Over het boek

Op een klein eiland aan de Zweedse kust heeft zich een newagebeweging gesetteld. De charismatische leider, Franz Oswald, heeft de doctrine ViaTerra ontwikkeld, die een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent op beroemdheden en vooraanstaande politici.

Sofia Bauman, net afgestudeerd aan de universiteit, raakt gefascineerd door de leer van ViaTerra en het inspirerende levensverhaal van Oswald. Ze weet nog niet goed wat ze met haar leven wil, maar is gecharmeerd van Oswald en accepteert de baan die hij haar aanbiedt.

Algauw ontdekt ze welke enorme opofferingen er van haar verwacht worden. En wanneer de idyllische zomer ten einde komt en een ondoordringbare mist het eiland opslokt, vraagt ze zich af of ViaTerra wel zo’n nobele beweging is als ze aanvankelijk dacht. Ook ontdekt ze dat er een groot verschil is tussen het publieke imago van Oswald en zijn daadwerkelijke intenties.

Echter, er lijkt geen weg terug naar haar voormalige leven. Want niemand heeft ViaTerra ooit kunnen verlaten...

‘Nagelbijtende spanning.’ – Aftonbladet

Over de auteur

Mariette Lindstein (1958) groeide op in Halmstad, Zweden. Op 19-jarige leeftijd raakte ze betrokken bij de Scientologybeweging. Ze klom razendsnel op naar het hoofdkwartier, waar ze uiteindelijk meer dan 20 jaar bleef en op het hoogste niveau werkte, direct onder leider David Miscavige. In 2004 slaagde ze erin te ontsnappen, onder dramatische omstandigheden. Mariette woont tegenwoordig weer in Zweden met haar man Dan, een eveneens voormalig Scientologylid.

Bezoek onze internetsite www.awbruna.nl voor informtie over onze boeken,

volg @AWBruna op Twitter of bezoek onze Facebook-pagina

Facebook.com/AWBrunaUitgevers.

Mariette Lindstein

De sekte

A.W. Bruna Uitgevers

Oorspronkelijke titel

Sekten på Dimön

© Mariette Lindstein, 2015, by Agreement with Enberg Agency

Vertaling

Corry van Bree

Omslagbeeld

© Wil Immink Design/iStock

Omslagontwerp

Wil Immink Design

© 2017 A.W. Bruna Uitgevers, Amsterdam

isbn 978 90 449 7612 0

nur 332

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor zover het maken van reprografische verveelvoudigingen uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16 h Auteurswet 1912 dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan Stichting Reprorecht (Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.reprorecht.nl). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) kan men zich wenden tot de Stichting pro (Stichting Publicatie- en Reproductierechten Organisatie, Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.cedar.nl/pro).

Proloog

Ze ligt al een hele tijd wakker in de duisternis en houdt de tijd bij door haar ademhaling te tellen. Een inademing duurt drie seconden, een uitademing duurt eveneens drie seconden. De seconden veranderen in minuten, de minuten in een uur. Het is bijna tijd.

De duisternis is compact. Er zijn geen schaduwen, geen contouren, geen verlichte cijfers van een wekkerradio. Ze voelt zich gewichtloos terwijl ze in bed ligt, alsof ze zweeft. Het tellen houdt haar wakker, maar ze is toch veel te gespannen om te kunnen slapen. De twijfel spookt door haar hoofd. De angst dat het mislukt zorgt ervoor dat haar zenuwen krassen als de snaren van een ongestemde viool. Die angst ligt als een wazig vlies over haar gedachten. Ze doet haar best om normaal adem te halen, niet na te denken, te blijven liggen tot het tijd is.

Ze hoort zacht getik tegen het raam, een geluid dat uitgroeit tot een hardnekkig gekletter. Ondanks de voorspellingen regent het. Ze vervloekt de weerdiensten en vraagt zich af of het nu veel moeilijker zal zijn om door het bos te rennen.

Ineens is het tijd. Ze glijdt voorzichtig onder het dekbed vandaan, gaat op haar knieën op de vloer zitten, tast met haar handen onder het bed en pakt de rugzak waarin bijna niets zit. Het is alles wat ze nodig heeft. Haar sportschoenen staan er ook, het soort waar je je voeten in steekt; ze heeft geen tijd om veters te strikken. Ze trekt haar jack, dat ze rond de rugzak heeft gewikkeld, en haar schoenen zo zachtjes mogelijk aan. Daarna loopt ze langzaam en voorzichtig naar de deur. Haar lichaam voelt loom en zwaar.

Er klinkt gemompel in een van de bedden en ze verstart. Iemand draait zich om, waardoor de bedbodem kraakt. Ze wacht tot de diepe ademhaling is teruggekeerd en loopt het laatste stukje naar de deur. De nachtverlichting in de gang kleurt de witte muren zwak geel. Ze heeft het gevoel dat ze door de gang zweeft en opent de zware ijzeren deur naar de keldertrap, waar de hoofdschakelaar zich bevindt. Dit is het. Nu is het erop of eronder. Ze heeft niet meer dan tien, maximaal vijftien minuten. Daarna zullen ze merken dat ze ontbreekt. Ze kent de gang van zaken maar al te goed. Als de eerste verwarring achter de rug is, moet iedereen zich verzamelen en wordt het personeel geteld. Daarna begint de mensenjacht.

Ik ben niet bang, ik ben niet bang.

Ze herhaalt de woorden als een mantra in haar hoofd en haalt nog een paar keer diep adem. Ze kan zich nog steeds bedenken. Teruggaan. In haar warme bed kruipen. Maar als ze nu niet vlucht zal ze het nooit meer doen en die gedachte is zo ondraaglijk dat ze er weer moed door krijgt.

Als ze de schakelaar naar beneden duwt hoort ze een klik en een zacht geknetter, daarna is het zo donker dat ze duizelig wordt en moeite heeft om haar evenwicht in de zwarte leegte te bewaren. Ze loopt op de tast naar de nooduitgang en opent de deur. Koude, vochtige lucht stroomt haar tegemoet. De regen hangt als een dik gordijn boven de binnenplaats en heeft het grasveld doordrenkt. Het gras sluit zich begerig rond haar voeten.

Het water spat uit het gras op als ze begint te rennen. Ze is nu volkomen aan het toeval overgeleverd. Als ze pech heeft, ziet iemand haar vanuit de ramen van het landhuis. Er gebeurt echter niets. De enige geluiden zijn afkomstig van de regen die op het dak roffelt, het water dat uit de afvoerpijpen stroomt en haar voetstappen.

De tuinladder staat er. Godzijdank.

Ze moet snel over de muur klimmen, want zo meteen gaat de reservegenerator aan, waardoor de binnenplaats verlicht wordt en het prikkeldraad boven op de muur weer onder stroom komt te staan.

Ze klimt de ladder op, vindt aarzelend steun voor haar voet tussen de vlijmscherpe stekels van de prikkeldraadomheining en gaat op de gladde muur staan.

Dit is het moment waarvan ze heeft gedroomd. Ze heeft er zowel naar verlangd als het gevreesd. Als ze aan de andere kant van de muur staat is er geen terugkeer meer mogelijk. Een vlaag van blijdschap stroomt door haar heen, tot de angst haar weer in zijn greep krijgt.

Ze gooit de rugzak naar beneden en springt erachteraan. Over het prikkeldraad, weg van het gevaar achter haar, de duisternis in. Haar voet slaat dubbel als ze neerkomt. Ze legt haar hand erop en de pijn neemt af. Ze zoekt het begin van het pad, vindt het en begint te rennen. Soms mist ze een bocht en belandt ze in de struiken, maar ze vindt het pad telkens terug. Ze zweeft nu hoog op de adrenalinegolf die door haar lichaam stroomt. Doorgaan. Doorgaan is het enige wat telt.

Ik ben niet bang, ik ben niet bang.

Ze probeert de bodem te onderscheiden en springt over de kronkelende wortels die over het pad groeien. Haar hart bonkt en het lijkt alsof haar borstkas in brand staat. Achter haar begint het alarm van het landgoed te loeien. Het schijnsel van de zoeklichten weerspiegelt in het gebladerte. Ze weet dat er eerst chaos ontstaat en dat de achtervolging daarna massaal zal worden ingezet.

Haar kleren zijn zwaar van het water en de rugzak snijdt in haar schouders. Eindelijk ziet ze een lichtje tussen de bomen. Ze is in de buurt van haar schuilplaats. Heel dichtbij.

Ze gaat langzamer lopen en blijft dan stilstaan.

Terwijl ze het eind van het pad zoekt hoort ze gekraak in het bos. Haar hart klopt in haar keel, haar spieren verstijven door de paniek die in haar opkomt. Hij komt tussen de bomen vandaan en gaat voor haar staan. Ze is kansloos, kan nergens naartoe vluchten. Het terrein aan beide kanten van het pad is dichtbegroeid en moeilijk begaanbaar.

De teleurstelling is enorm. Haar middenrif trekt samen tot een dikke, harde knoop.

Het is onmogelijk en toch is het gebeurd. Toch staat hij tegenover haar.

Het laatste waaraan ze denkt is een stem. Een verblekende herinnering die in haar opkomt.

Je komt hier nooit weg. Bereid je daar maar op voor.

Het bloed bonkt in haar slapen. Achter haar oogleden ziet ze een regen van vonken. Daarna slaat de duizeligheid toe en wordt alles zwart.

Ik laat de hommel in het kleine aquarium rondvliegen. Hij probeert eruit te komen en zoemt boos terwijl hij tegen de wanden stuitert.

Na een tijdje geeft hij het op en blijft roerloos zitten op het linoleum dat de bodem van het aquarium bedekt. Ik til het glazen deksel voorzichtig op, en houd mijn adem in terwijl ik mijn hand met de speld langzaam laat zakken. Het duurt maar een milliseconde voordat de hommel vastgeprikt is aan het linoleum. Hij bromt nu woedend en draait in een krankzinnige, nutteloze dans rond de speld. Zijn vleugels fladderen koortsachtig, maar hij komt niet van zijn plek. Ik til het linoleum uit het aquarium, leg het voor me neer en pak het pincet.

Lily kijkt met open mond naar me en likt met haar tong over haar onderlip. Ik zoek iets in haar ogen, angst of weerzin, maar ik zie alleen een enorme diepte, een donkere afgrond die me naar binnen zuigt.

Maar eerst de hommel.

Ik trek de vleugels en daarna de poten uit het lijf. Ik neem er de tijd voor. Leg ze op een rij op de tafel voor haar. De stomme hommel zoemt nog steeds en draait rond de speld, alsof hij nog een kans heeft om te ontsnappen.

‘Waarom doe je dat?’ vraagt ze.

‘Omdat ik het leuk vind,’ antwoord ik.

‘Wat? Dat hij gemarteld wordt?’

‘Nee, jouw gezicht als je ernaar kijkt.’

Ik raak bijna buiten adem als ik zie dat ze huivert.

Zo is alles begonnen. Met een kleine hommel.

1

De veerboot schommelde op het deinende zwarte water. Ze waren vlakbij, maar konden het eiland niet zien omdat de ochtendnevel in een dikke laag boven de zee hing. De horizon was niet aanwezig.

Sofia voelde zich opgelucht toen het vasteland in de mist verdween. De afstand tot Ellis nam toe. Het was fijn om bij hem weg te zijn, ook al was het maar tijdelijk.

Haar relatie met Ellis was altijd onstuimig en vurig geweest, met een intensiteit die slechts in een ramp kon eindigen. Zijn verschrikkelijke humeur had alarmbelletjes moeten laten rinkelen, maar in het begin had ze het alleen maar spannend gevonden. Ze hadden overal ruzie over gemaakt en het was ermee geëindigd dat hij haar op internet te schande had gemaakt. Daar was ze zo door van slag geweest dat ze bijna was gezakt voor haar laatste tentamen op de universiteit. Midden in die rampzalige periode had ze een uitnodiging voor een lezing van Franz Oswald in haar mailbox gekregen en dat was de reden dat ze nu op een veerboot zat, op weg naar een onbekend eiland ver weg in de scherenkust.

Wilma, de beste vriendin van Sofia, zat naast haar en staarde in de mist. Ze voelden zich allebei enigszins gespannen door hun onrust over wat hun op het eiland te wachten stond.

Sofia had achter haar computer gezeten toen ze de uitnodiging voor de lezing kreeg. Ze had woorden zoals ‘toekomstvisie’ en ‘carrièrekeuze’ gegoogeld, hoewel ze had beseft dat het haar absoluut niet zou helpen bij haar beslissing wat ze met haar leven zou gaan doen. Toen ze de mail las was haar eerste gedachte dat het vreemd was dat hij niet tussen de spam was terechtgekomen.

Een lezing van Franz Oswald over ViaTerra, bedoeld voor degenen die willen leren hoe ze de wegen der aarde moeten bewandelen, stond er.

Hoe deed je dat in vredesnaam? Ze vond het een beetje vreemd klinken, maar ze had over Franz Oswald gehoord. Op de universiteit werd over hem gepraat. Hij was als vanuit het niets opgedoken en hield lezingen over zijn zuivere levensleer, die hij ViaTerra noemde. De meisjes zeiden over hem dat hij knap en een beetje mysterieus was.

Sofia las de mail nog een keer en verzekerde zich ervan dat er gratis entree stond. Ze bedacht dat het geen kwaad kon om te luisteren naar wat deze Oswald allemaal te vertellen had en stuurde een sms naar Wilma, die niet moeilijk over te halen was. Ze deden tegenwoordig bijna alles samen.

Ze waren laat voor de lezing en gingen op de eerste rij in de stampvolle zaal zitten. Er hing een enorm spandoek met grote groene letters boven het podium: viaterra: wij bewandelen de wegen der aarde! Verder was de zaal koud en onpersoonlijk, en er hing een doordringende schoonmaakmiddellucht.

Er klonk verbaasd gefluister toen Oswald de zaal in kwam met een kruiwagen die tot de rand was gevuld met iets wits, meel of suiker. Ze kon niet zien wat het was omdat het licht op het podium was gericht en niet op de plek waar hij stond. De vrouw die naast Sofia zat kreunde. Iemand achter haar fluisterde: ‘Wat is dat in vredesnaam?’

Hij zette de kruiwagen neer en bleef even staan voordat hij het podium op liep.

‘Suiker,’ zei hij. ‘Dit is wat een gemiddeld gezin in drie maanden wegwerkt.’

Plotseling had Sofia er spijt van dat ze hiernaartoe was gekomen en ze voelde de drang om op te staan en te vertrekken. Het gevoel was zo krachtig dat haar benen schokten. Ze bedacht dat ze beter een baan kon gaan zoeken in plaats van naar een lezing te luisteren en dat Oswald haar zenuwachtig maakte.

Hij was lang en atletisch, en droeg een grijs colbert over een zwart T-shirt. Het donkere haar was achterovergekamd in een paardenstaart. Zijn zongebruinde uiterlijk was beslist nep, maar het stond hem goed. Hij maakte een verzorgde en wereldwijze indruk terwijl hij tegelijkertijd iets primitiefs, bijna dierlijks, uitstraalde. Maar het was vooral zijn tastbare autoriteit waardoor de lucht trilde van ongeduldige verwachting.

Hij bleef even roerloos staan. Een verwachtingsvol gevoel verspreidde zich onder het publiek. Daarna begon hij te vertellen in een adembenemend tempo dat tijdens de lezing nog verder toenam. Zijn stem klonk als een mitrailleur. Hij vertoonde een powerpointpresentatie over hersenen, het zenuwstelsel, longen en dikke lichamen die ten prooi waren gevallen aan vergiffen en stress.

Sofia begon te begrijpen wat hij propageerde. Een soort ‘terug naar Moeder Aarde’-filosofie, waarin alles wat kunstmatig was als de wortel van het kwaad werd beschouwd.

‘Nu pauzeren we even,’ zei hij plotseling. ‘Daarna zal ik jullie de oplossing vertellen.’

Tijdens het tweede deel was zijn voordracht kalm en beheerst. Hij praatte over slapen in volledige duisternis, zuiver water drinken en biologisch voedsel eten. Het was niet nieuw of sensationeel, maar hij kreeg het toch voor elkaar om het absoluut baanbrekend te laten klinken.

‘We hebben ook een spiritueel onderdeel in ons programma,’ zei hij. ‘Dat is echter anders dan jullie denken, dus luister goed.’

Hij zweeg even. Sofia had het gevoel dat hij haar observeerde en verschoof ongemakkelijk op haar stoel. Hij keek nog steeds naar haar toen hij weer begon te praten.

‘Hebben jullie er geen genoeg van om telkens te horen dat jullie aanwezig moeten zijn en in het nu moeten leven? We moeten stoppen met luisteren naar al die charlatans die prediken dat alleen het nu belangrijk is. Stop ermee hun boeken te kopen en hun cursussen te volgen, die erop zijn gebaseerd om op een stoel voor je uit te staren en diep adem te halen. Bij ViaTerra ontkennen we het verleden niet. We halen er kracht uit.’

Sofia stak als vanzelf haar hand op. ‘Hoe doen jullie dat dan?’

Oswald glimlachte stijfjes. ‘Hoe heet je?’

‘Sofia.’

‘Sofia, het is goed dat je dat vraagt. Het antwoord is in onze principes te vinden. Het fysieke programma brengt het lichaam in balans. De principes zijn bedoeld voor de geest. Maar in het kort gezegd leer je om kracht te halen uit alles wat er in je leven gebeurd is. Ook uit de slechte ervaringen.’

‘Maar hoe dan?’

‘Dat begrijp je als je met de principes werkt. Het heeft met intuïtie te maken. Als je het verleden niet meer ontkent, verdwijnen een heleboel remmingen. Daardoor komen je talenten vrij en kun je weer op je intuïtie vertrouwen.’

‘Kun je die principes ergens lezen?’

‘Jazeker, maar dan moet je het programma volgen. We hebben een centrum op West-Dimön voor de kust van Bohuslän, een toevluchtsoord waar we onze gasten helpen om de juiste balans in hun leven te vinden. Je kunt de principes alleen in je opnemen in een omgeving waarin je niet gestoord wordt. Daarom ligt ons centrum op een eiland.’

Een man die achter Sofia zat stak zijn hand op. ‘Is ViaTerra een religie?’

‘Nee, we zijn de eerste antireligie.’

‘Een antireligie? Wat is dat?’

‘Dat betekent dat wij de tegenpool zijn van alles wat je aan religie verafschuwt,’ antwoordde Oswald.

‘Ik haat het dat je in de meeste religies tot God moet bidden,’ ging de man verder.

‘Bij ViaTerra bidden we niet tot God. We zijn realisten die met beide benen op de grond staan.’

Een dikke, roodharige vrouw op de eerste rij ging staan. ‘Ik haat al die verdomde boeken en teksten die je moet lezen. En daarna moet je die onzin ook nog geloven.’

Bijna iedereen begon te lachen.

‘We hebben geen boeken in ViaTerra. Alleen een paar eenvoudige principes waarmee we werken, maar dat is op vrijwillige basis.’

Zo ging het een tijdje door. Oswald speelde de vragen handig terug. Hij was duidelijk in zijn element.

Plotseling ging een man in een keurig zwart kostuum en met een ronde bril staan. ‘Hebben jullie wetenschappelijk bewijs voor dit alles? Is het een erkende wetenschap of gewoon een sekte?’

‘Alles wat we doen is gebaseerd op gezond verstand. Het heeft niets met wetenschap of religie te maken. Het belangrijkste is dat het werkt, nietwaar?’

‘En hoe kunnen we weten dat het werkt?’

‘Kom het zelf proberen. Of niet.’

‘Nee, ik denk dat ik ervan afzie.’

De man baande zich een weg tussen de rijen stoelen door en verdween uit de zaal.

‘Goed,’ zei Oswald terwijI hij zijn schouders ophaalde. ‘Dan gaan we nu verder met degenen die wel geïnteresseerd zijn.’

Toen de lezing afgelopen was, werden ze door jongeren in grijze kostuums naar een zaal geleid waar meerdere tafels naast elkaar langs de muren waren opgesteld. Er werden pennen en vragenformulieren uitgedeeld. Een magere jongen met achterovergekamd haar en een sikje bleef achter Sofia en Wilma staan tot ze hun vragenformulieren hadden ingevuld en trok ze begerig uit hun handen toen ze klaar waren. Ze liepen rond, mengden zich onder de andere gasten en praatten wat met een paar vrouwen van hun eigen leeftijd.

Ineens stond hij achter Sofia. Wilma zag hem eerst en schrok. Toen Sofia zich omdraaide zag ze hem staan. Pas van dichtbij zag ze hoe jong hij was. Vijfentwintig, maximaal dertig. Afgezien van een paar beginnende rimpels op zijn voorhoofd was zijn huid glad. De brede kaken, de baardstoppels en de dikke, zwarte wenkbrauwen voegden mannelijkheid aan de zachte gelaatstrekken toe. Zijn ogen vielen haar echter het meest op. Zijn blik was zo intens dat het haar een ongemakkelijk gevoel gaf, net als de opvallende aftershave, die naar citrus en dennenbos rook. Hij was heel bijzonder en je kon niet zo vlak bij hem staan zonder dat te voelen.

Hij zei niets en de stilte werd langzamerhand onaangenaam. Ze keek naar de lange handen met de slanke vingers en kortgeknipte nagels. Hij droeg geen ring. Ze kon de uitdrukking in zijn ogen niet doorgronden. Ze slikte en probeerde iets te bedenken om te zeggen, maar merkte dat ze geen woord kon uitbrengen.

‘Sofia, ik had de indruk dat je meer vragen hebt,’ zei hij uiteindelijk terwijl hij de nadruk op haar naam legde.

‘Eigenlijk niet. We zijn gewoon nieuwsgierig.’ Haar stem klonk hees.

Hij trok zijn wenkbrauwen even op en vertrok zijn mond alsof ze een geheim deelden. Het was irritant duidelijk dat hij wist hoe knap hij was.

‘Kom bij ons op bezoek. Ik laat je ons centrum graag zien. Geen verplichtingen, gewoon een rondleiding over het landgoed.’

Hij gaf haar een visitekaartje in groen en wit, met reliëfletters. ‘Hierop staat het telefoonnummer van Madeleine, mijn secretaresse. Je kunt haar bellen om een afspraak te maken.’

Hij hield het kaartje even vast, zodat ze het niet uit zijn hand kon trekken, en zijn ogen glansden toen hij het losliet. Sofia wilde antwoord geven, maar hij had zich al omgedraaid en verdween in de mensenmassa.

Wilma trok aan Sofia’s mouw. ‘Staar niet zo naar hem. We gaan naar het eiland om het centrum te bekijken. Dat kan toch geen kwaad?’

Ze schraapt haar keel een paar keer en weet niet goed hoe ze het moet zeggen. Ik blijf naar haar kijken, in de wetenschap dat het haar een ongemakkelijk gevoel geeft, waarvan ik geniet.

‘We mogen niet te ver gaan,’ zegt ze. ‘Ik bedoel… het kan tenslotte levensgevaarlijk zijn…’

‘Maar dat is toch de bedoeling?’

‘Jawel, maar… Je weet wel wat ik bedoel.’

‘Nee, dat weet ik niet. Leg uit.’

‘Ik wil geen plekken krijgen.’

Ik huiver. ‘Je kunt een coltrui dragen. Doe niet zo bekrompen. Je vindt het toch lekker?’

Ze slaat haar blik onschuldig neer. Dit is nieuw. Ik voel haar angst, sta meteen in vuur en vlam en word verschrikkelijk opgewonden.

Ik haal een paar keer diep adem en moet me inhouden om haar niet hard door elkaar te schudden.

Ze is van mij. Ik heb haar volledig in mijn macht.

Ze buigt voor me als het gras in de wind. Ik keer haar mijn rug toe, voel hoe ze in de leegte wordt getrokken en stel me voor hoe de avond zal worden.

2

‘Zit je te dromen?’ vroeg Edwin Björk, de man die de veerboot bestuurde. Hij was gezet, had een verweerd gezicht met bakkebaarden en rook naar diesel en zeewier. Sofia en Wilma waren naast hem gaan zitten voor de overtocht. Sofia schrok op uit haar gedachten en keek naar Björk. ‘Ik vroeg me alleen af of het normaal is dat het hier ’s zomers mist.’

‘Het is niet ongewoon,’ antwoordde Björk. ‘Het eiland heet niet voor niets Dimön, het misteiland, maar in de herfst is het erger. Dan kan de mist zo dik zijn dat ik niet naar het eiland kan varen. Wat gaan jullie op het eiland doen?’

‘We gaan op bezoek bij een groep die op het landgoed verblijft, ViaTerra.’

Björk snoof. ‘Dan moeten jullie voorzichtig zijn. Die plek is vervloekt.’

‘Echt waar? Of neem je ons in de maling?’ vroeg Wilma.

‘Nee, dat doe ik niet. Er spookt een gravin op het eiland. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien.’

‘Vertel.’

Björk begon met zoveel inlevingsvermogen en overtuiging te vertellen dat Sofia huiverde. De mist kroop onder haar kleding en bleef als een koude deken op haar huid liggen. Beelden flitsten langs terwijl hij praatte. Griezelige beelden die ze niet kon verdringen.

‘Het landhuis is aan het begin van de twintigste eeuw gebouwd. Er zijn niet veel landhuizen in de scherenkust, maar graaf von Bärensten wilde hier absoluut wonen, dus liet hij dat gedrocht bouwen. Hoewel zijn vrouw, de gravin, hier rusteloos werd, snappen jullie? Ze ging vaak naar het vasteland. Daar werd ze verliefd op een zeekapitein met wie ze in het geheim afspraakjes maakte. Op een avond toen de mist heel dicht was liep het schip van de kapitein voor het eiland aan de grond en het verging. Het was winter, het water was koud en alle mensen aan boord van het schip kwamen om. Het was een enorme tragedie.’

‘Is dat echt gebeurd of is het een legende?’ onderbrak Wilma hem.

‘Elk woord is waar. Maar luister goed, want we zijn bijna bij het eiland en dan moet ik aanmeren.’

Wilma zweeg en ze luisterden ademloos terwijl Björk verder vertelde. ‘Toen de gravin begreep wat er met de kapitein gebeurd was, klom ze op een rots die we het Duivelsblok noemen en sprong in het ijskoude water, haar dood tegemoet.’

Björk schoof zijn pet recht en schudde nadenkend zijn hoofd. ‘Toen de graaf dat ontdekte… Hij was radeloos, stak het landhuis in brand en schoot zichzelf door zijn hoofd. Als de bedienden niet aanwezig waren geweest, was het gebouw waarschijnlijk tot de grond toe afgebrand. Het is gelukt om het landhuis te redden, maar de graaf was morsdood.

Na de tragedie met het schip werd er een misthoorn bij de vuurtoren geïnstalleerd. Als de misthoorn loeide zeiden de bijgelovige eilandbewoners dat de gravin op het Duivelsblok stond en haar minnaar riep. Niet lang daarna begonnen de bewoners de gravin op de rots te zien. Altijd als het mistte. Dat is jarenlang doorgegaan.’

‘Dat moet verbeelding geweest zijn,’ zei Sofia.

‘Dat denk ik niet,’ antwoordde Björk. ‘Ze was het echt, geloof me. Tegelijkertijd werden de kinderen van de graaf, die nog in het landhuis woonden, ziek. Een tijd later brandden de schuren af. De tegenspoed ging jarenlang door, tot de zoon van de graaf er genoeg van had en naar het buitenland vertrok. Vervolgens heeft het landhuis jarenlang leeggestaan.’

‘En daarna?’

‘Daarna ging de narigheid verder. Aan het eind van de twintigste eeuw kocht een arts het landhuis en ging er met zijn dochter wonen. Hij had grootse plannen met het gebouw, wilde er een soort rusthuis van maken. De dochter stierf tijdens een brand in een van de schuren. Er werd gezegd dat het een ongeluk was, maar mij houden ze niet voor de gek. Er rust een vloek op die plek.’ Björk stak een vinger op. ‘Ik ben nog niet klaar. Tegelijkertijd was er een jongen die van het Duivelsblok sprong. Zijn hoofd raakte een rotsblok en hij verdronk. De stromingen hebben zijn lichaam meegevoerd. Sindsdien is het verboden om van die rots te duiken.’

Sofia vroeg zich af of de oude man het verzon, maar er lag geen glimp van humor in zijn ogen. Waarom wilde die Oswald zijn centrum op zo’n plek hebben? Het leek heel onwaarschijnlijk.

‘Kunnen we de vuurtoren en de rots bekijken?’ vroeg Wilma.

‘Ja, de vuurtoren is er nog, maar de misthoorn wordt niet meer gebruikt. Verder is alles nog hetzelfde. En nu woont er een stel gekken in het landhuis, zoals jullie straks zullen ontdekken.’ Eindelijk stroomde er een bulderende lach uit zijn keel.

‘Ken je Oswald?’ vroeg Wilma.

‘Nee, hij is veel te arrogant om met de eilandbewoners te praten. Hij blijft altijd in zijn auto zitten als hij met de veerboot meevaart.’

Sofia tuurde in de mist. Ze dacht dat ze een zwakke contour zag waar de horizon moest zijn.

‘Daar is het eiland!’ riep Björk.

Het eiland kwam langzaam en majestueus dichterbij. Ze zagen de contouren van de dennenbomen op de heuvels, de boten in de haven en de woningen, en hoorden het gekrijs van de meeuwen. De mist begon af te nemen. Een bleke zon die het niet helemaal lukte om door de wolken heen te dringen hing als een gele bol aan de grijze hemel.

‘We zien elkaar op de avondboot,’ zei Björk terwijl hij de veerboot naar de steiger manoeuvreerde. ‘Er vertrekken twee veerboten per dag vanaf het eiland. De ochtendboot om acht uur en de avondboot om vijf uur.’

