele operatie werd stopgezet, zodat er eerst naar boobytraps kon worden gezocht. Rees wachtte ongeduldig, maar voelde zich terechtgewezen toen ze er bij de ingang naar de zolder zowaar eentje vonden. Het kleine explosief zat in een oud Quality Street-blik. Het blik deed hem denken aan vroeger. Het was echt gigantisch! Hij herinnerde zich dat zijn vader met Kerstmis ooit zo’n zelfde blik had gekregen en dat het een bodemloze schatkist vol chocolade juwelen leek te zijn. Tegenwoordig waren de blikken van Quality Street veel kleiner. Minder waar voor je geld. Op dit exemplaar zat zelfs een sticker met 50% korting erop.

Een koopje!

Een kleine, blonde agent met een pincettang meldde dat de bom veilig was. ‘De draad zit los,’ zei hij. Hij hield een stuk glimmende koperdraad op. ‘Anders had je nu honderd spijkers van tien centimeter in je smoel gehad, Rollins, stomme sukkel die je bent.’

Toen ze eindelijk op de zolder kwamen, volgden ze voorzichtig een kabel met gestolen elektriciteit door een manshoog gat dat uit de bakstenen muur tussen de twee panden was gehakt.

Vervolgens lieten ze zich via een ander luik in het buurhuis zakken.

In dit huis brandden lampen, gloeide de verwarming en was de inrichting weelderig. Sierlijke vazen, gepolitoerde tafeltjes en gelakte Japanse kastjes.

Op de overloop hing een gebarsten spiegel, op de vloer van de grootste slaapkamer lag een hoopje vieze kleren en in de douchecabine in de aangrenzende badkamer zat een oudere man, die zich totaal niet bewust was van hun aanwezigheid, ‘Love Me Tender’ te zingen.

42

20 december

Toen Aguda haar vertelde dat de moordenaar was ontsnapt en haar vader niet was gevonden, ervoer Eve een misselijkmakend gevoel, alsof ze onbeheerst achterwaarts door de tijd buitelde, buiten adem en weer zeven jaar oud, mager en verkleumd, met de geur van pas gemaaid gras in haar neus en in paniek vanwege de footbag-race.

Dezelfde panische tranen welden weer binnen in haar op, als een geiser die elk moment kon gaan spuiten.

Alleen was haar vader er nu niet om haar haren uit haar gezicht te strijken, haar tranen te drogen en te zeggen dat ze ‘gewoon moest doorgaan’.

Hij zou er nooit meer zijn.

Waarom zit je dan in vredesnaam te wachten tot het eindelijk zover is?

De stem in haar hoofd verraste Eve zo dat ze rechtop op haar stoel ging zitten.

Ze was geen kind meer.

Haar vaders vriendelijke advies om haar door de footbag-race heen te helpen was een motto voor haar geworden, een mantra, en uiteindelijk zelfs een manier van leven die inhield dat ze verderging en alle lastige dingen achter zich liet.

Maar er waren ook dingen die je nooit achter je kon laten.

Dingen die je gewoon onder ogen moest zien…

Door die heldere ingeving liet het verdovende pantser dat zich om Eve heen had gevormd vanaf het moment dat ze bij het doodgeslagen lichaam van Guy Smith stond haar als een duif vrij.

Terwijl Emily Aguda haar vertelde wat er tijdens de inval was gebeurd en wat er nu zou gaan gebeuren, was Eve in gedachten ergens anders, op een plek waar ze alles opeens duidelijk zag en andere plannen maakte.

Eve had de controle volledig uit handen gegeven: eerst aan de moordenaar en vervolgens aan de politie.

Maar de politie kon haar veiligheid niet garanderen.

De politie kon de moordenaar niet te pakken krijgen.

En de politie kon ook haar vader niet vinden.

Voor het eerst in haar leven realiseerde Eve zich dat er niemand op een wit paard de stad zou komen binnenrijden om een eind te maken aan deze nachtmerrie.

Dus moest ze dat zelf maar doen.

43

Drie dagen nadat Guy Smith voor haar ogen was doodgeslagen, kondigde Eve Singer aan dat ze weer aan het werk ging.

‘Weet je dat wel zeker?’ vroeg Aguda op haar hoede tijdens een ontbijt van geroosterd brood met Marmite.

‘Ik moet iets te doen hebben,’ zei Eve. ‘Als ik ga zitten wachten, draai ik door.’

‘Weet je dat wel zeker?’ vroeg Joe toen ze hem belde en over haar plan vertelde.

‘Ja,’ zei ze alleen maar. ‘Help je me?’

Aan de andere kant van de lijn viel een lange stilte en in Eves hart laaide een angstig gevoel op. Op dat moment drong het tot haar door dat Joe de enige was op de hele wereld die ze vertrouwde en als hij zei dat hij haar niet zou helpen, stond ze er pas echt helemaal alleen voor.

Dus toen hij ja zei, werd haar keel dichtgeknepen door een overdosis aan emotie.

Toch was het moeilijker om het huis te verlaten dan ze had verwacht. Joe had aangeboden om haar te komen ophalen, maar ze wist dat ze zo snel mogelijk haar oude ritme weer moest oppakken als ze haar zwakke greep op het schijntje normaliteit wilde handhaven, ook al had ze nu haar eigen persoonlijke bodyguard op sleeptouw.

Gelukkig zag Aguda er niet als een bodyguard uit.

Eve bleef een eeuwigheid achter haar voordeur staan, zoekend naar een manier om regelmatig adem te halen, en kreeg het intussen steeds warmer in haar muts, handschoenen en sjaal.

Toen ze uiteindelijk de deur opendeed, zag ze meneer Elias met een schep vol strooizout staan.

‘Ga je naar je werk?’ zei hij verbaasd.

‘Ja,’ zei Eve. ‘Ik moet iets omhanden hebben.’

Meneer Elias strooide het zout over het ijslaagje op het tuinpad en leunde toen op zijn schep.

‘Ik heb jouw… reportage op het nieuws gezien, Eve. Gaat het wel goed met je?’

Eves glimlach haperde even. ‘Met mij is alles best,’ zei ze. ‘Dank u wel voor uw vriendelijkheid en uw hulp. Dat is heel belangrijk voor me.’

Meneer Elias wuifde haar woorden weg. ‘Is er al nieuws over Duncan?’

Eve schudde haar hoofd en wees naar Aguda. ‘Dat is brigadier Aguda,’ zei ze. ‘Ze hoort bij het onderzoeksteam.’

Eve bedacht dat ze het maar beter simpel kon houden. Ze wilde meneer Elias niet lastigvallen met een ontvoering en moorden.

Meneer Elias knikte en schudde Aguda de hand. ‘Succes,’ zei hij.

Tegen de tijd dat ze het houten tuinhekje achter zich dichttrokken, had hij zich alweer over zijn taak gebogen.

‘Shit,’ zei Eve op weg naar het station. ‘Ik moet nog steeds een kerstcadeautje voor hem kopen. Ik moet nog steeds een kerstcadeautje voor iederéén kopen!’

Eve haalde heel diep adem en deed de deur van de redactiekamer open.

‘Fuck, zeg!’ schreeuwde Ross Tobin. ‘Daar is onze sterverslaggever!’

Iedereen keek naar Eve en ze werd rood. Het leek wel een eeuwigheid geleden dat ze hier voor het laatst was. Ze voelde zich als een vreemde eend in de bijt en iedereen behandelde haar ook zo.

Omdat ze dat ook was.

Een vreemdere eend dan ze de laatste keer was geweest dat ze haar zagen.

Ze hadden allemaal weleens een nieuwsitem gemaakt over misdrijven, tragedies en schokkende gebeurtenissen, maar niemand van hen had zijn haar gladgestreken en verslag uitgebracht voor de camera, terwijl achter hen een vermoorde collega leegbloedde.

Na een paar matte glimlachjes glipten de mensen zenuwachtig langs haar weg of deden ze alsof ze haar niet achter haar bureau zagen zitten.

Eve was van plan geweest om Aguda voor te stellen als een informant, maar niemand vroeg wie ze was.

Joe arriveerde en gaf Eve een korte, geruststellende omhelzing, en Katie Merino kwam langs om haar nogal stijfjes welkom terug te heten, maar Ross wuifde haar met een handgebaar weg. ‘Ze is lang niet zo’n goede verslaggever als jij,’ zei hij tegen Eve, terwijl Katie wegliep. ‘Ik weet niet eens of ze wel blond is van zichzelf.’

Eve keek Ross Tobin zakelijk aan. ‘Goed, wat heb je voor ons?’

‘Kies zelf maar,’ zei Tobin. ‘In Camden Lock is een onthoofd mannenlichaam gevonden; in Belsize Park is een vrouw opgegeten door twee teckels; en op een parkeerterrein in de buurt van Edgware Road heeft mogelijk een dubbele zelfmoord plaatsgevonden.’

Eve en Joe keken elkaar even aan. Ieder van die doden kon het werk zijn van hun moordenaar, maar ze wisten allebei welk bericht gegarandeerd het avondjournaal zou halen.

‘We nemen die honden wel,’ zei Eve.

Tegen de tijd dat ze op het chique adres in Belsize Park aankwamen, waren de schuldige teckels al weggehaald en de politiemensen die ter plekke waren, weigerden iets te zeggen. Aguda vond het niet zo erg, aangezien zij sowieso al weinig van honden moest hebben en ze twee honden die hun eigenaar hadden opgegeten extra eng vond, zelfs al was dit pas gebeurd nadat de dood al was ingetreden.

Eve en Joe waren onbegrijpelijkerwijs diep teleurgesteld.

‘Waarom?’ vroeg Aguda. ‘Iedereen weet hoe teckels eruitzien.’

‘Niet déze teckels,’ zei Eve. ‘Niet teckels die hun rijke eigenaar in Belsize Park hebben opgegeten.’

Aguda snapte er niets van. De politie had al verklaard dat Katinka Nasarenko vermoedelijk van de trap was gevallen en minstens een week voordat haar lichaam was gevonden al was overleden. De honden hadden hooguit een beetje aan haar bovenbenen geknabbeld en haar echt niet als een roedel te grazen genomen.

‘Het is niet bepaald Watergate, hè?’ zei ze.

Eve haalde haar schouders op. ‘Misschien niet,’ zei ze, ‘maar het is wel het opmerkelijkste nieuwtje van de dag en levert geheid televisiebeelden op.’

Aguda begreep het nog steeds niet. Ze zei het weliswaar niet hardop, maar vond het werk van misdaadverslaggever op televisie een beetje belachelijk, een dwaas verhaal over leven en dood te midden van de werkelijkheid. Ze was heus wel een voorstander van persvrijheid, maar moest niets hebben van dit soort kinderachtige mediageilheid.

Ze bleef op de hoek van de straat staan, stampend met haar voeten om warm te blijven, terwijl Eve en Joe rondwandelden om de beste plek te zoeken om opnames te maken en achterwaarts de straat op liepen om naar het betreffende adres te turen. Het was ooit een prachtige rij statige oude huizen geweest, maar nu waren sommige al in appartementen opgedeeld en was dat proces bij andere nog aan de gang. Aguda begon zich zo langzamerhand af te vragen of er nog wel een straat in Londen was die niet was verpest door bouwsteigers en houten schotten van tweeënhalve meter hoog die waren volgehangen met afbladderende flyers.

Eve en Joe voegden zich aan het eind van hun gesprek weer bij haar. ‘We moeten die honden echt hebben,’ merkte Joe treurig op. ‘Anders haalt dit de uitzending nooit.’

Hij wierp Eve een veelbetekenende blik toe en er viel een korte stilte. Aguda begreep dat er iets aan zat te komen.

‘Kun jij ons niet helpen?’ vroeg Eve.

‘Hoe dan?’ zei Aguda achterdochtig.

‘Kun jij niet uitzoeken waar de honden naartoe zijn gebracht en een goed woordje voor ons doen? Vragen of we misschien snel even een opname mogen maken? Dan kunnen we eerst hier filmen, daarna doorgaan naar de kennel of waar ze ook zitten om een opname van de moordhonden te maken en dan zijn we klaar.’

Aguda glimlachte even om dat ‘moordhonden’, totdat ze besefte dat Eve het serieus meende.

Ze aarzelde. Het hoorde niet bij haar werk. Het was haar werk om te voorkomen dat Eve Singer werd vermoord, niet meer, maar ook niet minder. Maar ze mocht Eve wel en Joe leek haar een aardige vent, en het was niet moeilijk om hen te helpen, dus ze zou het kinderachtig van zichzelf hebben gevonden om nee te zeggen.

‘Oké,’ zei ze. ‘Ik zal navraag voor jullie doen, maar ik ga er niet om smeken. Niet voor een paar honden.’

‘Dank je wel,’ zei Eve. ‘We schieten hier even wat beelden en dan gaan we ernaartoe, als je er tenminste achter kunt komen waar het is.’

Aguda liep weg en sprak even met de agent op de plaats delict, die haar een telefoonnummer gaf. Ze haalde haar gsm tevoorschijn. Intussen waren Joe en Eve druk in de weer met lichtmeters en microfoons. Ze gluurden telkens haar kant op om te zien of ze al wat wist, dus ging ze iets verder bij hen vandaan staan, zodat ze haar verzoek namens hen niet konden horen. Emily Aguda was gewend om te krijgen wat ze wilde door zo hard te werken dat ze het gewoon verdiende en ze vond het vreselijk om iemand om een gunst te vragen.

Gelukkig was het geen grote gunst en de agent die de laatste horde vormde, vond het geen enkel probleem dat Aguda iemand langsstuurde om de honden te filmen.

‘Het zijn ontzettende leuke beestjes,’ zei hij tegen haar. ‘Als de familie jullie niet wil houden, neem ik jullie zelf wel mee, hè, liefjes?’

Aguda begreep nu dat hij het tegen de moordhonden had en geen seksistische macho was, dus ze bedankte hem en verbrak de verbinding. Toen liep ze terug naar de houten schotten waar Eve net bezig was haar reportage af te ronden.

‘… Eve Singer van iWitness News vanuit Belsize Park.’ Ze staarde nog even met een opgewekte en toch medelijdende uitdrukking op haar gezicht in de camera.

Pas toen Joe zei: ‘Oké,’ kreeg Eves gezicht weer een zorgelijke uitdrukking.

Aguda moest het haar wel nageven: ze was ongetwijfeld misselijk van angst, maar voor de camera was ze op-en-top professioneel.

‘Heb je alles?’ vroeg Eve grimmig.

‘Ik heb alles,’ zei Joe.

Ze keken allebei naar Aguda, die onwillekeurig triomfantelijk glimlachte. ‘Ik heb ook alles wat we moeten weten.’

Die avond aten ze restjes. Dat was wat er in Eves haastige hanenpoten op het etiket stond dat op het bakje in de vriezer zat. Er stond niet bij van wat.

Het bleek een soort risotto met kip te zijn en zo flauw dat er bijna geen smaak aan zat.

Emily Aguda wierp een blik op de keukenklok. ‘Zullen we het journaal kijken?’

‘Waarom?’

‘Jullie reportage over die honden.’

Eve wuifde haar woorden met een glimlachje weg. ‘Het is niet bepaald Watergate, hè?’

Aguda begreep dat ze dat waarschijnlijk wel had verdiend, maar voelde zich toch een beetje teleurgesteld, omdat ze ditmaal een aandeel in het nieuwsitem had.

44

De mensheid kent slechts twee stadia van waarheid en schoonheid: de nieuwgeborene en het lijk…

Huw Rees legde het schrijfblok neer en wreef in zijn rode ogen.

Het was twee uur in de ochtend en hij zat nu al uren te lezen. Het schrijfblok was onderdeel van een stapel van zesenzestig exemplaren, die hij allemaal naar zijn kantoor had laten brengen en daarvandaan naar zijn huis, in de hoop dat ze hem inzicht zouden verschaffen in de huidige geestesgesteldheid van de moordenaar; tot dusver was het helaas voornamelijk onsamenhangend geklets geweest: deels esoterisch, deels religieus, maar allemaal egoïstisch. En zo geschift als wat.