Toen ze aan land gingen stonden ze meteen in het dorp, dat een zomerparadijs was. Kleine woningen met kantelen en torens, straten met kinderkopjes en winkels. Kinderen speelden op de kade, zomergasten dronken koffie op de terrassen. Het was nog maar begin juni, maar het vakantieleven was hier al op gang gekomen.

Op minder dan vijftig meter van de aanlegplaats van de veerboot bevond zich een plein dat was bestraat met kinderkopjes. In het midden stond een fontein. Een vrouw in een grijs uniform wachtte op de veerboot. Ze was tenger en had ongeveer dezelfde lengte als Sofia. Haar blonde haar was opgestoken in een knot, ze had fijne gelaatstrekken en een bleek gezicht. Haar ogen waren groot en bijna kleurloos en haar wenkbrauwen waren wit.

‘Sofia en Wilma? Ik ben Madeleine, de secretaresse van Franz Oswald. Ik leid jullie vandaag rond. We bekijken eerst het eiland en gaan daarna naar het landgoed.’

Ze nam hen mee naar een stationwagen die aan de rand van het plein was geparkeerd en opende het achterportier voor hen.

‘Aan beide kanten van het eiland loopt een weg langs de kust,’ legde ze uit. ‘Het binnenland bestaat voornamelijk uit bos en heidevelden, maar ik wil jullie het kustlandschap laten zien voordat we naar ViaTerra gaan. Op de noordpunt van het eiland is een uitkijkpunt waar je over het Skagerrak kunt uitkijken.’

‘Waar ligt het landgoed?’ vroeg Sofia.

‘Op het noordelijke deel. Het is maar een korte wandeling vanaf het uitkijkpunt.’

Het landschap van de westkust was vlak, met zandstranden en grasvelden met picknicktafels en grillplaatsen. Een paar steigers lagen als bruggen in de warmtenevel die boven het zeeoppervlak zweefde. Boten waren aangemeerd bij de steigers en langs de kuststrook stonden boothuizen. De kust aan de oostkant van het eiland was onvruchtbaar en wild, met rotsen die vlak naast de weg steil naar het water liepen.

Ze reden tot de weg eindigde, parkeerden de auto en wandelden over een groot heideveld naar een uitkijkplaats waar de rotsen steil naar beneden liepen.

De mist was opgelost en de zon stond hoog aan de hemel. Zover het oog reikte zagen ze niets anders dan de glinsterende blauwe zee, behalve een vuurtoren die op een rotseilandje stond en glansde in de zon. Sofia zag een grote rots die boven de zee uitstak en op een trampoline leek.

‘Is dat het Duivelsblok?’ vroeg ze.

Madeleine snoof. ‘Zo noemen de dorpsbewoners de rots, maar het is een heel gewone rots zoals jullie kunnen zien.’

‘We zijn op weg hiernaartoe gewaarschuwd door Björk, de kapitein van de veerboot. Hij vertelde griezelige verhalen over het landgoed.’

Madeleine schudde haar hoofd. ‘Ach, hij is niet goed bij zijn hoofd. Dat doet hij alleen maar om onze gasten weg te jagen. De eilandbewoners zijn verschrikkelijk achterdochtig sinds ViaTerra zich hier gevestigd heeft, maar daar trekken we ons niets van aan. En laten we nu naar ViaTerra gaan.’

Ze reden langs de kustweg terug en sloegen af naar een brede grindweg die was omzoomd door grote eiken waarvan het gebladerte als een koepel boven de weg hing. Even later bereikten ze de poort van het landgoed, die bestond uit een smeedijzeren hek met een hoogte van minstens drie meter, dat was versierd met kronkelende details en een enorm sleutelgat bevatte.

‘Is dit het moment waarop je een enorme sleutel tevoorschijn haalt?’ vroeg Wilma vrolijk.

Madeleine schudde haar hoofd. ‘Nee, nee, we hebben natuurlijk een bewaker.’

Sofia zag hem nu ook. Hij zat in een hok dat in de muur was gebouwd en gebaarde dat ze naar binnen mochten. Vlak daarna ging het hek langzaam en met een knarsend geluid open.

Ze wist niet goed wat ze achter het hek had verwacht. Misschien een grote, griezelige bouwval met kantelen en torens. In plaats daarvan zagen ze een paleis voor zich. Het landgoed was minstens vijfhonderd meter lang en breed. Het landhuis in het midden leek op een kasteel en bestond uit drie verdiepingen. De muren waren onlangs blijkbaar gezandstraald, want ze waren stralend wit. Midden op het gazon voor het slot bevond zich een grote vijver waarin eenden en een zwanenpaar rondzwommen. Er stond een vlaggenmast voor het gebouw, waarin een groen-witte vlag in plaats van de Zweedse vlag hing.

Langs de muur aan de linkerkant zagen ze een rij langwerpige gebouwen tussen de bomen. Achter het landhuis was een gedeelte van een schuur zichtbaar, en helemaal achteraan was een omheinde weide waar schapen graasden. Ze zag maar een paar mensen, een man en een vrouw dronken koffie op het grasveld voor de langwerpige gebouwen en twee personen in uniform liepen haastig over de binnenplaats.

Sofia keek weer naar het landhuis en zag dat er iets met grote letters in het bovenste deel van de gevel was gegraveerd. wij bewandelen de wegen der aarde, stond er. Ze bekeek het prachtige gebouw stomverbaasd, wisselde een veelbetekenende blik met Wilma en keek daarna naar Madeleine. ‘Wat is het hier mooi!’

‘Ja, fantastisch, nietwaar? We hebben er hard aan gewerkt. Franz had een droom en je kunt wel zeggen dat het ons gelukt is om die te verwezenlijken.’

Sofia voelde instinctief dat deze plek de moeite waard was. Het was hier niet alleen mooi, er heerste ook een ongewone stilte op het landgoed. Ze had het gevoel dat ze zich in een parallel universum bevonden, zonder televisies, mobieltjes, computers en tablets. Het eeuwige gegons van de wereld was verstomd achter de dikke muur en er heerste een onverklaarbare, vaag voorspellende sfeer. Het was iets waar ze haar vinger niet op kon leggen. Het is hier zo mooi dat het me de adem beneemt en toch huiver ik, dacht ze.

Ze sloot zich echter af voor het gevoel en bedacht dat het waarschijnlijk door de spookverhalen van Edwin Björk kwam.

‘Ik zal jullie een rondleiding over het landgoed geven,’ zei Madeleine. ‘Daarna laat ik jullie het gedeelte zien waar onze gasten zich met het programma bezighouden.’

Sofia vroeg zich af of Oswald aanwezig was. Ze keek naar het landhuis en bedacht dat hij misschien achter een van de vele ramen naar haar stond te kijken. Ze betrapte zichzelf erop dat ze hem graag terug wilde zien.

Het vuur is bijna uit. De laatste gloed trilt op het verkoolde hout.

We zijn omringd door duisternis. Ik kan haar gelaatstrekken nauwelijks zien.

Ze gooit nog wat hout op het gloeiende vuur zodat de vlammen weer oplaaien.

In het schijnsel van de vlammen lijkt ze net een heks met haar dikke rode haar en kattenogen.

‘Wat doet hij met je?’ vraag ik.

‘Je weet precies wat hij doet,’ zegt ze, waarna ze haar gezicht wegdraait.

‘Ik wil niet dat die klootzak je aanraakt.’

‘Het hindert niet. Hij is gewoon een oude, weerzinwekkende engerd. Hij betast me alleen en geeft me alles wat ik wil als ik dat toelaat. Zo gaat het als je geadopteerd bent. Dan denken ze dat je hun bezit bent. Begrijp je?’

‘Maar hij doet toch niet alles?’

‘Nee, zo is hij niet.’

‘Ik dacht dat hij het met mama deed,’ zeg ik.

‘Dat zou niet gek zijn. Ze passen goed bij elkaar.’

Er verschijnt een beeld voor mijn geestesoog. Een beeld van zijn hoofd op het lijf van een mug. Een onnozele mug die het vuur in vliegt en verbrandt.

‘Je zult naar hem verlangen als ik klaar met je ben,’ zeg ik.

Nu lacht ze eindelijk.

3

De grote ramen keken uit op de zee, die zichtbaar was achter het bos. De golven rolden naar de oever en sloegen zo hard tegen de rotsen dat het schuim rondstoof.

Ze bevonden zich op de tweede verdieping van het landhuis, waar het personeel werkte. Madeleine had hen meteen mee naar boven genomen en legde uit dat de personeelsverblijven op de begane grond en de eerste verdieping werden gerenoveerd. Het rook naar nat beton en zaagsel. In een van de kamers klonk het geluid van een tafelzaag en ze moesten over een grote rol isolatiemateriaal stappen die op de overloop lag.

Op deze verdieping hoefde niets gerenoveerd te worden. De muren, het plafond en de meubels waren spierwit of lichtgrijs. Er waren geen tussenmuren, zodat een grote kantoortuin met hier en daar bureaus met computers was ontstaan. Het personeel leek een willekeurige plek uit te kiezen om te werken. De sfeer was vrolijk. Er werd geglimlacht en vriendelijk geknikt. In de achterwand van de grote ruimte bevonden zich twee deuren. Madeleine zag dat Sofia ernaar keek.

‘Daar zijn de kantoren van Franz en de personeelschef,’ zei ze. ‘De anderen werken allemaal hier. Behalve degenen die voor de gasten zorgen en op de boerderij werken natuurlijk.’

Sofia keek weer naar de deuren. Ze vroeg zich af of Oswald aanwezig was maar wilde het niet vragen.

‘Jullie hebben dus een boerderij?’ vroeg Wilma.

‘Dat klopt, we zijn bijna geheel zelfvoorzienend,’ antwoordde Madeleine trots. ‘We verbouwen groenten en fruit, hebben onze eigen melk en karnen boter. We houden zelfs schapen. Bovendien wordt het landhuis verwarmd door middel van aardwarmte. Op deze verdieping werkt het dienstverlenende personeel van Franz. We regelen hier de personeelskwesties, de inkoop en dergelijke, zodat Franz zich kan concentreren op zijn lezingen en research.’

‘Mag ik een paar vragen over Franz stellen?’ vroeg Sofia. ‘Waar hij vandaan komt bijvoorbeeld en wat hij hiervoor heeft gedaan?’

‘Dat is niet belangrijk,’ zei Madeleine snel en enigszins geïrriteerd. ‘Franz wil dat we ons op de gasten en het programma concentreren, niet op hem. Hij is wie hij is. Onze leider.’

Sofia bestudeerde haar van opzij. Madeleine leek gespannen en een beetje afwezig.

‘Maar jullie bidden niet tot Oswald, of aanbidden hem?’

‘Nee, absoluut niet! We zijn geen fanatieke religieuze beweging, als dat is wat je denkt.’ Madeleines stem had een schelle klank gekregen. Het gesprek begon uit de hand te lopen, maar Wilma nam het heft in handen. Ze stuurde het gesprek zo soepel naar neutraal terrein terug dat Madeleine niet eens merkte dat de spanning op haar gezicht verdween. Wilma stelde onschuldige vragen en vleide haar een beetje. ‘Dus hier werken vijftig mensen, stel je voor. Wat doen ze bijvoorbeeld? Jullie hebben echt fantastisch werk geleverd op het landgoed!’

Wilma kon iedereen inpalmen.

Sofia luisterde met een half oor terwijl ze naar de grote kantoortuin keek en zich afvroeg of de personeelsleden echt zo vrolijk waren als ze leken. Als alles wat Madeleine hun had verteld klopte, dan kon het landgoed als een bijzonder milieuvriendelijke organisatie worden beschouwd.

Plotseling stond er een meisje in een koksuniform naast hen. ‘De lunch voor de gasten is in de eetzaal geserveerd,’ zei ze.

‘Mooi,’ zei Madeleine. ‘Nu gaan jullie het een en ander proeven van wat we hier verbouwen.’

De eetzaal was groot en licht, met hoge langwerpige ramen. De gepolijste houten vloer was bijna volledig bedekt met schaapsvachten. De stoelen en tafels waren wit. Het rook niet op de gebruikelijke manier naar eten, in plaats daarvan kwam er een zwakke geur van zeewier en vis uit de keuken. Uit de geluidsboxen aan de muren stroomde gedempte klassieke muziek. Aan bijna alle tafels zaten gasten, maar toch was het verbazingwekkend rustig. Er heerste een kalme sfeer, als in een tempel of een café tijdens het aanbreken van de dag. Ze merkte dat ze fluisterend met elkaar praatten.

Haar blik ging voortdurend naar de andere tafels om te zien of ze iemand herkende. Madeleine had verteld dat veel gasten bekende personen waren, maar ze zaten aan een tafel die iets bij de andere vandaan stond en ze wilde niet staren.

De lunch bestond uit tomatensoep en vis met groenten en kruiden. Toen ze klaar was met eten werd ze op haar schouder getikt. Ze draaide zich om en zag Oswald staan. Hij had zijn handen op haar rugleuning gelegd en leek woedend. ‘Hoe lang zijn ze hier al?’ vroeg hij aan Madeleine zonder haar antwoord af te wachten. ‘Ik heb ze uitgenodigd en ik wilde ze zelf rondleiden.’

Zijn stem was beheerst en kalm, maar toch lag zijn ergernis als een dikke deken boven op hen. Hij droeg geen uniform, maar een zwarte spijkerbroek en een strak wit T-shirt dat zijn spieren en gebruinde kleur benadrukte. Hij gaf hun een hand en glimlachte, maar de warmte in zijn glimlach verdween al snel weer.

Madeleines wangen werden vuurrood. Ze boog haar hoofd zo diep dat haar kin bijna op haar borstkas rustte. ‘Ik weet dat je heel veel te doen hebt en wilde helpen. Ik dacht dat je belangrijke afspraken in je agenda had staan,’ fluisterde ze bijna.

‘Je kunt gaan. Ik neem het van je over,’ zei hij terwijl hij met zijn hand wapperde alsof hij een vlieg wegjoeg.

Madeleine liep langzaam bij de tafel vandaan en verdween in de gang.

Oswald keek naar Sofia en glimlachte weer, maar de irritatie in zijn blik was nog steeds zichtbaar. ‘Ik was van plan om jullie rond te leiden, maar ik wist niet dat jullie vandaag zouden komen en nu is mijn agenda boordevol, zoals jullie hoorden. Maar we kunnen de gastenverblijven in elk geval bekijken. Hebben jullie een prettige overtocht gehad?’

‘Ja, we hebben alles over het spook op het landgoed gehoord,’ antwoordde Sofia voordat ze zich kon beheersen. Waarom kon ze haar mond ook niet eens houden?

Oswald lachte echter. ‘Die Björk maakt inderdaad goede reclame voor ons. De mensen zijn uitermate gefascineerd door de duistere geschiedenis van het landgoed. Kom hiernaartoe en ontmoet de boosaardige gravin! Jullie geloven daar toch niet in?’

‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Wilma snel terwijl ze in Sofia’s pink kneep.

‘Gelukkig maar,’ zei Oswald. ‘Zullen we verdergaan met de rondleiding?’

Hij opende de deur van de eetzaal voor hen en nam hen mee naar de gastenverblijven. Hij liep naast Sofia en hield een hand onder haar elleboog alsof hij haar naar de gebouwen leidde. Een lichte, doelbewuste aanraking waardoor ze huiverde van welbehagen.

Ze was niet iemand naar wie de mannen zich op straat omdraaiden. Toch was zij degene die aandacht van Oswald kreeg, in plaats van Wilma met haar mooie lichaam en zelfverzekerde houding.

Voordat ze bij het gebouw waren legde hij zijn hand op de plek waar haar heupen en rug bij elkaar kwamen. De aanraking benam haar de adem.

De gebouwen deden denken aan barakken en hadden genummerde voordeuren, maar het massieve hout en de solide ijzeren deurkrukken toonden de kwaliteit van het bouwwerk. Het was een duur renovatieproject, net als het landhuis.

‘Laten we naar binnen gaan,’ zei Oswald terwijl hij een sleutel uit zijn zak haalde. ‘Nummer vijf staat op dit moment leeg. Dit is een karakteristieke kamer. Ze zijn allemaal nagenoeg identiek.’

De kamer was eigenlijk een suite die bestond uit een zitkamer, een slaapkamer en een badkamer. Het rook nog steeds nieuw, naar hout en plastic.

Ze keken nieuwsgierig om zich heen, maar Oswald was alleen geïnteresseerd in het beschrijven van de verlichting en de ventilatie die volgens hem absoluut baanbrekend waren. ‘De plafondverlichting zendt ultraviolette stralen uit. Daarom word je in de winter niet beïnvloed door het gebrek aan zonlicht. De ventilatie zorgt altijd voor frisse lucht en als die lucht koud is wordt hij automatisch opgewarmd. Alle muren zijn volledig geluiddicht, zodat je niet wordt gestoord als je slaapt. Zoals jullie zien ontbreken een televisie en een computer. De gasten zien ook af van het gebruik van hun mobiel als ze op het landgoed zijn. In de ontmoetingsruimte staat een computer voor noodgevallen. We streven hier naar stilte. Je moet afstand durven nemen van de dingen die voor je gevoel onmisbaar zijn om te ontdekken wat werkelijk onmisbaar is.’

Hij zweeg even om zich ervan te verzekeren dat ze hem konden volgen. ‘Maar het belangrijkste is de slaapkamer. Ga mee, dan laat ik die aan jullie zien.’

Oswald nam hen mee naar binnen, deed de deur dicht en drukte op een knop, waarna de zwarte rolgordijnen naar beneden gleden. Het werd aardedonker.

‘Nu is er hier geen sprankje licht meer,’ hoorden ze hem zeggen. ‘Jullie zien geen contouren van de meubels in de kamer. Dit is de manier waarop je moet slapen om je lichaam echt tot rust te laten komen. Fascinerend, nietwaar?’

Sofia huiverde en pakte de mouw van Wilma’s blouse krampachtig vast. Het deed haar denken aan de keer in haar jeugd toen ze voor het eerst op het platteland had geslapen. Ze was midden in de nacht wakker geworden en het was zo donker geweest dat ze had gedacht dat ze blind was geworden. Ze had net zolang gegild tot haar moeder de plafondlamp minstens honderd keer aan en uit had gedaan om haar te bewijzen dat ze kon zien. Toch was ze sindsdien doodsbang in het donker.

Oswald deed eindelijk het licht weer aan en nam hen mee naar de recreatieafdeling waar zich een sauna, een zoutwaterzwembad en een fitnesszaal bevonden. In een hoek van de fitnesszaal stond iets wat op een drie meter hoog metalen ei leek.

‘Wat is dat?’ vroeg Sofia.

‘Je kunt er naar binnen gaan om je waarnemingen te trainen. Geluid, licht, kleuren, geuren en temperatuur, alle indrukken die in het dagelijkse leven over je uitgestort worden, beleef je afzonderlijk in het ei, zoals we het noemen. Het is een belangrijk onderdeel van het programma.’

Ze passeerden een grote studieruimte. Sommige gasten lazen, anderen zaten met gesloten ogen zwijgend op hun stoel.

‘Hier bestuderen we de principes,’ zei Oswald.

Sofia had een heleboel opmerkingen en vragen, maar Oswald keek op zijn horloge en leek plotseling haast te hebben. ‘De boerderij en de plantenkas moeten jullie de volgende keer maar bekijken,’ zei hij. ‘Ik wil jullie nog iets laten zien voordat jullie naar huis gaan.’

Hij nam hen mee naar een vrijstaand houten gebouw met een terras, dat naast de langwerpige gebouwen stond. Misschien was het een oude dienstwoning. Sofia verwachtte opnieuw een ultramoderne inrichting, maar het gebouw was helemaal leeg. Het bestond uit een vloer, muren en een eindeloze hoeveelheid kasten, en het rook er heerlijk naar hout en vernis. De middagzon scheen door het raam naar binnen en tekende een gouden streep op de vloer.

‘Dit wordt onze bibliotheek,’ zei Oswald terwijl hij veelbetekenend naar Sofia keek.

‘Aha…’ zei ze aarzelend.

‘Ik heb gehoord dat je uitblinkt in literatuur en gek bent op boeken.’

‘Van wie heb je dat gehoord?’

‘In de vragenlijst die je na de lezing ingevuld hebt, stond dat je net was geslaagd voor je kandidaatsexamen in literatuurwetenschappen.’ Hij keek haar opnieuw veelbetekenend aan. ‘Ik heb iemand nodig die hier een echte bibliotheek van kan maken. Met boeken die in overeenstemming zijn met onze filosofie. Er zijn geen financiële beperkingen. Het is alleen belangrijk dat het zo wordt als ik voor ogen heb.’

‘Je hebt dus een bibliothecaris nodig?’

‘Nee, wat ik het minst van alles nodig heb is een bibliothecaris met verouderde ideeën over wat er in een bibliotheek moet staan. Ik heb iemand nodig die zelfstandig kan denken. Toen ik je vragenlijst zag moest ik meteen aan jou denken. En daarna zag ik dat Wilma ook literatuurwetenschappen heeft gestudeerd en hoopte ik dat ik de juiste personen voor de baan had gevonden.’

Sofia was verbluft. Hij had hun een baan aangeboden.

‘Waar zit het addertje onder het gras?’

‘Jullie worden personeelsleden. We werken hier met tweejarige contracten. Ik weet niet of jullie relaties hebben…’

‘We hebben geen relatie, maar ik teken geen contract,’ zei Sofia meteen. ‘Hoe interessant het ook klinkt.’

Wilma schraapte haar keel. Een kleine waarschuwing omdat Sofia de beleefdheidsgrenzen opnieuw overschreed. Oswald leek echter niet terneergeslagen, eerder geamuseerd.

‘Dat dacht ik wel, maar ik heb een voorstel. Kom over twee weken hiernaartoe en volg het programma van de gasten gratis en zonder verplichtingen. Als jullie de bibliotheek nog steeds niet willen opzetten als jullie klaar zijn, gaan jullie gewoon weer naar huis.’

Sofia en Wilma keken elkaar sprakeloos aan. Wilma stond op het punt om haar mond open te doen en Sofia wist wat ze zou gaan zeggen: de vakantie met haar moeder naar Rhodos, de stageplaats die ze bij een krant had gekregen, bla, bla, bla. Maar Wilma deed haar mond weer dicht en glimlachte naar Oswald. ‘Mogen we het in alle rust bespreken en erop terugkomen?’

‘Natuurlijk. Leuk dat jullie hier geweest zijn. Neem maar contact op als jullie een beslissing genomen hebben. Ik zal tegen Madde zeggen dat ze jullie moet meenemen naar de eetzaal, zodat jullie nog een kop koffie kunnen drinken voordat jullie vertrekken.’

Hij liep weg, maar draaide zich even later om en keek naar Sofia. ‘Ik krijg het idee dat je een scherpe blik hebt. Je hebt beslist gemerkt dat deze plek heel bijzonder is.’ Daarna knipoogde hij naar haar, draaide zich om en verdween.

Op de veerboot naar het vasteland zwegen ze. Sofia hoorde het gekrijs van de zeemeeuwen, het geklots van het water en het aangename gebrom van de motor nauwelijks. Versplinterde gedachten tolden als kleine demonen door haar hoofd. De vredige sfeer op het landgoed botste met haar eigen chaotische leven en het was een aantrekkelijk idee om met boeken te werken.

Wilma was ook opvallend zwijgzaam terwijl ze naar het schuim staarde dat werd gevormd doordat de veerboot het wateroppervlak brak.

‘Jezus, wat een plek!’ zei ze uiteindelijk.

Sofia lachte. ‘Het voelde als een ander universum, vond je niet?’

‘Ik vind dat je het programma moet proberen.’

‘Zonder jou?’

‘Ik heb beloofd om met mijn moeder op vakantie naar Rhodos te gaan, en ik kan het me niet veroorloven om mijn nieuwe baan te verliezen. Bovendien was het heel duidelijk dat hij belangstelling voor jou heeft. De vonken sloegen ervanaf als hij naar je keek.’

Sofia voelde haar gezicht gloeien. ‘Ach, hou toch op. Maar wie weet, misschien doe ik het wel. Hoewel ik geen contract teken.’

‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Wilma.

Sofia trok zich terug in de kolkende gedachtezee in haar hoofd.

Toen het vasteland aan de horizon verscheen keerden de geluiden van de zee en de motor van de veerboot terug. Het was alsof de zee een brug tussen twee werelden vormde: de echte wereld waar ze naartoe ging en de wonderlijke, droomachtige wereld waar ze net was geweest.

Ze wist niet of de nieuwe wereld die ze vandaag had ontdekt een toekomstig avontuur of een griezelige illusie was.

Ik sta vlak achter hem.

Hij zit op zijn knieën op de grond en heeft zijn tuinhandschoenen naast zich neergelegd om het kippengaas te repareren.

Ik walg van zijn verschijning. De kalende plek op zijn hoofd, de zweetdruppels in zijn nek en de scherpe stank van vuil, aarde en gras die hij uitwasemt.

Ik buig me zo ver naar voren dat mijn mond vlak bij zijn oor is en zeg: ‘Hallo, dokter!’

Hard.

Hij schrikt en lijkt opgelucht als hij ziet dat ik het ben. Ik vind dat hij eruitziet als een biggetje zoals hij in de viezigheid zit.

‘Hallo, Fredrik! Wat leuk dat je langskomt.’

‘Ik vind het niet zo leuk,’ zeg ik.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik bedoel dat ik het niet leuk vind wat je met Lily doet.’

Het gezicht met de dikke pruillippen krijgt een geschrokken uitdrukking en hij doet zijn mond open om iets te zeggen. Ik ben hem echter voor. ‘Je hoeft niets te zeggen. Ik weet alles, snap je? Ze heeft me alles verteld, maar ik ben niet van plan het aan iemand te vertellen. Waarom zou ik dat doen?’

Hij wil weer iets zeggen, maar ik steek mijn hand op terwijl ik de roes weer voel, die bedwelmende combinatie van kracht en macht. Hij kijkt met tot spleetjes geknepen ogen naar me op, ik heb de zon in mijn rug. Ik wil dat hij me op deze manier ziet, als een van achteren verlichte rechtsprekende engel.

‘Je moet ons gewoon met rust laten,’ zeg ik. ‘En ik wil toegang tot de zolder. Ik moet daar iets zoeken.’

‘Natuurlijk mag je naar de zolder, Fredrik. Maar wat heeft Lily je in vredesnaam verteld?’ Hij maakt aanstalten om op te staan, maar ik keer hem mijn rug toe.

‘Je weet heel goed wat ze gezegd heeft,’ zeg ik terwijl ik wegloop.

Ik ben zo tevreden dat ik de impuls moet onderdrukken om een overwinningsdans in de zon te doen. Nu heb ik Lily voor me alleen en kan ik mijn gang gaan in het landhuis.

Zolang ik me kan herinneren heb ik een plan. Een groots plan.

Hij is maar een klein, breekbaar onderdeel van het plan. En het is trouwens allemaal voor zijn eigen bestwil.

4

Het was ongewoon donker toen ze wakker werd. Ze voelde zich uitgerust, maar er klopte iets niet. Haar ogen zochten de digitale wekker, maar de duisternis bleef. Heel even greep de angst voor het donker haar bij de keel, tot ze besefte dat ze ver van huis was, op het eiland. Zo was het hier nu eenmaal, geen sprankje licht als je sliep, hoewel ze ondanks het verbod een kleine kier onder het rolgordijn had opengelaten.

Ze tastte met haar hand naar de knop boven het bed en drukte erop. Langzaam verscheen er een warm, zacht licht in de kamer. De wekker werd zichtbaar. Kwart over tien! Ze had zich alweer verslapen. Gebruik je mentale klok, hadden ze gezegd. Vertel jezelf wanneer je wakker wilt worden en dan gebeurt dat. Bij haar werkte het echter nog niet.

Het ontbijt was tot tien uur, maar dat hinderde niet. Ze zou voor de lunch een wandeling over het eiland maken. Ze was hier inmiddels drie dagen en had de eerste stap, ‘op een lagere versnelling overgaan’, volbracht. Dat betekende eigenlijk niet meer dan dat je at, sliep en wandelde. En een paar uur deed wat ze hier ‘onbaatzuchtig werk’ noemden. Ze was met andere woorden een gratis werkkracht die in het landhuis of in de tuin werkte. Dat vond ze echter geen probleem, het was heel ontspannend om plantenperken te wieden. Vandaag had ze een afspraak met een persoonlijke begeleider en zou ze haar programma krijgen. Ze was nieuwsgierig hoe dat zou gaan, maar ze was vooral nieuwsgierig naar Oswalds principes.

Het was bewolkt en windstil, en er heerste rust op het landgoed, op een paar blatende schapen na. Ze besloot naar het uitkijkpunt te gaan om een tijdje over de zee uit te kijken. Er liep een pad vanaf het landgoed naartoe, maar deze keer besloot ze door het bos te gaan. Ze wilde haar vermogen testen om over het terrein te navigeren.

Het bos bestond voornamelijk uit dennenbomen en berken, dicht naast elkaar in een symmetrisch patroon. Af en toe probeerde een eik of een spar om het zonlicht te concurreren, maar ze bleven klein en iel in de schaduw van de machtige kruinen van de dennenbomen. Het had ’s nachts geregend en het rook naar nat mos en aarde. De bomen waren zwaar van de regendruppels die aan de bladeren hingen.

Sofia liep meteen verkeerd, maar ineens hoorde ze het geluid van kabbelend water van een kleine beek tussen de bomen. Het water stroomde zo hard dat het van een hogere plek afkomstig moest zijn.

Ze volgde de beek en kwam op een open plek in het bos. Ze bleef staan, ademde de vochtige lucht in en genoot. Plotseling had ze het gevoel dat ze werd gadegeslagen. Toen ze omhoogkeek zag ze een vogel die op een dennentak zat en met zijn scherpe ogen naar haar staarde. Het was een buizerd of een zeearend die strak naar haar bleef kijken. Ze vervloekte het verbod op mobieltjes van ViaTerra, waardoor ze de kans op een fantastische foto misliep. Ineens kraakte er iets in het bos en was de magie verbroken. De vogel klapwiekte en zweefde met een jammerende, klagerige kreet naar de grijze hemel. Ze liep verder en zag het uitkijkpunt al snel tussen de bomen liggen.