Hij pakte willekeurig een ander schrijfblok van de stapel en sloeg het open.

Onsterfelijkheid moet altijd het doel van de kunstenaar zijn.

Een ware kunstenaar moet werkelijk alles alles over zijn onderwerp onthullen; niet alleen de aan de buitenkant zichtbare huls, maar ook de innerlijke werking.

De kubisten hebben het geprobeerd, maar waren onsuccesvol. Zij onthullen hun onderwerpen weliswaar vanuit verschillende perspectieven, maar telkens alleen vanaf de buitenkant. Als ik de Nu descendant un escalier van alle kanten wil bekijken, kan ik er toch ook gewoon omheen lopen? Maar ze blijft vanaf elke kant tweedimensionaal. Hij laat me haar achterwerk zien, maar dat lijkt bijna precies op haar voorkant! Om haar te doorgronden, moeten we haar binnenkant tonen!!!

Kunst was niet Huw Rees’ sterkste kant. Hij wist wat hij mooi vond, namelijk schilderijen van Spitfires en Messerschmitts die tegen de zomerse lucht van Kent strijd leverden, maar hij zou zichzelf nooit een kunstliefhebber hebben genoemd.

Hij kende Nu descendant un escalier niet en snapte het grapje van de moordenaar dus ook niet, ook al had hij wel in de gaten dat er een grapje moest zijn gemaakt vanwege de dikke, herhaalde uitroeptekens aan het eind van de zin.

Ze waren dwars door drie bladzijden heen gegaan.

Inspecteur Marr was een cultuurkenner. Misschien snapte hij het grapje wel. Huw Rees nam zich voor om hem te vragen of het relevant was voor het onderzoek en bladerde een paar bladzijden verder.

Jack the Ripper had een zeker inzicht, maar ontbeerde zelfbeheersing. Hij voelde aan dat de waarheid vanbinnen kon worden gevonden, en hoorde te worden blootgelegd en gedeeld met anderen…

Walgelijke schoft. Hij sloeg de bladzijden om, las hier en daar een fragment, en zocht met zijn vermoeide ogen naar kernwoorden als ‘moord’ en ‘bloed’.

Toen ik haar kwam opeisen, vertrouwde ze me volkomen. Nu twijfelt ze, net als de ongelovige Thomas, die weigerde zich te laten overtuigen door het gezicht of de gedaante van de ondode Christus tot hij met zijn eigen vinger de Romeinse wond had heropend en het vlees had beroerd dat de ziel in een man terugbracht.

Dát herkende Rees wel. Vage herinneringen aan de godsdienstlessen op school en een illustratie in het bijbeltje dat zijn oma hem had gegeven op zijn tiende verjaardag: een aquarel van een verwonderde oude man die zijn vinger tussen Jezus’ ribben stak. Godzijdank had zijn vader op dezelfde dag een rugbyshirt van Wales voor hem gekocht, want anders was zijn verjaardag een regelrechte teleurstelling geweest. Hij had de bijbel nooit gelezen, maar wel de plaatjes bekeken, omdat die gruwelijk waren geweest. Mensen die werden onthoofd of in elkaar geslagen en een bloederige kruisiging… Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, jochie! Hiep, hiep, hoera!

Rees slaakte een zucht en legde het schrijfblok op zijn bureau. Hij wreef in zijn ogen. Hij had niet geslapen. Hij kon zich de laatste keer niet meer herinneren dat hij had geslapen zonder minstens één keer wakker te worden; zijn hersens werkten te hard om zich over te geven aan slaap.

Nadat ze een verband hadden gevonden tussen de eerste drie moorden had hij zijn intrek genomen in de logeerkamer, zodat hij het licht kon aandoen en de dossiers kon doornemen zonder Maureen wakker te maken. Het had niet echt gewerkt. Wanneer hij opkeek van de foto’s van Layla Martins leeggebloede lichaam of de bebloede locomotief van de metro van de Piccadilly Line stond zijn vrouw vaak in de deuropening om te vragen of hij koffie of een sandwich wilde.

Om drie uur in de ochtend.

Nu hij daaraan dacht, huilde Huw Rees bijna om haar liefheid. Hij kreeg zowaar zelfs een brok in zijn keel! Hij snoof minachtend. Hij was alleen zo emotioneel omdat hij hondsmoe was. Hij had al zijn hoop gevestigd op de inval zonder te beseffen dat het ook meteen zijn laatste hoop was. Dus toen deze poging geen moordenaar of gijzelaar had opgeleverd, had Huw Rees zijn mentale en lichamelijke energiebronnen met een zwak pfft horen leeglopen. Sindsdien teerde hij op zijn laatste reserves, en hield hij zijn brein en zijn lichaam aan de praat met valse hoop en Jelly Babies. Iemand had hem eens verteld dat je de hele Tour de France kon afleggen op niets anders dan water en Jelly Babies, en tot dusver werkte het. Maar als ze die hufter niet snel te pakken kregen, zou hij als diabeet zonder tanden eindigen.

Hij voelde zich verdoemd.

Al voordat Eve Singer haar eigen plan trok met haar iPhone en de flyer had de commissaris hem onder druk gezet. Nu voelde hij zich net als een man die met zijn hoofd in een oven werd geduwd. Hij nam het Eve niet kwalijk dat ze de flyer bekend had gemaakt. Ze wilde haar vader wanhopig graag vinden en wanhoop deed vreemde dingen met mensen. Maar daardoor was alles wel een stuk ingewikkelder geworden.

Rees pakte Vandenbergs politiefoto op. Die werd nu al twee dagen lang op de voorpagina van elke krant en op elke televisiezender getoond, maar niemand had hem gezien. Dat wilde zeggen: niemand kon zich herinneren hem te hebben gezien. Misschien was het wel gewoon zo dat niemand hem ooit opmerkte. De man had een gezicht als van teflon: er was niets waar ogen aan konden blijven kleven om het beeld in iemands geheugen te griffen.

De recherchecommandokamer ontving elke dag honderd telefoontjes over flyers die vervolgens bleken te gaan over een aanbieding voor goedkope vloerbedekking en poppenhuismarkten, en vijftig telefoontjes per dag om te melden dat een man flyers aanplakte op bushokjes en straatlampen, die allemaal moesten worden nagetrokken, maar niet één telefoontje van iemand die meende William Stafford Vandenberg te hebben gezien.

Het systeem werkte gewoon niet.

Het was een grote klotebende.

Het enige wat Rees wist was dat hij ontzettend behoefte had aan een korte pauze die hij zich niet kon veroorloven en slaap die weigerde te komen. Hij was niet alleen bang dat Vandenberg zijn serie kerstmoorden zou voortzetten, maar ook dat zijn eigen vermogen om hem op te sporen afnam met elke dag die verstreek. Hij zag als een berg op tegen elke nieuwe ochtend zolang de dreiging van een nieuwe openbare moord als een zwaard boven zijn hoofd hing.

Huw Rees ging uiteindelijk naar bed, maar slapen deed hij niet.

De gsm trilde geluidloos onder Eves kussen en ze nam op voordat hij twee keer kon overgaan.

onbekend nummer.

‘Ik heb je boodschap ontvangen, Eve. Heel slim.’

Ze stond op, duwde de slaapkamerdeur met een zacht klikje dicht en liep toen zwijgend naar het raam, de krakende vloerplanken omzeilend zonder erbij na te denken. De koude lucht die door het glas naar binnen drong, streek liefkozend langs haar blote benen.

Buiten had de straat een zachtere aanblik gekregen door de verse sneeuw. De telefooncel zag bloedrood onder de straatlamp en had een dikke muts van marshmallow op.

Stond de moordenaar daarin?

Hij kon van werkelijk overal bellen; de binnenkant van de telefooncel was donker. Ondoordringbaar.

‘Wat wil je?’ vroeg hij.

‘Mijn vader,’ antwoordde ze. ‘Levend.’

‘Weet je dat heel zeker?’ vroeg hij plagerig. ‘The Monkey’s Paw?’

Haar maag keerde zich om. Ze kende het spookverhaal wel. Iedereen kende het. Een onverstandige afspraak en een dode zoon die naar zijn ouders terugkeerde, maar dan wel gruwelijk verminkt door het ongeluk dat hem zijn leven had gekost.

Eve was woest, omdat hij er een grapje over maakte, maar liet het gaan. Ze ademde diep in. Ze moest het spel meespelen en mocht hem niet kwaad maken. Als ze het persoonlijk opvatte, kon ze niet als een moordenaar denken.

‘En wat wil jij?’ Ze hakkelde niet eens en vroeg zich af of dat iets positiefs was.

Of juist iets heel erg negatiefs.

Ze ving een beweging op in de telefooncel. Een bleke handpalm werd met gespreide vingers tegen het glas gedrukt en Eve kromp in elkaar.

‘De Dood wil zijn Meisje hebben.’

Eve wankelde van schrik. Ze drukte een hand tegen het raam om haar evenwicht te bewaren en het duurde heel lang voordat ze weer genoeg adem binnenkreeg om een geluid voort te brengen.

Toen fluisterde ze: ‘Afgesproken.’

Ze verbrak de verbinding, deed een stapje bij het raam vandaan en dook weg in de schaduw.

Hij gaat me vermoorden, dacht ze als verdoofd bij zichzelf.

En waarschijnlijk heb ik dat nog verdiend ook.

45

22 december

Meneer Elias vloekte nooit, maar toen hij ontdekte dat de telefooncel was bezoedeld, zei hij wel degelijk op luide toon iets wat werd overstemd door het gebulder van een vliegtuig van Air France. Hij beende vastberaden terug naar huis om een emmer met warm water en een schoonmaakborstel te halen.

Hij was niet alleen boos, maar ook gekwetst.

Gekwetster zelfs dan hij ooit voor mogelijk had gehouden.

Tot zijn verbazing welden er tranen op in zijn ogen. Eerst Phoebe, toen Jennifer en nu dit.

In zijn hoofd wist hij wel dat de eerste twee dingen geen verband hielden met de derde, maar in zijn hart waren het nog steeds open wonden en voelde dit aan als zout.

Terwijl het water klaterend in de emmer stroomde, snoot hij zijn neus in zijn zakdoek.

Wie kon dat hebben gedaan? Hij hoopte maar dat het een vreemdeling was. Als het een vreemdeling was geweest, zou het niet zo verrekt persoonlijk aanvoelen.

Hij sjokte terug naar de telefooncel en begon de flyer van de muur te boenen.

Pas toen hij de linkeronderhoek al bijna helemaal had verwijderd, trok het rode waas voor zijn ogen op en las hij wat er stond.

expositie

catie: Madame Tussauds

Datum: Kerstavond

d: 14.00

Meneer Elias liet zijn emmer vallen, stak op een holletje de besneeuwde straat over en klopte hard op Eve Singers deur.

Het was nacht. De deur van de telefooncel ging open en toonde heel even nachtvisiegroene sneeuw. Er kwam een donkere gedaante naar binnen met een capuchon op zijn hoofd en een sjaal om zijn gezicht gewikkeld.

Alleen de ogen glinsterden, als die van een vos in het licht van koplampen.

Een korte glimp van de flyer die werd opengevouwen, door in handschoenen gestoken handen werd opgeheven en over de lens heen werd geplakt…

‘Denk je dat dit echt is?’ vroeg Joe.

‘Ik denk dat we het serieus moeten nemen,’ antwoordde Huw Rees. ‘Het is onmogelijk om Vandenberg op deze beelden te identificeren, maar zijn vingerafdrukken zitten op de deur.’ Hij hield een kopie van de flyer omhoog. ‘Nu weten we in elk geval waar en wanneer we hem kunnen vinden.’

‘Jullie wisten de vorige keer ook waar en wanneer jullie hem konden vinden,’ merkte Eve op.

‘Neem maar van mij aan dat we deze keer alles zullen hebben afgedekt,’ zei Rees grimmig. Hij zweeg even en keek naar Aguda. ‘We moeten er alleen voor zorgen dat wij de overhand hebben…’

Ze keken allebei naar Eve. Er viel een beladen stilte.

TrrrrrT.

Joe zei met groeiende boosheid: ‘Ze willen jou als lokaas gebruiken!’

Rees vertrok zijn gezicht. ‘Niet als lokaas,’ zei hij. ‘Als afleiding.’ Tegen Eve ging hij verder: ‘Vandenberg is geobsedeerd door jou, Eve. Geobsedeerd door het idee dat jij de wereld zijn werk toont. Jij bent degene op wie hij de meeste indruk wil maken…’

‘… of degene die hij wil vermoorden!’ zei Joe.

Rees negeerde hem. ‘Dit is anders dan de inval bij hem thuis. Ditmaal weten we precies waar hij zal zijn en wanneer. We hebben achtenveertig uur de tijd om de locatie te beveiligen. We kunnen daar alles onder controle houden, Eve. Voor het eerst zullen wij in het voordeel zijn. Je zult worden omringd door politiemensen. Emily zal erbij zijn en we hebben een team van twintig gewapende agenten in burger die zo dicht bij jou zullen blijven dat je er gerust van op aan kunt dat die gestoorde gek nooit binnen een straal van drie meter bij jou in de buurt kan komen. Zodra we hem in het oog krijgen, duiken we er meteen bovenop.’

Eve hield de handboeien even stil.

Aguda keek haar aan en merkte voorzichtig op: ‘Het klinkt als een goed plan.’

‘Maar dat is het dus niet,’ snauwde Joe. ‘Het is verdomme een vreselijk beroerd plan. Stel nu eens dat jullie hem niet zien? Of dat jullie hem wel zien, maar de boel op een of andere manier verkloten? Zoals jullie in het Barnstormer Theatre ook hebben gedaan? Stel nu eens dat die idioot niet eens zo dicht bij Eve hóéft te komen? Dat hij bijvoorbeeld met een geweer tussen de dakspanten zit? Wat dan?’

‘Joe…’ Eve legde een hand op zijn arm. Ze keken allemaal naar haar. Ze zei heel rustig: ‘Ik weet dat je me alleen maar wilt beschermen, maar ik wil dit achter de rug hebben. Ik ben degene die er een zootje van heeft gemaakt. Ik heb contact gehad met de moordenaar; ik heb de video van Kevin Barr getoond; ik ben naar die verdomde expositie van hem op Piccadilly Circus gegaan; ik heb die klootzak in dit huis gelaten en mijn vader laten ontvoeren…’

Ze hield op met praten voordat ze in tranen kon uitbarsten. Er kwam een vliegtuig overvliegen en dat gaf haar de tijd die ze nodig had voordat ze verder kon gaan. ‘Als dit de enige manier is om hem terug te krijgen, dan moet ik het proberen. Het móét gewoon.’

Rees zei: ‘Dus je doet het?’

Eve haalde haar schouders op. ‘De moordenaar wil mij hebben,’ zei ze. ‘We moeten hem geven wat hij wil hebben.’

‘Dat is gelul!’ zei Joe. Hij stond op en stormde de kamer uit.

Eve ging achter hem aan. Ze haalde hem bij het tuinhekje in en trok aan zijn jack. ‘Joe…’

Hij draaide zich om en keek haar aan, maar beantwoordde haar glimlach niet. ‘Die hufters geven geen moer om jouw vader of jou. Zij willen alleen maar een seriemoordenaar te pakken krijgen.’

‘Is dat dan niet hetzelfde wat wij ook willen?’ vroeg Eve. ‘Wat voor plannen ze ook allemaal bedenken, voor ons maakt het geen verschil.’

‘Het gaat om het principe.’

‘Het is hun werk. En het is de meest voor de hand liggende aanpak. Je kunt het hun niet kwalijk nemen.’

‘Jawel, dat kan ik dus wel,’ zei hij kwaad. ‘Laat ze maar lekker de tering krijgen. Ze kunnen m’n rug op met hun werk.’

Hij zag eruit alsof hij elk moment in huilen uit kon barsten.

Eve legde een hand boven op die van hem, die op het hekje lag. ‘Wat is er nu eigenlijk echt aan de hand?’

Joe keek om zich heen alsof het antwoord ergens in de besneeuwde heg hing. ‘Ik wil gewoon dat jij veilig bent.’

‘Het komt allemaal heus wel goed.’

‘Dat weet je niet.’

Ze knikte. ‘Je hebt gelijk. Niemand van ons weet het. We staan elke ochtend op uit ons bed en gaan ervan uit dat we er ’s avonds weer in zullen kruipen. Voor sommigen van ons gaat dat niet op, maar voor de meesten van ons wél, Joe.’

‘De meesten van ons proberen dan ook niet om een seriemoordenaar te slim af te zijn.’

Eve glimlachte. ‘Waarom zou ik het niet overleven? Ik heb jou toch om me te beschermen?’

Joe glimlachte niet. ‘Het is geen spelletje, Eve. Dit is een bloedserieuze zaak.’

‘Denk je soms dat ik dat niet weet? Denk je soms dat ik het leuk vind om dit soort risico’s te nemen? Ik sta te trillen op mijn benen, Joe, maar we hebben geen andere keus. Als de moordenaar ook maar één verkeerde beweging maakt, schieten ze er meteen op los, wat Huw Rees ook zegt. En als hij omkomt, vind ik mijn vader nooit meer terug. En dat is het enige wat er voor mij toe doet. Dat is het enige wat telt.’

Joe tuurde hoofdschuddend naar de sneeuw.

‘Ik doe dit het liefst samen met jou,’ zei ze. ‘Maar als het moet, doe ik het in mijn eentje.’

Hij trok zijn hand onder die van haar weg en duwde het hekje open. ‘Dat weet ik.’

Hij stapte in het busje, liet de motor keihard brullen en reed de straat in, waarbij hij maar net een bestelbusje van ups wist te ontwijken.

Eve liep langzaam terug naar binnen.

46

Meneer Elias deed de deur open en zag een ups-bezorger staan.

‘Meneer Elias?’

‘Ja.’

‘Een pakketje voor u. Als u hier even wilt tekenen…’

‘Wat zit er dan in?’

De man deed een stap opzij, zodat meneer Elias een grote doos op een karretje zag staan. Op de zijkant stond: hotpoint.

‘Ik heb geen wasmachine besteld.’

‘Verrassing,’ zei de man schouderophalend.

Ja, dat was wel waar, dacht meneer Elias bij zichzelf. Het was tenslotte Kerstmis. Toch controleerde hij eerst of de doos wel echt aan hem was geadresseerd voordat hij met een plastic pennetje een schamele benadering van zijn handtekening op een schermpje krabbelde.

De doos was groot – hij kwam bijna tot aan zijn middel – en zag er zwaar uit.

‘Is hij zwaar?’ vroeg hij.

‘Ja, aardig zwaar.’

‘Zou je het in dat geval erg vinden om hem voor me naar binnen te brengen?’

‘Dat is niet echt mijn werk,’ zei de bezorger met een blik op zijn horloge, maar hij draaide toch met een zucht het karretje om, hield het een beetje schuin, en hees het zo luid kreunend van de inspanning het trappetje op en over de drempel dat meneer Elias blij was dat hij om hulp had gevraagd.

Hij wierp een blik in de woonkamer, maar besefte dat daar niet genoeg ruimte was om de doos open te maken zonder zijn keurige leventje te verstoren, dus nam hij de bezorger mee naar de tweede kamer aan de achterkant van het huis waar Jennifers piano stond en alle dingetjes die hij na haar dood had ingepakt, maar nog steeds niet naar de kringloopwinkel had gebracht.

‘Zet hier maar neer,’ zei hij. ‘Bedankt.’

Toen bedacht hij dat hij de man een fooi hoorde te geven, dus zocht hij in zijn zak naar een pond. Hij wist wel dat een pond niet echt veel was, maar hij had geen flauw idee of je een bezorger tegenwoordig een fooi hoorde te geven en zo ja: hoeveel.

‘Dank je,’ zei hij. ‘Dit is voor jou.’

Hij keek op van zijn handvol kleingeld, te laat om te zien wat hem raakte.

De bestuurder van het ups-busje heette Tyson Reid. Hij was vernoemd naar de boxer van zijn vader. Hun namen, die van hem en van de hond, hadden elkaar heel even overlapt, maar toen werd de eerste Tyson op een zomeravond buiten voor hun flatgebouw aangereden door een bestelbusje en daarna was hun huishouden een stuk minder ingewikkeld geworden.

Het was geen ups-busje.

De jonge Tyson was voorbestemd om grootse daden te verrichten. Dat was tenminste wat zijn moeder hem altijd voorhield. Een tijdlang leek het er ook op dat dit echt zo was. Op school was hij zo slim als zijn vrienden dat binnen hun vriendschap accepteerden en hij bezat een zeker talent voor voetbal dat een gave kon worden als hij eraan bleef werken. Hij speelde in het schoolteam en in het jeugdteam van de plaatselijke voetbalvereniging, Hackney Hunters; ook werd hij een keer uitgenodigd voor een trainingskamp van West Ham. Helaas leidde het tot niets en na een tijdje verloor hij zijn belangstelling voor het harde werk zonder tastbare beloning.

Zijn moeder stak haar vaste preek tegen hem af over directe en uitgestelde voldoening, maar zij hoefde dan ook niet vier keer per week vijf kilometer door de regen te rennen zonder dat het ook maar iets opleverde. Hij stopte dus met voetbal en trapte alleen nog weleens een balletje tegen de muur bij de garages waar alle jongeren rondhingen; en tegen de tijd dat Tyson zestien was, was hij ook niet slim meer.

In plaats van eindexamen te doen was hij de school uit gedribbeld, en hij had een korte aanvaring gehad met de politie toen hij probeerde geld te verdienen door wat drugs te verkopen. Niet veel, alleen maar wat zakjes aan vrienden en kennissen, maar je zou haast denken dat hij in Breaking Bad zat als je zijn moeder tegen hem hoorde razen en tieren toen de politie langzaam alles wat hij ooit had bezeten op een stapel naast zijn slaapkamerdeur op de overloop legde.

Een van hen was op zijn Millennium Falcon gaan staan.

Hij had gezegd: ‘Oeps, het spijt me,’ maar wel met zo’n doffe blik in zijn ogen dat Tyson begreep dat het hem helemaal niet speet en dat Tyson meer van hetzelfde kon verwachten als hij doorging op het ingeslagen pad.

Dát was wat hem had gered, meer nog dan zijn moeders woede. Het had hem eraan herinnerd dat het leven veel gemakkelijker was geweest toen hij zich nog slim had gedragen.

Het was nog niet te laat voor Tyson. Voetbal en de universiteit waren niet langer een optie, maar omdat de politie had besloten het bij een reprimande en een kapot Star Wars-speeltje te laten in plaats van hem te arresteren, behoorde een gewone baan nog steeds tot de mogelijkheden en Tyson greep die kans met beide handen aan.

Hij vond een rottig nachtbaantje bij een benzinestation waarmee hij zijn rijlessen kon betalen en ging daarna aan de slag bij ups. De eerste twee jaar moest hij sorteren en labelen, maar daarna mocht hij eindelijk in een bestelbusje rijden. Hij vond het fijn om de hele dag op de weg te zitten en de mensen waren altijd blij om hem te zien, en alleen het lelijke bruine uniform herinnerde hem eraan dat hij niet zijn eigen baas was.

Het was niet het leven dat Tyson voor zichzelf in gedachten had gehad, maar het was niet slecht. Hij was ook weer gaan voetballen, weliswaar gewoon in een zondagochtendcompetitie, maar hij was vergeten hoe geweldig hij het had gevonden en bezat nog steeds genoeg balvaardigheid om succes te hebben.

Hij had een vriendin, Rose, en er was een baby onderweg. Ze waren van plan de kleine Brady of Fern te noemen. Ze stonden op een wachtlijst voor een flat en het zou beslist niet lang meer duren voordat ze bovenaan stonden. Tysons moeder was als een razende sokken aan het breien en zijn vader was vanuit het niets opgedoken om 50 pond op een bankrekening voor de baby te zetten. Hij maakte er een hele show van en beweerde dat hij elke maand 50 pond zou storten om voor zijn of haar opleiding te betalen, maar vervolgens zagen ze hem nooit meer terug. Maar het was in elk geval iets om over te lachen, en aangezien hij nu toch een rekening had geopend en hun het spaarboekje had gegeven, leek het Tyson best een goed idee, dus wanneer hij het maar kon missen, stortte hij er zelf elke maand 50 pond op. Brady of Fern had al 300 pond op zijn of haar naam staan, en hij of zij was nog niet eens geboren!

Bovendien was het over een paar dagen Kerstmis en zou hij een mooie bonus krijgen, omdat het barstensdruk was op het werk vanwege al die mensen die geen zin hadden om van hun luie reet te komen om hun kerstinkopen zelf te doen en hun spullen in plaats daarvan via internet kochten.

Tyson was hen dankbaar voor hun luiheid.

Blij met zijn leventje.

Hij zong zachtjes tijdens het rijden. Een mengeling van flarden uit kinderliedjes uit zijn jeugd en rapnummers, over wat je van beren leren kan, dronken zeemannen en bitch-slapping hoes.

‘… ’s Morgens in de vroegte…’

Op 19 december werd Tyson erop uitgestuurd om een pakketje op te halen in West-Londen. Het was een grote, zware doos, maar gelukkig had de man hem al op een karretje voor hem bij de stoeprand klaargezet. Hij hielp Tyson zelfs om de doos op de elektrische laadklep van zijn busje te zetten, ook al droeg hij instappers en een golftrui.

Tyson liet hem de formulieren ondertekenen, deed de laadklep dicht en klom in de cabine.

De man zat op de passagiersstoel.

‘Hé, joh,’ zei Tyson. ‘Stap eens gauw uit!’

De man weigerde uit te stappen.

De man had een mes en een kille blik in zijn zwarte oogjes.

Hij dwong Tyson naar een plek vlak bij Heathrow te rijden, een groot grasveld waar hongerige zigeunerpony’s aan een lang blauw touw in de sneeuw stonden.

Hij had hem gedwongen zijn bruine uniform uit te trekken.

Tyson had rillend en beschaamd in zijn ondergoed toegekeken, terwijl de man zijn kleren aantrok, en zich intussen afgevraagd of hij zijn kerstbonus nog wel zou krijgen.

Hij besefte dat hij werd beroofd.

Pas toen het eenmaal zover was, besefte hij ook dat hij werd vermoord.

Meneer Elias maakte voorzichtig de grote doos open, gadegeslagen door de ups-bezorger, die vol verwachting op de bank zat in een afzichtelijke parodie op Kerstmis.

Ze waren in de voorkamer, maar de kamer was zo grondig kort en klein geslagen dat het openmaken van de doos geen enkel verschil meer zou maken. Meneer Elias vermoedde dat de rest van het huis er net zo aan toe was en was bijna dankbaar dat hij dat niet had hoeven zien. Toen hij weer bijkwam, had hij met vastgebonden handen en voeten, en een doek voor zijn mond op de bank gelegen en geluisterd naar het geluid van zijn huis dat om hem heen werd vernield.

Daar zou ups zeker nog over te horen krijgen!

Hij was bang geweest. Hij was nog steeds bang, maar het gevoel vervaagde langzaam tot een fatalistische gevoelloosheid, gecombineerd met fysiek ongemak en toenemende irritatie.

De bezorger leek totaal geen belangstelling voor hem te hebben. Hij had hem na die eerste keer niet meer geslagen of zelfs maar naar hem gekeken, totdat hij hem uiteindelijk in een zithouding had gehesen, de doos naar hem toe had geschoven en lachend had gezegd: ‘Maak open.’

Hij had de handen van meneer Elias niet losgemaakt, maar zodra hij eindelijk een vingernagel onder de bruine tape aan de ene kant had weten te wurmen, ging de doos vrij gemakkelijk open en onthulde hij van die kleine pinda’s van piepschuim die de inhoud moesten beschermen.

‘Haal ze eruit,’ droeg de bezorger hem op.

Meneer Elias schepte er twee handenvol uit en zocht om zich heen naar een plek om ze neer te leggen, maar de bezorger gaf van onderen een klap tegen zijn handen, zodat ze allemaal door de lucht vlogen, en op de vloerbedekking en de salontafel terechtkwamen.

De bezorger lachte als de grootste pestkop van de school.

Meneer Elias had er graag iets van gezegd, maar dat ging niet door de doek voor zijn mond. Het was een van zijn eigen kussenslopen, die stevig in zijn mond was gepropt, en vastgeplakt met dezelfde bruine tape die ook op de doos zat en helemaal om zijn hoofd was gewikkeld.

Hij schepte handenvol pinda’s op de vloer tot hij na een centimeter of tien iets raars voelde en met een zacht, verbaasd geluidje achteruitdeinsde.

De ups-man lachte en riep: ‘Vrolijk kerstfeest!’ Hij stak zijn handen in de doos, gooide de pinda’s als een regen van nepsneeuw door de lucht en rende giechelend de kamer uit.

Meneer Elias boog zich voorover en kreunde van schrik.

In de doos zat een hoofd.

47

23 december

De moordenaar banjerde als een opgefokte, verwachtingsvolle gevangene door het piepkleine huis.

Hij zocht overal naar verlichting. Hij stak zijn vingers in elk interessant hoekje en gaatje. Alle keukenkastjes werden leeggehaald, alle kasten geplunderd.

Hij trapte op de jam en de sla.

Hij lachte om de rillende ups-bezorger op het telefoontje in zijn zak. ‘Geef me dan in elk geval een paar schoenen, man! Hoe moet ik anders naar huis lopen?’

‘Dat hoeft helemaal niet!’ schreeuwde hij vrolijk mee met zijn eigen stem. ‘Jij hoeft helemaal nergens meer naartoe te lopen!’

Af en toe drukte hij zijn oor tegen de aangrenzende muur. Hij deed zijn ogen dicht om beter te kunnen horen en prevelde geluidloos mee met de plannen die hij in zijn oor of in zijn hoofd hoorde.

Er had een piano gestaan, die de achterkamer nu vulde met houten splinters en snaren van goudkleurige metaaldraad; in de voorkamer waren alle schepen en sepia portretten van de muur gerukt, zodat het veel schonere behang en verf eronder zichtbaar waren.

Vierkanten die spraken van verlies en verdriet.

Niet meer. Niet meer!

Hij had het huis leeggezogen en zat nu zo vol leven dat hij bang was dat hij zou knappen! Hij trok met woeste gebaren het bruine uniform uit en voelde dat zijn huid zich spande om al het leven vast te houden dat hij had verzameld: al het bloed, alle ingewanden, ogen, haar, tanden, vlees en botten vulden hem tot barstens toe! Hij stroomde over van leven! Zijn benen waren een en al spier, zijn pik hard als steen. Zijn ooit gevoelloze hart was een reusachtige, kloppende kamer die ossenbloed en vuur rondpompte!

Zijn litteken hield het prima. Geen scheurtje te bekennen.

‘Kijk naar mij!’ Hij draaide met gestrekte armen rondjes op het vloerkleed. ‘Kijk naar mij!’

De bank, ontploft en aan stukken, zei niets.

De stoelen, opgestapeld als Jenga-blokjes, zeiden niets.

De man, vastgebonden en met een doek voor zijn mond, zei niets.

Hoofdinspecteur Rees liep langs het raam en de moordenaar liet zich naast de grote doos op zijn hurken zakken.

De politieman liep over het tuinpad van Eve Singer en het zachte klikje van de roestige hendel op het hek deed de moordenaar denken aan die eerste, beslissende nacht.

Voerde hem in gedachten in een prachtige cirkel terug naar het begin.

‘Het eind is nabij,’ siste hij bij het oor van meneer Elias.