Achter het grote heideveld, vlak voordat de rotshellingen steil naar de zee afliepen, stond een bank. Ze ging erop zitten en keek uit over de zee. De hemel begon op te klaren. Achter het wolkengordijn aan de horizon verrezen andere wolken, dik en wollig, als reuzen die op weg naar het eiland waren. Ze keek ernaar, begon te dagdromen en bleef een hele tijd doodstil zitten.

Door haar knorrende maag kwam ze uiteindelijk in beweging. Ze liep in een flink tempo naar het landgoed terug en betrad de eetzaal om halfeen. Terwijl ze wachtte tot haar eten werd geserveerd, zag ze een nieuwe gast. Het was Ellen Vingås, de operaster. Ze zat alleen aan een tafel en had een flinke portie eten voor zich staan. Op het moment dat Sofia’s bord voor haar werd neergezet, hoorde ze iemand kuchen. Een bijna onnatuurlijk slanke man stond glimlachend naast haar. Ze herkende hem meteen van Oswalds lezing in Lund. Het was de man die erop had aangedrongen dat Wilma en zij de enquêtes zouden invullen.

‘Sofia, ik ben Olof Hurtig, je persoonlijke begeleider. Geniet van het eten, daarna wil ik je graag in mijn kantoor spreken. We gaan een programma voor je samenstellen.’

Hij had een klein sikje dat op en neer wipte als hij praatte.

‘Natuurlijk, is je kantoor in het hoofdgebouw?’

Sofia had gehoopt dat ze Oswald daar zou tegenkomen. Ze had hem nog niet gezien.

‘Nee, alle dienstverlening voor de gasten bevindt zich in de bijgebouwen. Het kantoor ligt achter de fitnesszaal. Ik wacht daar op je.’

Sofia begon snel en gulzig te eten.

Hurtig zat achter een bureau in een kleine kamer achter de fitnesszaal op haar te wachten. De bezoekersstoel was zo laag dat degene die aan de andere kant van het bureau zat een verheven godheid leek.

‘Goed, laten we maar eens kijken, Sofia. Ik heb je gegevens hier.’

Hij opende een map die voor hem lag.

‘Een map? Ik wist niet dat jullie een map over me hadden.’

‘Maak je geen zorgen. Alles wat je zegt is vertrouwelijk. We hebben volledige zwijgplicht.’

‘Maar ik ben een paar dagen geleden pas aangekomen. Hoe kunnen jullie nu al een map over me hebben?’

‘Er zit bijna niets in, alleen je enquête en een paar aantekeningen van het gesprek toen je op het eiland aankwam.’

Er zat een flinke stapel papieren in de map, meer dan een paar velletjes, maar hij ging verder voordat ze er iets over kon zeggen. ‘Ik zie een patroon,’ zei hij nadenkend. ‘Iemand die pijn en onrust bij je veroorzaakt heeft. Een enorm verraad. Misschien een mislukte relatie, klopt dat?’

Haar hoofd tolde. Had hij haar gegoogeld? Hoe kon hij dat anders weten? ‘Dat zou kunnen, maar hoe weet je…?’

Olof schoof heen en weer op zijn stoel. Hij leek niet stil te kunnen zitten en boog zich naar voren, duidelijk enthousiast omdat hij tot haar was doorgedrongen. ‘Kijk niet zo verbaasd. Het is onze taak om mensen te doorgronden. Maar laten we nu over het programma praten en hoe we je kunnen helpen om weer controle over je leven te krijgen.’

Hij begon koortsachtig te schrijven, knikte af en toe tevreden en schoof het vel papier toen hij klaar was naar haar toe.

08.00-10.00: beweging en ademhalingsoefeningen

10.00-12.00: onbaatzuchtig werk…

Het rooster ging verder met maaltijden, de tijden die ze in het ei zou doorbrengen en het bestuderen van de principes, dat ’s avonds zou plaatsvinden. Ze vroeg zich af op welke manier het zich onderscheidde van de andere programma’s, maar voordat ze dat kon vragen ging Hurtig staan en stak zijn hand uit. ‘Sofia, leuk om je te ontmoeten. Veel succes met het programma.’

Het enige moment waarop hij niet naar haar had gekeken, was toen hij het programma voor haar opschreef. Ook nu staarde hij naar haar, ervan overtuigd dat ze zich zou omdraaien en vertrekken. En dat deed ze. Haar lichaam gehoorzaamde en ze kwam overeind. Ineens kreeg ze een impuls om weer te gaan zitten en te eisen dat ze haar map mocht inzien. Maar wat had dat eigenlijk voor nut? Wat hij had gezegd kon voor iedereen gelden. Waren er vrouwen die geen mislukte relatie in hun bagage hadden?

Een paar dagen later zag ze het zomerhuisje voor de eerste keer. Ze had nu een druk schema, maar er was nog steeds tijd voor ochtendwandelingen. Weliswaar werd er van haar verwacht dat die in een snel tempo plaatsvonden om de bloedcirculatie te stimuleren, maar Sofia had die dag zin om te slenteren.

Ze was teruggekeerd naar de open plek en had haar iPhone in haar zak voor het geval de adelaar terug zou komen. Natuurlijk was de boom waar de vogel had gezeten leeg, maar ineens zag ze iets roods tussen de bomen. Op een meter of twintig van de open plek stond een zomerhuisje in het bos. Het was klein en de overwoekerde tuin was maar een paar honderd vierkante meter groot.

Voor het huisje stonden wat versleten tuinmeubels en een schommelbank. De rolgordijnen achter de ramen waren dicht.

Ze liep de tuin in. Iemand was hier blijkbaar nog niet zo lang geleden geweest, want bij de gevel stond een verroeste kruiwagen die halfvol bladeren van het vorige jaar zat. Achter het huisje zag ze een gieter, lege plantenpotten en een zak tuinaarde. Ze liep terug naar de voorkant en probeerde de deur, die openging. Ik ben een indringer, dacht ze, maar ze liep toch naar binnen. Het huisje bestond uit een ruimte die als keuken en zitkamer dienstdeed, met een gasfornuis, een keukentafel en een keukenbank. De kanten gordijnen, die met de hand waren gehaakt, waren vergeeld door etensdampen en er zat vliegenpoep op. Het rook een beetje bedompt en het was er vochtig, maar ze zag geen schimmel. Ze zag ook een open haard waarnaast nette stapels hout en kranten lagen.

Ze pakte een krant en keek naar de datum. Hij was bijna een jaar oud.

Er was nog een kamer, een slaapkamer met een eenpersoonsbed en een bureau. Het behang was wit met een dessin van strandballen en schelpdieren. De sprei op het bed was wit en in hetzelfde patroon als de keukengordijnen gehaakt.

Ze zocht de badkamer, maar vond alleen een toilet en een wastafel. Er was geen douche. Ze vroeg zich af of de wastafel gebruikt kon worden en draaide de kraan open. Ze hoorde wat gesputter en even later liep er een stroompje water uit. Ongelofelijk, zo midden in het bos, dacht ze. Ze wist dat het tijd was om te vertrekken zodat ze voldoende tijd had om het programma voor vandaag af te werken, maar ze kon zich niet losrukken.

In de zitkamer stond een stoffig bureau. De bovenste lade zat vol krantenknipsels. Op het geweven vloerkleed voor het bureau lag een stukje papier. Ze pakte het op. Het was een kaartje voor de veerboot waarop de datum van de vorige dag stond. Plotseling had ze het gevoel dat er iemand naar haar keek en ze draaide zich snel om. De voordeur bewoog door de wind en de scharnieren piepten, maar ze zag niemand. Ze liet het kaartje op het vloerkleed dwarrelen en liep naar buiten. De zon had een gaatje tussen de bomen gevonden en scheen op het grasveld voor het huis.

Sofia zag niemand.

Die avond at ze samen met een man en een vrouw die beiden in de vijftig waren. De man stelde zich voor als Wilgot Östling, teamchef bij de districtspolitie, zijn vrouw Elsa Östling was accountant. Ellen Vingås kwam ook bij hen zitten. Ellen was stevig gebouwd, had vrolijke bruine ogen en een donkere huid. Ze had een hikkende, aanstekelijke lach en hield het gesprek op gang met anekdotes over het leven in de operawereld. Het was onmogelijk om haar gezelschap niet prettig te vinden. Wilgot en Elsa Östling vertelden hoe fantastisch ze het programma vonden en gebruikten woorden zoals ‘dicht bij de natuur’, ‘stilte’ en ‘levenskracht’.

‘Hoe vind jij het, Sofia?’

‘Ik vind het hier prettig, ik heb mijn programma net gekregen.’

‘Ik ook. De man die het me gegeven heeft, moet gedachten kunnen lezen. Of hij heeft alles gegoogeld. Hoe dan ook, het kan geen kwaad om een beetje te ontspannen.’

‘Voor mij is het veel meer dan dat,’ zei Elsa Östling. ‘Ik heb het gevoel dat ik eindelijk loskom van de stress die mijn baan met zich meebrengt. Ik voel me bijzonder kalm.’

Haar man knikte instemmend. ‘Ik ken Franz al sinds hij met ViaTerra begon. Als er iemand iets kan doen aan de verdomde stress die we in dit land hebben, dan is het Franz wel. Hij heeft hier een ware oase gecreëerd.’

‘Maar wat gebeurt er als je weer thuiskomt in het echte leven?’ vroeg Ellen. ‘Hoe kun je er zeker van zijn dat je geen McDonald’s gaat eten en weer stiekem gaat drinken?’ Ze lachte zo doordringend dat de gasten aan de tafel naast hen zich omdraaiden.

Elsa keek ontsteld naar Ellen. Wilgot zag er beledigd uit. ‘Ik denk dat we allemaal zelf moeten beslissen of we ons leven willen veranderen en gebruik willen blijven maken van wat we hier allemaal geleerd hebben.’

Ellen richtte zich tot Sofia. ‘We moeten maar zien hoe het gaat. Als het mislukt kunnen we altijd nog op zoek gaan naar een andere geschifte zelfhulpgroep. Daar zijn er voldoende van.’

Sofia lachte. Ze wilde graag nog een keer met Ellen praten.

Na het avondeten keek ze rond in de toekomstige bibliotheek. De deur stond open. Het gebouw was nog mooier nu de zon op het punt stond om onder te gaan en het roodgouden licht de grote ruimte liefkoosde. Ze fantaseerde hoe het eruit zou zien als er boeken, grote banken en een modern computersysteem in zouden staan.

Uiteindelijk ging ze achter de gemeenschappelijke computer in de ontmoetingsruimte naast de eetzaal zitten, stuurde een mail naar haar ouders en beloofde om over een paar weken bij hen op bezoek te komen.

Ze dacht aan Ellis. Hij was woedend geworden toen ze een eind aan hun relatie had gemaakt, had spullen om zich heen gesmeten en had geschreeuwd als een idioot. Daarna had hij een aantal blogs geplaatst waarin hij haar zwartmaakte en die als paddenstoelen overal online opdoken. Het had zijn hoogtepunt bereikt met een paar pornofoto’s waarop hij Sofia’s gezicht had geplakt. Iedereen kon zien dat de foto’s gefotoshopt waren, maar dat had niet uitgemaakt. Ze had zich er heel ellendig door gevoeld.

Ze huiverde nu ze aan Ellis dacht en maakte zich zorgen over wat hij hierna zou bedenken.

Ze keek om zich heen om te controleren of er niemand keek, haalde haar mobiel tevoorschijn en legde die naast het toetsenbord van de computer. Ze stuurde Wilma een sms met een samenvatting van de eerste dagen en eindigde met: heb jij nog iets van ellis gehoord? hij spookt nog steeds door mijn hoofd.

Wat was er het eerst? Het boek, de cape of de grot?

Ja, dat was de grot, zo moet het gegaan zijn. Het was absoluut de grot.

De zon gaat onder. We zijn langs de rotsen naar beneden geklommen en hebben krabben gevangen die vastzitten in de kleine gaten tussen de rotsen. Ik laat zien hoe je ze met je voet verplettert en gooi ze naar de krijsende zeemeeuwen. Ze draagt een kort spijkerrokje. Haar benen zijn heel bruin, glad, lang en mooi. Ze draait zich naar me om en de zon schijnt in haar verwarde haar waardoor het gloeit alsof het in brand staat. Het ziet eruit alsof iemand een brandende lucifer bij haar hoofd houdt.

Ik overweeg om haar mee te nemen, maar ik weet niet welke rol ze in mijn plan kan spelen. Hoe ik gebruik van haar kan maken.

Ze kijkt met tot spleetjes geknepen ogen naar de rotsen en wijst. ‘Kijk, Fredrik!’

Ik kijk omhoog en zie een opening in de rotshelling, die gaapt alsof er een kies is getrokken.

We klimmen naar boven. Het gat is groot en diep, maar de ingang wordt geblokkeerd door drijfhout en kleine stenen, waarschijnlijk van de laatste storm. We trekken en rukken, ruimen weg en tillen op, en gooien stenen en boomtakken in het water tot de opening vrij is.

Daarna kruipen we naar binnen en gaan op de bodem van de grot zitten.

‘We kunnen hier van bovenaf komen,’ zegt ze. ‘Gewoon langs het rotsblok naar beneden klimmen.’

Ik knik, trek haar naar me toe en duw haar op de koude grond. We stoeien een tijdje en ik laat mijn handen onder haar shirt glijden.

‘Niet hier,’ zegt ze. ‘Dat is te koud aan mijn billen.’ Ze gaat rechtop zitten en kijkt om zich heen. ‘Wat een ontzettend gave plek is dit!’ zegt ze met een lachje.

We zitten een hele tijd zwijgend naast elkaar terwijl we naar de zon die in de zee zakt kijken.

5

Ze dacht nog steeds af en toe aan Ellis, maar voelde zich toch ongewoon kalm. De frisse lucht, de gezonde maaltijden en de slaap hadden haar lichaam in een aangename droomtoestand gebracht. De principes versterkten dat nog eens.

Het begon echter niet zo goed.

‘Dit vel papier is leeg,’ zei ze tegen Olof Hurtig, die met een verwachtingsvolle blik in zijn ogen tegenover haar stond.

‘Dat weet ik, Sofia. Misschien moet je het eerste principe nog een keer bestuderen.’ Hij legde het principe boven op het lege vel papier neer:

Principe 1: Je innerlijke zelf weet alles.

Er bevindt zich een stem binnen in je die eigenlijk geen stem is. Als je leert om ernaar te luisteren zul je ontwaken uit je droom. Deze stem heeft veel namen: het zesde zintuig, helderziendheid, voorgevoelens of buitenzintuiglijke waarneming. Wij noemen het echter intuïtie.

Deze stem is als de zon op een bewolkte dag. Ook als de wolken de hemel bedekken, en tevens tijdens de donkerste nacht, schijnt de zon. De wolken en de duisternis zijn je mentale afleidingen die je ervan weerhouden om je innerlijke zelf te bereiken.

Oefening: je begeleider zal je een portaal naar je zintuigen geven. Kijk ernaar en zoek je innerlijke zelf.

‘Dat heb ik al gelezen,’ zei ik. ‘Waarom moet ik naar een leeg vel papier staren?’

‘Doe wat er in de oefening staat,’ antwoordde Olof.

Ze voelde zich teleurgesteld en misleid en de irritatie zoemde als een bij in haar hoofd, dus bleef ze koppig naar hem staren. ‘Waarom is de tekst zo kort? Ik dacht dat de principes echte dissertaties waren.’

‘De waarheid is altijd eenvoudig, Sofia.’

‘Ja, maar het is toch belachelijk om naar een leeg vel papier te staren?’

Hij keek met een medelijdende glimlach naar haar. ‘Laten we zeggen dat het vel papier je ziel is. Die is helemaal leeg en je kunt ermee doen wat je wilt. Daarom noemen we het een portaal. Wat zie je op het papier?’

‘Niets!’

‘Precies. Probeer de leegte in je ziel te vinden, dan vind je jezelf.’

Gelukkig maar dat ik hiervoor niet heb betaald, dacht ze terwijl ze naar het witte blad staarde. Haar woede nam langzamerhand af en ze ontspande haar ogen net zo lang tot het vel papier wazig werd. Zo bleef ze een hele tijd zitten. Het was alsof de tijd verdween. Uiteindelijk voelde ze iets. Gewichtloosheid en verlichting, alsof een dichte massa rond haar hoofd was verdreven.

Ze keek naar Hurtig op. ‘Ik voel me lichter. Gewichtloos.’

Er verscheen een brede glimlach op Hurtigs gezicht. Hij knikte enthousiast en legde een hand op haar schouder. ‘Goed zo! Je hebt je innerlijke zelf gevoeld. Zo eenvoudig is het. Morgen gaan we verder met het tweede principe.’

De teleurstelling omdat het principe zo eenvoudig was geweest, werd ’s avonds langzamerhand minder. Ze voelde zich echt lichter. De kleuren waren feller, de geluiden scherper en haar lach warmer. Ze voelde het en was aangenaam verrast.

De volgende avond liep ze zonder grote verwachtingen naar de studieruimte. Olof was er helemaal klaar voor. Hij wreef in zijn handen en glimlachte zo breed dat zijn smalle gezicht erdoor vertrok. Ze keek om zich heen en vroeg zich af of alle anderen die hier zaten ook hadden gevonden dat het lastig was geweest om het eerste principe te begrijpen. Ze zagen er zo onaangedaan uit, alsof het de natuurlijkste zaak ter wereld was om naar een vel papier te staren. Ellen Vingås was er ook en lachte zo hard dat haar begeleider een vinger tegen zijn lippen hield. Het enige wat er aan de witte muren hing was een bord met de tekst: simplicity is power.

Sofia vroeg zich af waarom de tekst niet in het Zweeds was, maar misschien klonk het dan minder goed.

‘Het tweede principe,’ zei Olof. ‘Ben je er klaar voor?’

Ze knikte en ging tegenover hem zitten.

Principe 2: Je bent je verleden.

Degene die je op dit moment bent is een optelsom van alles wat je hebt gedacht en gedaan en alles wat je is aangedaan. Je bent de som van je subjectieve en objectieve ervaringen. Daarom kun je je innerlijke zelf veranderen door middel van de duizenden keuzemogelijkheden die je elke dag hebt. Alle kracht die je ooit zult hebben bevindt zich in je eigen verleden.

Oefening: je begeleider zal je leren om energie en kracht uit je herinneringen te halen.

‘Deze oefening gaan we in mijn kantoor doen,’ zei Olof. ‘Daar worden we niet gestoord.’

Hij deed de jaloezieën half dicht toen ze in zijn kamer waren, zodat alles er bleek en groezelig uitzag. Ze ging tegenover hem op een van de zachte bezoekersstoelen zitten terwijl hij een stuk papier uit een bureaula haalde.

‘Doe je ogen dicht. Ik ga je een aantal eenvoudige opdrachten geven, en jij vertelt me wat je ziet en waaraan je denkt.’

De opdrachten waren kort, maar hij sprak ze langgerekt en met een diepe, bijna fluisterende stem uit.

Denk terug aan een moment waarop je je sterk voelde.

Denk terug aan een moment waarop je overtuigd was van de overwinning.

Denk terug aan een moment waarop het leven speels was.

Denk terug aan je eerste triomf.

Er leken oneindig veel variaties op de vraag te zijn en hij had de volgende voortdurend op het puntje van zijn tong liggen. In eerste instantie vond ze het moeilijk om de herinneringen op te diepen, maar na verloop van tijd verschenen er gebeurtenissen voor haar geestesoog. Herinneringen die weggestopt waren geweest. Fijne herinneringen.

‘Wat moet ik doen als er een nare herinnering opduikt?’ vroeg ze terwijl ze terugdacht aan het ongeluk met haar fiets waarbij ze haar arm had gebroken.

‘Voelde je je sterk? Superieur?’

‘Niet bepaald.’

‘Verdring hem dan. Zoek gewoon een andere herinnering.’

Zo gingen ze een paar uur door, tot Olofs stem begon te vervagen en ze zich warm vanbinnen begon te voelen, een beetje warrig, op de grens van giechelig. Ze zakte weg in een warme duisternis waarin ze alleen was met de beelden en Olofs stem als vanuit de verte klonk.

Ineens kwam er een beeld bij haar op dat bijzonder kleurig en helder was. Sofia keek van bovenaf naar twee kindervoetjes die met kleine, onvaste stappen over een grasveld liepen. Eerst verdrong ze het beeld omdat het zo onwaarschijnlijk leek, maar het kwam terug en nu voelde ze de dauw onder haar voeten en jubelde ze inwendig omdat ze kon lopen. Het is vreemd dat mijn voeten zo groot zijn geworden, dacht ze met een huivering omdat ze wist dat de herinnering echt was.

‘Ik had geen idee,’ hoorde ze zichzelf zeggen, maar haar stem kwam van ver buiten de periferie van haar lichaam.

‘Sorry?’ zei Olof.

Ze dwong zichzelf haar ogen te openen en zag dat hij vragend naar haar keek. ‘Je zei iets.’

‘Ik dacht hardop. Ik bedacht dat ik niet wist dat mijn herinneringen zo ver teruggingen. Ik herinnerde me dat ik mijn eerste stapjes zette. Het lijkt volkomen onwaarschijnlijk, maar ik weet dat het een echte herinnering was.’

‘Ja…’ Hij boog zich enthousiast naar voren en moedigde haar aan om verder te gaan.

‘En ik bedacht dat het verleden eigenlijk de sleutel naar het heden is.’

‘Bingo!’ Olof sloeg met zijn hand op het bureaublad. ‘Dat is het precies! We stoppen met de oefening. Morgen gaan we verder met het derde principe.’

Ze voelde zich een beetje ongerust toen ze de derde avond naar de studieruimte terugging. Ze wist niet precies waarom dat was, alleen dat het te maken had met het kwijtraken van de controle, het verliezen van zichzelf tijdens de oefeningen.

‘Hoeveel principes zijn er?’ vroeg ze aan Hurtig zodra ze was gaan zitten.

‘Vijf, maar we doen eerst één tot en met vier, waarna we onze nieuwe verworvenheden een tijdje oefenen.’

‘Heb jij het vijfde principe al achter de rug?’

‘Nee, dat heeft niemand nog gedaan. Franz maakt het vijfde principe bekend zodra er vijfhonderd gasten klaar zijn met de eerste vier. Hij zegt dat het vijfde principe zo krachtig is dat daar als het ware een team voor nodig is. Maar laten we ons nu op het derde principe concentreren.’

Principe 3: De schemering van de één is de dageraad van de ander.

Je ware ik kan alleen bestaan als deze is bevrijd van de voortdurende angst om aanstoot te geven en anderen te kwetsen of te benadelen. Het verlangen naar goedkeuring is de ergste ziekte van de mens.

Oefening: het oefenen met het derde principe vindt plaats in de studieruimte waarbij een begeleider de volgende opdracht herhaalt: ‘Denk terug aan een moment waarop je iemand had kunnen helpen door hem te benadelen.’

Ze huiverde toen ze klaar was met lezen. ‘Dat klinkt niet erg aardig.’

‘Dat is precies waar het om gaat. Je verlangen naar goedkeuring protesteert, niet je ware ik. Laten we de oefening doen.’

Ze wist geen antwoord te bedenken, schoof heen en weer op haar stoel en werd afgeleid door alles wat er in de studieruimte gebeurde terwijl haar irritatie over de belachelijke oefening toenam.

‘Ik weet geen antwoord op je vraag,’ zei ze uiteindelijk tegen Hurtig.

‘Dan houden we het daarop.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Franz zegt dat het derde principe niet voor iedereen geschikt is. Er zijn dominante en slaafse mensen.’

‘Ik ben verdomme niet slaafs! Waar heb je het over?’

‘Sofia, er is niets mis met je. Het hele universum is gebouwd op dominantie en slaafsheid. Dat is net zo natuurlijk als de zeemeeuwen die in de scherenkust op zoek zijn naar haring. Neem de rest van de avond vrij, dan gaan we morgen aan de slag met het vierde principe.’

Ze kookte vanbinnen toen ze de studieruimte verliet. Die vent met zijn magere kop wist helemaal niets over haar. Slaafs? Dat was te belachelijk voor woorden en helemaal verkeerd. En om haar met een verdomde haring te vergelijken! Ze liep een tijdje over de binnenplaats rond en ging daarna bij de vijver zitten om naar de zwanen te kijken terwijl ze het gras uit de grond rukte.

Uiteindelijk stond ze op en liep snel naar de cursusruimte terug. Olof Hurtig was er nog steeds.

‘Oké, ik doe die verdomde oefening wel.’

Zijn gezicht begon te stralen. ‘Dat dacht ik wel.’

Daarna begonnen ze opnieuw, en ze vond een paar antwoorden op de vraag en voelde zich uiteindelijk een beetje beter. Goed genoeg voor Hurtig om haar te laten gaan.

‘Het volgende principe is zo eenvoudig dat je beter je hart dan je hersenen kunt gebruiken als je het leest,’ zei Olof terwijl hij het vierde principe voor haar neerlegde.

‘Hoe doe je dat?’

‘Probeer het maar.’

Ze las de korte tekst op het vel papier.

Principe 4: De duisternis is de kern van het licht.

Een millimeter onder het aardoppervlak heerst volledige duisternis. Binnen in je lichaam is het volkomen donker, toch leef je en straal je energie uit. Het dna dat zich in je cellen bevindt geeft geen licht, toch is het de blauwdruk voor wie je bent. De duisternis is de kern van het licht.

Oefening: je begeleider neemt je mee naar een kamer die volkomen donker is. Doe het volgende: blijf net zo lang in de duisternis zitten tot je kunt zien.

‘Ik kan deze oefening niet doen,’ zei ze meteen.

‘Niet alweer, Sofia.’

‘Je begrijpt het niet. Ik ben bang voor het donker. Ik kan het niet verdragen om in het donker opgesloten te zijn.’

‘Maar je slaapt hier in volledige duisternis.’

‘Het is anders als ik slaap,’ loog ze omdat ze altijd een kleine kier onder de rolgordijnen openliet.

‘Ik blijf de hele tijd voor de kamer zitten,’ beloofde Olof haar. ‘Als je in paniek raakt hoef je maar op de deur te bonzen en dan doe ik meteen open. Je kunt het in elk geval proberen.’

De kamer lag helemaal achteraan in het servicecentrum. Er hing een heel andere sfeer dan in de studiezaal. De lucht was schraal en bedompt en het rook naar het okselzweet van iemand die hier blijkbaar een tijdlang was geweest. In het midden stond een stoel, verder was de kamer helemaal leeg. ‘Het is hier afschuwelijk.’

‘Het is ook niet de bedoeling dat het comfortabel is.’

Ze liep langzaam naar binnen en ging op de stoel zitten.

‘De kamer is geluiddicht,’ zei hij. ‘Maar ik hoor het als je op de deur klopt.’

De deur sloeg met een knal dicht.

In eerste instantie was ze verlamd door de stilte in plaats van de duisternis. Het was zo stil dat de hele wereld verdwenen leek te zijn. Ze hoorde haar hartslag en een vreemd ruisend geluid in haar oren. Dat is het bloed dat door mijn aderen stroomt, dacht ze, mijn gehoor is in mijn lichaam binnengedrongen.

Vervolgens kroop de duisternis onder haar kleren en vond elk hoekje op haar lichaam, kroop in haar oksels en haar kruis, greep haar strottenhoofd vast zodat ze geen adem kon halen. Daarna kwam het vertrouwde zweten, dat begon met een gevoel van misselijkheid en zich in de vorm van hitte naar haar borstkas, handen en voorhoofd verspreidde, tot ze doornat van het zweet was.

Ik kan dit niet. Ik moet naar buiten. Naar buiten!

Op dat moment gebeurde het. Ze bevond zich buiten. Niet alleen buiten haar lichaam, dat niet langer bestond, maar ook buiten het eiland. Ze zweefde hoog aan de hemel.

Ze zag alles in heldere kleuren: het uitkijkpunt en de rotsen die steil naar de zee afliepen, de bossen en de haven met de boten, die kleine stukken speelgoed leken.

De muur kronkelde als een witte slang rond het landgoed. De zwanen in de vijver waren twee kleine, witte stippen. De lucht was ijl en zijzelf was ragfijn en warm. Alles bewoog in slow motion. De wind zwiepte de boomtoppen zachtjes naar achteren. De zon leek een gouden regenbui die op het landschap neerkwam. Ze wist niet hoe lang het duurde. Toen ze het Olof later vroeg haalde hij zijn schouders op, maar toen ze in haar kamer terugkeerde was de angst verdwenen. De duisternis was zacht en troostend, als een warm bad.

Ik kan zien! Ik kan zien zonder mijn ogen te gebruiken!

Ze klopte op de deur.

Het licht verblindde haar toen Olof opendeed, en ze was dankbaar dat ze zijn glimlach niet hoefde te zien terwijl ze vertelde wat er was gebeurd. Ze hoorde alleen dat hij zijn handen tegen elkaar sloeg, ze wreef en daarna lachte.

‘Kijk eens aan, Sofia! Je bent klaar. Je hebt het eindfenomeen tijdens het vierde principe bereikt.’

De dagen daarna voelde alles anders. Ze had een nieuwe, ongekende rust in haar lichaam. Harmonie. Stilte. Precies het gevoel dat ze op het eiland had willen vinden. Dat ik me toch altijd zorgen maakte, dacht ze. Bewust of onbewust was er altijd iets waarover ik piekerde. Een vaag gevoel van paniek, dat haar voortdurende metgezel was geweest, was in rook opgegaan. Ze doorliep de laatste fase van het programma, die bestond uit een tweede serie ontspanningsoefeningen waarbij je elke dag een tijdlang met gesloten ogen in de studieruimte zat. Er werd van haar verwacht dat ze zou oefenen met het kracht uit haar herinneringen halen, maar ze genoot er voornamelijk van dat alles zo goed voelde.