Toen rende hij de trap op naar boven.

Tien treden tegelijk!

Naar de zolder.

48

Kerstavond

De dag voor kerst diende zich eigenlijk niet echt aan. Londen verbleekte een beetje rond de randen, maar verder was de dag vrijwel niet te onderscheiden van de nacht; de lampen bleven branden en de lucht met de kleur van een winterse zee voorspelde luid en duidelijk slecht weer. Het belangrijkste nieuws op het programma Today was dat bookmakers steen en been klaagden dat de ophanden zijnde witte kerst hen allemaal de nek zou omdraaien.

Emily Aguda draaide zich om in haar bed en zette de radio uit.

TrrrrrT.

Ze zuchtte eens diep en ging toen naar beneden.

Eve Singer was al wakker en aangekleed; ze zat nu koffie te drinken en met de handboeien te spelen.

TrrrrrT.

Aguda schonk een mok voor zichzelf in en ging zitten.

‘Zenuwachtig?’ vroeg ze. Het had geen zin om het onderwerp te vermijden.

Eve knikte. ‘Misselijk.’

Ze sloeg de handboeien om haar linkerpols, maakte ze los en klikte ze vast om haar rechterpols, en dat alles in een glimmende oogwenk.

Aguda keek op de klok. 09.30 uur. Ze moesten om twaalf uur bij Madame Tussauds zijn en ze rekende twee uur reistijd vanwege de sneeuw.

‘Zodra we eenmaal op weg zijn, voel je je vast beter.’

‘Hmm,’ zei Eve. ‘Je hebt waarschijnlijk wel gelijk.’

‘Mooi.’ Aguda dronk haar mok leeg en stond op. ‘Ik spring snel even onder de douche. Daarna pak ik mijn gigantische pistool en dan grijpen we die seriemoordenaar eens even bij zijn ballen.’

Eve glimlachte.

Toen Emily Aguda twintig minuten later weer beneden kwam, was Eve verdwenen.

Shit shit shit.

Aguda doorzocht het hele huis en riep voortdurend Eves naam. Ze nam zelfs met een zaklamp een kijkje op de zolder, maar zag daar alleen maar een schommelpaard staan, spookachtig onder een dikke laag stof. Toen belde ze Huw Rees om hem te melden dat ze een probleem hadden.

‘Is ze uit zichzelf weggegaan of heeft iemand haar meegenomen?’ wilde hij weten.

Aguda aarzelde. Ze had weliswaar maar tien minuten onder de douche gestaan, maar een douche vormde een effectieve geluidsbarrière.

‘Volgens mij is ze zelf vertrokken, hoofdinspecteur. Ik zie nergens sporen die wijzen op inbraak of een worsteling en volgens mij is zij iemand die het hem niet gemakkelijk zou maken.’

‘Ze is er dus als een angsthaas vandoor gegaan.’

Aguda weifelde even, maar zei toen: ‘Ja, hoofdinspecteur.’ Ze was het niet eens met de term ‘angsthaas’, want ze kon het Eve Singer niet echt kwalijk nemen dat ze er geen zin in had om als lokaas te dienen voor een seriemoordenaar. Maar welke andere verklaring was er verder nog mogelijk?

Ze stond bij de keukentafel op verdere instructies te wachten.

Voordat Rees haar die kon geven, zei ze: ‘Shit! Hoofdinspecteur, ik geloof dat ze mijn handboeien heeft meegenomen!’

De stilte aan de andere kant van de lijn vertelde haar dat hoofdinspecteur Rees net als zij besefte dat het al erg genoeg was als Eve Singer ervandoor was gegaan omdat ze een angsthaas was.

Maar als ze opzettelijk Aguda’s handboeien had meegenomen, dan kon er weleens iets nog veel ergers aan de hand zijn…

‘Oké,’ zei Rees ten slotte. ‘We zorgen ervoor dat we vroeg op de plek van bestemming zijn. We zullen daar naar haar uitkijken voor het geval dat ze op eigen houtje aan de slag wil. Jij blijft daar en kijkt of je haar te spreken kunt krijgen; intussen probeer je te bedenken waar ze naartoe kan zijn gegaan of wat ze van plan zou kunnen zijn.’

‘Ja, hoofdinspecteur.’

‘Hou me op de hoogte.’

‘Ja, hoofdinspecteur.’

‘Dit kunnen we verdomme dus echt niet gebruiken,’ zei Rees met een diepe zucht.

‘Nee, hoofdinspecteur,’ beaamde Aguda.

Ze verbrak de verbinding en belde onmiddellijk Eve weer. Intussen holde ze de trap op om verder te zoeken, ditmaal naar aanwijzingen in de vorm van voorwerpen die tegelijk met Eve leken te zijn verdwenen. Ze kon haar bankpassen nergens vinden. In de la naast het bed lag een gsm, maar het was een oud model dat niet eens meer aan wilde met een groezelige sticker op het schermpje met de tekst: 1 plus 1 gratis.

Eve had haar mobieltje dus bij zich, maar nam niet op. Hopelijk uit eigen beweging, hoe irritant dat ook zou zijn.

Emily Aguda probeerde te denken zoals Eve Singer. Haar vader was ontvoerd, haar leven stond op het spel en de moordenaar was nog steeds op vrije voeten. En de politie hielp niet echt.

Ze voelde een pijnlijke steek van schaamte. Als zij Eve Singer was geweest, zou ze haar vertrouwen in het vermogen van de Met om haar vader te redden volledig zijn kwijtgeraakt. Als zij Eve Singer was geweest, zou ze…

… zou ze op eigen houtje met de ontvoerder gaan onderhandelen.

Emily Aguda kreeg opeens een fladderend gevoel in haar maag dat haar duidelijk maakte dat ze op het goede spoor zat. Ze rende haastig terug naar beneden. De klok in de gang gaf halfelf aan.

Zo laat al?

Ze bleef in de voorkamer staan en deed haar best om sneller na te denken, terwijl de hamster achter haar rondrende in zijn piepende looprad.

Zou Eve Singer iets in haar agenda hebben gezet? Hoewel ze zich een beetje dwaas voelde, doorzocht Aguda snel het hele huis. Aan de koelkast hing een kalender met twee borderterriërs erop, maar die was van twee jaar geleden. Toch keek ze op de datum van die dag.

Daar stond: Kerstinkopen doen.

Ze lachte om Eve. En vervolgens om zichzelf. Wat had ze dan verwacht? 10 uur ’s ochtends yoga, 1 uur ’s middags seriemoordenaar?

Zelfs als Eve een schriftelijke herinnering nodig had, schreef niemand onder de zeventig tegenwoordig nog iets op een kalender of in een agenda. Dan stond het in haar gsm.

En die had ze bij zich.

Maar misschien was hij wel aan haar computer gelinkt…

Op de salontafel in de voorkamer lag het snoer van Eves laptop. Als ze haar laptop had meegenomen, zou ze het snoer toch zeker ook hebben meegenomen?

Aguda doorzocht de kamer systematisch. Ze vond de dunne, zilverkleurige MacBook onder een kussen van de bank, plugde hem in en startte hem op. Ze had heel even last van haar geweten in verband met de schending van Eves privacy, maar haar eerste prioriteit was Eve Singer in leven houden en dat doel heiligde bijna alle middelen.

De browser stond al open, maar zo te zien had Eve Singer alleen maar haar kerstinkopen op internet zitten doen.

Voor zover Aguda kon zien, kreeg iedereen een goededoelengeit.

Emily Aguda onderzocht de MacBook met behulp van vertrouwde programma’s en menu’s. Er stond een kalender op, maar daar stond bij die dag geen afspraak of iets dergelijks vermeld. Ze opende het zoekprogramma en typte kernwoorden in als ‘moordenaar’ en ‘moord’, wat zoveel resultaten opleverde dat ze de zoektocht verder beperkte tot ‘kerstavond’ en ’24 december’, maar ook dat leverde niets relevants op.

Er was een menu met de kop: recent geopende items. In een nieuw venster verschenen twintig documentnamen en ze liet haar ogen erlangs glijden, op zoek naar een aanwijzing.

Ze hoefde geen Sherlock Holmes te zijn…

Expositie.pdf.

Aguda opende het document.

expositie

Locatie: Madame Tussauds

Datum: de dag voor kerst

Tijd: 14.00

Het was een kopie van de flyer die de buurman in de telefooncel had gevonden. Misschien wilde Eve hem te zijner tijd wel gebruiken in haar achtergrondreportage over de zaak.

Dat leek Aguda niet onmogelijk. Toch voelde het niet goed.

Ze zocht verder en vond de eigenschappen van het document. Het nieuwe venster meldde het soort document, de grootte en de plek, en de datum waarop het was gecreëerd: 20 december.

Ze staarde naar het scherm.

Dat kon niet kloppen.

Ze telde in gedachten terug. De flyer in de telefooncel was op de tweeëntwintigste gevonden en meneer Elias had heel zeker geweten dat hij er de dag ervoor nog niet had gehangen. Hoe kon Eve hem dan al vóór de twintigste hebben gezien? Dat kon gewoon niet. Dat was onmogelijk.

Tenzij ze hem zelf had gemaakt!

Aguda bleef even heel stil zitten. Het was wel degelijk mogelijk. Onbegrijpelijk en verontrustend, maar absoluut mogelijk. En als Eve de flyer op de twintigste had gemaakt, had ze hem dan ook zelf in de telefooncel opgehangen?

Aguda dacht terug aan de korte nachtzichtglimp van een bedekt gezicht en glinsterende ogen voordat de flyer over de lens van de verborgen camera werd geplakt. Ze waren ervan uitgegaan dat het Vandenberg was, maar het kon iedereen zijn. Het kon dus ook Eve Singer zijn.

Maar waarom zou ze dat doen? Het kostte Aguda de grootste moeite om er enige logica in te ontdekken. Als Eve contact wilde zoeken met de moordenaar, waarom zou ze dan een flyer maken en deze ergens ophangen waar hij gemakkelijk zou worden gevonden? En hun plan daardoor aan de politie verraden?

Het antwoord was als een emmer met ijswater die over haar werd uitgestort: enorme schrik, gevolgd door intense kou.

De flyer was een lokmiddel!

Wat had ze ook alweer tegen Eve gezegd? Om een moordenaar te vangen, moet je als een moordenaar denken.

En Eve Singer had geantwoord: Dat is precies wat ik probeer te doen.

De moordenaar had Guy Smith een nepflyer gestuurd, een lokmiddel om hem te misleiden. Als Eve als een moordenaar dacht, was haar flyer niet gemaakt om contact te zoeken met Vandenberg, maar om de politie te misleiden.

En dat was haar uitstekend gelukt, bedacht Aguda grimmig. De politie had zich laten misleiden als een onoplettende sukkel die zijn zakken laat rollen, terwijl hij naar iets interessants staat te kijken.

En als er een nepflyer was, moest er ook een echte zijn!

Maar wáár?

Aguda had geen flauw idee.

Twee dingen wist ze echter wel met misselijkmakende zekerheid.

Dat de sco19 bij Madame Tussauds wachtte op een moordenaar die nooit zou komen.

En dat Eve Singer ergens anders ging proberen haar vader te redden uit de handen van een seriemoordenaar.

In haar eentje.

49

TrrrrrT.

Joe reed in oostelijke richting naar het centrum van Londen. De wegen waren sneeuwvrij en er viel gelukkig nog geen nieuwe, ondanks de laaghangende bewolking.

‘Heb je de camera bij je?’ vroeg Eve. ‘Hij zal beslist een camera willen zien.’

TrrrrrT.

Joe knikte zwijgend en gluurde zenuwachtig naar de handboeien.

Ze waren bij Hyde Park Corner.

Maar in plaats van in noordelijke richting verder te rijden naar Madame Tussauds, sloeg Joe rechts af en reden ze met een flauwe bocht naar de rivier in het zuiden.

Joe staarde naar de achterkant van een bus. ‘Ik hoop echt dat je weet wat je doet.’

‘Ik ben op weg naar een confrontatie met een seriemoordenaar, Joe,’ antwoordde Eve grimmig. ‘Hoe moet ik nu in godsnaam weten wat ik aan het doen ben?’

Aguda sprak een berichtje in op Eves gsm.

‘Eve, dit is Emily Aguda. Ik weet wat je van plan bent. Doe dit alsjeblieft niet in je eentje. Bel me alsjeblieft en vertel me waar je bent, dan kan ik je komen helpen. Het is nog niet te laat.’

Aguda hoopte maar dat dit waar was.

Ze belde Huw Rees bij Madame Tussauds en bracht hem op de hoogte van haar theorie.

‘Je zou best eens gelijk kunnen hebben,’ zei hij, ‘maar ik kan het team niet wegsturen vanwege een voorgevoel.’

‘Maar hoofdinspecteur…’

‘Emily,’ onderbrak hij haar. ‘Ik vertrouw je, maar je hebt geen reëel alternatief voor me. Lever me ook maar het kleinste stukje bewijsmateriaal dat aantoont waar die klootzak vanmiddag om twee uur zal zijn en ik verplaats het hele team onmiddellijk daarnaartoe. Maar tot die tijd is deze locatie het enige wat we hebben.’

‘Jawel, hoofdinspecteur.’ Aguda verbrak de verbinding. Ze staarde naar haar spiegelbeeld in de spiegel in de woonkamer. Rees had gelijk. Dat wist zij ook wel. Maar ze wist ook dat hij zich vergiste. Ze moest het alleen zien te bewijzen, want anders zouden ze over een paar uur ergens uit Londen een telefoontje krijgen en konden ze daar de brokstukken opruimen.

Vermoedelijk de lichaamsresten van Eve Singer.

Of van haar vader.

De klok op de schoorsteenmantel gaf 11:17 uur aan.

Door de muren van het buurhuis heen klonk onregelmatig gebonk en er kwam een vliegtuig overvliegen. Ze hoorde het inmiddels bijna niet meer. Verbazingwekkend dat de zintuigen alles wat overbodig was gewoon wegfilterden. Dingen onzichtbaar of onhoorbaar maakten.

Het betekende natuurlijk niet dat ze er niet meer waren. Ze moest gewoon beter haar best doen om ze te vinden. Ze moest gewoon beter nadenken.

Ze opende het document weer. Expositie.pdf.

Ze bekeek de eigenschappen van het document opnieuw.

Ze liet haar ogen over recent geopende items glijden, opende willekeurige documenten om ze op relevantie te bekijken, sloot ze weer en ging verder.

Plotseling viel haar oog op een documentnaam helemaal onder aan het overzicht.

Watergate.avi.

Ze opende het document. Het was een reportage van iWitness News over de moordhonden.

Aguda herinnerde zich haar eigen sarcastische opmerking: Het is niet bepaald Watergate, hè?

Het was inderdaad geen Watergate, maar het was wél een goede reportage. Serieus en toch gruwelijk. Aguda nam aan dat dit de vaardigheid was van een goede televisiemisdaadverslaggever, zelfs als de vermoedelijke daders maar twintig centimeter hoog waren. Ze speelde de reportage af, terwijl haar onderbewustzijn op de achtergrond borrelde. Eve sprak buiten bij het gebouw haar tekst in voor de camera en noemde de namen van de honden, Boris en Bubba. Op de achtergrond stonden houten schotten die volhingen met…

Flyers.

Aguda hapte naar adem. Ze tuurde zonder iets te zien naar het scherm, want haar geheugen sloeg op tilt.

Eve Singer had haar niet naar de reportage laten kijken. Op het moment zelf had ze gedacht dat Eve alleen maar chagrijnig was vanwege haar opmerking over Watergate.

Maar misschien was er wel een heel andere reden voor geweest…

Ze drukte op de replay-knop en bekeek de opname nog een keer. Ditmaal keek ze niet naar Eve, maar naar de houten schotten achter haar.

Toen zag ze het.

Ze drukte op de pauzeknop en nam het beeld aandachtig in zich op. Je moest er echt naar op zoek zijn. Of de reportage heel grondig bestuderen. Of herhaaldelijk bekijken.