Op de derde dag kwam Olof Hurtig naar haar toe en haalde haar uit haar overpeinzingen door zijn hand op haar schouder te leggen. ‘Franz wil je spreken. Onmiddellijk!’

Het klonk alsof God zelf haar naar een mis had geroepen. Ze wist waar Oswalds kantoor was en liep naar binnen toen er niemand antwoord gaf nadat ze een paar keer op de deur had geklopt. Het was alsof ze een ruimteschip betrad. Er waren geen schilderijen, bloemen of foto’s, alleen witte muren met enorme ramen die op zee uitkeken. Ze zag het uitkijkpunt in de verte. Verder stond het kantoor vol elektronische apparatuur, zoals computers, printers, beeldschermen en gadgets waarvan ze de namen niet eens wist. Ze vond het heel even vreemd omdat er een computerverbod op ViaTerra gold, maar misschien waren computers onmisbaar als je de hoogste baas was.

Oswald zat achter een groot bureau en was verdiept in een tekst op een beeldscherm. Hij keek niet op toen ze binnenkwam. Madeleine, die achter een aanzienlijk kleiner bureau in de verste hoek van het kantoor zat, legde een vinger op haar lippen terwijl ze met een scherpe blik in haar ogen naar Sofia keek. Niet storen, bedoelde ze waarschijnlijk. Ze ging voorzichtig op de bezoekersstoel tegenover Oswald zitten.

Hij droeg weer een T-shirt. Ze zag dat hij zijn spieren spande en vroeg zich af of dat opzettelijk was. Toen hij zich omdraaide op zijn stoel hadden zijn ogen een merkwaardige glans, alsof er van haar werd verwacht dat ze iets zou zeggen. Ze wist echter niet wat. Zijn aanwezigheid was zo tastbaar dat ze van haar stuk was gebracht en zweeg.

‘Sofia, gefeliciteerd. Ik heb gehoord dat je het programma doorlopen hebt. Ik hoop dat het allemaal goed gegaan is.’

‘Fantastisch. Beter dan ik had verwacht.’

Hij trommelde met zijn vingers op het bureau. ‘En, krijg ik nu je antwoord met betrekking tot de bibliotheek?’

‘Ja, hmm, ik ben geïnteresseerd, maar ik moet eerst met het thuisfront praten.’

Hij rekte zich uit en legde zijn droge, warme hand op die van haar, die op het bureau lag. Ze voelde een schok door haar hand gaan maar trok hem niet terug.

‘Nee, je krijgt geen bedenktijd, Sofia.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik denk dat je al een beslissing genomen hebt,’ zei hij terwijl hij heel zachtjes in haar hand kneep.

Het was alsof iemand anders via haar sprak. De woorden rolden gewoon uit haar mond. Ze zag zichzelf van opzij, alsof ze zich buiten haar lichaam bevond. Zag dat haar mond openging en de woorden via haar tong naar buiten gleden.

‘Dan zeg ik waarschijnlijk ja.’ Het geluid van haar stem echode alsof ze zich in een lege ruimte bevond.

Hemel! Wat heb ik gezegd?

‘Je zult er geen spijt van krijgen,’ zei hij, waarna hij haar hand losliet en naar achteren leunde. ‘Je hebt waarschijnlijk het een en ander te regelen voordat je hiernaartoe komt, dus bel Madeleine maar als je weet wanneer dat is.’

Daarna draaide hij zijn stoel om en begon weer op het scherm te lezen.

Madeleine liep met haar mee naar de deur.

Sofia bleef een hele tijd als verlamd in de gang staan, geschokt over wat ze daarnet had gedaan.

Later in haar leven zou ze zichzelf nog heel vaak dezelfde vragen stellen. Waarom had ik dat in vredesnaam gedaan? Wat was er in me gevaren? Hoe kon ik? Ze kwam altijd tot dezelfde conclusie. Dat het een verleidelijke, onweerstaanbare combinatie was geweest. Het mooie eiland, de luxe, het eten, het slapen en het gevoel na de principes, maar het was vooral – en daarvoor zou ze zich later schamen en moeite hebben om het aan zichzelf te bekennen – Oswald en zijn aantrekkingskracht geweest. Dit was geen sekte of cultus maar iets heel anders. Bijna een nieuwe wereld, een gerealiseerde toekomstvisie.

Dit was anders.

Achteraf is het echter gemakkelijk praten.

Op dat moment, van haar stuk gebracht en transpirerend over haar hele lichaam, wist ze dat ze naar ViaTerra moest terugkeren. Anders zou de aantrekkingskracht blijven, als een mot die werd aangetrokken door een vlam.

Terwijl ze daar in de gang stond, zich het ene moment ergerde en er het volgende moment een duizelingwekkend, euforisch gevoel door haar heen stroomde, ontdekte ze dat ze een onnozele glimlach op haar lippen had.

We gaan meerdere keren naar de grot terug en zien hoe de regen over de scherenkust trekt en op de zee roffelt. We gaan er ’s nachts naartoe, als een streep maanlicht op het wateroppervlak glanst.

De grot is mijn plek op deze aarde. Hier kan ik helder nadenken. Ik denk bijna voortdurend over mijn plan na. Bekijk het van alle kanten en controleer de naden. Het is alsof ik een web spin dat op een dag het hele eiland zal bedekken.

Soms ben ik zo verdiept in mijn gedachten dat ze me door elkaar schudt om antwoord op haar zinloze geklets te krijgen. Dan duw ik haar op de grond en grijp haar bij haar keel, tot ze wild met haar benen begint te schoppen. Een teken dat ze zich heeft overgegeven.

Ik weet inmiddels dat ik haar niet kan meenemen. Ze is te wispelturig. Bovendien heb ik elk hoekje van haar lichaam verkend en ik begin het gevoel te krijgen dat ze een pak melk is dat ik heb leeggedronken.

Hoewel ik de grot en de kracht van de harde wanden zal missen.

Vanaf hier kun je het hele universum zien.

Je kunt zelfs de toekomst als een fata morgana aan de horizon waarnemen.

6

De zorgeloosheid hield stand. Het zeurende gevoel van onrust was weg. Ze had gehoord over mensen die niet eens wisten dat ze hoofdpijn hadden voordat die was verdwenen. Dat was precies zoals zij zich voelde. Dit is mijn ware ik, dacht ze. Een week het programma volgen en ik voel me een nieuw mens.

Bovendien was ze zich bewust geworden van de verleidelijke mystiek die op het eiland, maar vooral ook op het landgoed heerste. Als ze naar het hoofdgebouw keek voelde ze de spanning in haar middenrif. Ze verlangde er nu al naar om terug te komen.

De laatste dag huurde ze een fiets en maakte een tocht over het eiland. Ze had een lift naar het dorp gekregen en had haar bagage in een kluisje bij de veerboot achtergelaten.

’s Ochtends lag ze op het strand te zonnen. Ze genoot van de geuren die de zon opriep, de teergeur van de boothuizen en de scherpe lucht van het zeewier dat bij de waterkant deinde. Ze lunchte tussen de toeristen op een terras dat op een steiger lag. Het was inmiddels hoogzomer. Er waren zoveel mensen in het stadje dat de smalle straten met de kinderkopjes bomvol waren. De meeste woningen stonden rond het plein waar de veerboot aanmeerde, maar sommige vakantiewoningen waren hoog boven de zee op de rotsen gebouwd. Ze vroeg zich af hoe het was om daar in de herfst te wonen, als de stormen over het eiland trokken.

Ze vond een kleine souvenirwinkel op het plein en ging er naar binnen om iets voor haar ouders en Wilma te kopen. Plotseling zag ze Ellen Vingås in de winkel staan, zongebruind en gekleed in een kleurige zomerjurk die een behoorlijk deel van haar enorme borsten toonde.

‘Sofia, wat leuk om je te zien!’

‘Ik vind het ook leuk om jou nog even te zien. Dit is mijn laatste dag op het eiland.’

‘De mijne ook. En, hoe is het gegaan?’

‘Heel goed. Ik ga terug. Ik ga ze helpen met de bibliotheek.’

Ze wilde niet ronduit zeggen dat ze een personeelslid zou worden. Dat zou waarschijnlijk overhaast klinken en ze wilde niet goedgelovig overkomen op de beroemde zangeres.

‘Hoe ging het met de principes?’ vroeg ze aan Ellen.

‘Ik vond de eerste en de derde prettig. Van de vierde kon ik geen hoogte krijgen, er gebeurde niets bijzonders toen ik die deed. Maar over het geheel genomen vond ik dat het goed ging.’

‘Grappig. Bij mij was het precies andersom. Ik vond de vierde het best.’

‘Zo zie je maar weer. Maar nu ga ik weer naar huis, naar de dagelijkse beslommeringen. We moeten maar zien of het gevoel van welbehagen blijft. Maar hemel, wat was dat verschrikkelijk duur!’ zei ze, waarna ze doordringend lachte.

Een paar vrouwen die bij het porselein stonden keken ontsteld in haar richting.

Ellen zocht in haar grote handtas en haalde er een kaartje uit dat ze aan Sofia gaf. ‘Mijn visitekaartje, neem contact met me op als je een keer in Stockholm bent, dan regel ik kaartjes voor de opera.’

Sofia keek Ellen Vingås na toen ze de winkel uit liep. Ze zou haar graag nog eens willen spreken.

Uiteindelijk vond ze een paar bekers met een motief van het eiland voor haar ouders en een boekje met natuurfoto’s voor Wilma.

Ze besloot naar het noordelijke deel van het eiland te fietsen. Het was alsof het uitkijkpunt haar een laatste keer riep.

De wind kwam bij wijze van uitzondering uit het oosten en de golven sloegen volhardend tegen de rotsen. De wind zwiepte haar haar rond haar hoofd en floot door de eikenbomen. De zeemeeuwen zweefden vrij aan de hemel.

Ze zette de fiets aan het eind van de weg neer en begon over het heideveld naar het uitkijkpunt te lopen. Toen ze naar het Duivelsblok keek, zag ze dat er iemand naar de zee stond te kijken. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en probeerde de gestalte te onderscheiden, maar de rots was te ver weg. De gestalte klom naar beneden en verdween uit het zicht. Sofia liep naar het Duivelsblok, maar zag niemand toen ze over de rand keek. Ze speelde met de gedachte dat het misschien de oude graaf was geweest die op zoek was naar de gravin. Ze zag echter alleen het heldere, donkere water waaraan geen eind leek te komen, de bodem was in elk geval niet zichtbaar.

Ze ging op de rots zitten en liet haar benen over de rand bungelen. Je kon aan de horizon bijna zien hoe de aarde zich welfde. Het begin en het eind van de wereld zijn vanaf deze plek te zien, dacht ze. Je kunt helemaal tot in de eeuwigheid kijken.

Ze wilde de vakantiewoning nog één keer zien, liet haar fiets op de weg staan en liep het bos in.

Toen ze over de drempel stapte voelde alles meteen anders. Het vloerkleed in de hal lag niet recht en op de keukentafel lag een sleutelbos. De deur naar de slaapkamer stond open en ze zag iemand op het bed liggen. Haar eerste impuls was om weer naar buiten te gaan, maar haar nieuwsgierigheid won het en ze sloop de slaapkamer in.

Op de sprei lag een man in een grijs kostuum met zijn mond open te slapen. Ze overwoog hem wakker te maken, maar dat zou voor hen allebei heel gênant zijn. Op het moment dat ze naar buiten wilde sluipen deed hij zijn ogen echter open.

‘Betrapt,’ mompelde hij, en hij ging rechtop zitten en wreef in zijn ogen.

De man had een levendig gezicht en een heldere, vrolijke blik in zijn ogen. Zijn kin stak een beetje naar voren en zijn hele gezicht, behalve het bovenste deel van zijn voorhoofd, was bedekt met sproeten. Hij had rood, halflang haar dat in de war zat. Ondanks de enorme bos haar leek zijn hoofd te klein voor het bovenlichaam, dat breed en gespierd was. Toen hij ging staan zag ze pas hoe lang hij was, minstens één meter negentig, een reus vergeleken bij haar één meter achtenvijftig.

‘Benjamin Frisk,’ zei hij terwijl hij zijn hand uitstak. De mouw van zijn overhemd schoof naar boven en ontblootte een arm die bedekt was met rood donshaar. Hij probeerde tevergeefs om het gekreukte colbert met zijn andere hand recht te trekken.

Ze had twee of drie vernietigende opmerkingen op het puntje van haar tong liggen, maar slikte die in omdat ze de situatie niet nog gênanter voor hem wilde maken. ‘Wat doe je hier?’ vroeg ze in plaats daarvan.

Hij glimlachte, waardoor een grote spleet tussen zijn voortanden zichtbaar werd. ‘Shit! Ik snap niet dat je me op deze manier hebt aangetroffen. Tja, misschien heb je gehoord dat we de personeelsverblijven renoveren. Ik zorg voor het transport, de inkoop en dergelijke, dus ik heb het verschrikkelijk druk. Ik krijg nauwelijks slaap.’

‘Dus je doet hier af en toe een dutje?’

‘Dat klopt.’

‘Ik heet Sofia.’

‘Ik weet wie je bent. Ik heb je deze woning binnen zien gaan en heb je in de eetzaal van de gasten gezien. Ik had gehoopt dat we elkaar een keer tegen het lijf zouden lopen, maar niet op deze manier.’

‘Waarom heb ik je nooit gezien?’

‘Ik ben tot nu toe bij je uit de buurt gebleven. Maar ga zitten.’ Hij wees naar de keukentafel alsof hij de eigenaar van het zomerhuisje was.

‘Ik wil meer over dit huisje weten,’ zei ze toen ze zaten. ‘Weet jij wie de eigenaar is en waarom het leegstaat?’

‘Het is het eigendom van een vrouw. Ze komt hier ’s zomers naartoe. Meer weet ik niet.’

‘Er is iets bijzonders aan. Ik werd er als het ware naartoe getrokken.’

‘Het ligt een beetje afgelegen, zo midden in het bos.’

Ze zwegen een tijdje en keken elkaar aan. Een eenzame zonnestraal glipte door de kier tussen de keukengordijnen en zette het stof dat als een kleine tornado naar het plafond wervelde in vuur en vlam. Er was zoveel leven in zijn ogen. Toen ze erin keek, was het alsof er een warme golf door haar lichaam stroomde.

‘Missen ze je niet als je verdwijnt?’

‘Nee, af en toe een uurtje maakt niet uit. Het is zo’n chaos in het landhuis.’

‘Ik moet naar de veerboot.’

‘Wanneer kom je terug?’

‘Ik heb geen idee, maar waarschijnlijk snel. Ik ga in de bibliotheek werken.’

‘Dat weet ik. Nieuws verspreidt zich snel in ons kleine team. Kun je de ochtendveerboot niet nemen? Ik ken elk hoekje van dit eiland, ik kan je rondleiden en…’

‘Vandaag niet, maar misschien als ik terugkom.’ Ze keek op haar horloge. Het was bijna halfvijf.

‘Verdorie! Ik moet opschieten!’ zei ze, waarna ze zich naar buiten haastte.

Ze rende door het bos naar het heideveld, maar draaide zich nog een laatste keer om voordat ze tussen de bomen verdween.

Hij stond op het grasveld en keek haar na.

Benjamin Frisk, dacht ze. Nog een reden om terug te komen.

Ze fietste in rap tempo naar het dorp. De zon glinsterde op het asfalt, de fiets, de zee en de rotsen.

We zijn op zoek naar het boek en vinden in plaats daarvan de cape.

We bevinden ons op de bedompte, hete zolder en zoeken tussen de boeken die naar door de zon gedroogd stof en mottenballen ruiken, en die soms bij de band uit elkaar vallen als we ze oppakken.

‘Waar zoeken we naar?’ vraagt ze.

‘Een familiekroniek. Hij is in leer gebonden en met de hand geschreven.’

‘Hoe weet je dat die hier is?’

‘Mijn moeder heeft hem gevonden toen ze aan het werk was. Ze heeft hem hier neergelegd, tussen de andere boeken.’

Ze wordt ongeduldig, begint rond te kijken en loopt steeds verder bij me vandaan.

Ineens hoor ik haar stem, ver weg in de duisternis. ‘Fredrik, kijk hier eens naar!’

In eerste instantie zie ik haar niet, dus moet ik stoppen met het zoeken tussen de boeken. Ik kom overeind, maar dan zie ik wat ze omhooghoudt. Het is een kleerhanger waaraan een grote zwarte fluwelen cape met een capuchon hangt. Ik herken hem meteen.

‘Die is van de gravin! Degene die zelfmoord gepleegd heeft,’ zeg ik.

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik heb hem op een foto gezien. Ze zit op een paard en draagt de cape.’

‘Hij is prachtig,’ zegt ze.

‘Trek hem eens aan,’ beveel ik haar.

‘Wat?’

‘Ik zeg dat je hem moet aantrekken. Maar trek eerst je kleren uit. Je moet naakt onder de cape zijn.’

‘Hou op! Waarom?’

‘Doe gewoon wat ik zeg.’

Ze gehoorzaamt en trekt haar rok en shirt uit. Ik kijk veelbetekenend naar haar broekje, dus trekt ze dat ook uit en staat even later naakt op de zoldervloer met een glimlach op haar gezicht. Daarna pakt ze de cape en slaat hem met een dramatisch gebaar om zich heen.

Haar haar valt in gouden lokken over het zwarte fluweel.

‘Open de cape en laat je lichaam zien,’ zeg ik.

Ze slaat de cape open. Het effect is enorm.

‘Fantastisch! Die moet je vanavond dragen als we in de schuur zijn,’ zeg ik.

Ze knikt zwijgend, maar ik zie dat het idee haar bevalt.

Ik kijk naar haar en krijg ineens een idee.

Als een donderslag bij heldere hemel.

7

‘Dan wil ik nu graag je mobiel, laptop, tablet en andere dingen die je bij je hebt.’

‘Je maakt een grapje zeker?’

‘Zie ik er zo uit?’

Nee. Bosse – die verantwoordelijk was voor het personeel zoals hij daarnet had verteld – zag er absoluut niet uit alsof hij een grapje maakte. Hij was jong, net als de meeste personeelsleden, met blond, gemillimeterd haar en ogen die zo intens blauw waren dat ze niet echt leken. Zijn gedrag suggereerde dat hij het gewend was om leiding te geven.

Toen ze zijn kantoor binnenliep had hij met een lichte afkeer naar haar gekeken, alsof ze ongedierte was of een beest dat getemd moest worden. Ze had zich meteen aan hem geërgerd en plaatste een mentale muur tussen hen in, zodat hij zou beseffen dat hij geen macht over haar had.

‘Sofia, je krijgt een eigen kastje. Je spullen worden daarin opgeslagen en je kunt ze uiteraard gebruiken wanneer je vrij bent. Het komt alleen niet goed over als het personeel met mobieltjes en tablets rondloopt. Het is een belangrijk onderdeel van het programma dat de gasten bevrijd worden van hun verslaving daaraan. In de personeelskantine staat een computer. Daarop kun je mails naar je familie en vrienden sturen of op internet surfen wanneer je vrij bent.’

Sofia legde haar iPhone met tegenzin op het bureau neer. Ze dacht aan de laptop die in een van haar koffers zat, maar besloot snel dat hem dat niets aanging.

‘Heb je een laptop?’

‘Nee, die heb ik thuisgelaten.’

‘Heel verstandig. Je horloge mag je natuurlijk houden. Het is belangrijk dat je de tijd in de gaten houdt.’

Hij keek onderzoekend naar haar, vooral naar haar haar, dat waarschijnlijk enorm kroesde na de boottocht in de vochtige lucht.

‘Misschien is het handig om je haar in een knot te dragen,’ stelde hij voor.

‘Misschien wel.’

‘Welke maat rok en colbert draag je? Voor het uniform bedoel ik.’

‘Vierendertig.’

‘En je schoenmaat?’

Ze wist wat er zou komen. ‘Eenenveertig.’

‘Wat?’

‘Ik zei eenenveertig. In onze familie hebben we kleine lichamen en grote voeten. We staan stevig op de grond.’

Het grapje was niet aan hem besteed. Hij knikte zwijgend en maakte een aantekening. Het voelde niet goed om hier te zijn, heel anders dan ze had verwacht. Tijdens de boottocht hiernaartoe was de twijfel al begonnen, maar nu was het te laat om terug te krabbelen.

‘Dan is het nu tijd om het contract te tekenen,’ zei Bosse.

Hij was goed voorbereid. Het vel papier lag midden op het bureau, onder een dikke zwarte pen. Hij schoof het document naar haar toe en ze las de tekst nauwkeurig door terwijl er een onaangenaam gevoel in haar opkwam.

‘Ik verplicht me om zo nu en dan onder zware omstandigheden te werken. Wat betekent dat?’

‘Alleen dat je bereid bent om hard te werken. Dat is soms nodig.’

‘En wat betekent dit: “Ik doe afstand van al mijn rechten om de organisatie en het personeel een proces aan te doen?”’

‘Tjonge, je bent toch niet van plan ons een proces aan te doen? Sofia, voor bijna alle banen moet een contract getekend worden. Dat is niets nieuws. Het gaat om zwijgplicht en dat soort dingen.’

‘Wat gebeurt er als ik me bedenk?’

‘Je denkt toch niet dat we je dan hier houden? We hoeven niemand achterna te lopen. Er zijn voldoende mensen die bij ViaTerra willen werken.’

‘Waarom moet ik dan een contract tekenen?’

‘Zoals ik al zei gebeurt dat bij bijna alle banen. Ik snap niet waarom je zo moeilijk doet. Je hebt toch wel begrepen dat we je een contract zouden laten tekenen?’

‘Ja, maar ik had de tekst nog niet gelezen.’

Bosse zuchtte. ‘Als je tekent, dan laat ik je daarna je kamer zien.’

Ze liepen samen de trappen naar de eerste verdieping af. Bosse droeg een van haar grote rolkoffers en Sofia trok de andere achter zich aan, zodat hij lawaaiig van de traptreden stuiterde. Ze had nog steeds een nare bijsmaak in haar mond van het gesprek en was geïrriteerd omdat ze haar iPhone had afgegeven. Er verschenen beelden in haar hoofd van gevangenen die in een gevangenis werden gefouilleerd. Misschien heeft hij wel gelijk, dacht ze daarna. Het is waarschijnlijk niet goed als het personeel voor het oog van de gasten twittert en sms’t.

‘De begane grond wordt nog steeds gerenoveerd,’ zei Bosse, ‘maar hier is alles klaar.’

Hij hield de deur van de eerste verdieping voor haar open. Het was stil in de gang. De vloer was nieuw gelegd en aan beide zijden waren tien netjes genummerde deuren. Bosse opende nummer zeven. Het eerste wat ze zag waren drie bedden. Ze sliep dus in een zaal. Naast elk bed stonden een kleerkast, een bureau en een stoel. Verder waren er geen meubels in de kamer. Het raam keek niet uit op zee, in plaats daarvan zag ze de stal en de dieren die in de wei graasden.

‘Je hebt je eigen kleerkast en bureau, zoals je ziet,’ zei Bosse terwijl hij naar haar grote koffers keek. ‘Je hebt hier niet zoveel kleding nodig, je uniform arriveert over een paar dagen en als je vrij bent heb je voornamelijk spijkerbroeken en zo nodig. Misschien is het handig om wat kleding in onze opslagruimte in de kelder te bewaren. Je hoeft het maar te zeggen, dan laat ik je zien waar die is.’

Ze keek in de badkamer, die wit en kil was. Boven de wastafel was een grote badkamerkast aan de muur bevestigd, bij de drie witte badhanddoeken hingen naambordjes, er was een douche maar geen bad en er hing een saaie lavendellucht van een luchtverfrisser.

‘Met wie slaap ik hier?’

‘Je deelt de kamer met Elvira, die hier met haar ouders is, en Madeleine, die je volgens mij al ontmoet hebt.’

Sofia voelde zich moedeloos worden. Het leek er niet op dat ze iemand zou hebben om mee te praten. Plotseling verlangde ze zo intens naar Wilma dat het pijn deed. Wilma, die niet bij haar zou zijn om haar af te remmen als ze dreigde op hol te slaan. Als ze dat op deze plek tenminste kon doen. Alles leek uitermate geregeld en gedisciplineerd.

‘Tja, dan laat ik je nu alleen zodat je kunt uitpakken,’ zei Bosse. ‘De avondmaaltijd wordt om zeven uur geserveerd. De personeelskantine bevindt zich op de begane grond. Je kunt hem niet missen. Na het eten zal Madeleine je instructies met betrekking tot de bibliotheek geven en je mag altijd naar me toe komen als je vragen hebt. Ik ben zoals ik al zei verantwoordelijk voor het personeel.’

Hij liet haar alleen in de kamer achter en ze hoorde zijn snelle voetstappen in de gang verdwijnen. Sofia liep naar het raam en keek naar de binnenplaats. Het was een vredig plaatje met de koeien en de schapen die in het weiland graasden. Waarom voelde ze zich dan zo ongemakkelijk? Maar misschien gold dat voor iedereen die hiernaartoe kwam. Het was waarschijnlijk een reactie op het feit dat ze alles had achtergelaten.

Ze begon de koffers uit te pakken en legde haar kleding in de kast en de bureauladen terwijl ze een liedje zong. Het klonk onnozel in de geluiddichte kamer.

Onder in de koffer lag het dagboek met zwartleren omslag dat Wilma haar bij wijze van afscheidscadeautje had gegeven. Ze legde het in de bovenste bureaulade. Daarna was haar laptop aan de beurt. Ze had lakens en slopen meegenomen, maar het bed was al opgemaakt, dus stopte ze de laptop in een sloop, wikkelde er een laken omheen en legde het pakket in de onderste lade van het bureau. De koffers met de spullen waarvoor geen plaats in het bureau was, schoof ze onder het bed. Ze was niet van plan om haar bezittingen uit het oog te verliezen.

In de personeelskantine was het avondeten al in volle gang. Alle tafels leken bezet en ze bleef aarzelend in de deuropening staan tot Madeleine haar in het oog kreeg en naar haar toe liep. ‘Je kunt bij ons aan tafel komen zitten.’

Madeleine praatte tijdens het eten tegen haar, maar het geklets veranderde in gegons in Sofia’s oren. Er kwamen allemaal spijtige gedachten in haar hoofd op. Ze was niet in staat ze te verdringen, dus verzette ze zich er niet tegen.

‘Ben je het daarmee eens?’ vroeg Madeleine plotseling.

‘Sorry?’

‘Ik vroeg of je het ermee eens bent dat we nu naar de bibliotheek gaan. Franz heeft een plan van aanpak voor de bibliotheek gemaakt. Hij wil dat je het leest.’

‘Jazeker, dat is goed.’

Het was stil en koud in de bibliotheek, heel anders dan toen de zon het gebouw had verwarmd. Madeleine deed de plafondverlichting aan. ‘Je hebt waarschijnlijk wel begrepen dat het jouw taak is om er iets van te maken.’

Ze gaf Sofia enthousiast een stapel papieren. ‘Lees dit en vertel me daarna wat je ervan vindt.’

Sofia ging op de enige stoel zitten en liet Madeleine staan.

‘Ik heb een uitleenbalie en een stoel voor bezoekers nodig. En een computer om research te kunnen doen.’

‘Dat is allemaal al besteld en komt morgen binnen,’ antwoordde Madeleine.

Sofia begon het plan van aanpak, dat tien pagina’s besloeg en meer dan honderd punten bevatte, te lezen. Ze kon zich echter niet concentreren omdat Madeleine haar als een havik in de gaten hield. Woorden en letters vloeiden in elkaar over. Ze zocht het einde van de lijst met alle dingen die er van haar werden verwacht. Het is geen goede dag om dit te doen, bedacht ze. Ik lees het morgen nauwkeuriger.

‘Het ziet er goed uit,’ zei ze uiteindelijk.

‘Mooi! Dan zeg ik tegen Franz dat je het goedkeurt.’

‘Natuurlijk, dat kun je doen.’

‘Oké, we gaan om tien uur naar onze kamers en het licht gaat om elf uur uit. Je hebt dus nog een paar uur de tijd. Misschien heb je zin om een stuk te gaan wandelen?’

Het eiland was net zo mooi als ze zich herinnerde. Het was inmiddels midden augustus en het rook zwak naar herfst, maar alles was nog groen en de paden waren overwoekerd door intens groen gras.

Ze liep naar het uitzichtpunt, ging zitten en keek uit over de zee. De zon was bezig onder te gaan, de hemel verloor haar kleur langzaam en de verzadigde blauwe nuance van de zee veranderde in turkoois met een roze schittering van de zon. Het werd snel donker en de zwarte leegte hing boven haar, maar ze bleef zitten. Ze liet de onrust en de losse gedachten naar de hemel zweven. De zwakke bries zorgde ervoor dat ze kippenvel op haar armen en benen kreeg. Ze trok haar vest dichter om zich heen en begon langzaam naar het landgoed terug te lopen.

Toen ze de slaapzaal in kwam was het bijna tijd om naar bed te gaan. Madeleine was er al en kleedde zich uit. Een meisje dat eruitzag alsof ze hoogstens twaalf was zat op het andere bed. Ze had lichtblond haar dat zo lang was dat het op haar knieën lag. Haar huid was spierwit en haar ogen enorm groot, als een mangameisje. Ze giechelde, wikkelde een haarlok rond haar vinger en glimlachte aarzelend naar Sofia.

‘Dit is Elvira,’ zei Madeleine. ‘Zij slaapt hier ook.’

Sofia begroette haar terwijl ze bedacht dat Elvira een wezen was dat in een illustratie van John Bauer thuis leek te horen, of in elk geval op het vasteland, op school, in plaats van hier.