Je moest echt geobsedeerd zijn…

Aan de zijkant helemaal onder aan de houten schotten was recent iets over de andere flyers heen geplakt:

expositie

Locatie: De Tate Modern

Datum: 24 december

Tijd: 14.00

De Tate Modern Gallery.

Er was geen betere plek voor een expositie.

50

De Tate Modern stond als een donker blok op de South Bank van de Theems.

Het kolossale bedrijfsgebouw van de voormalige elektriciteitscentrale vormde een sombere aanblik die zich niet liet verfraaien door de aanwezigheid van de glanzende Millennium Bridge, de London Eye in het westen of zelfs de heilige aanblik van St. Paul’s Cathedral aan de overkant van het water.

Het was gewoon wat het was. Saai, hoekig en lelijk, met één gigantische toren als enige opvallende kenmerk. Dertig jaar lang had de centrale samen met zijn elegantere, populairdere broertje in Battersea Zuid-Londen van energie voorzien, tot hij door de olieprijs buiten werking werd gesteld. Zelfs de wetenschap dat hij nu de waardevolste collectie moderne kunst ter wereld huisvestte, veranderde niets aan zijn barse, naoorlogse buitenkant.

Vanbinnen was de elektriciteitscentrale echter onherkenbaar veranderd. Hij was totaal gestript. De turbines, leidingen en pompen waren verwijderd, en daarvoor in de plaats waren grote toonzalen vol licht en schoonheid gekomen.

Joe en Eve daalden in de vroege winterschemering via het brede voetgangerspad af naar de hal en verdrongen zich bij de ingang even met andere bewonderende bezoekers voor wie de eerste aanblik van de Turbine Hall misschien wel het adembenemendste moment van hun hele bezoek zou vormen. De hal, die vijf verdiepingen hoog reikte en vrijwel de hele breedte van het gebouw besloeg, was even indrukwekkend als de kunstcollectie in de toonzalen.

Eve en Joe staarden met open mond omhoog naar de ijzeren boom die de reusachtige ruimte bijna volledig vulde. De dikke, winters zwarte takken spreidden zich tussen de gangpaden boven hen uit en torenden hoog boven de kleine mensen eronder uit die als mieren om de stam krioelden.

‘Da’s een flinke,’ zei Joe, die er heel even door werd afgeleid van het hele gedoe rond de seriemoordenaar.

Eve glimlachte. ‘Vind je hem mooi? Ik kan de geit altijd nog annuleren…’

‘Hmm,’ zei hij peinzend. ‘Waar moet ik hem dan laten?’

Ze lachten allebei even, maar keken meteen weer ernstig om zich heen toen ze zich herinnerden waarom ze daar ook alweer waren.

‘Waar moeten we nu naartoe?’ vroeg Joe.

‘Dat weet ik niet,’ bekende Eve, die een beetje zenuwachtig om zich heen keek. ‘Maar als ik hem niet vind, zal hij mij vast wel vinden.’

‘Er is nog altijd tijd om van gedachten te veranderen.’

‘Voor jou misschien wel,’ zei ze. Ze keek hem ernstig aan. ‘Ik zou het je echt niet kwalijk nemen als je hier niet aan wilt meedoen, Joe.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik kan het je onmogelijk alleen laten doen,’ zei hij, ‘maar ik vind het geen goed plan.’

‘Het ís ook geen goed plan,’ zei ze, ‘maar het is het enige plan dat we hebben.’

‘Het is het enige plan dat jíj hebt, ja. Mijn plan is dat we nu meteen naar het vliegveld rijden en naar Jamaica vliegen. Zon, zee en strand, terwijl iemand anders deze ellendige moorden oplost. Dat klinkt toch als een veel beter plan, of niet soms?’

‘En mijn vader dan?’

Joe werd rood. ‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik dacht alleen maar aan jou.’

‘Dat weet ik.’ Ze zoende hem hard op zijn wang en hij keek haar achterdochtig aan.

‘Je knijpt er toch niet tussenuit, hè?’ Het was een grapje, maar wel met een serieuze ondertoon.

‘Nee, natuurlijk niet!’

Ze wendde haar blik van hem af. Ze vond het vreselijk om tegen Joe te liegen.

Eve liep de trap op naar de toonzalen. Hoe verder ze bij Joe vandaan was, des te sterker ze het gevoel had dat ze in drijfzand stapte. Zonder vaste grond onder haar voeten en zonder veilig anker leek het net of ze van de rand van de aarde afstapte.

Ze haalde haar gsm tevoorschijn om zich nog één keer het gemakkelijk te vergeten gezicht van William Stafford Vandenberg in te prenten.

Ze had nooit gedacht dat de Dood er zo alledaags zou uitzien.

Na de Turbine Hall voelden de toonzalen met hun witte muren aanvankelijk benauwend en spookachtig aan. Ze liep haastig zonder iets te zien door de eerste drie, maar bedacht toen dat ze wel op zoek was naar de moordenaar en ook dat ze moest blijven ademhalen. Ze wandelde rustiger verder en deed haar best om zich op de gezichten te concentreren, maar het was er heel erg druk en iedereen leek op hem – en toch ook weer niemand. Zijn gezicht verdween steeds uit haar gedachten, zo onopvallend dat het maar niet wilde beklijven. Ze twijfelde de hele tijd aan zichzelf. Zo bang dat ze hem over het hoofd zou zien dat ze voortdurend omkeek voor een tweede blik en dan weer iemand anders over het hoofd zag…

Ze voelde zich duizelig. Ze begon in paniek te raken. Ze bleef even staan en ademde een paar keer diep in tot ze de lucht ook echt in haar longen voelde stromen.

Haar gedachten werden iets helderder en ze zocht om zich heen naar Joe. Daar stond hij, aan de andere kant van de toonzaal, met een bezorgde frons op zijn gezicht. Ze draaide haar hoofd van hem weg om hem niet te verraden. Hij gebruikte de verborgen camera die hij in het Barnstormer Theatre ook bij zich had gehad, zodat het personeel niets in de gaten kreeg.

Eve haalde nog een keer diep adem en wilde weer verder lopen. Ze draaide zich om en botste bijna tegen Elvis Presley aan.

Hij was drie meter lang, in het zilver en zwart gekleed, met een enorme vetkuif en smalle vooruitgestoken heupen die gevaar en seks uitstraalden. Nog geen spoortje te bekennen van de drugs of de in vet gebakken sandwiches met pindakaas en banaan uit zijn latere leven. Hier op het doek waren alleen zijn jeugd en knappe uiterlijk gevangen, en nu ze zo vlak voor het schilderij stond, voelde ze zich op een of andere manier met Elvis verbonden. Ze draaide zich glimlachend om met de bedoeling dit gevoel met Joe te delen, maar er liepen te veel mensen tussen hen in en ze zag hem niet.

Ze keek om zich heen, zoekend naar Joe en naar Vandenberg. Ze verwachtte voortdurend recht in de ogen van de moordenaar te kijken, en een schok van herkenning en angst te voelen.

Alle ogen waren echter op de muren gericht en ze kon zelfs die van haar er niet lang van losrukken.

Elvis had een deur opengezet en Eve zweefde nu door de toonzalen als een kind dat de bladzijden omsloeg van het allergaafste pop-upboek ter wereld, waarin elk wonder met nieuwe ogen werd bekeken en onthuld tussen de schouders van onbekenden door. Na het bezichtigen van elk meesterwerk keek Eve om zich heen, maar tijdens haar zoektocht naar de moordenaar vond ze alleen maar toverachtige schoonheid. De rondslenterende menigte werd af en toe dunner en week uiteen, zodat ze werd verrast met een knal of verfrist met een plons. Ze zag een naaktschilderij van Freud, vol bleek vlees en kil licht; rondborstige meisjes op een strand van Matisse; een glinsterende waterval van Klimt.

De mensenmassa splitste zich en onthulde een verrassende Van Gogh. Beslist te vroeg voor deze collectie en zelfs Eve kon zien dat het niet eens een góéde Van Gogh was. Geen zonnebloemen of zelfportret. Alleen maar saaie, door de wind gebogen cipressen, een roze lucht en een bruin omgeploegd veld. En…

Eve boog zich voorover en voelde dat de lucht uit haar longen werd verdreven.

Een duimafdruk.

Eén vingerafdruk die onbedoeld in de dikke verf was achtergebleven.

Opeens drong het besef als een bliksemschicht tot haar door.

Ze stond waar de kunstenaar zelf had gestaan. Vincent van Gogh had híér gestaan. Hij had deze romige roze wolken aan zien komen, en de cipressen zien zwaaien en buigen in de wind; hij had deze modderige geulen centimeter na centimeter verkend, eerst met zijn schoenen en daarna met zijn kwast.

Toen had hij een hand uitgestoken en de lucht aangeraakt.

Misschien toen hij het doek van de ezel tilde of het vasthield om het met een schuin hoofd te bekijken. Of was er misschien een insect op een wolk geland? Een kleine Franse bladluis die door een snelle duim was platgedrukt?

Een duim die een afdruk had achtergelaten.

Voorgoed.

Was hij tot de conclusie gekomen dat hij het wel leuk vond?

Was hij van plan geweest hem te corrigeren, maar had hij niet genoeg tijd meer gehad?

Was het hem eigenlijk wel opgevallen?

Of had zijn koortsachtige geest het saaie veld en de bomen allang achter zich gelaten? Had hij deze alledaagse, onromantische dag alweer ingeruild voor een sterrennacht?

Eve was totaal overdonderd.

De kronkelende richeltjes van de duimafdruk in een werveling van grijs vormden net een tijdreis: ze schepten niet alleen een band tussen haar en de kunstenaar, maar ook met ieder ander mens, elk dier, elke boom en elke steen die ooit had bestaan of zou bestaan.

Dít was onsterfelijkheid. Dat voelde Eve heel diep vanbinnen.

Dit was wat mooie doden achterlieten wanneer ze het lichamelijke opgaven om zich te nestelen in het hart en de geest van de hele mensheid. Deze band, het gevoel iets prachtigs te hebben gedeeld, iets wat veel verder ging dan het leven zelf, iets wat bleef voortbestaan en eeuwig zou blijven voortbestaan. Het schilderij was miljoenen waard, maar de duimafdruk was onbetaalbaar: een mijlpaal in de geschiedenis, een trilobiet, een hiëroglief, een voetafdruk op de maan. Eves hart brak voor iedereen die nooit zulke schoonheid had ervaren. Haar keel deed zo’n pijn dat ze bang was dat ze zou gaan huilen.

Ze hoefde alleen haar arm maar op te tillen om met haar duim de plek aan te raken die zijn duim had aangeraakt…

Ze hief een bevende duim op naar het doek.

‘Hallo, Eve.’

Eve deinsde achteruit, weg van het schilderij.

De moordenaar stond naast haar.

Hij zag er juist totaal níét alledaags uit.

Zijn hoofd was recent geschoren; het zat vol kleine snijwondjes en was onnatuurlijk klein. Zijn wenkbrauwen waren ook afgeschoren, waardoor zijn bleke voorhoofd er bobbelig en bizar uitzag. Zijn ogen waren precies zo zwart als de foto had beloofd, maar in levenden lijve opvallend onrustig. Hoewel hij naar haar keek, kostte het Eve moeite om oogcontact te bewaren.

Zijn gsm zat op zijn borst vastgesnoerd en de cameralens was op haar gericht. Ze moest aan Kevin Barr denken.

Nu was zij de hoofdrolspeler.

En ze wist al hoe deze film zou aflopen.

‘Dit is perfect, Eve. Echt iets voor jou om zoiets te bedenken.’ Hij glimlachte. Zijn tanden waren klein en wit, net kindertanden.

‘Waar is mijn vader?’

‘Heb je de Bacon-expositie gezien?’

‘Nee.’

‘We zouden er samen naartoe kunnen gaan,’ zei hij. Toen voegde hij er bijna verlegen aan toe: ‘Als jij dat wilt, natuurlijk.’

‘Waar is mijn vader?’ vroeg Eve. ‘We hadden een afspraak.’

Hij keek teleurgesteld. ‘Je wilt de kwestie dus meteen afhandelen?’

De kwestie van haar dood. Ze bleef rustig ademhalen. Ging rustig door. ‘Ja.’

De moordenaar zuchtte. Toen trok hij zijn gsm uit het houdertje op zijn borst.

Eve wierp er even een blik op; ze wist wat er ging gebeuren en werd woest. ‘Niet op je gsm! Ik wil hem hier zien. In het echt.’

Hij schonk geen aandacht aan haar en drukte op een paar knopjes op het mobieltje.

Eve staarde naar zijn pols. Zijn linkerpols. De pols die niet zoveel bewoog. Ze had het vaak genoeg geoefend. Het zou heel gemakkelijk zijn. De handboeien hingen al om haar rechterpols. Het zou gemakkelijk zijn om er eentje open te maken en dicht te klappen…

Ze nam het proces in gedachten snel door. Haar duim die het slot opende. De polsbeweging. Het TrrrrrT van het lipje dat vastklikte…

Dan kon hij niet meer ontkomen. Niet meer wegvluchten. Dan moest hij haar hier pal naast de Van Gogh vermoorden. Dan zou hij aan haar lijk vastzitten, en konden Joe en de politie hem arresteren; daarna zouden ze hem dwingen hun te vertellen waar Duncan was en zou haar vader veilig zijn.

Ze draaide haar hand om en pakte de vrije handboei vast.

Ze klikte het slotje geluidloos open…

‘Hier.’

Hij hield zijn gsm omhoog en alle gedachten aan de handboeien verdwenen spoorslags uit haar hoofd.

Duncan Singer zat in het donker. Alleen zijn hoofd, schouders en borst waren zichtbaar, maar Eve zag genoeg om haar eigen vader te herkennen.

Hij leefde nog.

‘Papa! Is alles goed met je?’

Er klonk eerst alleen maar ruis en Duncan Singer keek om zich heen, op zoek naar de bron van de woorden. Toen klonk zijn stem geërgerd vanuit het donker: ‘Wie is papa?’

Eve huilde bijna van opluchting. ‘Waar ben je?’

De moordenaar trok het telefoontje echter weg. ‘Niet valsspelen!’

‘Je zei dat je hem zou laten gaan. We hadden een afspraak.’

‘En daar zal ik me ook aan houden. Zolang jij je er tenminste ook aan houdt.’

Ze wees naar Duncans borst, waarop een knipperende rij groene cijfers te zien was. ‘Wat is dat?’

‘O,’ zei de moordenaar, ‘dat is de timer voor de bom.’

‘W-wat?’

Hij grijnsde en Eve staarde geschokt naar zijn witte tandjes. Vlak onder haar ribben verspreidde zich langzaam een intense, rauwe pijn, alsof elk orgaan in haar lichaam leeg werd geknepen door een reusachtige vuist.

‘Ik mag jouw vader wel, Eve, maar als ik niet krijg wat ik wil hebben… als mij iets overkomt, als ik word tegengewerkt…’ Hij zweeg veelbetekenend en haalde zijn schouders op.

Ze staarde hem versuft aan. Maar ze mocht niet versuft zijn. Ze moest nadenken.

Gebruik je hersens, Eve!

Ze staarde niet langer dommig naar de moordenaar, maar concentreerde zich nu weer op de gsm, wanhopig op zoek naar aanwijzingen, hopend op meer dan de vage afbeelding die hij haar te bieden had. Het enige licht was de spookachtige groene gloed van de cijfers die langzaam aftelden.

01:58:29… 28… 27…

Haar vader had minder dan twee uur te leven.

Toch was er iets. Iets belangrijks. Dat zei haar instinct haar en haar instinct zat er zelden naast, maar wát?

De moordenaar stopte het mobieltje terug in het houdertje op zijn borst.

‘Mag ik nog even met hem praten?’

‘Nee.’

Shit.

In gedachten nam ze het korte gesprek wanhopig nog eens helemaal door. Ze zag iets heel belangrijks over het hoofd. Iets over haar vader? Of over de ruimte? Of de cijfers, of de klank van zijn stem… wát? Eve wilde hem dolgraag nog een keer spreken, hem nog een keer zien, nog één keer! Kon ze maar achterhalen waar hij was, dan hoefde ze zich niet aan deze afschuwelijke afspraak te houden. Dan kon ze zich gewoon omdraaien en wegrennen, deze nachtmerrie achter zich laten, haar vader halen en nog lang en gelukkig leven. Maar dan moest ze wel weten waar hij was.

Wist ze maar waar hij was.

‘Hoe weet ik dat je hem niet sowieso zult doden? Na afloop?’

De moordenaar keek haar doordringend aan. ‘Niemand heeft ooit zoveel vertrouwen in mij gehad als jij op die avond toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, Eve. Je kunt me nu ook vertrouwen. We hebben een afspraak en ik ben van plan me daaraan te houden.’

Hij keek over haar schouder naar de museumtoonzalen en de bezoekers die er rondliepen. ‘Jouw dood delen met het publiek is het…’ hij zocht even naar het juiste woord, ‘… het bijzonderste wat jij ooit zult doen. Het overtreft de kunst. Overtreft het leven.’

Zijn ogen glinsterden onrustig en alleen zijn tandjes glimlachten.

‘Na afloop zal ik het aftellen stopzetten en jouw vader ongedeerd vrijlaten. Wij hebben een speciale band met elkaar, Eve, en die kan niet worden doorbroken, zelfs niet door de dood.’

Zijn onzekere ogen glommen van emotie en Eve voelde zich misselijk. Ze had hem graag pijn gedaan. Ze had hem graag vermoord. Ze schaamde zich diep voor de barbaarse haat die ze voor hem voelde.

Maar hoe krankzinnig het ook was, dit was wel zíjn waarheid, en dat was de enige waarheid die nu telde.

Ze kon alleen hem vertrouwen.

Dus toen hij zei: ‘Kom mee,’ gehoorzaamde ze.

Ze verlieten de hoge, witte toonzalen en liepen naar het gangpad op de vierde verdieping. Daar waren minder mensen, hooguit een stuk of vijf; ze hingen over de reling, keken naar beneden, zwaaiden naar vrienden in de diepte of tuurden naar de donkere takken van de enorme boom.

Ze zag Joe. Hij hield hen gemakkelijk bij en liep misschien dertig meter achter hen. Ze keek hem een fractie van een seconde recht aan en zag de bezorgde blik in zijn ogen. Voordat ze zich kon bedenken, wendde ze haar hoofd af en concentreerde ze zich op de rug van de moordenaar. Hij had de reling bereikt, maar bleef daar niet staan. Hij legde in plaats daarvan in één vloeiende beweging zijn handen op de reling, sprong eroverheen en landde in de boom.

Toen draaide hij zich om en stak hij zijn hand naar haar uit.

‘Kom.’

Ze aarzelde. Zijn hand. Zijn pols. De handboeien. Doe het nu! Doe het nu!

‘Eve!’

Ze keek om. Het was Joe, die nu naar haar toe kwam sprinten. Om haar tegen te houden. Om haar te redden!

Maar als zij werd gered, zou haar vader sterven.

Dus pakte Eve Singer de uitgestoken hand van de moordenaar vast en klom ze over de reling op de brede tak van de enorme ijzeren boom.

Nu deden ze het echt sámen.

51

Eén afschuwelijk, misselijkmakend moment lang zat Eve op haar knieën tussen de knoestige takken door naar de dertig meter lager gelegen vloer van de Turbine Hall te staren. Ze was verstijfd van angst en niet in staat zich te verroeren.

De moordenaar hielp haar overeind tot ze wankelend naast hem stond. ‘Niet naar beneden kijken,’ zei hij tegen haar. ‘Kijk maar naar mij.’

‘Oké,’ zei ze.

Hij leidde haar verder over de tak. Dichter bij de dikke stam werd de tak breder, maar hij was niet helemaal vlak, en Eve hield zich met één hand vast aan de moordenaar en verplaatste de andere voorzichtig van het ene gietijzeren twijgje naar het volgende om haar evenwicht niet te verliezen. En al die tijd probeerde ze na te denken.

Haar hersens raceten voortdurend langs de beelden van haar vader. Er was iets… aan die donkere kamer. Aan Duncans vage gedaante. Aan haar vaders woorden of zijn stem of…

Iéts.

Maar wat?

Terwijl haar voeten voorzichtig houvast zochten, begon haar hoofd pijn te doen. Haar hele leven draaide om deadlines, maar ze was zich er nog nooit zo duidelijk van bewust geweest dat de tijd verder tikte, steeds maar verder, en door haar handen wegglipte. Ze moest een paniekaanval onderdrukken.

Ze moest snel nadenken. Snéller!

Bij elke wankeling hapten de mensen onder hen naar adem, alsof ze naar een koorddanser hoog in de lucht stonden te kijken. De moordenaar bewoog zich echter zelfverzekerd voort en hield haar hand stevig vast.

‘Ben je al bang?’ vroeg hij plagerig.

‘Nee,’ loog ze.

Hij lachte en zei: ‘Je doet altijd zo stoer, Eve. Daarom hou ik van je.’

‘Als je van me houdt, waarom wil je me dan doden?’

‘Is er een mooier soort liefde dan deze? Dat ik jou wil doden en dat jij voor mij wilt sterven? Wat stellen liedjes en rozen daarmee vergeleken nu helemaal voor?’

‘Volgens mij trek ik wel aan het kortste eind.’

Hij lachte weer.

Ze kwamen aan bij de dikke, zwarte stam van de boom. Hij draaide zich om en keek naar beneden. Omdat hij haar hand nog steeds in die van hem had geklemd, stonden ze nu allebei met hun gezicht naar de toekijkende mensen. ‘We hebben een publiek, Eve.’

Heel diep onder hen waren honderden roze gezichten in angstige afwachting naar hen opgeheven. De ogen wijd opengesperd, een hand voor de mond.

Mobieltjes in de aanslag om een sensationele dood te filmen.

Eve voelde een bijtende schaamte. Dit was precies het publiek dat ze verdiende.

De moordenaar stak een hand in zijn zak en haalde er een rolletje glanzend goudkleurig ijzerdraad uit. Hij knielde neer en wond het om de dikke tak waarop ze stonden.

Een pianosnaar.

Eve herkende hem van de lessen uit haar jeugd. De vlooienmars en Für Elise.

‘Speel je piano?’ vroeg ze onnadenkend.

De moordenaar zei niets, maar ging weer rechtop staan. Voordat Eve in de gaten had wat er gebeurde, liet hij het andere uiteinde van de snaar in een lus over haar hoofd zakken.

De mensenmenigte hapte geschokt naar adem en Eve verstijfde.

Opeens voelde alles heel echt aan. Tot op dat moment was het te krankzinnig geweest om werkelijk te kunnen zijn, te gestoord om waar te zijn. Nu was het dat opeens niet meer. Nu was het krankzinnig, gestoord en maar al te wáár. Eve zwaaide heen en weer op de tak en zocht steun bij de arm van de moordenaar.

Zo zou ze dus sterven. Ze zou springen of hij zou haar duwen en dan zou de snaar door haar hals snijden als zachte kaas.

Dan zou haar hoofd loslaten.

Dit was echt en haar angst was zo extreem dat ze zich niet kon verroeren. Niet kon ademhalen. Niet kon horen. Niet kon nadenken. Een bulderend geluid in haar oren overstemde alle andere geluiden, net een 747 die de landing inzette…

En als fonkelend vuurwerk knalde het antwoord op alles opeens door haar hoofd.

De moordenaar zei iets, maar door het bonkende geraas van haar eigen bloed bewogen zijn lippen zonder geluid te maken. Ze staarde hem aan en hij stelde zijn vraag opnieuw.

‘Ben je. Al. Bang?’

Hij klonk niet plagerig. Niet meer.

‘Nee,’ zei Eve.

Dat was niet gelogen.

Deze keer niet.

Want ze wist nu waar haar vader was!

Haar instinct had het bij het juiste eind gehad. De aanwijzing zat inderdaad in de beeldopname. Ze had met haar ogen naar het antwoord gezocht, maar de oplossing zat in haar oren! De ruis die was weggestorven voordat Duncan iets zei, die kende ze al haar hele leven…

Het was een vliegtuig dat over hun huis vloog.

Duncan Singer was in zijn eigen huis. In zijn eigen huis, verdomme!

‘“Geef me je hand, jij prachtig, teer schepsel.”’ De moordenaar citeerde met een zachte, zangerige stem het gedicht.

Eve moest bijna lachen. Nog geen seconde geleden was ze bereid geweest om te sterven.

Nu was ze alleen nog maar bereid om te doden.

‘“Ik ben een vriend en kom niet om je te straffen.”’

Hij probeerde haar in een eeuwige slaap te sussen.

Maar Eve Singer sliep niet. Eve Singer dacht als een moordenaar.

Zo voelde ze zich trouwens ook. Koelbloedig. Zelfverzekerd. Berekenend.

‘“Houd moed!”’ zei hij. ‘“Ik ben niet wreed.”’

Maar ik wel, dacht Eve bij zichzelf met kille moordlust in haar maag. Ik kan goddomme hartstikke wreed zijn!

Ze liet zich langzaam op haar knieën zakken, als om te bidden. Hij knikte haar tevreden toe.

‘“Vredig zul je slapen…”’

Met één razendsnelle beweging greep Eve zijn enkels beet en trok ze met een ruk zijn voeten onder hem vandaan.

Het publiek juichte.

De moordenaar maakte een onhandige draai en liet zich met een luide kreun op zijn zij vallen. Hij kwam half overeind; hij maaide met zijn handen naar haar en verloor zijn evenwicht; hij graaide wild naar een twijgje.

Daarna naar haar been.

En toen tuimelden ze allebei naar beneden.

52

Als Eve niet als een moordenaar had gedacht, was ze nu dood geweest. Terwijl ze werd meegesleurd in zijn val uit de boom, klapte ze de handboeien open.

De toeschouwers gilden…

TrrrrrT.

De handboei sloot zich om een dunne metalen tak. Eve gilde het uit van de pijn toen ze met een keiharde schok tot stilstand kwam.

De moordenaar hing aan haar benen.

Ze bungelden als kerstversiering hoog boven de grond in de boom. Hij klemde zich als een angstig aapje aan haar bovenbenen vast en trappelde krijsend van angst als een loodzwaar gewicht onder haar met zijn benen door de lucht. Eve keek omhoog en hoopte koortsachtig dat Aguda’s handboeien, het laswerk van de kunstenaar, en haar eigen vlees en botten hen zouden houden. De eerste twee zagen er vrij degelijk uit, maar haar huid stond strak en begon het al te begeven, en haar palm vouwde zich pijnlijk onnatuurlijk smal op, op zoek naar een weg uit de scherpe, metalen band…

Ze zakte een centimeter naar beneden en de dunne, goudkleurige snaar sneed in haar hals.

‘Help me!’ hijgde de moordenaar. ‘Ik hou het niet langer!’

‘Laat dan los!’

Dat deed hij niet, maar hij gleed wel een paar centimeter omlaag en sleurde haar meedogenloos mee. Eve schreeuwde het uit van de pijn en toen ze opkeek, zag ze dat de huid langzaam langs haar hand omhoogkroop in een poging door de boei heen te passen. Ze draaide, rukte en schopte één been wanhopig los uit zijn greep.

Hij brulde woedend: ‘Als ik val, zal hij sterven! Dan zul je hem nooit vinden!’

‘Ik heb hem al gevonden, eikel! Ik weet allang waar hij is! En zodra ik jou van me heb afgeschopt, ga ik naar huis en dan maken we tijdens de kerstlunch lekker grappen over jou!’

‘Slet!’ bulderde hij. ‘Vuile slet!’ Hij probeerde langs haar lichaam naar boven te klimmen. Zijn vingers, die kracht putten uit zijn woede, knepen bijtend in haar bovenbenen en zijn nagels krasten diep in haar heup. Zijn hand graaide naar die van haar… Eve trok hem met een luide gil terug, tastte boven haar hoofd en zocht met haar linkerhand de handboei. Ze pakte de korte ketting ertussen vast om haar rechterpols een beetje te ontlasten en verzette zich toen draaiend en trappend tegen hem. Ze voelde dat er onder haar rechteroor iets langs haar hals druppelde. Ze hoopte dat het zweet was, maar ze wist dat het bloed was. Hoeveel bloed en pezen zaten er nog tussen de snaar en haar halsslagader? Een centimeter? Een halve millimeter?

Ze moest hem van zich af zien te krijgen!

Eve was alleen maar bezig met overleven. Ze schopte wild naar hem. Voelde dat zijn greep verslapte…

Zijn verwrongen gezicht zat vol bloedspetters en Eve besefte dat die van haar afkomstig moesten zijn. En achter hem, ónder hem, zag ze de mensenmassa, het publiek waar ze beiden niet zonder konden. De gezichtloze, vormloze massa domme mensheid die vol verwachting omhoogtuurde, als zeeleeuwen die wachten op een vis.

Afgezien van een kleine lege plek waar de massa respectvol uiteen was geweken om ruimte te maken voor…

… een klein zwart vrouwtje met een pistool in de aanslag.

Zelfs hoog in de lucht zag het wapen er gigantisch uit.

De moordenaar zag het ook en keek met zo’n intense doodsangst op zijn gezicht naar Eve dat ze moest lachen.

‘Nu is het jóúw beurt om te sterven!’ riep ze lachend tegen hem. ‘Heb jij even mazzel!’

‘We hadden een afspraak!’ krijste hij. ‘Dit is míjn expositie!’

‘Nou, iedereen staat naar je te kijken,’ zei ze. ‘Achterlijke opschepper die je bent!’

Ze gaf hem nog één schop.

De menigte deinsde achteruit toen de moordenaar viel, maar Eve zag hem de grond niet raken.

Terwijl ze een onmenselijke brul slaakte, begaf haar duim het uiteindelijk en glipte haar hand weg door de metalen rand van Emily Aguda’s beste handboeien.

Toch viel ze niet.

Waarom viel ze niet?

Eve was even gedesoriënteerd. Ze wiegde onbeheerst heen en weer door de lucht, en verwachtte nog steeds dat ze elk moment de duizelingwekkende buiteling naar haar dood kon inzetten.

Toen ze omhoogkeek, zag ze Joe’s gezicht, met zweet op zijn voorhoofd en op elkaar geklemde kaken van de inspanning om haar vast te houden aan haar glibberige, bebloede polsen.

Hij hees haar langzaam naar boven, naar de relatieve veiligheid van de brede ijzeren tak.

Terwijl hij de goudkleurige snaar om haar hals losmaakte, drukte zij haar opzwellende hand tegen zich aan, trillend als een blaadje aan een grote ijzeren boom.

‘We moeten gaan,’ zei ze schor.

Hij knikte. ‘Ik heb al een ambulance gebeld.’

‘Nee!’ zei ze. ‘We moeten naar huis!’

Joe sputterde niet tegen. Hij leidde haar wiebelend naar de reling, begeleid door het goedkeurende gejuich en geklap van het publiek – Eves laatste publiek ooit – dat zich diep onder hen verdrong om het ontplofte lijk op de vloer van de museumhal te filmen.

53

‘Eve! Wacht op de explosievenopruimingsdienst! Wacht nou!’

Maar Eve Singer wachtte niet. Ze had het portier al opengegooid en was uit de Range Rover gesprongen voordat Aguda de auto tot stilstand had gebracht. Ze verdween door het tuinhek.

‘Shit!’ Aguda trapte kwaad het rempedaal in en smeet haar eigen portier open. ‘Is ze altijd zo?’

‘Altijd,’ antwoordde Joe, die hen volgde.

Hij zei het alsof het iets positiefs was, vond Aguda.

‘Pap! Páp!’