Sofia had verwacht dat ze nog een beetje zouden praten, maar zodra ze haar nachthemd had aangetrokken, deed Madeleine het licht uit en werd het aardedonker in de kamer.

‘O, dat ben ik vergeten te vragen: hoe worden we morgen wakker?’ riep Sofia in de duisternis.

‘Ik maak je wakker,’ zei Madeleine.

Ze maakten dus gebruik van hun mentale klok.

Het lukte haar met geen mogelijkheid om in slaap te vallen. Het gevoel dat ze opgesloten zat in een legerkamp of een gevangenis kwam terug en wilde maar niet verdwijnen. De ademhaling van de anderen vertraagde toen ze eenmaal sliepen. Sofia dacht aan haar ouders, die afscheid van haar hadden genomen alsof ze haar nooit meer zouden terugzien, en aan de ongerustheid van haar moeder, die een nieuw niveau had bereikt terwijl ze woorden als sekte, cultus en verdomd bedrog gebruikte, waarna ze zich had bedacht en had gezegd dat ze gewoon bezorgd was. Bezorgd, zoals gewoonlijk. Bezorgd over alles. Nu miste Sofia haar echter zo intens dat haar borstkas er pijn van deed.

Ze huilde stille tranen en liet ze stromen tot het voorbij was. Daarna kwam de gezegende slaap eindelijk.

‘Er komt iemand! Ga!’ zeg ik, en ik geef haar een duw.

Het is een perfecte dag. De mist is zo dik dat we de rots vanaf onze verstopplek tussen de struiken nauwelijks kunnen zien.

We hebben een hele tijd gewacht. Ze heeft gezanikt en gezeurd dat ze naar huis wil. ‘Er komt niemand, Fredrik. Ik heb het koud.’

Ik geef me echter niet gewonnen. De mist is perfect en ik ben niet van plan om deze gelegenheid aan mijn neus voorbij te laten gaan. En dan komt er inderdaad iemand aan. Het is een man, die langzaam over de heide wandelt.

‘Ga nu,’ fluister ik. ‘En strek je armen, alsof je een spook bent.’

Ze schrijdt de mist in. Ze ziet er fantastisch uit met de zwarte cape en de capuchon. Het is net alsof ze zweeft.

De man ziet haar en blijft staan.

Ze loopt naar de uiterste punt van de rots en strekt haar armen naar de zee. Daarna huilt ze als een eenzame wolf.

De man blijft als versteend staan. Hij gelooft zijn ogen niet.

Ze doet wat ik tegen haar heb gezegd en klimt langs de rots naar beneden, naar de grot natuurlijk. Het gaat zo snel dat het lijkt alsof ze in de mist oplost.

De man loopt naar de rots en gaat op de punt staan.

Ik houd mijn adem in.

Hij kijkt naar beneden, maar ziet haar natuurlijk niet en wordt bang. Hij draait zich om en rent als een bezetene over de heide.

Ik hoor de heidetakjes onder zijn voeten breken en zijn hijgende ademhaling, de enige geluiden die me in de zwijgende mist bereiken.

Ik wacht tot hij uit het zicht is verdwenen en klim dan naar haar toe.

Ze zit op de bodem van de grot te giechelen. We lachen zo hard dat we er bijna in stikken.

‘We gaan iedereen laten zien wie het op dit eiland voor het zeggen heeft,’ zeg ik uiteindelijk.

8

De routines die ze in het begin zo had veracht, zorgden er uiteindelijk voor dat ze het naar haar zin had. Het rooster was elke dag hetzelfde. De dagen waren zo vol gepland dat er geen tijd was om aan iets anders dan werken, eten en slapen te denken. Het was niet moeilijk om erbij te horen. Iedereen was hier onder dezelfde condities. Iedereen nam deel aan dezelfde routines.

Ze werden om zeven uur wakker, dat wil zeggen degenen die controle over hun mentale klok hadden. Sofia volgde Madeleines voorbeeld gewoon. Ze hoefde zich niet af te vragen welke kleding ze zou aantrekken. Ze douchte, trok haar uniform aan en ging naar de eetzaal, waar het ontbijt werd geserveerd. Altijd hetzelfde ontbijt. Gepocheerde eieren, volkorenbrood en biologische jam.

Daarna gingen ze naar de binnenplaats, waar ze zich in rijen opstelden voor de ochtendbijeenkomst. Bosse leidde de bijeenkomsten altijd. Hij riep de namen af en praatte over situaties en prioriteiten. Madeleine en Sofia stonden in een aparte rij omdat ze tot Oswalds persoonlijke staf behoorden en rechtstreeks voor hem werkten. De andere rijen werden gevormd door de huishoudelijke dienst, de servicedienst voor de gasten, degenen die op de boerderij werkten en het administratieve personeel.

Ze zocht elke dag naar Benjamin Frisk in de hoop hem te zien, maar werd voortdurend teleurgesteld.

Een paar weken na Sofia’s komst begon zich een zwakke maar groeiende onrust onder het personeel te verspreiden. Bosse werd stijf en afwezig. Iedereen leek rusteloos en Madeleine kwam helemaal niet meer naar de bijeenkomsten.

Sofia vroeg op een avond aan Elvira wat er aan de hand was.

‘Het komt door de renovatie van de personeelsverblijven,’ zei Elvira. ‘Niemand durft je te vragen om te helpen, omdat Franz jou een eigen project gegeven heeft, maar alle anderen werken een paar uur per dag op de begane grond. Heb je ons niet gezien?’

Ze had hen inderdaad gezien. Ze moest door wolken zaagsel lopen en stapels planken en allerlei gereedschap ontwijken om de personeelskantine te bereiken. Ze had dat echter niet geassocieerd met de sfeer in de groep.

‘Wat is er dan zo moeilijk aan het renoveren?’ vroeg Sofia.

Elvira begon te lachen. Sofia bedacht dat ze haar verkeerd had ingeschat en dat ze eigenlijk heel aardig was.

‘Op de eerste verdieping, waar wij slapen, heeft Franz een renovatiebedrijf ingehuurd voor de verbouwing. Nu heeft hij echter gezegd dat we de begane grond zelf moeten afmaken. Het is een soort test, snap je?’

Sofia voelde zich intens dankbaar dat Oswald haar het bibliotheekproject had gegeven. Nu deelde ze haar dag zelf in en werkte ze in haar eigen tempo.

Op een dag kwam Oswald naar de ochtendbijeenkomst. Hij stond plotseling achter Bosse, die er opnieuw over zeurde hoe belangrijk het renovatieproject was. Het was heel grappig omdat alle personeelsleden Oswald zagen, behalve Bosse, die met zijn rug naar hem toe stond. Toen Bosse besefte waarom alle personeelsleden naar een punt achter hem keken, glimlachte Oswald en zei: ‘Ga door. Trek je niets van mij aan. Ik luister gewoon mee.’

Dat ging een paar dagen zo door. Oswald kwam naar de bijeenkomsten en stond met een geamuseerde glimlach op zijn lippen te luisteren. Het maakte Bosse zenuwachtig. Hij begon te stamelen, raakte de draad kwijt als hij praatte en nam spiekbriefjes mee. Het personeel, dat werd meegetrokken in Bosses wanhoop, leed met hem mee.

Op een dag nam Oswald het over. Hij wuifde Bosse weg, die meteen als een geslagen hond in een van de rijen ging staan.

Oswald keek een tijdje onderzoekend naar hen terwijl hij knikte. ‘Jullie zijn een ongelofelijk krachtig hulpmiddel,’ zei hij. ‘Dat beseffen jullie alleen nog niet.’

Sommigen mompelden instemmend.

‘Ik wil dat jullie de renovatie van de personeelsverblijven afmaken. Gaat dat lukken?’ Toen ze ‘ja’ antwoordden, was dat eenstemmig, alsof het een legeroefening was.

‘Mooi,’ zei Oswald. ‘Dan kan Bosse stoppen met zeuren en jullie kunnen stoppen met doen alsof jullie niet weten wat er van jullie verwacht wordt.’

Ze keken hem aan in de hoop dat Oswald bleef praten omdat er een gevoel van verbondenheid in de groep was ontstaan. Hij was echter klaar.

Sofia bleef staan terwijl de rest van het personeel zich verspreidde. Ze hoopte dat hij haar zag, wat inderdaad zo was. Hij gebaarde dat ze naar hem toe moest komen. ‘Wat zeg jij ervan, Sofia? Denk jij ook dat mensen meer potentieel hebben dan ze zelf beseffen?’

‘Jazeker, daar ben ik het helemaal mee eens.’

‘Mooi, want dat is mijn motto in het leven. Ik heb een hekel aan alles wat middelmatig is.’

Ze wist niet goed welk antwoord hij van haar verwachtte en kreeg het zenuwachtige gevoel weer dat was verbonden met zwijgend tegenover Oswald staan. Later zou ze begrijpen dat ze helemaal niets hoefde te zeggen. Oswald praatte niet mét het personeel. Hij praatte tégen het personeel. Als hij tegen iemand praatte, hoefde diegene alleen in zijn ogen te kijken en op het juiste moment te knikken of iets instemmends te zeggen. Dat besefte ze op dat moment echter nog niet, dus schraapte ze zenuwachtig met haar voet over de grond.

‘Werk je aan het bibliotheekproject?’ vroeg hij.

‘Dat is het enige wat ik doe.’

‘Wat vind je ervan?’

‘Het is fantastisch,’ loog ze. Of liever gezegd, overdreef ze.

Zijn gezicht fleurde een beetje op. ‘Mooi, mooi. Ga zo door. Ik wil alles zien: de plattegronden, het computersysteem, de boeken die je op de inkooplijst hebt staan, alles.’ Daarna deed hij een snelle stap naar voren zodat hij vlak voor haar stond.

‘Je haar,’ zei hij. ‘Ik vind het mooi als je het opgestoken hebt, zoals nu.’

‘Dank je.’

‘Hoewel ik het mooier vind als je het los draagt.’

‘Maar Bosse zei…’

Hij streelde met een vinger over haar hals.

‘Draag het morgen los. Bosse is een idioot.’

‘Oké, dan doe ik dat.’

Hij glimlachte naar haar, maar de warmte in zijn ogen was gedoofd. ‘Je bent hier nieuw, maar je moet beseffen dat ik geen baas heb. Vooral Bosse niet. En nu mag je aan het werk gaan.’

Zijn aanraking brandde in haar hals terwijl ze zich over de binnenplaats haastte.

Op een avond in september werd ze zich er voor het eerst dat jaar volledig van bewust dat de herfst in aantocht was.

Ze was na de avondbijeenkomst op weg naar de bibliotheek. Er stond een koude wind op de binnenplaats, die dwars door haar kleding heen waaide. Toen ze opkeek zag ze dat de espen en de berken bijna helemaal geel waren. De natuur straalde een bepaalde onrust uit. De trekvogels die nog niet waren vertrokken, waren rusteloos, alsof ze een vermoeden van de lange vlucht naar het zuiden hadden. De bomen bogen in de wind en ritselden onrustig. Ineens besefte ze dat ze de hele winter op het eiland zou doorbrengen. De bomen zouden hun bladeren verliezen. Het eiland zou kaal en schraal worden. De herfstmist waarover iedereen praatte zou vanaf de zee binnendrijven.

Ze glipte huiverend de bibliotheek in en hoopte op een beetje warmte, maar de koude wind had de kieren in het oude, tochtige gebouw gevonden. Ze zette de radiator aan en besloot om haar mail op de computer te bekijken, ook al was dat eigenlijk niet toegestaan. Ze was een van de weinige personeelsleden die een computer had, hoewel die alleen voor research was bedoeld. Ze had echter een lange mail naar haar ouders gestuurd en wachtte al een paar dagen op antwoord.

Het antwoord was er, maar het was niet van haar ouders. Het was een mededeling die met grote letters boven aan haar eigen mail was geschreven: informatie over de interne plannen van de organisatie zijn vertrouwelijk en mogen niet met buitenstaanders worden gedeeld.

Iemand had gelezen wat ze naar haar familie had geschreven en had de mail gecensureerd. Sofia wist niet eens dat het mogelijk was om e-mails te censureren, maar dat kon blijkbaar. Een ongecontroleerde woede stroomde door haar heen. Ze wist meteen wie hierachter zat.

Ze trok haar jas en schoenen woedend aan, liep op zoek naar Bosse naar buiten en vond hem in het personeelskantoor, waar hij over een map gebogen zat.

De deur was open dus beende ze naar binnen en ging met haar handen in haar zij tegenover hem staan. ‘Lees jij mijn mails?’

‘Natuurlijk! Ik lees alle mails van het personeel.’

‘Ben je niet goed bij je hoofd? Mijn mails zijn privé, je hebt het recht niet om ze te lezen.’ Haar stem had een schelle klank gekregen.

‘Sofia, kalmeer. Het kan me niet schelen wat je stuurt, ik ben alleen bezorgd over de veiligheid van de groep.’

‘De veiligheid van de groep? Ik heb naar mijn familie geschreven.’

‘Je hebt tot in detail over je plannen voor de bibliotheek geschreven. Daar hebben ze niets mee te maken.’

Ze stond op het punt om te gaan schreeuwen, maar het was duidelijk dat hij niet zou zwichten. Hij had dit eerder meegemaakt en hield zich gewoon aan een belachelijke regel die hij waarschijnlijk niet eens zelf had bedacht. Bovendien was al het werk in de grote ruimte naast Bosses kantoor gestopt door Sofia’s luidkeelse beklag en veel personeelsleden keken met een waakzame blik in hun ogen naar haar. Sommigen waren gaan staan en keken misnoegd in haar richting.

Ze stormde het kantoor uit, vastbesloten om Bosse de oorlog te verklaren zodra ze haar gedachten had geordend.

Het lukte haar niet om zich op haar werk te concentreren toen ze in de bibliotheek terug was. De wind was toegenomen en floot om de hoeken van het gebouw, de ramen rammelden zachtjes in hun sponningen.

Ze zette haar computer aan en besloot wat te internetten, voornamelijk om Bosse te trotseren. Ze googelde haar naam. Dat had ze al een hele tijd niet meer gedaan, maar de woede gaf haar moed en ze wilde er zeker van zijn dat Ellis niet meer over haar blogde.

Ze vond een nieuwe blog met de titel sofia baumans blog en klikte er meteen op.

Eerst dacht ze dat het een vergissing moest zijn. Dat het gezicht dat naar haar staarde van iemand anders was. Of dat het een oude bijdrage was. Toen ze de tekst begon te lezen besefte ze echter meteen dat Ellis helemaal niet uit haar leven was verdwenen.

red sofia bauman uit de sekte! luidde de kop, en de tekst ging in dezelfde geest verder. Bovendien was er een foto van Franz Oswald bij geplaatst, met hoorns op zijn voorhoofd getekend.

Ze bleef een hele tijd doodstil zitten terwijl ze probeerde te kalmeren.

Ze wilde niet eens weten hoeveel mensen de blog hadden gelezen, wilde alleen dat die zou verdwijnen, dat er iets met Ellis zou gebeuren, een verschrikkelijk ongeluk, wat dan ook om hem voorgoed te laten stoppen. Het was onbegrijpelijk dat hij in staat was om haar nog steeds zo’n ellendig gevoel te geven nu ze zich zo ver weg op een eiland in de scherenkust bevond.

Hoe is het mogelijk dat hij me hier zelfs nog kan raken, vroeg ze zich af. Ze besloot dat hij dat niet kon. Daarna dacht ze echter weer aan de blog en ze vroeg zich af wat er zou gebeuren als Oswald hem onder ogen kreeg.

We hebben een hele dag naar de familiekroniek of wat het ook is gezocht.

Lily is moe en zeurderig en ik krijg het gevoel dat ik haar zo meteen ga slaan.

‘Ik wil hier niet zijn, Fredrik. Het is hier warm en vies en het ruikt naar slang. Zullen we iets leuks gaan doen? Alsjeblieft?’

‘We moeten het boek vinden,’ zeg ik alleen terwijl ik me verbijt.

‘Maar waarom is een oud boek zo belangrijk?’

‘Er staan dingen in die ik nodig heb.’

‘Waarvoor?’

‘Om te bewijzen wie ik ben.’

‘Alsjeblieft, kunnen we niet gaan zwemmen of zoiets?’

Ik sta op, pak haar armen beet en schud haar hard door elkaar. ‘Wie is degene die hier de beslissingen neemt? Stop met zeuren, anders…’

Ze wordt bang en deinst achteruit. Precies op dat moment besef ik hoe het zit en ik laat haar armen los.

‘Ze heeft het natuurlijk verstopt,’ zeg ik. ‘Dat oude wijf heeft het boek verstopt.’

‘Welk oude wijf?’

‘Mijn moeder. Ze wil niet dat ik het vind.’ Ik besluit om een nieuwe tactiek op Lily toe te passen. ‘Luister, als je het boek vindt neem ik je mee naar het dorp en trakteer ik je op een ijsje, en daarna gaan we zwemmen bij de rots.’

Ze begint te stralen. ‘Beloof je dat?’

‘Je hebt me toch gehoord?’

Nu krijgt ze haast. Ze rent zo hard rond dat het stof opdwarrelt, trekt laden uit en haalt alles uit de kasten. Plotseling heeft ze een boek in haar hand. Ze heeft een geconcentreerde uitdrukking op haar gezicht terwijl ze de inhoud probeert te ontcijferen.

‘Geef hier!’ roep ik tegen haar, want ik weet gewoon dat ze het heeft gevonden.

Ik trek het uit haar handen, ga op de vloer zitten en blader naar de informatie die erin moet staan. Als ik die inderdaad vind is het alsof de hemelpoorten opengaan, met engelen, strijkers, harpen en de hele rotzooi. De adrenaline stroomt als een vloedgolf door mijn lichaam.

Op dat moment zie ik een flapje bij de achterkaft dat naar buiten steekt. Er zit iets verborgen.

Ik trek de envelop eruit en maak hem open. De foto’s vallen in het boek.

Ik kreun als ik ze bekijk.

Het meisje op de foto is niet ouder dan twaalf of dertien. Ze staat naakt tegen een muur en haar handen zijn hoog boven haar hoofd vastgebonden. Het is een profielfoto, maar ik herken de man die een zweep in zijn hand heeft en zijn lichaam tegen haar aan drukt. Op de foto’s is hij jonger, maar hij is het.

Dit is zo groots, zo op het juiste moment, dat ik buiten adem raak.

Ik sta daar maar en hoor Lily’s hijgende ademhaling achter me.

Het is slordig en idioot van degene die de foto’s in het boek heeft gestopt.

Voor mij is het echter een enorm voordeel.

9

Er werd hard op de deur gebonkt. De kamer was zoals gewoonlijk aardedonker, maar ze voelde instinctief dat het nacht en geen ochtend was. De verlichting ging aan en Madeleine, die rechtop in bed zat, werd zichtbaar. De klok aan de muur stond op tien voor halfvijf. Er werd opnieuw gebonkt, ongeduldig en koortsachtig.

‘Bijeenkomst in de eetzaal over tien minuten! Trek een spijkerbroek aan!’

Het was Bosse. Zijn stem klonk boos en schel. Sofia dacht dat er iets gebeurd moest zijn. Een ongeluk of de een of andere noodsituatie. Ze wist niet hoe lang ze had geslapen, ze had tot diep in de nacht wakker gelegen en over Ellis en zijn blog gepiekerd, maar het kon niet meer dan een paar uur zijn.

Elvira was ook wakker geworden. Ze zat met het dekbed tot haar kin opgetrokken in bed en zag er doodsbang uit. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Madeleine. ‘Maar we moeten ons aankleden en zo snel mogelijk naar de eetzaal gaan.’

Ze strompelden door de slaapkamer en trokken een spijkerbroek aan of iets anders wat ze uit de bureauladen gristen.

‘Heb je geen idee wat het kan zijn?’ vroeg Sofia opnieuw.

‘Nee, maar Franz was gisteravond nog laat aan het werk. Ik had niet naar bed moeten gaan.’

Toen ze de eetzaal in kwamen waren de meesten er al. Ze stonden met vermoeide, bleke gezichten in de vertrouwde rijen. Het was koud en vochtig in de ruimte en de regen kletterde tegen de ramen.

Oswald stond tegenover hen. Hij droeg zijn gebruikelijke kleding, een zwarte spijkerbroek en een T-shirt, en was duidelijk niet naar bed geweest. Hij zag er echter niet moe uit, maar verschrikkelijk boos.

Hij heeft de blog gelezen!

De gedachte raakte haar als een zweepslag. Dat moest het zijn. Hij was online geweest, had de weerzinwekkende blog gevonden en had alles gelezen. Ze kon geen andere reden bedenken waarom hij hen om vier uur ’s ochtends liet verzamelen.

Een paar laatkomers kwamen binnen en Oswald staarde geïrriteerd naar hen.

‘Is iedereen aanwezig?’ vroeg hij aan Bosse.

Bosse liep rond om de rijen te inspecteren, telde en mompelde tot hij had geconstateerd dat iedereen er was, behalve Katarina, de hovenier. ‘Ze is ziek en heeft koorts,’ zei hij. ‘Ik heb haar laten slapen.’

‘Ik heb gezegd dat ik met álle personeelsleden wil praten,’ zei Oswald. ‘Ik wacht op haar.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar.

Bosse rende weg en er ontstond een pijnlijke stilte. Niemand durfde iets te zeggen. Ze staarden allemaal voor zich uit, ontweken elkaars blikken en keken vooral niet naar Oswald. De stilte veroorzaakte een ijzige sfeer.

Eindelijk kwam Bosse hijgend terug met Katarina. Ze zag er verschrikkelijk uit: bezweet, koortsachtig glanzende ogen en zo bleek dat haar huid een groene tint had in de kille verlichting. Ze droeg haar nachthemd nog steeds en had pantoffels aan haar voeten.

‘Ik heb vannacht tot laat gewerkt terwijl jullie sliepen,’ begon Oswald. ‘Toen ik op weg was naar mijn kamer heb ik gekeken hoe het met de renovatie gaat. Ga mee, dan laat ik jullie zien hoe het eruitziet.’

Hij marcheerde met het personeel achter zich aan de eetzaal uit en liep door de gang naar het deel dat werd gerenoveerd. De kleinsten probeerden boven de anderen uit te kijken en er ontstond gedrang in de deuropeningen. Oswald zei niets. Hij liep rond en wees naar planken, gereedschap dat overal verspreid lag, bergen zaagsel, veiligheidsbrillen op de vloer en potten verf die na het werk niet afgesloten waren. Hij liet hun de kamers een voor een zien. Alle twintig. Er was niet één kamer klaar. Te midden van de ellende stroomde er een gevoel van opluchting door Sofia heen. Het ging gelukkig niet om de blog. Bovendien was zij niet verantwoordelijk voor deze chaos.

‘Jullie zijn inmiddels drie maanden bezig met dit ellendige project,’ zei Oswald. ‘En nu ga ik jullie laten zien wat er gebeurt als jullie de kantjes er op zo’n manier vanaf lopen.’

Hij liep de binnenplaats op en ze volgden hem. Het regende, een koude aanhoudende regen waarvan ze bijna onmiddellijk doornat werden. Oswald leidde hen langs de stal naar een stuk bos.

Onder een paar bomen stond een grote witte tent op het mos. Oswald trok de rits van de tent naar beneden om hen naar binnen te laten kijken. Overal lagen slaapzakken, kussens, dekens en koffers. Sofia, die vlak bij Oswald stond, stak haar hoofd naar binnen. Ze werd overvallen door de stank van schimmel en zweetvoeten.

‘Hier slaapt de huishoudelijke afdeling,’ zei Oswald. ‘Er is geen plaats voor hen in het hoofdgebouw. Gezellig, nietwaar? Ze wonen op mijn landgoed in een zwijnenstal.’

Hij bleef een hele tijd zwijgend staan. Het was een absurde situatie, bijna komisch. Het was nog harder gaan regenen en het water liep in Oswalds ogen en mond, zodat hij voortdurend met zijn ogen knipperde en slikte. Het enige geluid tijdens de enorme wolkbreuk was Katarina’s oorverdovende gehoest.

Misschien voelde hij zich voor schut staan, doornat en met een stem die werd gedempt door de regen, want hij schudde zijn hoofd en zei: ‘Ik wil niets meer met jullie te maken hebben. Helemaal niets. Vertrek maar naar het vasteland, naar jullie vaders en moeders. Neem een baan die jullie aankunnen. Jullie horen hier niet thuis.’

Daarna liep hij terug naar het hoofdgebouw.

Alle personeelsleden bleven sprakeloos, geschrokken en doornat achter, tot Bosse de stilte verbrak. ‘Bijeenkomst in de eetzaal!’

In een van de hoeken van de eetzaal ontstond meteen een kleine, fluisterende groep die bestond uit Bosse, Madeleine, Benny en Sten, de bewakers die tweelingbroers waren. Ze reden op hun motoren over het landgoed of zaten in het bewakershok bij de poort. Ze waren breed, agressief en enigszins afgestompt, precies zoals Sofia zich karakteristieke bewakers voorstelde. Ze had eerst gedacht dat ze perfect geschikt waren voor hun taak, maar nu vroeg ze zich af waarom ze mee mochten beslissen.

Ze overwoog om bij het groepje te gaan staan om te laten zien dat ze zich betrokken voelde, maar besloot af te wachten. Ze wilde absoluut geen verantwoordelijkheid voor het renovatieproject dragen.

Bosse sprong op een stoel. ‘Vanaf nu zetten we vaart achter het project. Iedereen werkt tot het klaar is mee aan de renovatie. Geen uitzonderingen. Degenen die de gasten verzorgen zien erop toe dat ze eten en dergelijke krijgen, maar verder werken we tot het project klaar is.’

Haar hoop om naar haar warme bed terug te kunnen was meteen vervlogen. Het zag er niet goed uit. Helemaal niet.

Bosse verdeelde hen in groepen die aan verschillende delen van de renovatie zouden werken. Zij werd samen met Elvira bij de schildersgroep ingedeeld.

Daarna begon de meest krankzinnige, wanordelijke en slapeloze tijd die ze tot nu toe in haar leven had meegemaakt. De dagen en nachten vloeiden in elkaar over tot een enorme chaos zoals alleen kon worden veroorzaakt door een grote groep mensen die onkundig was en niet systematisch werkte. Er werd gezaagd, geveegd, geschaafd, geschuurd en geschilderd. Bosse en zijn handlangers renden rond en probeerden iedereen sneller te laten werken met uitroepen zoals: ‘Sneller!’ en ‘Je hebt een kwartier de tijd om dat af te krijgen!’ Niemand luisterde echter omdat al die commando’s volslagen zinloos waren.

Ze sliepen een paar uur per nacht, en soms helemaal niet. Na meerdere slapeloze nachten vielen de personeelsleden overal in slaap en moesten ze wakker geschud worden, waarna ze weer aan de slag gingen.

Sofia probeerde zo goed mogelijk wakker te blijven. Ze schilderde en had witte verf op haar handen, armen, benen, voeten en in haar haar.

Waar ben ik aan begonnen? Wat doe ik hier?

Die gedachte keerde dagelijks terug, maar ze bleef samen met Elvira schilderen. Tussen de blikken verf, de kwasten en de terpentine werden ze vriendinnen. Ze deelden flessen water en pakjes kauwgom, en hielden de wacht voor elkaar als een van hen uitgeput was en een dutje deed op de harde vloer achter de planken. Als een lid van de leidersgroep, zoals ze Bosses team noemden, naar de opslagruimte liep, haastte degene die de wacht hield zich naar hem toe om hem af te leiden. Daarna hoestte ze drie keer om degene die sliep te wekken en voldoende tijd te geven om de slaap uit haar ogen te wrijven. Het was voldoende, het dutje op de ijskoude vloer was altijd licht en broos als de eerste dunne ijslaag op het zeewater. Het hoesten wekte hen en ze kwamen snel overeind, haastten zich uit de opslagruimte en gingen verder met schilderen.

Telkens als het erop leek dat ze klaar waren, was er een klacht: de verkeerde kleur verf, te korte plinten, meubels die niet pasten. En telkens als er iets misging, bereikte de groep een hoger niveau van hysterie en bezetenheid.

Sofia’s vermoeidheid werd met de dag erger. Haar oogleden waren loodzwaar, de kwast leek enorm groot in haar hand. Ze beet echter op haar tanden en bleef schilderen.

Op een dag waren ze plotseling klaar. Ze keken elkaar verbouwereerd aan en waren ervan overtuigd dat het niet waar kon zijn, dat er meer te doen was. Maar nadat de leidersgroep alles meerdere keren had geïnspecteerd, werd geconstateerd dat het werk inderdaad af was.

Ze hadden Oswald niet meer gezien sinds die verschrikkelijke nacht in de regen. Nu werd hij erbij geroepen om het project te inspecteren.

Hij liet hen twee dagen wachten. Ze veegden, maakten schoon, schoven met meubels en poetsten de deurkrukken. Ze durfden niet weg te gaan uit angst dat hij plotseling zou verschijnen.

Toen hij uiteindelijk kwam kijken, liep hij zonder iets te zeggen drie keer door alle kamers. Daarna knikte hij.

De hel was voorbij.

Oswald vond het goed dat ze een feest met eten, wijn, muziek en dansen in de eetzaal organiseerden. Het was alsof ze een nieuwe wereld binnenstapten. Hij kwam ook naar het feest, praatte met het personeel, maakte grapjes, lachte en sloeg op schouders.

Toen hij Sofia in het oog kreeg kwam hij naar haar toe om zich te verontschuldigen. ‘Ik weet dat je hier nieuw bent,’ zei hij. ‘Maar soms is het nodig om streng te zijn. Dat begrijp je vast wel.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde ze opgewekt terwijl ze hoopte dat hij de witte verf die ze niet helemaal uit haar haar had gekregen niet zou zien.

Hij pakte echter een aan elkaar gekleefde haarlok bij haar wang vast en streelde met zijn vingertop naar het puntje van haar kin. ‘Kijk eens hoe hard je gewerkt hebt! Het is een fijn gevoel om je hier te hebben, Sofia.’