Eve racete door het huis.

Duncan was niet beneden. Ze vloog naar boven. Zijn kamer, haar eigen kamer. De logeerkamer.

‘Páp!’

Joe en Aguda kwamen achter haar aan.

‘Hij is hier niet,’ riep Eve met groeiende paniek. ‘Hij is hier niet!’

Ze had zó zeker geweten dat hij er zou zijn. Zo zeker dat het haar niets meer had kunnen schelen als de moordenaar omkwam. Ze had hem zelf de dood tegemoet geschopt! Ze had hem niet meer nodig om Duncan te vinden! Ze wist immers al waar hij was! Ze hoefde alleen nog maar naar huis te gaan, want daar zou hij zijn! Ze wist het gewoon zeker! Haar instinct had haar dat gezegd.

Haar instinct had er dus naast gezeten.

Wat was ze dom geweest! Arrogant! Om meteen maar aan te nemen dat willekeurige witte ruis het achtergrondgeluid van haar eigen leven was! Zelfs als het geluid dat ze op de opname had gehoord dat van een vliegtuig was, en zelfs als dat vliegtuig bij Heathrow aan het landen of opstijgen was, dan nog stonden er honderdduizenden gebouwen onder de aanvliegroute. Honderdduizenden plekken waar Duncan kon zitten!

En als dit niet het goede gebouw was, hoe moesten ze hem dan ooit vinden?

De gruwelijke waarheid luidde dat hen dat nooit zou lukken. Niet op tijd om zijn leven te redden.

Eve keek op haar horloge. Nog een kwartier te gaan.

Het was te laat. Haar vader zou sterven.

Ergens.

En het was háár schuld.

‘Ik ruik kattenpis.’

Eve en Joe keken allebei naar Aguda. Ze had haar neus opgetrokken.

‘Ik heb geen kat,’ zei Eve.

‘Het kan ook gas zijn,’ zei Aguda.

‘Ik heb ook geen gas.’ Ze fronste opeens haar wenkbrauwen. ‘Maar meneer Elias wel…’

Joe bonsde luid op de voordeur van meneer Elias, maar er werd niet opengedaan.

Er brandde nergens licht, ook al was het buiten al donker.

Eve gluurde door de brievenbus en riep zijn naam, maar kreeg geen antwoord. Toen ze in een deuropening in de gang kronkelende stukken goudkleurige pianosnaar uit een stapel houtbrokken zag steken, voelde ze een koude rilling langs haar rug naar haar achterhoofd kruipen.

‘Opzij,’ zei Aguda, die nu haar pistool tevoorschijn haalde.

Eve drukte snel een onbeschadigde vinger tegen haar oor, maar Aguda loste geen schot. In plaats daarvan sloeg ze het raam aan de voorkant kapot.

Er kwam een gaswalm naar buiten zweven.

‘Blijf hier,’ zei Aguda. Ze knipte haar zaklamp aan. ‘Geen vonken!’ Ze verwijderde met een paar snelle halen met de loop van haar pistool de glasresten uit het kozijn en dook met haar hoofd naar voren naar binnen.

De kamer zag eruit alsof daar al een bom was ontploft. Meneer Elias lag bewusteloos op zijn zij op de bank. Aguda hees hem kreunend en steunend op haar schouders en liet hem toen door het raam naar buiten rollen waar het veilig was.

‘Haal hem bij het huis vandaan!’

Ze wachtte niet eens tot ze er zeker van was dat ze werd gehoorzaamd. Ze keek op haar horloge. Nog twaalf minuten te gaan.

De lichtstraal van de zaklamp was smal en het hele huis was kort en klein geslagen, dus het viel niet mee om te zien wat alles was. Als er een bom was, zou ze die nooit vinden, tenzij hij heel groot was en er een bordje met bom op hing. In plaats van te beginnen met zoeken, gooide Aguda alle deuren en ramen open die ze tegenkwam, rennend van kamer naar kamer in een wanhopige poging het gas uit het huis te laten stromen, zodat de onvermijdelijke ontploffing misschien minder heftig zou zijn.

Tien minuten.

Het gas bleef achter in haar keel hangen en ze begon te hoesten, maar het was geen fatale dosis. Dat was goed. Het betekende dat meneer Elias waarschijnlijk nog leefde toen ze hem uit het raam gooide; ze had het niet gecontroleerd.

Ze vloog hoestend de trap op om in de slaapkamers naar Duncan Singer te zoeken. Of naar wie dan ook.

Er was helemaal niemand.

Acht minuten.

Aguda had gedaan wat ze kon. Ze trok met een ruk de voordeur open en rende over het tuinpad weg.

‘Met hem komt het wel goed,’ zei Joe.

Ze zaten op hun knieën in de sneeuw buiten het tuinhek. Joe had de bruine tape losgemaakt die om het hoofd van meneer Elias gewikkeld zat en zodra zijn mond niet langer was dichtgebonden, had hij meteen weer wat kleur gekregen.

Ze hoorden sirenes naderen.

‘We moeten bij de huizen vandaan,’ zei Aguda, die glibberend en buiten adem naast hen tot stilstand kwam. ‘Naar de overkant van de weg!’

‘En mijn vader dan?’

‘Hij is daar niet, Eve. Ik heb overal gekeken. Het spijt me.’

Aguda en Joe hielpen meneer Elias overeind, en namen hem mee naar de rode telefooncel aan de overkant van de weg.

Eve keek op haar horloge.

Nog zeven minuten te gaan.

‘Shit!’ zei ze. ‘Knabbel!’

Voordat iemand haar kon tegenhouden, had ze zich weer omgedraaid en rende ze terug naar binnen. Knabbel stond al beschuldigend op zijn achterpootjes op haar te wachten.

‘Jij dacht zeker dat ik je was vergeten, hè?’ zei ze. ‘Nou, dat was ook zo.’

Ze bukte zich, tilde hem met haar gezonde hand op en stopte hem in haar zak.

‘“There were birds in the sky…”’

Eve bleef even roerloos staan. Toen draaide ze haar hoofd langzaam om in de richting van het liedje.

‘“But I never saw them winging…”’

‘Pap?’

Het was haar vaders stem. Het oude liedje dat hij vroeger altijd voor haar moeder in de auto had gezongen. Zo duidelijk en toch zo ver weg dat het haast een magische herinnering was die diep in haar eigen hoofd begraven lag.

‘“There were bells on a hill…”’

Een melodie en tijdloze woorden die haar hart pijnlijk ineen deden krimpen. En een eenvoudige akoestische gitaar…

‘O, mijn god!’ schreeuwde ze. ‘Hij zit op zolder!’

Eve sprintte de trap met twee treden tegelijk op, zo snel dat het leek alsof ze vloog. In de logeerkamer keek ze hijgend omhoog, en ze voelde het bloed uit haar hart wegtrekken.

Daar hing hij, op het luik.

expositie

Locatie: Hier

Datum: Vandaag

Tijd: 16.00

Eve keek op haar horloge.

Ze had nog vier minuten.

54

Slechts een van Eves handen was bruikbaar en dat was precies de verkeerde.

Het duurde voor haar gevoel dágen voordat ze de haak aan het uiteinde van de lange houten stok door het oog op het luik kreeg! Eves ogen waren zo wazig van haar wanhopige tranen en haar hand beefde zo hard dat ze het verrekte ding maar niet stil kon houden!

Eindelijk lukte het. Ze trok de ladder met een ruk naar beneden, smeet de stok weg en klom onhandig de gammele houten treden op.

De stank van gas was hier nog veel erger.

‘Pap!’

Duncan Singer keek haar verbaasd aan. Hij zat in het donker op een kist, met zijn gitaar op zijn knieën en een telefoontje op zijn borst dat in gloeiende groene cijfers de laatste minuten van zijn leven aftelde:

00:03:17… 16… 15…

Eve strompelde over de ruwhouten vloer en omhelsde hem met één heftige snik van opluchting.

Oude opluchting, nieuwe paniek.

‘Papa, we moeten hier snel weg.’ Ze pakte zijn hand en probeerde hem overeind te trekken, maar hij verroerde zich niet.

‘Wie is papa?’ vroeg hij niet-begrijpend.

Dat was waarom hij haar eerder niet had geantwoord. Natuurlijk! Hij wist niet dat hij zelf papa was.

‘Pa… Duncan,’ zei ze. ‘We moeten hier weg! Schiet op!’

‘Ik ben bezig,’ zei hij, en hij tikte op zijn gitaar. ‘Ik doe belangrijk werk voor de overheid.’

‘Er is een bom in huis!’

‘Dat weet ik,’ zei hij met een blik op zijn eigen borst. ‘Nog drie minuten te gaan!’

‘Duncan, je moet met mij meekomen, want anders gaan we allebei dood!’

Ze greep zijn hand weer vast, maar hij schudde haar van zich af.

‘Ga jij maar alvast,’ zei hij. ‘Je moeder en ik halen je wel in.’

‘Doe nou niet zo…’

Eve huilde bijna. Ze gaf het bijna op. Bijna. Ze had hem bijna achtergelaten en was er bijna vandoor gegaan.

00:02:22… 21… 20…

Eve keek wanhopig om zich heen, op zoek naar inspiratie. De zolder was nog precies zoals de vorige keer dat ze er was, afgezien van een berg puin die deel had uitgemaakt van de muur tussen hun eigen zolder en die van meneer Elias. Haar moeders boeken waren bedekt met een vers laagje baksteengruis.

Toen ze de boeken zag, voelde ze droefheid om de mensen die ze vroeger waren geweest. Geen wonder dat Duncans geest zijn toevlucht had gezocht in het verleden. Daar was alles gemakkelijker.

Nee, niet alles, dacht ze opeens bij zichzelf.

‘Duncan,’ zei ze ferm. ‘Mevrouw Cole heeft geen elektriciteit meer.’

‘Dat meen je niet!’ zei hij, en hij legde de gitaar neer. ‘Ik heb dat huis net voorzien van nieuwe bedrading!’

‘Dat weet ik!’ zei ze. ‘Een helse klus.’

Hij stond een beetje wankelend op en liep in het donker naar haar toe. Het enige wat ze zag, waren die gloeiende groene cijfers: 00:01:55… 54… 53…

Ze klom zo haastig het trappetje af dat ze bijna viel, en telkens wanneer haar gewonde hand iets aanraakte, vertrok haar gezicht van de pijn.

‘Waar gaan we naartoe?’

Ze keek op. Duncan was halverwege de ladder blijven staan.

‘Het huis van mevrouw Cole. Voor de bedrading. Schiet op!’

‘Wie is mevrouw Cole?’

Eve keek haar vader geschokt aan. Hij was mevrouw Cole nog nooit vergeten. Echt nog nooit! Mevrouw Cole was drie jaar lang een vaste aanwezigheid geweest in hun leven, een betrouwbaar ijkpunt dat Duncan en haar altijd met elkaar verbonden hield. Maar nu ze mevrouw Cole het hardst nodig had, was ze uit haar vaders geheugen getuimeld als een brok vallend metselwerk uit een vervallen gebouw.

Eve stak een hand uit om zijn broekspijp vast te grijpen en hem langs de ladder naar beneden te trekken, maar hij probeerde zich los te rukken en terug te klimmen naar de zolder.

‘Pap! Duncan! Alsjeblíéft! Ik wil niet doodgaan en ik wil ook niet dat jij doodgaat, dus we moeten hier echt heel snel weg!’

Haar vader keek omlaag naar haar zonder een blik van herkenning of begrip in zijn ogen en Eve zag de cijfers op de timer rood kleuren.

Nog één minuut te gaan.

Ze trok hem met een harde ruk van de ladder. Hij kwam boven op haar terecht en ze duwde hem van zich af. Hij was versuft en ademloos. Het kon haar niet schelen. Het kon haar niet schelen, al had hij elk bot in zijn lijf gebroken. Ze greep haar vaders arm vast en sleurde hem over de overloop naar de trap.

‘Joe!’

Joe pakte Duncan vast en gooide hem over zijn schouder als een varken op weg naar de veemarkt.

‘Maak dat je hier wegkomt!’ brulde hij. ‘Weg hier!’

Dat deed ze. Dat deden ze allemaal. Ze renden naar beneden en de deur uit, de als kerstkaart ogende straat in, waar de sprookjesachtige versiering nu was aangevuld met de blauwe zwaailichten van twee brandweerwagens die langzaam door College Road kwamen aanrijden.

Joe zette Duncan neer bij het tuinhekje; daarvandaan namen ze hem samen mee de stoep af en tussen de geparkeerde auto’s door naar de bloedrode telefooncel waar meneer Elias levend en ademend stond te wachten naast Emily Aguda.

Wat maakte het nou uit dat het huis de lucht in ging? Dat was niet belangrijk. Ze waren er levend uitgekomen! Ze hadden het op het nippertje gered, maar ze leefden allemaal nog en dat was het enige wat ertoe deed…

‘Eve! Eve!’

Opeens kwam Aguda schreeuwend op hen af: ‘Ga liggen! Ga liggen!’ Ze wees.

Maar niet naar Eve.

Naar haar vader.

Eve draaide zich om naar Duncan.

Toen pas zag ze, in de zilveren waterval van licht van de straatlamp, dat hij de bom bij zich droeg.

55

‘Eve! Rennen!’

Dat was het enige wat er nog op zat.

Toch deed Eve het niet.

De rode cijfers telden af.

13… 12… 11…

Joe had haar vast bij haar arm, maar Eve verroerde geen vin. Zelfs haar hart niet. Dat was stil blijven staan en ze voelde letterlijk de afwezigheid van het geklop.

In plaats daarvan staarde ze wezenloos naar de bom die met bruine verpakkingstape om haar vaders middel zat vastgebonden. Draden, schakelaars, koppelingen en een grijs blok dat vermoedelijk een kneedbom was. Aanvankelijk aan het zicht onttrokken door de gitaar, vervolgens door de duisternis en uiteindelijk door haar eigen wilde paniek.

Ze kon er nooit op tijd voor wegvluchten.

Zich afwenden zou niet helpen.

8… 7… 6…

‘Eve!’ zei Joe smekend, maar hij liet haar niet los.

Eve leefde duizend levens in de eeuwigheid tussen de zesde en vijfde seconde, en nam haar beslissing in gedachten nog eens duizenden keren door…

5… 4… 3…

… maar het antwoord was altijd hetzelfde.

‘Ik hou van je!’ zei ze vastberaden, en ze omhelsde haar vader zo stevig mogelijk.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en zei: ‘Geen seconden meer over.’

Eve hoorde de bom niet afgaan.

56

Eve Singer deed langzaam, heel langzaam, haar ogen open.

Ze stonden nog steeds in de sneeuw op College Road.

Ze keek omlaag naar de timer tussen hen in.

00:00:00

‘Hij is niet ontploft,’ zei ze.

‘Dat weet ik,’ zei Duncan, die nu een stap bij haar vandaan ging staan. ‘Ik heb ervoor gezorgd dat hij veilig is.’

Hij liet twee losse draden zien. Naast de ene zat een kleine gele sticker van een banaan.

fairtrade stond erop.

‘Gezorgd dat hij veilig is?’ zei Joe, die nu heel voorzichtig zijn ogen opendeed. ‘Dat had hij best even wat eerder mogen zeggen!’

Eve begon te lachen.

Duncan keek hen allebei glimlachend aan. ‘Soms wens ik ook weleens dat ik gewoon doodga,’ zei hij. Eves lach stierf weg.

‘Maar vandaag niet,’ vervolgde hij opgewekt. ‘Vandaag niet.’

57

In opdracht van brigadier Emily Aguda bracht Eve Singer eerste kerstdag door op een afdeling Spoedeisende Hulp die deed denken aan een met linoleum bekleed vagevuur vol dronkenlappen, bloed en braaksel.

Haar duim was uit de kom en nu de adrenaline eenmaal was weggeëbd, was het terugplaatsen ervan veel pijnlijker dan het ontstaan van het probleem was geweest, maar om een of andere bizarre reden vond de National Health Service het niet nodig om een pijnstillende injectie te geven voordat de procedure werd uitgevoerd.

Nadat ze Eves pijnlijke gegil een tijdje had aangehoord, schoof Aguda de verbeten kijkende verpleegkundige uiteindelijk aan de kant, trok ze een kastje open om een injectienaald en een flesje te zoeken, en gaf ze Eve in het bijzijn van de woedende, overwerkte arts-assistent een morfine-injectie.

‘Ik ga jou aangeven bij jouw leidinggevende!’ riep hij.

‘Dan geef ik jou aan bij Hippocrates,’ antwoordde ze kalm. Ze drukte de spuit helemaal leeg. ‘Dus dat win ik.’

Terwijl Emily Aguda werd onderschat door de nhs zat Huw Rees op het vrijwel verlaten politiebureau in zijn kantoor de video-opnames te bekijken die op de gebarsten, maar nog steeds werkende iPhone van de moordenaar waren aangetroffen.

Rees had er totaal geen bezwaar tegen gehad om de bloederige duimafdruk van de man te gebruiken om het telefoontje aan de praat te krijgen voordat het lijk in een zwarte zak werd geritst. Het was hen echter niet gelukt om het bij een technicus te krijgen voordat de timer was uitgeteld op de bom die beide huizen de lucht in zou hebben geblazen als Eve Singers gekke vader hem niet veilig had gemaakt.

Godzijdank voor veiligheidstraining op het werk, dacht Huw Rees voor het eerst in zijn leven.

Hij was om privacyredenen teruggegaan naar zijn kantoor om het telefoontje verder te onderzoeken.

Gelukkig maar.

Er stonden video’s op van alle slachtoffers.

Ze waren ijzingwekkend gruwelijk om te zien, maar toch moest hij ze bekijken: soms walgend, soms woedend, soms diepbedroefd om de angst, de hartverscheurende smeekbedes en de nonchalante diefstal van levens.

Ze waren er allemaal bij, ook de beelden van Eve Singer uit de Tate Modern. Hij vond ze even afschuwelijk als indrukwekkend.

Er zaten ook twee slachtoffers bij die hij niet herkende. Een meisje dat in het donker met haar eigen sjaal werd gewurgd; een jonge man die huiverend in zijn ondergoed tot aan zijn nek in de sneeuw en in onwetendheid verkeerde. Geen van beiden was Siobhan Mackie, maar het waren in elk geval weer twee dossiers die ze konden sluiten, twee families die niet langer in onzekerheid hoefden te leven. Daar ging een zekere grimmige geruststelling van uit, maar Huw Rees was niet in de stemming om daar blij om te kunnen zijn.

Er waren nog meer video’s. Niet veel. Hij nam ze in chronologische volgorde door. De meeste waren van de moeder van de moordenaar, dood in haar bed, in verschillende stadia van ontbinding. Andere toonden slechts stoffige gordijnen in het zonlicht of een ontplofte wasmachine op een kersenhouten vloer.

Hotpoint.

Pas om vijf uur in de ochtend opende Huw Rees de laatste video’s.

Ze waren allemaal van Duncan Singer.

Rees schoof onbehaaglijk heen en weer op zijn stoel, bang voor wat hij te zien zou krijgen. Wat voor wreedheden? Welke martelingen?

Op de eerste liep Duncan Singer langzaam om de Hotpoint heen. Af en toe stelde hij een vraag of maakte hij een bemoedigende opmerking.

‘Wat is die motor mooi, hè?’

‘Allemachtig, het is toch misdadig om zo’n trommel te verstoppen, vind je ook niet?’

‘Zo maken ze die dingen tegenwoordig niet meer.’

Na elke opmerking volgde een reactie van de moordenaar, heel dicht bij de microfoon. Te luid. Vervormd.

‘Het heeft heel lang geduurd voordat ik haar helemaal uit elkaar had. Ik moest steeds de juiste dopsleutel zien te vinden.’

‘Ja, ik vind de trommel ook het mooiste onderdeel. Hij glanst zo prachtig!’

‘Tegenwoordig zijn ze allemaal van plastic.’

Rees had de stem van de moordenaar nog niet eerder gehoord, maar hier klonk hij… gelúkkig. Hij kronkelde bijna van blijdschap bij elke positieve opmerking van meneer Singer, net een jongetje dat wordt geprezen door zijn lievelingsleraar.

Dat was de hele eerste opname.

Rees speelde de volgende af.

Ze zaten samen in kleermakerszit tegenover elkaar op de vloer en het telefoontje moest ergens vlak bij hen in de buurt hebben gelegen. Duncan maakte iets kleins met elektriciteitsdraden eraan.

Ze kwamen bijna met hun hoofden tegen elkaar.

Ditmaal was het moeilijker te verstaan wat ze zeiden, maar ook nu waren hun stemmen die van een vriendelijke leraar en nederige leerling. Duncan die met een schroevendraaier iets in zijn hand aanwees; de moordenaar die uit beeld verdween en terugkwam met een pot spijkers…

Het was de spijkerbom die op de dag van de huisinval de eerste man zou hebben gedood die de zolder bereikte.

Duncan Singer had hem gemaakt.

En ongetwijfeld ook weer onschadelijk gemaakt en voorzien van zijn standaardsticker.

Had hij het doorgehad? Had hij beseft wat hij deed, wie hij het leven redde? Of was zijn veiligheidsinstinct gewoon sterker dan wat dan ook?

Op de laatste video droeg Duncan de bom om zijn middel die bestemd was voor eerste kerstdag en legde hij de werking ervan uit aan Vandenberg.

Daarna klom Duncan in een grote kartonnen doos en verscheen de hand van de moordenaar in beeld om de dikke flappen boven zijn hoofd dicht te klappen.

En weer open te maken.

‘Hallooo!’ zei Duncan Singer met een zwaai van zijn hand en de moordenaar lachte het verrukte lachje van een kleine jongen die zich heel speciaal voelde.

Huw Rees kon zich dat gevoel nog levendig herinneren en ontdekte een bron van tranen in zichzelf die zo diep was dat hij ze via zijn neus weg moest snuiten.

‘Wat is er zo droevig?’

Zijn hart stond bijna stil.

Veronica Creed.

Hij had haar niet horen binnenkomen. Hij had haar niet naar zijn kantoor horen lopen. Hij had geen flauw idee hoe lang ze daar al naar hem stond te kijken.

Hoe lang ze naar hem had staan kijken, terwijl hij naar de video’s keek.

‘Ik ben verkouden,’ zei hij kortaf.

Creed staarde hem met een strak gezicht aan. Ze had een trui aan met een jong katje erop en een dikke wollen pompon, net een paarse tumor ter hoogte van haar ribben.

‘Is dat het materiaal van Vandenberg?’

‘Ja.’

‘Ik kan bijna niet wachten om het te bekijken,’ zei ze.

Dat was precies waar Huw Rees al bang voor was geweest. Hij stond op en pakte zijn jas van de rugleuning van zijn stoel. ‘Ik moet maar eens gaan,’ zei hij, hopend dat hij zelfverzekerder klonk dan hij zich voelde. ‘Ik moet op tijd thuis zijn voor het hoogtepunt.’

‘Het hoogtepunt?’ vroeg ze met haar hoofd een beetje schuin opzij als een tuinkabouter.

‘Het uitpakken van de kerstcadeaus,’ verduidelijkte hij.

‘Natuurlijk,’ zei ze.

Rees stopte het telefoontje in zijn zak. Hij zag dat ze het met haar blik helemaal van het bureau tot aan de plaats van bestemming volgde.

Bij de deur voelde hij zich verplicht om zich nog even om te draaien.

‘Vrolijk kerstfeest, mevrouw Creed.’

‘Het is juffrouw,’ zei ze.

Huw Rees verliet New Scotland Yard en wandelde naar buiten op een eerste kerstdag die zo wit was dat de bookmakers er misschien wel nooit meer van zouden herstellen.

Hij keek op zijn horloge. Zeven uur ’s ochtends. Holly en Bronwyn waren ongetwijfeld al wakker en zaten beslist al klaar om met de cadeautjes te beginnen. Maureen zou hen op hem laten wachten, dus hij kon maar beter opschieten.

Hij liep naar zijn auto, stapte in en stak de sleutel in het contact. Toen viel hij zo snel zo diep in slaap dat hij pas wakker werd toen de kerst er voor dat jaar alweer op zat.

58

Ze hadden net hun kerstdiner opgegeten. Als het aan Eves vriezer had gelegen, zouden ze een restje lasagne voorgeschoteld hebben gekregen, maar gelukkig zei meneer Elias dat hij veel te veel eten voor één persoon in huis had en dat de kalkoen zelfs al was ontdooid, omdat de moordenaar de inhoud van zijn vriezer op de keukenvloer had gedumpt.

Dus bereidden ze de kalkoen van meneer Elias met alles wat erbij hoorde, trokken ze zijn Christmas crackers open, dronken ze zijn wijn en aten ze zijn Christmas pudding. Eve vond het wel een beetje brutaal van hen, maar meneer Elias leek het niet erg te vinden.

Daarna pakten ze de cadeautjes uit die ze voor elkaar hadden gekocht. Meneer Elias gaf Eve een potje met witte hyacinten die naar de lente roken en Joe gaf haar een snoeischaar.

‘Ik weet niet hoe ik die moet gebruiken,’ zei ze met een ondeugend lachje.

‘Ik wel,’ zei hij.

Eve had al haar cadeaus gekocht bij de grote supermarkt op het metrostation die gelukkig zelfs op eerste kerstdag open was. Het was verbazingwekkend wat je daar allemaal kon vinden als je maar goed keek.

Voor meneer Elias een tuinscheurkalender; voor Joe een sneeuwbol met een yeti erin. Ze had zelfs toverballen gevonden die eruitzagen als ogen en had er eentje in de Christmas cracker van haar vader gestopt.

‘Dat is precies wat ik wilde hebben!’ riep hij toen de oogbal over het tafelkleed rolde.

Later die avond hielp Joe Eve met het opmaken van een bed in het logeerkamertje voor meneer Elias. De volgende dag zouden Joe en zij naar zijn huis gaan en hem helpen met het opruimen van de rotzooi die de moordenaar had achtergelaten.

Ze bedacht dat ze hem waarschijnlijk een piano verschuldigd was.

En opeens drong het besef van wat er allemaal was gebeurd tot haar door.

Eve liet zich op het logeerbed zakken en huilde aan één stuk door.

Meneer Elias trok zich tactvol terug in de badkamer, en Joe wiegde Eve zachtjes heen en weer tot ze geen tranen meer had.

‘Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik vandaag nog zou leven,’ zei ze met een laatste trillende zucht.

‘Ik ben erg blij dat je er nog bent,’ zei hij, en hij streek het vochtige, betraande haar uit haar ogen.

‘Ik ook,’ zei Eve met een knikje.

‘En ook dat je vader er nog is.’

‘Ik ook,’ zei ze weer met een knikje. ‘Hij wordt natuurlijk nooit meer beter… en ik weet heus wel dat het moeilijk zal worden, en dat hij op een gegeven moment wél dood zal gaan, maar als ik hem nu was verloren…’ Ze maakte haar zin niet af.

Joe knikte somber. Toen zei hij: ‘Niemand die sterft, laat schoonheid achter.’

Eve bloosde en tuurde glimlachend naar haar handen op haar schoot. ‘Dat is mooi,’ zei ze. ‘Van wie is dat een citaat?’

‘Van mij,’ zei hij grijnzend. ‘Net bedacht.’ Hij kuste haar zacht op haar lippen.

‘Je bent te jong voor me,’ zei ze, maar ze klonk niet echt overtuigd.

‘Welnee, helemaal niet,’ zei hij, en hij kuste haar nog een keer. ‘Zie je wel?’

‘O ja,’ zei ze knikkend. ‘Ik vergis me.’

Ze wensten meneer Elias welterusten en liepen terug naar beneden, waar Duncan nog steeds televisie zat te kijken.

Ze namen zo dicht naast elkaar plaats op de bank dat ze elkaar van hun schouders tot aan hun knieën aanraakten en zaten voor het eerst hand in hand.

Aan How It’s Made viel niet te ontkomen. In een niet bepaald kerstachtige aflevering kwamen rietjes, klompen en fietsbanden aan bod.

‘Heb je deze aflevering al gezien, pap?’ vroeg Eve.

Duncan fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ja, natuurlijk!’ zei hij. ‘Al minstens vijftig keer!’

Kennelijk had de rode wijn zijn vroegere ik, een joviale, onverstoorbare ik, nieuw leven ingeblazen. Uiteraard waren bepaalde delen van zijn geest voortgegaan op de ingeslagen weg, maar er was nog steeds heel veel van haar vader aanwezig om te omhelzen, aan te raken en lief te hebben.

Eve was dankbaar. Ze sloeg hem gade, terwijl hij televisie zat te kijken met de toverbal tussen zijn wenkbrauw en jukbeen geklemd, iets wat hij zelf waanzinnig grappig vond. Zo nu en dan pakte hij hem om ernaar te kijken.

De toverbal keek terug.

Na een tijdje likte hij er even aan en duwde hij hem weer op z’n plek.

‘Dat moet je niet doen, pap.’

‘Wie is pap?’

Eve rolde met haar ogen naar Joe. ‘Als hij onsterfelijk was, zou ik hem vermoorden!’

Na verloop van tijd begon Duncan te snurken.

Er begon een nieuwe aflevering van How It’s Made.

‘Op bbc1 is Jaws,’ fluisterde Joe.

‘Een prima kerstfilm,’ fluisterde Eve terug.

De afstandsbediening zat nog steeds in Duncans slappe hand en Eve stak er heel voorzichtig een hand naar uit om hem niet wakker te maken. Hij bewoog, waardoor het kleverige oog losliet en over zijn trui naar beneden rolde.

Joe giechelde en Eve verstijfde.

Duncan snurkte echter rustig verder en Eve verwijderde de afstandsbediening met chirurgische precisie uit zijn hand. Ze drukte op een knopje, maar er gebeurde niets. Ze hield de afstandsbediening een beetje schuin, maar er gebeurde nog steeds niets. Ze maakte het vakje voor de batterijen open, maar de batterijen waren weg. In hun plaats zat een sticker met de tekst: 1 plus 1 gratis.

‘Ach, laat ook maar!’ zei Eve lachend. ‘Kom, dan gaan we naar bed.’

En dat deden ze.

Maar eerst moesten ze Duncan Singer over de trap naar boven duwen.

Dat ging met hun tweetjes veel gemakkelijker.

Dankwoord

Mijn grootste dank gaat uit naar mijn agent, Jane Gregory, en mijn redacteuren, Frankie Gray, Sarah Adams, Stephanie Glencross en Amy Hundley, voor hun geduld, kennis van zaken en goede humeur.

Ook wil ik graag John Fisher van ttab.co.uk, harttransplantatie-overlever en marathonloper, bedanken voor zijn gulle inzicht in de psychologische kant en symptomen bij een patiënt na een operatie. Ga vooral door met hardlopen…

Huw Rees won de eer om zijn naam te mogen verlenen aan een personage in dit boek dankzij een fraai bod tijdens een veiling van liefdadigheidsorganisatie clic Sargent, die zorgt voor kinderen met kanker en hun familie. Mijn hartelijke dank aan hem en aan de andere bieders, die de prijs hebben opgedreven!

Ontdek de beste en mooiste nieuwe boeken met de gratis Lees dit boek-app

Wilt u als eerste de beste en mooiste nieuwe boeken ontdekken? Vaak nog voordat die boeken zijn verschenen en de pers erover heeft geschreven? Download dan gratis de Lees dit boek-app voor Android-telefoons en -tablets, iPhone en iPad via www.leesditboek.nl.

Blijft u graag op de hoogte van de nieuwste spannende boeken?

Volg ons dan via www.awbruna.nl, en en meld u aan

voor de spanningsnieuwsbrief.