Zijn aanraking stroomde rechtstreeks naar haar onderlijf, maar ze probeerde onaangedaan te lijken en haalde haar schouders op. Hij merkte het echter, glimlachte veelbetekenend en trok zijn wenkbrauwen op voordat hij verder liep.

Sofia was nog steeds uitgeput door het gebrek aan slaap en kon zich niet echt overgeven aan de vreugderoes. Ze dacht voortdurend aan de lege slaapzaal en dat ze ernaartoe kon sluipen om haar laptop te pakken en na twee weken stilte een mail naar huis te sturen.

Hoewel de muziek keihard stond echode het geluid van de renovatie – het gehamer en de venijnige cirkelzaag – nog steeds in haar hoofd. Ze besloot zich terug te trekken en sloop de eetzaal uit.

Dat was het moment waarop ze hem tegen het lijf liep. Hij was blijkbaar van buiten gekomen, want hij nam een vlaag koude herfstlucht en de geur van zijn leren jack met zich mee. Zijn ogen waren precies zoals ze zich herinnerde, vrolijk en levendig. Zijn haar was naar achteren gewaaid en dat zag er grappig uit. Zijn mond was halfopen zodat het spleetje tussen zijn voortanden zichtbaar was.

‘Jezus, wat ben ik blij dat je hier bent,’ zei hij, waarna hij haar handen vastpakte. Ze was opeens niet moe meer.

Er zijn een paar weken verstreken sinds ik het boek heb gevonden. De gedachte heeft me niet losgelaten. Het is krankzinnig en duizelingwekkend, maar geniaal.

Ik heb rondgesnuffeld en meer bewijs gevonden dan mijn moeder, die denkt dat ze zo verdomde slim is, heeft verstopt.

Nu zit ze bij de keukentafel en kijkt mokkend en verbeten uit het raam. Ze heeft haar kaken stijf op elkaar geklemd, alsof ze een belofte van geheimhouding heeft afgelegd. Ik ga op de stoel tegenover haar zitten.

‘Niemand haat je zo intens als ik,’ zeg ik.

Ze zegt niet ‘Natuurlijk niet!’ of ‘Dat mag je niet zeggen!’ of iets anders wat een normale moeder gezegd zou hebben.

Ze zit daar maar te staren, star en zwijgend als een dode vis. En het is allemaal haar schuld. We zijn arm en wonen in dit verdomde vakantiehuis omdat zij zo nodig een vluggertje met de graaf moest maken. En toch, tot mijn grote irritatie, zie ik mezelf in haar terug.

We zijn sterk, opstandig en eigenwijs. Heel anders dan die laffe klootzak die van het eiland is gevlucht en naar de een of andere achtergebleven plek in Frankrijk is gegaan.

Ik weet dat ik op haar lijk en daardoor haat ik haar nog meer.

‘Ik heb hem geschreven,’ zeg ik terwijl ik haar de brief voorhoud. Vlakbij, zodat ze zijn naam op de envelop kan lezen. Op dat moment wordt de blik in haar ogen eindelijk troebel van ongerustheid en ze doet haar mond open om iets te zeggen.

Ik loop echter al naar buiten.

Als ik me op het grasveld omdraai zie ik dat ze is opgestaan en uit het raam kijkt.

Staar maar, denk ik. Staar zoveel als je wilt, maar nu is het te laat.

10

De mist hield het eiland vanaf begin tot midden oktober in een ijzeren greep. Hij verscheen ’s nachts en was ’s ochtends zo dik dat Sofia de schuur vanuit het raam van de slaapzaal niet kon zien. De bladeren waren hun kleur kwijtgeraakt en het landschap had een goudbruine tint. De temperatuur daalde voortdurend. Normaal gesproken zou de mist haar een beetje neerslachtig hebben gemaakt, maar dat gebeurde nu niet omdat ze bijna de hele tijd aan Benjamin dacht. Het was alsof de mist het eiland veranderde in een sprookjeswereld met oneindige gordijnen waar je doorheen kon lopen om daarna een nieuw landschap te ontdekken.

Benjamin kwam elke dag naar de bibliotheek. Ze wist nooit wanneer, dus bevond ze zich in een voortdurende staat van hoop en opwinding. Hij had altijd een goede reden om langs te komen. Oswald had tegen hem gezegd dat hij haar moest helpen met de aankopen voor de bibliotheek, maar hij kwam ook vaak langs met volkomen onbelangrijke vragen en kwesties. Hij had een enthousiasme alsof hij altijd ergens achteraan rende. Hij kon de hele ruimte vullen met zijn energie, door slechts over de drempel te stappen. Hij vergat om zijn schoenen uit te trekken, stampte rond en maakte vlekken op de kleden zonder dat hij dat merkte. Zijn lichaam was altijd in beweging, hij liep rond, keek uit het raam, pakte spullen op en zette ze weer neer terwijl hij met haar praatte. Als hij echter tegenover haar ging zitten werd hij volkomen kalm. Hij kon zich in een fractie van een seconde van de ene naar de andere staat verplaatsen, van opgewonden tot volledig ontspannen.

Ze voerde een voortdurende dialoog met zichzelf in haar hoofd of het goed was om zo kort na de rampzalige affaire met Ellis aan een nieuwe relatie te beginnen. De stem herhaalde de voor- en tegenargumenten tot vervelens toe. Het was een soort achtergrondmuziek terwijl ze werkte. Als Benjamin echter binnenkwam zweeg de stem. Zo bleef het tot hij haar op een zondag de grot liet zien.

Het was hun vrije dag en het hele eiland was in een dikke mist gehuld. Alles was nat, de bomen, de struiken en de aarde die naar paddenstoelen en rottende bladeren rook. Hij liet haar een nieuw pad door het bos zien, met grote met mos bedekte rotsblokken waar je overheen moest klimmen.

Boven op het hoogste rotsblok kon ze de grijze, schuimende zee tussen de bomen door zien. Op zee waaide het, maar in het bos was het windstil.

Sofia bleef een tijdje op de steen staan terwijl Benjamin naar beneden klom.

‘Hier is het!’ hoorde ze Benjamins stem onder zich.

Ze liet zich van het rotsblok naar beneden glijden en zag dat hij een plek had gevonden waar cantharellen in het mos groeiden.

‘Dit is mijn geheime cantharellenplek. Laten we ze plukken.’

Hij had een rugzak bij zich waar hij de paddenstoelen voorzichtig in stopte.

‘Als we bij het uitkijkpunt zijn, zal ik je iets heel bijzonders laten zien,’ zei hij.

‘Hoe komt het dat je het eiland zo goed kent?’

‘In mijn jeugd hadden we hier een zomerhuisje.’

‘Hebben jullie het huisje nog?’

Hij keek iets te snel weg. ‘Nee, we moesten het verkopen. Mijn moeder heeft ons in de steek gelaten toen ik twaalf was. Vlak daarna stierf mijn vader door een auto-ongeluk. Mijn zus en ik zijn alleen achtergebleven.’

‘Het spijt me, ik wist niet…’

‘Het hindert niet. Het is al zo lang geleden gebeurd.’

‘Waarom is je moeder vertrokken?’

‘Geen idee. Op een dag was ze gewoon verdwenen. Ik heb mezelf daar een tijdlang de schuld van gegeven. Ik vroeg me af wat ik verkeerd had gedaan.’

Hij zakte een beetje in elkaar, waardoor hij kleiner leek.

‘Maar je bent altijd zo vrolijk.’ Ze hoorde meteen hoe verkeerd het klonk. Alsof hij het recht niet had om gelukkig te zijn.

Hij kwam overeind en hing de rugzak over zijn schouders. ‘Ach, wat moet ik anders. Het gaat tenslotte om de toekomst. Bovendien is ViaTerra mijn familie.’

Bij het uitzichtpunt nam de wind toe. De mist was bij de zee minder dicht, maar de hemel was nog steeds grijs. De golven sloegen zo hard tegen de rotsen dat het schuim rondvloog.

‘Dat is het Duivelsblok,’ zei Benjamin terwijl hij wees. ‘Heb je daar al eens over gehoord?’

‘Jazeker. Björk, de kapitein van de veerboot, heeft me het hele verhaal verteld. Geloof je daar echt in?’

‘Ja, een deel ervan geloof ik. Op een dag mistte het en toen zag ik de gravin op het Duivelsblok. Dat was verdomd eng. Er stond een in het zwart geklede vrouw op de rotspunt, en ineens verdween ze in de mist. Ze was als het ware opgelost.’

‘Ik heb daar afgelopen zomer ook iemand gezien, maar dat was geen geest. Dat denk ik tenminste.’

‘We sprongen altijd van de rots toen ik klein was,’ vertelde Benjamin. ‘Tot er een ongeluk gebeurde. Een jongen die sprong is overleden. De stromingen hebben hem de zee in getrokken.’

‘Kende je hem?’

‘Een beetje, hij was een paar jaar ouder dan ik. Maar ik kan me herinneren hoe bang we waren toen we hoorden wat er gebeurd was. Zijn moeder werkte op het landgoed. Destijds woonde daar een arts, ik kan me hem niet herinneren, maar ik weet nog dat hij een dochter had die Lily heette en die ouder was dan wij. Een mooi meisje, met lang rood haar en heel slank. We keken altijd stiekem naar haar als ze lag te zonnen. Ze stierf tijdens een brand in een van de schuren. Alles gebeurde tegelijkertijd. Het was verschrikkelijk.’

‘Misschien rust er inderdaad een vloek op het landgoed.’

‘Nee, ik geloof niet in geesten. Maar ik geloof wel dat sommige zielen moeite hebben om rust te vinden. Dat ze als het ware blijven hangen.’

Ze keek naar de rots en verbeeldde zich dat ze iemand op de punt zag staan. ‘Jezus, je maakt me bang.’

Hij lachte en sloeg een arm rond haar schouders. ‘We moeten langs de rots naar beneden klimmen,’ zei hij terwijl hij bezorgd naar haar rubberlaarzen keek. ‘Doe voorzichtig en zorg ervoor dat je niet uitglijdt.’

Ze klommen langzaam langs de steile helling naar beneden. Sofia gleed een paar keer weg, maar het lukte haar om haar evenwicht te bewaren terwijl ze probeerde Benjamins tempo aan te houden.

Toen ze een kleine grashelling tussen de rotsen hadden bereikt, bleef hij staan. Ze bevonden zich nu recht onder het Duivelsblok. De rots hing als een enorm plafond boven hen en de golven sloegen bulderend tegen de rots, waardoor het water opspatte. Benjamin wees naar het rotsplateau boven hen. Eerst begreep ze niet waar hij naar wees, maar ineens zag ze een grote, donkere vlek tussen de rotsen. Het kon een zwarte steen zijn, maar ze besefte dat het een gat in de rotswand was.

Hij liep naar haar toe en pakte haar schouders voorzichtig vast. ‘Je moet me beloven dat je niemand over de grot vertelt. Oké?’

‘Natuurlijk.’

‘Goed, dan gaan we naar binnen.’

De grot was ongeveer vier meter diep en anderhalve meter hoog. Het was er vochtig en kil, maar de bodem was droog. Het was een merkwaardig gevoel om over de golven uit te kijken, alsof ze in een woning zat die boven de zee zweefde.

Benjamin haalde hout, een koekenpan, lucifers, kaas, brood en fruit uit zijn rugzak. Ze maakten een vuur en bakten de cantharellen boven de vlammen. Ze moesten met hun handen eten omdat hij bestek was vergeten. Benjamin en Sofia praatten een tijdlang onafgebroken, waarna ze zwijgend naar de zee en de hemel keken. Toen het vuur uit was werd het koud in de grot.

‘Laten we naar het dorp gaan en ergens een warme maaltijd eten,’ zei hij. ‘Ik wil graag naar Fritjofs. Het krabseizoen is begonnen en daar hebben ze de lekkerste krabben.’

Het begon donker te worden, dus liepen ze via de autoweg naar het dorp.

Ze liepen een tijdlang zwijgend naast elkaar. Sofia kon Benjamins gezicht nauwelijks onderscheiden in het verdwijnende schemerlicht, maar ze voelde dat hij ergens over piekerde. Hij had zijn arm om haar schouders geslagen, maar ineens haalde hij hem weg. Ze wilde net vragen waaraan hij dacht toen ze bij het restaurant waren.

Benjamin was weer de oude toen ze eenmaal in de warmte zaten. Hij lachte omdat haar vingers blauw van de kou waren en warmde ze tussen zijn handen, maakte grapjes met de serveerster en bestelde zoveel krab en bijgerechten dat de hele tafel vol stond. Zijn haar gloeide door het schijnsel van de kaars op hun tafel. Het was net alsof het in brand stond.

Ze vroeg wat hij van de renovatie en het gebrek aan slaap vond.

‘De renovatie zou nog steeds niet klaar zijn als Franz niet zo onverbiddelijk geweest was,’ zei hij vastbesloten.

‘Je bent dus een fanatieke volgeling?’

‘Misschien wel. ViaTerra is mijn familie. De enige die ik heb.’

‘Dat betekent toch niet dat een situatie niet verkeerd kan zijn?’

‘Je bent hier nog maar zo kort, Sofia. Je went er wel aan. Het gaat om het doel.’

Ineens werd de blik in zijn ogen weer donker.

‘Waar denk je aan?’

‘Nergens aan.’

‘Vooruit, vertel. Ik zie dat er iets is.’

Hij schraapte zijn keel en leek in verlegenheid gebracht. ‘Tja, het is als volgt… Als je in ViaTerra een relatie hebt, dan wordt er verwacht dat je… eh… gaat samenwonen.’

‘Samenwonen?’

‘Ik wil alleen dat je de regels kent voordat we ergens aan beginnen.’

‘Welke regels?’

‘Je mag alleen seks met elkaar hebben als je samenwoont of getrouwd bent.’

‘Wie heeft het over seks gehad?’

‘Nu maak je het nog moeilijker voor me.’

‘En welke idioot heeft die regel bedacht?’

Benjamin lachte. ‘Dat is Franz waarschijnlijk geweest. Maar je snapt toch wel hoe het in zo’n kleine groep zou zijn als mensen links en rechts seks met elkaar hebben?’

Ze dacht even na. Het was allemaal heel spannend, nieuw, ongewoon en een beetje eng, maar op de een of andere manier vond ze het prettig. ‘Maar dat er regels zijn betekent toch niet dat je ze niet een beetje kunt oprekken?’

Hij knikte instemmend alsof ze daarnet een pact hadden gesloten.

Het was helemaal donker toen ze uit het restaurant kwamen. De hemel was helder en het licht van de halvemaan scheen op hen. Hun ademhaling kwam als rook uit hun mond en de koude lucht beet in hun wangen. Ze deed haar kraag omhoog en stopte haar handen in haar jaszakken. Benjamin sloeg zijn arm rond haar schouders.

Het was een lange wandeling naar ViaTerra, maar ze hadden een flink tempo. Sofia liep vlak naast Benjamin en leunde af en toe tegen hem aan.

Sten, die de wacht hield, zwaaide afwezig naar hen en opende het hek. Het was windstil achter de dikke muur.

De ramen van het landgoed waren verlicht. Toen Sofia omhoogkeek dacht ze dat ze licht zag branden op de zolderverdieping, die niet werd gebruikt. Even later was het licht verdwenen en ze vermoedde dat ze het zich had verbeeld.

Een paar weken later rekten ze de regels op. Ze hadden er niet over gepraat, maar de spanning tussen hen was zo toegenomen dat zijn bezoekjes aan de bibliotheek ondraaglijk waren geworden.

Het was hun vrije dag en hij haalde haar op bij het hek. Ze overlegden niet eens waar ze naartoe zouden gaan, hun voeten liepen als vanzelf naar het zomerhuisje terwijl hun handen waren verstrengeld. Sofia liep het laatste stuk dicht tegen hem aan en hoorde dat hij hijgend ademhaalde.

Ze had goede en slechte seks gehad, maar nog nooit verboden seks, dus dit was nieuw. Ze liep voor hem uit het huisje in en Benjamin pakte haar meteen vast, tilde haar loshangende haar op en gaf een liefdevolle kus in haar nek. Hij beet in haar oorlelletje en probeerde zijn handen onder haar kleding te duwen, maar bleef met een hand tussen de knopen steken. Ze trok hem mee naar de keukenbank en ze lieten zich erop vallen, gehaast maar onhandig omdat ze hun jassen nog aanhadden. Nadat ze op de vloer waren gaan liggen, trok Sofia per ongeluk aan het kanten tafelkleed, waardoor de kandelaar viel en Benjamins hoofd rakelings miste. Ze begonnen keihard te lachen, en te midden van dat alles lukte het hen elkaars kleren uit te trekken: jassen, schoenen, handschoenen, broeken en truien belandden in een chaotische stapel op de grond terwijl ze lachten en hijgden.

Zo moet het de eerste keer zijn, dacht ze. Wild en fantastisch. Daarna bedacht ze wat er zou gebeuren als iemand het huisje binnenkwam en hen op de vloer zou betrappen, maar het kon haar niet schelen, al was het Oswald zelf. Het was alsof ze zich in een trein bevonden die ontspoorde, niemand kon hen tegenhouden.

Na afloop, toen ze verstrengeld op het vloerkleed lagen, bedacht ze dat verboden seks de allerbeste seks was. Ze legde haar hoofd op zijn schouder en zo bleven ze een hele tijd krachteloos en uitgeput liggen.

‘Wat is de straf?’ vroeg ze uiteindelijk.

‘De straf?’

‘Ja, voor wat we gedaan hebben.’

‘Wat hebben we dan gedaan?’

‘Stop daarmee.’

‘Tja, dat is niet zo best. We worden uit de groep verstoten en naar het vasteland gestuurd.’

‘Nee! Alleen omdat we seks gehad hebben terwijl we niet samenwonen?’

‘Ja, dat is echt zo. Maar we hoeven het toch niet te vertellen? Het is in principe een privéaangelegenheid.’

Ze dacht aan de bibliotheek die in de nabije toekomst lokte. Hoe zou het zijn om haar familie en vrienden te vertellen dat het haar niet was gelukt omdat ze ontslagen was?

‘Inderdaad. Niemand heeft er iets mee te maken.’

Ik zit op de rots, staar in de mist en bedenk dat het vreemd is dat die zo dik is, hoewel het voorjaar is. Misschien is het een teken, een aansporing dat ik moet vertrekken.

De zee is nauwelijks zichtbaar, alleen het geluid van de golven die tegen de rotsen slaan is te horen. Een paar eenden landen op het wateroppervlak, waar ze in kleine, bruine ballen veranderen. Ik bedenk dat het jammer is dat ik het jachtgeweer niet heb meegenomen en gooi een steen naar ze toe, zodat ze opfladderen en wegvliegen.

De wind steekt op en de mist begint boven de zee op te lossen. Ik kan de vuurtoren nu zien, als een stip die in de nevel zweeft. Het is een bijzonder gezicht. Niet mooi, want mooi is een begrip dat ik nooit gebruik. Dat is een uitdrukking die zwakke mensen gebruiken om te tonen hoe gevoelig ze zijn.

Het is stil bij de zee, misschien zelfs vredig.

Ik heb geen antwoord op mijn brief gehad, maar dat hindert niet. Hij weet het nu.

Alles is duidelijk. Ik heb de sieraden van mijn moeder beleend, dingen die ze niet zal missen voordat ik ver bij het eiland uit de buurt ben.

Het geld heb ik veilig in mijn broekzak opgeborgen. De rugzak met het boek en andere belangrijke documenten ligt onder mijn bed. Ik denk aan mijn vertrek. Hoe ik zal verdwijnen. Hoe het zal voelen om hier terug te komen als alles achter de rug is.

Een laatste nacht met Lily is wat ik nodig heb, een ceremonie en een bevestiging.

Op dat moment hoor ik het geluid. Het doffe, eentonige geloei stroomt vanaf de zee naar het eiland en echoot tegen de rotsen.

De misthoorn.

Mijn eerste gedachte is dat het niet kan kloppen. Dat de boodschap voor iemand anders bedoeld is, een oudje in het dorp of een idioot die zelfmoord wil plegen en in het bos ronddwaalt.

Ik weet namelijk wat het geloei betekent.

Het is een waarschuwing dat er iemand zal sterven.

11

Na de mist begon het in november te stormen. De meteorologische dienst had een waarschuwing met code rood afgegeven, zodat ze het landgoed koortsachtig hadden voorbereid. Ze hadden alles wat los lag vastgebonden, hadden de dieren naar de stallen gebracht, hadden zandzakken neergelegd op plekken waar het water zou kunnen stijgen en hadden de reservegenerator getest.

Sofia zocht op internet op wat de waarschuwing inhield. ‘Enorme materiële schade, grote storingen in belangrijke maatschappelijke instellingen, gevaar voor de bevolking.’ Ze had nog nooit een storm op een eiland meegemaakt. Bosse vertelde haar over de storm van vorig jaar herfst, toen de waterstand ruim een meter was gestegen en niemand naar buiten kon omdat de bomen omvielen alsof het kegels waren. Toen hadden ze een hele week geen stroom gehad.

‘Ze hadden het razend druk om de elektriciteit op het vasteland te repareren, wij moesten wachten. Maar nu hebben we onze eigen reservegenerator.’

De wind begon aan het eind van de middag te janken en te bulderen. Sofia zat in de bibliotheek en legde de laatste hand aan de boekenlijst. Ze had haar ziel en zaligheid in de lijst gelegd. Oswald had gezegd dat hij hem wilde zien, maar ze was goed voorbereid. Ze wist precies hoeveel kastruimte de boeken in beslag zouden nemen, hoe ze gecategoriseerd moesten worden en waarom ze juist deze boeken had gekozen.

Ze had ook een andere, kortere lijst waarop boeken stonden met een controversiële of erotische inhoud, die Oswald waarschijnlijk niet zou goedkeuren. Ze zou de lijsten samenvoegen als alles klaar was. De controversiële boeken met de andere combineren. Het project nam haar volledig in beslag en ze dacht er vaak aan hoe goed het op haar cv zou staan als het project klaar was.

Maar nu stormde het op het eiland. Het was vijf uur en al donker. De storm zou zijn hoogtepunt rond middernacht bereiken. De espen achter het gebouw bogen door de windstoten en de ramen rammelden in hun sponningen. De storm had alle kieren in het oude gebouw gevonden en het was guur en koud. Ze zette de thermostaat hoger voordat ze naar de eetzaal liep voor de avondmaaltijd. Toen ze de binnenplaats overstak kreeg de wind haar donzen jack te pakken en ze moest stilstaan om haar evenwicht terug te vinden en niet naar voren gesmeten te worden. Een boomtak die door de lucht vloog landde vlak naast haar op de grond en een plantenpot rolde over de binnenplaats. Ze liep het laatste stuk voorovergebogen, vechtend tegen de wind.

Tijdens de maaltijd stond Bosse op om een praatje te houden over de regels voor de komende nacht. Iedereen moest binnenblijven en voorbereid zijn om te helpen als er iets aan de hand was. Er mochten geen wandelingen worden gemaakt.

Sofia snoof. Alsof iemand het in zijn hoofd zou halen om een wandeling in de duisternis te maken en het risico te lopen om gedood te worden door een vallende boom.

Toen het tijd was om naar bed te gaan waaide het nog harder, en het was nu zo donker dat ze buiten geen hand voor ogen zagen en het kabaal alleen hoorden. Een paar takken knalden tegen het raam. De lucht was zo statisch dat haar huid jeukte. Ze begon zich ongemakkelijk te voelen en praatte wat met Madeleine en Elvira, maar toen het tijd was om het licht uit te doen voelde alles verkeerd.

‘We kunnen toch niet gewoon in het donker liggen en naar het kabaal luisteren? Moeten de rolgordijnen echt dicht? Stel dat er iets gebeurt?’

Madeleine stond op het punt om bezwaar te maken, maar Elvira was het met Sofia eens. ‘Ik wil liever ook niet in het donker liggen als het zo stormt. Ik ben doodsbang,’ zei ze.

Ze lieten de rolgordijnen voor deze ene keer omhoog.

Sofia had moeite om in slaap te vallen door het gebulder van de storm. Ze hoorde voortdurend knallen op de binnenplaats door rondvliegende spullen, maar uiteindelijk gleed ze in een slaapachtige toestand, tot ze plotseling wakker schrok doordat de kamer heel even verlicht werd, gevolgd door een harde donderslag. Ze ging met een ruk overeind zitten. Het bliksemde opnieuw, wat werd gevolgd door een donderslag die zo hard was dat ze uit bed vloog en naar het raam rende. Een stuk van de vlaggenmast, die doormidden was gebroken, lag op de binnenplaats. Een paar gestalten waren op weg naar de stal en vochten tegen de wind.

Wat er daarna gebeurde zou in slow motion in haar herinnering geprent blijven, hoewel het in een fractie van een seconde plaatsvond. Een bliksemflits schoot door de hemel en tegelijkertijd klonk er een oorverdovende donderslag. De bliksem raakte een grote dennenboom achter de stal, de dennenboom leek te splijten, stortte op de stal en nam een hoogspanningskabel in zijn val mee. Grote vlammen schoten uit het strooien dak van de stal.

Madeleine en Elvira waren ook wakker geworden en zaten kaarsrecht in bed.

‘De stal staat in brand!’ riep Sofia.

Ze herinnerde zich de brandoefeningen die ze in de nazomer onder leiding van Bosse hadden gedaan. Sofia had zich er verschrikkelijk aan geërgerd dat je iedereen moest wekken door ‘Brand!’ te roepen en daarna moest vertellen waar de brand was. Ze stak haar blote voeten in haar schoenen en trok haar donzen jack over haar nachtjapon aan.

‘Er is brand, snappen jullie dat niet?!’ schreeuwde ze tegen Madeleine en Elvira, zo hard dat ze uit hun bed vlogen en naar hun kleren begonnen te zoeken.

Sofia rende de kamer uit en begon op de deuren in de gang te bonken. ‘De stal staat in brand! De stal staat in brand!’ schreeuwde ze terwijl ze van deur naar deur rende.

Elvira verscheen achter haar toen ze op het punt stond om de trappen af te rennen. ‘Zorg ervoor dat ze allemaal wakker worden en naar beneden komen!’ riep Sofia.

Het was aardedonker op de binnenplaats, alleen de vlammen die uit het dak van de stal schoten gaven licht. De stroom was blijkbaar uitgevallen omdat de hoogspanningskabel gebroken was. Ineens hoorde ze het gebrom van de reservegenerator en het licht op de binnenplaats ging weer aan. Ze zag Bosse en Sten met een brandslang naar de stal lopen. De wind was iets afgenomen, maar het onweerde nog steeds. Het bliksemde en knalde tegelijkertijd en ze bedacht dat het levensgevaarlijk was om buiten te zijn.

In de stal klonk geloei, geblaat en hysterisch gekakel. ‘Ik laat de dieren naar buiten!’ riep ze tegen Bosse.

‘Nee, ze vertrappen je!’ schreeuwde hij terug terwijl hij de brandslang op het vuur richtte. Een stortvloed van water spoot naar het dak, maar het vuur laaide nog hoger op, tot vlak bij de boomkruinen.

Het kabaal in de stal was nu ondraaglijk.

Haar gedachten waren snel, maar haar lichaam was nog sneller. Het was alsof ze een figuurtje in een computerspel was en haar gedachten voortdurend een stap voor was. Ze had de staldeuren al geopend toen ze bedacht dat het beter was om onder de voet gelopen te worden dan dat de dieren in de stal omkwamen in het vuur.

Het was een kakofonie in de stal. Het vuur knetterde op het dak in het deel waar de kippen opgesloten zaten. Er hing rook in de stal. De dieren voelden het gevaar instinctief. Ze stampten en jankten terwijl hun ogen door de angst naar achteren rolden zodat het wit zichtbaar was.

Ze opende het hek in de omheining van de schapen eerst. De beesten renden meteen naar de deur en zetten haar klem tegen de muur, maar het lukte haar uiteindelijk om ze naar buiten te krijgen. In de koeienstallen stootten de koeien doodsbang tegen de wanden.

Sofia klom op een van de boxen, zodat het gangpad vrij was en liet de koeien een voor een naar buiten. De beesten liepen door het gangpad en verdwenen door de deuropening.

Het vuur was door het dak gebroken en de vlammen likten aan het kippenhok. Dikke rook sijpelde naar binnen en begon het gangpad te vullen. Ze vocht met de deur van het kippenhok, maar toen ze hem eindelijk open had bleven de kippen krijsend en kakelend rondfladderen.

Ze pakte een hooivork die in het gangpad stond en begon de kippen in de richting van de deur te slaan.

‘Eruit, eruit verdomme, vlieg naar buiten!’

Ze snapten het eindelijk en begonnen door het gangpad te fladderen, maar een paar verwarde kippen keerden plotseling en vlogen recht in het vuur, waarna ze als brandende fakkels rondvlogen terwijl ze huiveringwekkende geluiden uitstootten. Tegelijkertijd klonk er een enorm kabaal doordat er in het achterste deel van de stal een balk naar beneden stortte.

Er hing nu zoveel rook in het gangpad dat het pijn deed om adem te halen. Langzamerhand kreeg ze steeds minder lucht, het draaide voor haar ogen en alles begon zwart te worden. Ze hoorde het vuur achter zich knetteren en haar rug werd steeds warmer. Dat was voldoende voor een laatste adrenalinestoot waardoor het haar lukte om de stal uit te strompelen. Toen ze buiten was liet ze zich op de grond vallen en ademde de koude lucht in. Zo lag ze een tijdlang naar de wolken te staren die aan de zwarte hemel voorbijschoten.

‘Sofia, is alles goed met je?’

Het was Benjamin. Hij ging op zijn hurken naast haar zitten en pakte haar hand zo stevig vast dat het pijn deed.

‘Ademhalen, Sofia, ademhalen!’ riep hij.

‘Bedankt voor de herinnering,’ zei ze terwijl ze probeerde te lachen, maar het enige geluid dat klonk was het gerochel in haar longen.

‘We moeten je naar een dokter brengen.’

‘Nee, er is niets met me aan de hand.’

Haar stem klonk al minder beverig.

Nu bogen Bosse en een paar andere personeelsleden zich ook over haar heen. ‘Verdomme, Sofia, je had naar me moeten luisteren!’

‘Maar dat heb ik niet gedaan en bijna alle dieren zijn nog in leven,’ zei ze terwijl ze ging zitten.

De binnenplaats stond vol mensen. Personeel en gasten stonden door elkaar heen. Sommigen vochten tegen het vuur, anderen dreven de dieren naar een lege schuur die iets verder weg stond. Ze leken eigenaardig goed op elkaar afgestemd, iedereen was in beweging, iedereen was bezig.

Op dat moment begon het te regenen, een hevige wolkbreuk die zich verenigde met de waterval uit de brandslangen, waardoor het vuur doofde en alleen de rook en de scherpe brandlucht overbleven. Het achterste deel van de stal was afgebrand en dikke, grijze rook walmde uit het verkoolde skelet. Het was ijskoud, maar dat was niet belangrijk. Iedereen werkte door.

Toen alles klaar was en de brandslangen opgerold waren, stonden ze in de regen naar elkaar te kijken. Hun gezichten straalden van opluchting. Ze bedacht dat het een aanblik was die ze nooit zou vergeten.

Ze keek zoekend om zich heen naar Oswald, maar besefte dat hij er niet was. Overal stonden gasten in doornatte kleding, sommigen in pyjama’s of nachthemden, maar Oswald was er niet. Ze keek naar het landhuis en zag een man op het balkon die met zijn armen over elkaar geslagen naar beneden keek. Het leek alsof hij knikte.

Een toeschouwer die van buiten naar binnen keek.

De dagen na de brand zeurde ze voortdurend over Oswald tegen Benjamin. ‘Wat deed hij in vredesnaam op dat balkon?’

‘Ik weet het niet, Sofia. Hij wilde waarschijnlijk zien hoe we het ervan afbrachten.’

‘De stal stond in brand met de dieren erin.’

‘Stop met zeuren. Franz vindt het prettig om zich overal buiten te houden.’

‘Er waren ook gasten, in hun pyjama’s en nachthemden.’

‘Luister, als ik niet beter wist zou ik zeggen dat je een beetje gefixeerd bent op Franz.’

‘Gefixeerd? Dat is iedereen hier toch?’

‘Nee, ik niet. Eigenlijk is hij maar een gewone vent, en het is beter om alles wat hij doet met een korreltje zout te nemen en niet te verwachten dat hij een soort godheid is.’

Zo gingen ze een paar dagen door, tot Oswald naar een bijeenkomst kwam en Sofia voor haar inzet tijdens de brand beloonde met een bonus en twee vrije dagen. Hij zei dat het hoofd van de districtspolitie, Wilgot Östling, op de dag van de brand op het eiland was geweest en had gezien dat ze de dieren had gered.

Ze accepteerde de vrije dagen en de bonus, slikte haar ergernis in en ging naar haar ouders, die in de buurt van Lund woonden, en sprak met Wilma af.

Haar moeder was ongeruster dan ooit. Het kostte Sofia bijna een hele dag om haar te kalmeren door haar herhaaldelijk te verzekeren dat ze het naar haar zin had op het eiland. Ze repte met geen woord over de brand.

Het was een vreemd gevoel om weer thuis te zijn. Ze wisselde tussen verschillende stemmingen. Soms werd ze overvallen door zoveel weemoed dat ze in Lund wilde blijven, op andere momenten voelde ze zich heel rusteloos en wilde ze dat het bezoek achter de rug was en ze naar het eiland terug kon. Wilma gedroeg zich enigszins geforceerd, alsof er iets was waarover ze liever niet wilde praten.

‘Wat is er, Wilma?’

‘Niets.’

‘Luister, ik voel dat er iets is.’

‘Ik wil je niet ongerust maken.’

‘Voor de dag ermee.’

‘Ellis heeft me gemaild. Ik weet niet hoe die klootzak aan mijn mailadres gekomen is omdat ik het al heel vaak veranderd heb. Hij vroeg waar je was.’

‘Wat heb je gezegd? Je hebt hem toch niets verteld?’

‘Natuurlijk niet. Ik heb geschreven dat je een baan in Frankrijk hebt aangenomen.’

‘Hoe reageerde hij?’

‘Hij schreef: “Je liegt, bitch.”’

‘Was dat alles?’

‘Dat was alles.’

‘Wat een eikel is het toch.’ De tranen schoten in Sofia’s ogen, en daarna kwam het vertrouwde gevoel van onbehagen en paniek dat met Ellis verbonden was. ‘Wat moet ik doen? Hij zal me eeuwig blijven achtervolgen.’

‘Ach, jullie hebben bewakers en een muur en alles. Wat kan hij doen? Hij schrijft alleen dingen over je op internet en daar krijgt hij op een bepaald moment vanzelf genoeg van als je niet reageert.’

Op de dag dat ze naar het eiland terugging viel de eerste sneeuw. Dikke vlokken dwarrelden naar beneden en vormden een vlekkerig gordijn voor de veerboot. De dennenbomen op het hoogste punt van het eiland waren al wit en de haven zag eruit alsof die was gesponnen van katoen.

Het voelde alsof ze thuiskwam.

Er gaat iets mis.

Heel onverwacht en onverklaarbaar gaat het verschrikkelijk verkeerd, en dat is haar schuld. We hebben duidelijke spelregels maar daar houdt ze zich niet aan, en dan gebeurt het.

We hebben de avond tot in het kleinste detail voorbereid. Ze ligt op de cape in het stro en heeft haar armen boven haar hoofd gestrekt. Haar haar ligt uitgespreid als een brandend vuur en we hebben kaarsen aangestoken.

Ik kijk naar haar tot ik keihard ben en pak de riem.

Ze is er inmiddels aan gewend en is niet bang meer, wat jammer is omdat ik genoot van de blik in haar ogen.

Ik heb geleerd om in haar te stoten terwijl ik de riem tegelijkertijd aantrek. Op die manier geeft het maximaal genot.

Ik besteed er veel aandacht aan dat het deze keer helemaal goed is. De laatste keer. Ik doe de riem rond haar hals. Buig me over haar heen. Stoot en trek op hetzelfde moment. Ze hijgt en kreunt. Het is zo lekker dat ik mezelf bijna verlies, maar ineens begint ze tegen te stribbelen en schopt wild om zich heen.

Ze schreeuwt, een schelle, doordringende kreet, die niets met het spel te maken heeft.

Iemand zou haar kunnen horen. Ze moet stoppen.

Ik trek een beetje harder om ervoor te zorgen dat ze stil is.

Haar ogen rollen heel vreemd in haar oogkassen omhoog, zodat alleen het wit te zien is, en ineens ligt ze helemaal slap in het stro.

Ik maak de riem los en schud haar door elkaar, maar ze is zacht en levenloos, alsof ze van gelei is gemaakt.

Plotseling krijg ik een verschrikkelijke pijn in mijn voet en als ik me omdraai zie ik het vuur. Ze heeft blijkbaar een kaars omgetrapt, want het stro achter me brandt en grote vlammen likken aan mijn voeten.

Ik schreeuw, kom overeind, pak mijn broek en gooi hem op de vlammen in een poging het vuur te verstikken, maar het wordt alleen maar erger.

De broek brandt nu en de vlammen knetteren en verspreiden zich door het stro. Op dat moment besef ik dat ik naakt ben. Ik trek mijn onderbroek aan, het eerste wat ik te pakken krijg.

Mijn gedachten raken in een stroomversnelling. Ik moet dit regelen. Ik moet mezelf redden.

Ik leg haar handen op haar borstkas en bedek haar lichaam met de cape. Dat is het enige wat ik voor haar kan doen.

Daarna haast ik me weg. Het vuur verspreidt zich en heeft haar voeten nu bereikt.

Ik ren keihard de schuur uit.

12

Ze voelde zich schuldig en die schuldgevoelens groeiden in hetzelfde tempo als haar angst om betrapt te worden. Ze waren slordig geworden. Een vluggertje op het toilet in de bibliotheek, zijn hand op haar billen in de rij voor het eten; de begeerte zorgde ervoor dat ze risico’s namen. Bovendien kon ze zich nergens meer op concentreren. Ze begon te denken dat het personeel argwanend naar haar keek. Durfde niet in Oswalds ogen te kijken als hij naar de bijeenkomsten kwam. Uiteindelijk betrapte ze zichzelf erop dat ze wilde dat Benjamin een tijdje naar het vasteland zou gaan, zodat ze in alle rust kon werken.

‘We moeten ermee stoppen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Dat we ermee moeten stoppen. Het wordt me te veel.’

‘Nee, Sofia. Laten we dan gaan samenwonen.’

‘Absoluut niet. Of in elk geval niet op dit moment. Ik moet het bibliotheekproject eerst afronden.’

‘Maar het is toch niet vreemd om samen te wonen? Bovendien hoeven we dan niet meer in een slaapzaal te slapen.’

‘Later misschien, maar nu wil ik een pauze inlassen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Geen seks meer voordat de bibliotheek klaar is.’

‘Dat wordt moeilijk.’

‘Dat moet dan maar.’

Ze stond bij het raam en keek hem na toen hij onwillig en chagrijnig uit de bibliotheek was vertrokken. Hij wist dat ze daar stond en sleepte demonstratief met zijn voeten terwijl hij over de binnenplaats liep. Ze zuchtte en besefte dat het inderdaad moeilijk zou worden.

Vandaag was het de tweede adventsdag en het leek erop dat het een witte kerst zou worden. De sneeuw lag een paar decimeter dik op het landgoed en er werd bijna elke dag sneeuw geruimd. De hemel klaarde af en toe op maar de wolken pakten zich al snel weer samen, klaar voor een nieuwe sneeuwbui.

Sofia had besloten om Kerstmis bij haar ouders te vieren. Benjamin had geprobeerd haar over te halen om op het eiland te blijven. Hij had verteld over de vorige Kerstmis, toen het personeel vier dagen vrij had gehad en ze het samen hadden gevierd.

Ze was echter onwrikbaar geweest. Ze wilde naar huis.

Het begon te schemeren en de lampjes in de grote spar, die midden op de binnenplaats stond, gingen aan. Iemand liep rond en stak lantaarns en toortsen aan. Het was zo mooi dat ze een huivering door zich heen voelde gaan.

De luidspreker aan de muur zoemde, daarna hoorde ze Madeleines stem door het lege gebouw echoën. ‘Je moet meteen naar Franz’ kantoor komen.’

Haar stem klonk zoals altijd gestrest en serieus, maar Sofia had geleerd om Madeleine met een korreltje zout te nemen. Het was nooit zo ernstig als ze deed voorkomen.

Ze trok haar schoenen en winterjas aan en liep langzaam over de binnenplaats naar het landhuis, voornamelijk om Madeleine te ergeren als ze toevallig uit het raam keek en Sofia zag. De sneeuw knerpte onder haar schoenen, de sterren fonkelden aan de heldere hemel en het was vollemaan. Het was koud en het rook naar de open haarden in de gastenverblijven. Uit de eetzaal kwamen andere heerlijke geuren, van versgebakken brood, bisschopswijn en gegrilde ham.

Toen ze op de deur van Oswalds kantoor klopte kwam Madeleine met een gespannen gezichtsuitdrukking en een vinger op haar lippen naar buiten. Ze zag dat Oswald telefoneerde.

‘Waarom duurde het zo lang?’ siste Madeleine.

Sofia had geen tijd om antwoord te geven, want Oswald had net opgehangen en gebaarde dat ze naar binnen moest komen.

Er was geen kerstversiering in zijn kantoor, zelfs geen kleine adventskandelaar of kerstster. Alles was wit en koud. Heel saai, vond Sofia.

‘Kom binnen, Sofia, en ga zitten.’

Ze ging tegenover hem zitten. Hij keek naar haar en knikte alsof ze iets had gezegd. Ze had begrepen dat het gebaar een soort goedkeuring inhield. Sinds de brand was Sofia een van Oswalds favorieten. Dat wist ze omdat hij na de bijeenkomsten af en toe met haar praatte terwijl er ook personeel was aan wie hij helemaal geen aandacht schonk. Ze had zelfs gezien dat er personeelsleden waren die hij zijn rug toekeerde als ze probeerden contact met hem te maken.

‘Luister, ik moet een paar dagen weg en ik had je plannen voor de bibliotheek graag willen zien, maar daar is te weinig tijd voor,’ zei hij. ‘Ik kom 22 december terug en dacht dat we 23 december en misschien de 24e in de ochtend, als dat nodig is, aan je presentatie kunnen werken. Dat zou me heel goed uitkomen. Ik heb gehoord dat je van plan bent om naar huis te gaan en ik vraag me af of je dat zou kunnen uitstellen.’

De gedachten tolden door haar hoofd. Beelden van haar ouders die eenzaam aan het kerstbuffet zaten. De dagen die ze met Wilma zou doorbrengen. Werken op de dag voor kerst! Ze kreeg het onaangename gevoel dat hij haar leven onder controle wilde houden. Dat dit geen voorstel was, maar een bevel.

Voordat ze iets kon zeggen ging hij verder. ‘In het voorjaar krijgen we een heel speciale gast, een journalist die Magnus Strid heet. Hij gaat hopelijk een heleboel goede dingen over ons schrijven, dus wil ik graag dat de bibliotheek dan klaar is, zodat hij daar gebruik van kan maken.’

‘Maar… in het voorjaar! Dan hebben we toch tijd genoeg?’ ontglipte haar.

‘Ik ben een perfectionist, Sofia. Ik wil voldoende tijd hebben.’

Er verscheen een kleine rimpel op zijn voorhoofd. Hij was geïrriteerd.

Daar gingen haar plannen voor Kerstmis. Ze haastte zich om antwoord te geven, zodat hij zou beseffen dat ze het aankon als hij haar een beetje onder druk zette. ‘Dat is dan afgesproken. De drieëntwintigste.’

‘Fijn, Sofia. Ik kijk uit naar je presentatie.’

Ze werkte min of meer dag en nacht tot de ochtend van de drieëntwintigste december. Hij had gezegd dat hij een perfectionist was en ze zou hem versteld laten staan. Alles moest beter zijn dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. Ze had een powerpointpresentatie gemaakt met foto’s en overzichten, het financiële deel, zoals de prijs van elk boek in duidelijke cijfers, een rondleiding op de computer met betrekking tot het catalogiseren en zelfs monsters van de stoffen die ze voor de meubels wilde kopen. Ze werkte de laatste nacht door, probeerde alles uit en oefende haar presentatie keer op keer.

’s Ochtends opende ze na drie koppen koffie de deur voor hem terwijl de adrenaline door haar aderen stroomde.

Hij had het halve personeel meegenomen. Madeleine natuurlijk, maar ook Bosse, Sten en Benny, verschillende personeelsleden van de diverse afdelingen en Benjamin, die een beetje verlegen keek toen hij binnenkwam. Ze vroeg zich af waarom ze allemaal hier waren terwijl haar zenuwachtigheid voortdurend toenam. Er waren geen stoelen voor hen, maar Oswald ging op de bezoekersstoel zitten. De anderen gingen achter hem staan en staarden naar haar. Het was zo stil dat de wind achter het raam te horen was.

Ze schraapte haar keel en was bang dat ze zou gaan stotteren of geen woord zou kunnen uitbrengen, maar toen ze begon te praten gehoorzaamde haar stem.

Oswald bleef onbeweeglijk zitten tijdens de presentatie. Geen vraag. Geen opmerking. Soms wendde hij zijn blik af en keek uit het raam in het niets. Hoe meer ze praatte en uitlegde, des te ongeïnteresseerder leek hij te worden. Het was nog steeds volkomen stil in de bibliotheek.

Toen ze klaar was haalden ze allemaal diep adem, maar ze leken niet uit te ademen. Ze wachtten op het uiteindelijke oordeel. Sofia dacht dat het niet goed zou zijn, want toen ze probeerde Oswalds blik te vangen keek hij weg. Ze wist niet wat er verder van haar werd verwacht en vertelde dat ze een lijst met alle boeken had, maar op dat moment hief Oswald zijn hand om haar de mond te snoeren. ‘Ik bekijk de boekenlijst morgen, Sofia.’

Ze keek hem verbaasd aan.

‘Ik wist meteen al dat ik je plan zou goedkeuren. Het is een bijzonder professionele presentatie. Heel zorgvuldig. Goed gedaan, Sofia. Ik neem de boekenlijst mee en lees die morgen door.’ Hij richtte zich tot Madeleine. ‘Zorg ervoor dat ze krijgt wat ze nodig heeft. Geld, transport, alles.’

Sofia keek om zich heen. Benjamin zag er opgelucht uit, maar de anderen… Misschien was het verbeelding, maar het leek alsof ze een beetje teleurgesteld waren.

Nadat iedereen was vertrokken kwam Benjamin terug. ‘Dat heb je fantastisch gedaan,’ zei hij. ‘Jij weet hoe je Franz moet inpakken.’

‘Natuurlijk niet. Ik heb gewoon hard gewerkt, dat is alles.’

Hij kwam binnen zonder zijn schoenen uit te trekken. Ze kon hem nog net tegenhouden voordat hij over de pas geboende vloer liep.

‘Er wordt een biologisch kerstbuffet in de eetzaal geserveerd,’ zei hij. ‘Ik ben hier om je op te halen.’

‘Ik ga mee.’

Hij hielp haar in haar jas, streek haar haar weg en blies in haar nek. ‘Voorlopig ben je de heldin,’ zei hij. ‘Maar sommigen zijn jaloers, denk daaraan.’

‘Wie bedoel je?’

‘Ach, het is niet belangrijk.’

‘Vertel!’

‘De vrouwen.’

Toen ze op de binnenplaats kwamen zag ze licht achter de ramen van de zolderverdieping. Het was midden op de dag en toch brandde er licht. ‘Kijk!’ zei ze tegen Benjamin. ‘Er is iemand op zolder.’

Hij keek met half dichtgeknepen ogen omhoog en schudde zijn hoofd. ‘Dat is gewoon de zon die in de ramen reflecteert.’

‘Waarom is dat dan niet zo bij de ramen van de andere verdiepingen?’

‘Ga nu maar mee,’ zei hij. ‘We gaan Kerstmis vieren.’

Toen ze Oswalds goedkeuring voor wat betreft de boeken eindelijk had gekregen waren Kerstmis en oudejaarsavond al voorbij. Januari begon met een sneeuwstorm die het eiland teisterde en het landgoed onder een dikke laag sneeuw begroef. Sofia zat in de bibliotheek en rilde van de kou. De radiator was niet in staat om het gebouw te verwarmen als de temperatuur dag in dag uit twintig graden onder nul was. Ze had zich dik aangekleed en had een grote deken om zich heen gewikkeld. Achter het raam hingen lange ijspegels aan het dak, die in de late middagzon glinsterden als barnsteen.

Toen er zachtjes maar ongeduldig op de deur werd geklopt, wist ze meteen dat het Madeleine was. Sofia opende de deur en haar hart maakte een sprongetje toen ze zag dat Madeleine de lijst met boeken in haar hand had.

‘Op 7 april,’ zei ze gedecideerd.

‘Wat op 7 april?’

‘Dan moet de bibliotheek helemaal klaar zijn, zodat Franz voldoende tijd heeft om alles te controleren voordat Magnus Strid komt.’

Ze draaide zich om en begon door de sneeuw naar het landhuis terug te baggeren.

Sofia ging zitten en bladerde nieuwsgierig door de lange lijst. Op de eerste pagina had Oswald goedgekeurd, met een aantal veranderingen geschreven. Hij had de titels van twee boeken doorgestreept, maar had blijkbaar geen commentaar op de rest van de lijst.

Ineens zag ze zijn notitie op de allerlaatste pagina van de lijst. Alle boeken met een religieuze of filosofische inhoud moeten een briefje bevatten waarop duidelijk staat dat ze alleen bedoeld zijn als referentiemateriaal omdat we in ViaTerra onze eigen, duidelijk afgebakende weg volgen.

Het was de eerste keer dat ze vond dat het als een sekte klonk. Ze had zich een sekte altijd voorgesteld als een groep idioten die op sandalen liepen, over God wauwelden en Bijbelcitaten aanhaalden. Bleke, mislukte individuen. Dat was hier echter niet zo.

Ze legde de lijst weg en bedacht dat hij zijn belachelijke briefje in de boeken zou krijgen. Dat het niet belangrijk was omdat ze zo blij was. Na vijf maanden zwoegen kon ze de bibliotheek eindelijk inrichten.

Maar vandaag doe ik niets, dacht ze. Ik ga de hele dag ontspannen. Dat heb ik wel verdiend. Ze zette het koffiezetapparaat aan, trok haar uniformschoenen uit, ging met haar benen onder zich gevouwen op de stoel zitten, opende de browser en besloot haar naam te googelen. Het was een goede dag, nieuwe blogs en andere verschrikkingen zou ze beslist kunnen verdragen.

Ze vond geen blogs over zichzelf, hoewel ze woorden, spelling en zelfs haar naam varieerde. Toch was er niets. Geen enkele blog of bijdrage over haar. Geen spoor van Ellis.

Ze leunde naar achteren op de stoel en deed haar ogen dicht. Het leek erop dat de hel eindelijk voorbij was.

Als ik naar buiten loop zie ik hem.

Hij is op weg naar de schuur. Waarom weet ik niet. Misschien om ons te bespieden. Ik weet dat ik naar huis moet rennen voordat iemand me ziet. Hij is echter hier en mijn hersenen maken kortsluiting.

Mijn eerste gedachte is om hem bewusteloos te slaan en bij Lily in de schuur op te sluiten. Ik aarzel echter omdat hij zo geschrokken naar me kijkt en besef dat ik alleen een onderbroek draag.

‘Fredrik, wat doe je…?’

Ik neem een aanloop en ren zo snel als mijn benen me kunnen dragen over het terrein. Hij volgt me. Ik hoor zijn dreunende voetstappen achter me, zijn gehijg, takken die breken en zijn onnozele stem die mijn naam herhaalt.

Ik ben echter sneller en storm over de binnenplaats, het bos in, over de paden. Ik weet waar ik naartoe ga, maar ik weet niet waarom. De rots trekt aan me, ik voel een enorme kracht en kan er geen weerstand aan bieden.

Het gehijg achter me sterft weg.

Als ik het heideveld heb bereikt, hoor ik hem niet langer.

De vollemaan, de zwarte zee en de rotsen liggen voor me en hij is ergens achter me.

Ik ren de rots op. Aarzel heel even. Draai me om en zie hem het heideveld op rennen.

‘Fredrik!’ schreeuwt hij zo hard dat hij een uil bang maakt, die klapwiekt en opvliegt.

Dan zie ik de vlammen die ver achter me naar de donkere hemel schieten. De schuur staat in brand.

Ik neem een aanloop en duik. Mijn lichaam snijdt als een mes door het wateroppervlak.

En dan ben ik weg.

13

Het voorjaar valt vroeg in. De sneeuw regent eind maart binnen een week weg. Een krachtig hogedrukgebied bereikt het eiland en binnen een paar dagen is de gemiddelde temperatuur van onder het vriespunt tot dertien graden gestegen. Alles komt tegelijkertijd tot leven: vogels, insecten en planten.

Sofia was bijna klaar met de bibliotheek. Benjamin had zichzelf overtroffen en had alle boeken tijdens ontelbare overtochten met de veerboot naar het eiland vervoerd, en nu stonden ze heerlijk ruikend in de kasten. Het was halfzes ’s ochtends en ze was voor een laatste controle in de bibliotheek. Alles moest perfect zijn voordat Oswald hiernaartoe kwam.

De vloer achter haar kraakte en toen ze zich omdraaide stond hij in de deuropening. Hij droeg een leren jack en een blauwe spijkerbroek, had enigszins rode ogen en een baard van een dag.

‘Ik ben hiernaartoe gekomen om een beetje positieve energie te vinden,’ zei hij, waarna hij gaapte. ‘Gelukkig is er íémand die niet ligt te slapen als ik werk.’

Hij keek om zich heen, liep naar de kasten en haalde er een paar boeken uit, probeerde de banken en testte het computersysteem. Toen ze liet zien dat je boeken kon downloaden en bestellen knikte hij tevreden. Hij was razend enthousiast toen hij zag dat ze een foto van het landgoed met hem op de voorgrond bij wijze van schermbeveiliging voor de computer had gebruikt. Helemaal bovenin had ze zijn motto geplaatst: wij bewandelen de wegen der aarde!

Hij keek een hele tijd naar de foto, floot waarderend en sloeg met zijn hand op het bureau. ‘Verdomd mooi!’ was het uiteindelijke oordeel. Hij liep nog een rondje, ging daarna plotseling achter haar staan, legde zijn handen op haar schouders en begon haar schouderbladen met zijn duimen te masseren. Hij liet zijn handen naar boven glijden en vond een gevoelig punt waar hij langzaam overheen wreef.

‘Je hebt jezelf overtroffen,’ zei hij. ‘Je bent een kleine parel die ik tijdens een lezing opgepikt heb. Kijk deze plek toch eens! Je hebt klasse, Sofia.’

Haar adem stokte in haar keel. Ze bleef doodstil staan en durfde niet eens adem te halen, want dan zou het vuur dat binnen in haar brandde zich naar zijn vingers verplaatsen en zou hij merken hoe opgewonden ze was.

Hij boog zich naar voren en hield zijn hoofd zo dicht bij het hare dat zijn baardstoppels over haar wang schuurden. ‘Neem vandaag vrij, je hebt het verdiend,’ fluisterde hij in haar oor.

Hij gleed met zijn hand over haar ruggengraat en liet hem even op haar taille liggen. Sofia voelde het nauwelijks toen zijn hand verder gleed, haar huid stond in brand door zijn aanraking. Ze luisterde naar zijn voetstappen toen hij de bibliotheek verliet.

Ze bleef doodstil staan, niet in staat zich te bewegen.

Waarom raakt hij me op die manier aan? vroeg ze zich af. Wil hij me prikkelen, of is dit heel normaal voor hem? Een vriendelijke massage van een vermoeide rug? Ben ik overgevoelig? Hij is waarschijnlijk alleen blij dat het project zo geslaagd is. Dankbaar dat er iemand is die zijn werk doet.

Ineens herinnerde ze zich dat ze de rest van de dag vrij had gekregen.

De anderen sliepen nog toen ze de slaapzaal in sloop, haar rugzak tevoorschijn haalde en hem volstopte met alles wat ze die dag nodig had. Ondanks het verbod besloot ze om naar de personeelsafdeling te gaan om haar mobiel op te halen. Er was niemand, de rolgordijnen waren dicht. Ze opende haar kastje met persoonlijke bezittingen en stopte haar mobiel en de lader in haar zak.

De zon kwam op toen ze de binnenplaats op liep. Er stond geen wind en er was geen wolkje aan de hemel. Het zou een mooie dag worden.

Ze liep terug naar de bibliotheek, zette een kop koffie en deed haar mobiel aan de oplader. Het koffiezetapparaat was een kerstcadeau van Benjamin geweest, zodat ze niet voortdurend naar het winkeltje hoefde waar de personeelsleden onder meer zeep en shampoo kochten.

Ze ging op de comfortabelste stoel zitten en dronk koffie uit de grootste beker terwijl haar mobiel oplaadde. Ze dacht aan Ellis. Waarom wist ze niet, maar de herinnering aan hem dook plotseling op. Ze vroeg zich af of hij misschien iemand anders had ontmoet, de een of andere arme vrouw die niet wist wat haar te wachten stond.

Ze pakte haar mobiel en stuurde een sms naar Wilma: vrije dag vandaag, hoe is het met jou?

Ze besloot om Elvira’s fiets te lenen, dat zou ze vast niet erg vinden, fietste snel naar de boothuizen aan de westkant van het eiland, nam een paar foto’s van de steiger en stuurde ze naar Wilma met een nieuw berichtje: slaapkop, ben je wakker?

Het antwoord kwam meteen. mooie foto’s! w.

Het was helemaal niets voor Wilma om zo’n kort antwoord te sturen, er was iets mis.

wat is er?

Geen antwoord. Ze wachtte even, trok haar schoenen en sokken uit en doopte haar tenen in het ijskoude water. Uiteindelijk belde ze haar.

‘Ik wist dat je zou bellen!’

‘Wat is er aan de hand?’

‘Wind je niet op, maar je kwelgeest is weer bezig.’

‘Hoezo? Wat bedoel je?’

‘Ik kwam Ellis in de stad tegen. Hij gedroeg zich heel vervelend, zei dat hij weet dat je bij die verdomde sekte zit en dat hij je daar weg gaat halen. Hij dreigde er onder meer mee het gebouw in brand te steken.’

‘Jezus. Wat denk je dat hij kan doen?’

‘Niets. Ik wilde je alleen niet ongerust maken.’

Ze praatten een tijdje tot Sofia ontspande.

Ze was echter nog steeds afwezig na het telefoongesprek. De dag was ineens niet meer zo mooi en ze verlangde naar huis. Naar haar ouders en haar vrienden en vriendinnen en Lund, naar haar leven zoals het voor Ellis was geweest.

Ze belde haar moeder en praatte een hele tijd met haar. Daarna at ze een broodje in het dorp, slenterde een tijdje rond en verbaasde zich erover dat het plaatsje zo verlaten was tijdens het laagseizoen. Ze besloot om naar het uitkijkpunt te fietsen, de zon op haar gezicht te laten schijnen en het boek te lezen dat ze uit de bibliotheek had meegenomen. Toen ze echter bij het heideveld was besloot ze naar het vakantiehuisje te gaan. Ze wilde kijken hoe het de storm en de winter had doorstaan.

Het voelde anders toen ze het hek opende en de tuin in liep. In eerste instantie zag alles eruit zoals anders. De oude kruiwagen zat vol bladeren en de plantenpotten stonden op het gras. Ineens zag ze vanuit haar ooghoeken een beweging. De schommelbank ging heen en weer en er zat een vrouw op.

‘Hallo, Sofia,’ zei ze met een heldere, duidelijke stem.

De vrouw had lang, donker haar dat in een middenscheiding was gekamd. Ze leek in de vijftig, had diepe rimpels rond haar ogen en mond, en haar huid was gebruind en dik als leer. Ze droeg een lange zwarte rok en een zwarte blouse met wijde mouwen.

‘Sorry, ik wilde hier niet zomaar binnenvallen…’

‘Dat wilde je wel,’ antwoordde de vrouw gedecideerd. ‘Je bent hier eerder geweest.’

Ze ging staan en Sofia zag dat ze lang en fors, maar niet dik was. Haar ogen waren groot en amandelvormig. Ze liep naar Sofia toe en gaf haar een hand. ‘Karin Johansson. Dit is mijn vakantiewoning.’

‘Hoe weet je wie ik ben?’

‘Ik heb jou en je vriend afgelopen herfst gezien. Jullie liepen het huisje uit. Ik was hier voor een kort bezoek om alles in orde te maken voor de winter en was blijkbaar vergeten de voordeur op slot te doen. Ik zag jullie naar buiten komen. Eerst dacht ik dat jullie inbrekers waren, maar jullie hebben niets meegenomen. Ik heb in de winkels naar jullie gevraagd en daar kenden ze jullie. “Sofia en Benjamin van de sekte op het landgoed,” zeiden ze. En hier ben je dan.’

Sofia voelde haar wangen gloeien. Ze hoopte vurig dat Karin niet door het raam naar binnen had gekeken.

‘Ik ben niet boos. Het geeft een goed gevoel dat er iemand is die af en toe naar mijn vakantiewoning omkijkt. Wil je een kop koffie?’

‘Graag.’

Het huisje voelde anders nu er iemand was. Het rook naar eten en vers gezette koffie. Sofia ging bij de kleine keukentafel zitten terwijl Karin bekers tevoorschijn haalde.

‘Ik heb me altijd verbaasd over de ligging van het huisje,’ zei Sofia. ‘Er loopt geen weg of pad naartoe.’

‘Het is een oud huisje dat al honderdvijftig jaar in het bezit van mijn familie is. In het begin woonden hier vissers. Vroeger liep er een grindpad naar het dorp. Toen de graaf het landhuis liet bouwen gingen mijn familieleden daar als bedienden werken. Er werden arbeiderswoningen op het terrein gebouwd en ze verhuisden daarnaartoe. Het huisje is echter altijd in de familie gebleven. Toen de grindpaden niet meer regelmatig gebruikt werden raakten ze overwoekerd met gras.’

Ze schonk koffie in, zette een schaal koekjes op tafel en ging tegenover Sofia zitten. Haar ogen waren zo donkerblauw dat ze zwart leken, rond haar mond zaten lachrimpeltjes en haar neus was lang en een beetje krom.

‘Kom je hier alleen ’s zomers?’ vroeg Sofia.

‘Tegenwoordig wel, maar vroeger werkte ik het hele jaar op het landgoed. Toen het landhuis leeg kwam te staan vertrok ik naar de stad, maar daarna kocht een arts het gebouw en kreeg ik daar weer een baan. Ik was destijds een alleenstaande moeder en wilde dat mijn zoon een tijdje op het eiland zou wonen.’

‘Vertel eens wat meer over vroeger,’ spoorde Sofia haar aan.

Karin zweeg en leek te aarzelen. Daarna stond ze op, liep naar het bureau, opende een lade en haalde er een dikke stapel papieren uit. ‘Schuif je koffiekopje eens aan de kant,’ zei ze, waarna ze de stapel papieren voor Sofia op de tafel legde.

‘Ik ben een tijdlang geobsedeerd geweest door de geschiedenis van het landgoed. Vraag me niet waarom. Toen ik klein was vond ik het spannend om naar alle verhalen te luisteren en later wilde ik er meer over weten.’

Ze haalde een groot vel papier uit de stapel en vouwde dat open. Er stonden twee stambomen op met diverse vertakkingen en namen, die bijna het hele vel papier bedekten.

‘Ik ben hier tijdens de zomers mee bezig geweest. Ik heb een stamboom van de familie van de graaf en een van mijn eigen familie gemaakt. Je kunt zien wie met wie getrouwd was en wie op het landgoed werkte. Hoe meer onderzoek ik deed, hoe meer ik besefte hoezeer onze families met elkaar vergroeid waren.’

Karins stem had een enthousiaste klank gekregen waardoor Sofia werd aangestoken. ‘Dit is fantastisch! Waarom bewaar je dit allemaal hier? Ik denk dat er veel dorpsbewoners belangstelling voor zouden hebben, en de zomergasten ook.’

Karin schudde haar hoofd. ‘Je hebt geen idee hoeveel ellende dit geslacht meegemaakt heeft. Het leek alsof er nooit een eind aan zou komen. Uiteindelijk had ik er genoeg van. Het werd me allemaal te veel en ik heb alles opgeborgen. En dan kom jij hiernaartoe en stelt me allerlei vragen!’

Sofia keek een hele tijd naar de twee stambomen op het grote vel papier. De één begon met de eerste graaf, die Artur von Bärensten had geheten, de ander was van Karins familie. Op sommige plekken waren de twee stambomen met elkaar verbonden door middel van dunne lijnen. Sofia gleed met haar vinger naar de laatste Von Bärensteners.

henrik en emilie von bärensten, las ze. Daarna stopte de stamboom.

‘Wat is er met hen gebeurd?’ vroeg ze.

‘Ze zijn naar Frankrijk verhuisd, waarna het landhuis jarenlang leeggestaan heeft, tot het door die arts is gekocht.’

‘Heb je ze ontmoet voordat ze verhuisden?’

‘Ja, ik heb een tijdje voor ze gewerkt.’

‘Waarom zijn ze verhuisd?’

Karin haalde haar schouders op. ‘Ze kregen waarschijnlijk genoeg van het grote huis. Hadden er geen zin meer in. De familie was oorspronkelijk uit Frankrijk afkomstig. Je weet wel, net als het geslacht Bernadotte.’

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik zoveel vragen stel,’ zei Sofia. ‘Ik vind het heel spannend.’

‘Nee, nee. Daarom laat ik het je ook zien. Maar je moet begrijpen dat ik zowel goede als slechte herinneringen aan dit eiland heb, en over sommige dingen wil ik liever niet praten.’

Sofia besloot om een sprong naar het recente verleden te maken. ‘Was je op het eiland toen die jongen van de rots sprong en stierf?’

Karins ogen werden donker. De irissen leken in de pupillen te verdwijnen. Ze leunde zo ver naar achteren dat de keukenstoel kraakte, haalde diep adem en deed haar ogen even dicht. ‘Dat was mijn zoon,’ zei ze uiteindelijk.

‘Lieve hemel! Het spijt me.’

‘Het hindert niet. Je kon het niet weten. Ik praat graag met je over het landgoed, onder één voorwaarde.’

‘En die is?’

‘Ik wil meer horen over wat daar tegenwoordig gebeurt.’

Het was donker toen Sofia uit het huisje vertrok. Het mistte en ze moest het lampje van haar mobiel gebruiken om Elvira’s fiets op het heideveld te vinden. Het was koud, maar de lucht was vochtig en zacht. Ze had Karin niet meer vragen over haar zoon willen stellen en had in plaats daarvan naar de familie en naar het eiland gevraagd, waarna Karin haar had uitgehoord over ViaTerra.

‘Hoe is die Oswald eigenlijk?’ had ze gevraagd. ‘Ik heb gehoord dat hij heel fanatiek is en behoorlijk onvriendelijk tegen het personeel kan zijn.’

‘Nee, dat vind ik niet. Hij pakt ons met harde hand aan, maar dat is waarschijnlijk ook nodig.’

‘Er wordt over hem geroddeld. Bijna niemand op het eiland heeft hem gezien. Hij komt nooit in het dorp en als hij de veerboot neemt blijft hij in zijn auto zitten. Het is bijna alsof hij een geestverschijning is.’

‘Nee, hij bestaat echt. Hij heeft alleen personeel dat inkopen voor hem doet en alles regelt.’

Terwijl Sofia naar het landgoed terugfietste kreeg ze een idee. Ze zou een boek over het landgoed en de geschiedenis van het geslacht kunnen schrijven. Een echte thriller.

Toen ze terug was in ViaTerra was het al elf uur en het was aardedonker in de slaapzaal. Ze liep op de tast naar haar bed en wilde net haar spijkerbroek uittrekken toen ze haar mobiel in haar zak voelde. Jezus, ze moest hem onmiddellijk in haar vakje terugleggen. Ze sloop de slaapzaal uit en liep naar het personeelskantoor. Er was niemand dus deed ze de plafondlamp aan en wilde de deur van haar vakje net openen toen ze zag dat iemand een lade in een documentenkast open had laten staan. Nieuwsgierig bekeek ze de inhoud. De mappen met de namen van het personeel hingen in alfabetische volgorde. Ze vond die van haarzelf, opende hem en zag de vragenlijst die ze na de eerste lezing van Oswald had ingevuld en de aantekeningen van haar eerste sollicitatiegesprek met Olof Hurtig.

Daar is niets mis mee, dacht ze en ze bladerde verder, maar de volgende pagina’s zorgden ervoor dat de adem in haar keel stokte. Iemand had Ellis’ blogs geprint, de eerste met de vervalste naaktfoto’s en die met de foto van Oswald waarop duivelshoorns waren getekend.

Achterin vond ze een briefje dat in Bosses onregelmatige handschrift was geschreven: Sofia Bauman, potentieel veiligheidsrisico. Er moet een volledig onderzoek uitgevoerd worden.

Haar eerste impuls was om meteen naar Bosses kamer te gaan en hem wakker te maken. Ze was zo boos terwijl ze de trappen naar de slaapzaal op liep dat haar maag in brand leek te staan. Sofia repeteerde de dialoog die ze met Bosse zou voeren in haar hoofd. Ze zou hem met lange zinnen en tirades op zijn plaats zetten. Hoewel ze probeerde de stem het zwijgen op te leggen en verstandig na te denken, kwam die telkens weer terug.

Achter de woedende gedachten begon een waarschuwingsbelletje te rinkelen.

Kalmeer, gebruik je verstand.

Ze liet zich op de trap zakken, haalde diep adem en bleef net zolang zitten tot de woede was weggeëbd. Voor één keer zou ze geen overhaaste dingen doen. Ze had tenslotte rondgesnuffeld en had haar mobiel zonder toestemming gebruikt. En het was natuurlijk ten dele waar dat Ellis een dreiging zou kunnen vormen.

Sofia liep de slaapzaal in en ging in het donker op haar bed zitten, nog steeds verontwaardigd maar vastbesloten om er een nachtje over te slapen.

Ze sliep echter niet veel. Die nacht begon een inferno dat een paar dagen zou duren en daarna was de map uit haar gedachten verdwenen. Veel grotere, donkerdere wolken zouden aan de horizon verschijnen.

Ik zink.

Het water is donker en koud en als ik mijn ogen opendoe zie ik het wateroppervlak donkergroen boven mijn hoofd glanzen.

Heel even staat alles stil. Ik weet niet wat ik moet doen.

Verdrinken?

Naar de oppervlakte zwemmen?

Hem helpen om de brand te blussen? Maar ik weet wat er in de schuur ligt. Hoe het zal overkomen.

Dan komt er een wonderlijke gedachte in me op. Een herinnering aan een film. Gevangenen die van een gevangenis op het eiland Alcatraz zijn gevlucht. Lichamen die nooit zijn teruggevonden.

Ik weet meteen wat ik moet doen.

Ik zwem zo ver als ik kan onder water en glijd daarna langzaam naar het wateroppervlak. Ik buig mijn hoofd zo ver mogelijk naar achteren, zodat alleen mijn mond boven water komt, haal gretig adem en vul mijn longen.

Ik hoop dat hij me niet ziet, dat hij teruggerend is toen hij de brand zag.

Daarna zwem ik onder water verder, zo snel als ik kan, zo ver als mijn longen het redden.

Ik duik drie, vier, vijf keer onder water en kom weer boven.

Eén keer draai ik onder water op mijn rug. Ik zie de sterren boven me, met het wateroppervlak als een oneindige glazen koepel. Het universum en ik zijn verbonden.

De kalmte begint in mijn lichaam terug te keren, dat sterk en soepel voelt terwijl ik zwem.

Ik zie een rotswand, kronkel erlangs tot ik boven water ben en klim op het droge.

Ik heb ver gezwommen, honderden meters, en kijk voor het eerst naar het Duivelsblok. Er staat niemand.

De hemel boven het landgoed is rood door de brand die er woedt.

14

De stemmen in haar droom vermengden zich met een andere, krachtigere stem die haar uit haar slaap haalde. Een van de gordijnen was een stukje omhooggetrokken en ze zag een silhouet voor het raam staan. Het was Elvira. Ze hoorde de stem weer en daarna rennende voetstappen op de trap en het geluid van een motorfiets die werd gestart.

‘Wat gebeurt er, Elvira?’

‘Er staat iemand achter de muur te schreeuwen.’

‘Wat?’

Ze kwam uit bed en liep naar het raam. De verlichting op de binnenplaats brandde en ze zag Benny, of misschien was het Sten, op zijn motor naar het bewakershok rijden. Ze opende het raam en stak haar hoofd naar buiten om te zien wat er aan de hand was. Ineens hoorde ze de vertrouwde stem, degene die voor een ander raam had staan schreeuwen. ‘Sofia! Ik weet dat je er bent. Kom verdomme naar buiten, Sofia!’

Het was Ellis. Hij was het echt en hij stond achter de muur van het landgoed. Het leek een surrealistische droom en heel even dacht ze dat ze inderdaad droomde. Hij kon daar niet zijn en toch hoorde ze zijn stem, die dik was van jaloezie en onduidelijk als van een boze dronkaard.

Madeleine was ook wakker geworden en ging rechtop in bed zitten. ‘Wat gebeurt er?’

‘Iets heel ergs,’ zei Sofia. ‘Ik moet naar beneden.’

Ze trok haar spijkerbroek, schoenen en jack aan en stormde naar buiten. Op de binnenplaats stond Bosse, die duidelijk slaapdronken was. Het schreeuwen was gestopt, maar nu klonken er boze stemmen buiten de poort. Dat was waarschijnlijk de bewaker, die met Ellis praatte.

Bosse staarde chagrijnig naar haar. In het landhuis brandde licht achter meerdere ramen en ze zag nieuwsgierige gezichten. Ze wilde verdwijnen, zichzelf uitwissen. Ze trok zich terug in de deuropening waar niemand haar kon zien.

‘Hier blijven!’ zei Bosse vastbesloten. ‘Ik moet eerst uitzoeken wat er aan de hand is.’

Sofia bleef staan terwijl Bosse naar het bewakershok liep. Ze hoorde de stemmen heel duidelijk. De nacht was helder en windstil en Ellis schreeuwde hard. Benny, die nachtdienst had, verhief zijn stem ook.

‘Ik weet dat ze hier is en ik ga niet weg voordat ik haar gesproken heb! Jullie hebben haar verdomme gegijzeld en gehersenspoeld.’

‘Er is hier niemand met die naam. En maak nu dat je wegkomt, we hebben de politie al gebeld.’

‘Ik wil die Oswald verdomme spreken. Jullie kunnen me er niet van weerhouden om naar binnen te gaan.’

‘Natuurlijk kunnen we dat wel. Ze is hier niet. En donder nu op.’

Bosse liep naar Sofia terug. ‘Ga naar binnen. Snap je het dan niet?’ fluisterde hij boos. ‘Hij mag je hier niet zien.’

Het leek belachelijk, Ellis stond tenslotte achter de muur, maar Sofia glipte toch het hoofdgebouw in. Eigenlijk wilde ze naar de poort gaan en tegen hem schreeuwen dat hij haar met rust moest laten. In de verte hoorde ze sirenes en even later zag ze blauwe zwaailichten achter de muur. De politie was blijkbaar gearriveerd.

Bosse kwam naar haar toe rennen. ‘Dus dat is je vriend,’ zei hij terwijl hij zijn hoofd schudde.

‘Mijn ex,’ mompelde Sofia. ‘Ik snap niet waarom hij hiernaartoe gekomen is. Het is absoluut ongelofelijk.’

‘Ja, dat kun je wel zeggen. Kom, we gaan naar binnen.’

‘Waar is hij gebleven?’ vroeg Sofia terwijl ze de trappen op liepen.

‘De politie heeft hem meegenomen en zet hem op de ochtendveerboot, maar hij komt beslist terug als we niets doen.’

Toen ze eenmaal in Bosses kantoor zaten, vertelde ze alles. Hoe het laatste semester van de universiteit in Lund in een nachtmerrie was geëindigd toen ze haar relatie met Ellis had beëindigd, en hoe hij haar daarna online had vernederd. Ze vertelde niet dat ze de laatste blog had gezien en zei in plaats daarvan dat ze daarover van Wilma had gehoord. Toen ze klaar was met vertellen had Bosse een bijzonder ernstige uitdrukking op zijn gezicht. ‘Je zult dit moeten oplossen,’ zei hij.

‘Hoe moet ze dat doen, Bosse?’ hoorde ze een stem achter zich.

Het was Oswald. Hij leunde tegen de muur terwijl hij hen observeerde. Ze wist niet hoe lang hij daar had gestaan of wat hij had gehoord, maar hij kookte van woede.

‘Leg uit, Bosse. Hoe moet ze dat doen?’

Bosse zag er bang uit. Hij schraapte zijn keel, maar Oswald ging verder voordat hij antwoord kon geven. ‘Ik dacht dat het verdomme jouw taak was om voor het personeel te zorgen. Hoe komt het dat niemand me dit verteld heeft? Magnus Strid arriveert over drie dagen, dus moet ik er voor die tijd zelf iets aan doen.’

‘Nee, dat hoeft niet,’ antwoordde Bosse.

‘Ja, dat moet wel. Ik ga dit zelf regelen, zoals ik alles hier zelf moet doen. Of wil je dat die idioot achter de muur gaat staan schreeuwen als Strid hier is?’

‘Nee, ik zal…’ begon Bosse.

Oswald liep naar hem toe, pakte de kraag van zijn overhemd beet en trok hem omhoog tot hun gezichten vlak bij elkaar waren. Hij had een onaangename glans in zijn ogen en Bosse was lijkbleek.

‘Jullie zijn een stel incompetente idioten, jij en je motorduivels,’ siste Oswald met een stem die Sofia nog nooit van hem had gehoord. Hij liet de kraag los en Bosse viel op zijn stoel terug. Oswald draaide zich naar Sofia om. ‘Je mag naar bed gaan, Sofia,’ zei hij met een stem die weer normaal klonk. ‘Dit is jouw schuld niet. Je had alles moeten vertellen toen je hiernaartoe kwam, maar je wist waarschijnlijk niet dat die idioot het nog steeds op je gemunt heeft. Je bent tenslotte niet online geweest.’

Hij heeft de blogs natuurlijk gelezen.

Heeft foto’s gezien.

Wat een afschuwelijke rotsituatie.

‘Ga naar bed,’ zei hij opnieuw. ‘Ik regel dit.’

Sofia durfde hem niet tegen te spreken. Er viel niets meer te zeggen.

Ze stond op en liep het kantoor uit terwijl ze achter zich hoorde dat Oswald opnieuw tekeerging tegen Bosse.

Madeleine was nog wakker toen ze de slaapzaal binnenkwam, terwijl Elvira zachtjes lag te snurken. ‘Wat is er gebeurd, Sofia?’

‘Dat is een lang verhaal. Ik vertel het je morgen.’

‘Alsjeblieft, vertel het nu. Is Franz boos?’

‘Ik ben degene die iets stoms gedaan heeft. Het heeft niets met jou te maken.’

Sofia was ervan overtuigd dat ze niet zou kunnen slapen na wat er was gebeurd, maar ze was volkomen uitgeput, zakte weg in een diepe slaap zodra haar hoofd het kussen raakte en werd pas wakker toen Madeleine haar voorzichtig schudde en zei dat het tijd was om op te staan.

Ze arriveerde als een van de laatsten bij de ochtendbijeenkomst. De meeste personeelsleden stonden al rusteloos in de rijen te wachten.

‘We wachten op Franz,’ fluisterde Elvira, die al aanwezig was. ‘Hij leidt de bijeenkomst vandaag.’

Oswald kwam bijna nooit naar de ochtendbijeenkomsten, dus kon het maar één ding betekenen: hij was boos op hen en dan moest het om Ellis gaan. De knoop die ze al in haar maag had werd nog groter. Ze voelde zich misselijk, lusteloos en verschrikkelijk ongelukkig.

Toen Oswald de binnenplaats op liep zag hij er opgewekt uit. Hij had een blik in zijn ogen alsof hij alle troeven in handen had, had een dikke map onder zijn arm en bleef een tijdlang zwijgend naar hen kijken. Het was doodstil. Iedereen keek voor zich. Als soldaten die in de houding stonden. ‘Oké, ik ben hier om vragen te stellen over het project dat jullie gisteren gekregen hebben. Hoe gaat het met de voorbereidingen voor het bezoek van Magnus Strid?’

Uitsluitend verbaasde gezichten.

‘Waarom al die lege blikken? Hebben jullie gisteren geen taak gekregen?’

Hij keek naar Madeleine, die vuurrood was geworden en naar de grond staarde.

‘Het kan toch niet zo zijn dat Madeleine naar bed is gegaan zonder dat ze de taken onder jullie verdeeld heeft?’

Hij wist dat ze geen taken hadden gekregen, maar wilde het moment rekken en ervoor zorgen dat Madeleine zich verschrikkelijk ongelukkig voelde. Dat lukte.

‘Dat is vervelend. Ik ben gisteravond tot heel laat opgebleven om alles op te schrijven. Magnus Strid is een belangrijk onderdeel van ons plan, snappen jullie? Hij is een journalist met een uitstekende reputatie en gaat een mooi artikel over ons schrijven. Dat wil zeggen, als we van deze gelegenheid gebruikmaken.’

Oswald gebaarde dat Bosse naar hem toe moest komen en gaf hem de map met papieren. ‘Je mag ze uitdelen. Zorg ervoor dat iedereen het meteen leest en aan de slag gaat.’

Daarna draaide hij zich om en liep het gebouw weer in. Madeleine bleef beschaamd naar de grond kijken.

Het bleef stil tot Oswald in het gebouw was verdwenen. Ellis was tijdelijk vergeten.

Godzijdank.

De knoop in haar middenrif verdween. Het werd gemakkelijker om adem te halen.

Bosse deelde lange lijsten uit, maar Sofia kreeg alleen een briefje met een korte mededeling van Oswald: De bibliotheek ziet er goed uit. Onderstaand een paar van Strids favoriete auteurs. Zorg ervoor dat je boeken van ze hebt, anders moet je ze bestellen.

Ze had de boeken van maar één auteur op het briefje niet in de bibliotheek en ze bestelde ze meteen online. Ze was niet van plan om de anderen met hun taken te helpen, want ze was helemaal uitgeput door de gebeurtenissen van de afgelopen nacht. In plaats daarvan ging ze met een kop koffie bij het raam zitten en observeerde de personeelsleden, die als ijverige mieren over de binnenplaats heen en weer renden, terwijl ze nadacht over wat er de afgelopen nacht was gebeurd. Oswald was volkomen veranderd, had Bosse bedreigd, had hem aan zijn kraag omhooggetrokken en had tegen hem geschreeuwd, en Bosse was doodsbang geweest.

Toen ze ’s avonds naar de eetzaal liep zag ze Madeleine op haar knieën bij een plantenperk voor de gastenverblijven zitten om onkruid uit een plantenperk te trekken. Katarina, de hovenier, zat naast haar. Madeleine droeg een spijkerbroek en een sweatshirt met capuchon. Er groeide niet veel onkruid in de plantenperken, ze hoefde alleen weg te halen wat net was opgekomen. Ze keek even naar Sofia, maar keek snel weer naar beneden en ging verder met haar werk.

Oswald kwam niet naar de avondbijeenkomst. Bosse hield een preek over het belang van het project. Toen het tijd was om naar bed te gaan riep hij Sofia bij zich. Terwijl ze naar hem toe liep viel het haar op dat hij een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht had, een combinatie van ongerustheid en triomf. Hij zweeg even en wachtte tot het personeel de binnenplaats had verlaten.

‘Je krijgt een nieuwe baan, Sofia,’ zei hij uiteindelijk.

Ik weet niet hoe lang ik hier heb gezeten. Het zijn beslist uren omdat ik ril en klappertand van de kou.

Toch is mijn hoofd kristalhelder.

Het is heel druk bij het Duivelsblok. Ik zie politie, boten, duikers en daarnaast de gebruikelijke toeschouwers die ervan genieten als er een ramp heeft plaatsgevonden. Ze staan erbij als aasgieren en staren naar de zee.

De rode gloed aan de hemel boven het landhuis is verdwenen en is vervangen door een knipperend blauw licht. De politie is dus op het landgoed. Ik bedenk dat ik misschien beter had moeten opruimen, sporen wissen, maar nu is het te laat.

Ik kijk weer naar de mensenmassa bij het Duivelsblok. Ze zijn daar allemaal ter ere van mij.

Dat is prikkelend, op de grens van opwindend, vooral omdat ze me niet kunnen zien.

Ineens zie ik haar. Ze staat op de rots met haar handen op haar heupen. Ik herken haar aan haar houding, ook van deze afstand.

Ze staat daar maar en kijkt uit over de zee.

Iedere moeder zou ingestort zijn, zou gehuild en geschreeuwd hebben.

Maar zij niet. Ze staat daar maar te staren. Nu ik haar gezien heb moet ik vertrekken. Het is nu of nooit.

Ik sluip het bos in en vind de vertrouwde paden die naar het huisje leiden.

Ik ben veranderd in een geestverschijning die zich voortbeweegt in de duisternis.

15

In eerste instantie begreep ze niet wat hij bedoelde. ‘Een nieuwe baan? Moet ik ergens mee helpen voordat Strid arriveert?’

‘Nee, ik zeg dat je een andere baan krijgt. Je hebt toch gezien wat er met Madde gebeurd is? Franz wil dat jij zijn secretaresse wordt.’

Lieve hemel! Nooit van mijn leven!

‘Dat gaat niet. Hoe moet het dan met de bibliotheek?’

‘Mona Asplund neemt je taak als bibliothecaresse over.’

Mona Asplund was Elvira’s moeder. Sofia had nog nooit met haar gepraat. Ze werkte op de boerderij, was zwijgzaam en verlegen en bleef voornamelijk op de achtergrond.

‘Hoe moet ze dat klaarspelen? Dat is belachelijk.’

‘Sofia, kalmeer. Waarom is er nooit een gesprek met je te voeren zonder dat je boos wordt? Denk aan de prioriteiten. Er is hier niets belangrijker dan het steunen van Franz. Begrijp je dat niet?’

‘We moeten iemand anders vinden om in de bibliotheek te werken.’ Haar stem was hoger geworden en ze begon haar zelfbeheersing te verliezen.

‘Franz wil dat jij ’s avonds in de bibliotheek bent zolang Strid hier is. Dan kun je Mona meteen laten zien wat het werk precies inhoudt.’

Hij keek haar onverstoorbaar aan en het werd haar allemaal te veel. Eerst de ramp met Ellis en nu dit. De bibliotheek, de muur waarachter ze veilig was, stond op het punt in te storten.

Ze draaide zich om en rende over de binnenplaats terwijl de tranen van woede in haar ogen schoten. Bosse riep iets naar haar en ze begon nog sneller te rennen. Sofia stormde de trappen naar de slaapzaal op, sloeg de deur dicht, deed hem op slot en liet zich op haar bed vallen. Elke dag met Oswald werken? Dat zou een hel worden. Al die nabijheid, dat verlangen in haar middenrif, en stel je voor dat hij net zo boos op haar werd als hij op Bosse was geweest.

De woede verdween langzaam en werd vervangen door wanhoop. Kon ze naar Oswald toe gaan om te zeggen dat ze niet voor hem wilde werken? Ze dacht aan de situatie met Ellis. Oswald had zo overtuigd geleken dat hij die aankon. Zou hij haar helpen als ze weigerde om voor hem te werken? Hoe ze de kwestie ook van alle kanten bekeek, het leek alsof ze altijd zou verliezen. De wanhoop veranderde in onverschilligheid, maar de knoop in haar maag was verdwenen.

Er werd op de deur geklopt. Ze wist wie het was. ‘Kom binnen!’

‘De deur is op slot, Sofia.’

Ze liep naar de deur, draaide de sleutel om, liep naar het bed terug en ging erop zitten.

Bosse stond in de deuropening. Hij zag er niet boos uit, alleen zenuwachtig. ‘Sofia, kunnen we erover praten?’

‘Ik doe het.’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik neem de baan. Ik heb tenslotte geen keus, nietwaar?’

‘Natuurlijk heb je dat wel, maar het is juist nu heel belangrijk dat we Franz steunen. Dat begrijp je toch wel?’

‘Denk je dat hij me gaat helpen om van Ellis af te komen?’

‘Ja, dat weet ik zeker. Hij is er al mee begonnen.’

‘En beloof je dat ik Mona mag helpen tot alles goed gaat in de bibliotheek?’

‘Natuurlijk.’

‘Dan is het goed.’

De gespannen uitdrukking op Bosses gezicht verdween. ‘Ik wist wel dat ik op je kon rekenen. En nu kun je beter naar het kantoor van Franz gaan om te vragen of hij je vanavond nodig heeft.’

Ze liep naar de badkamer, borstelde haar haar en deed lipgloss op terwijl ze zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat het ondanks alles misschien toch goed zou gaan.

De deur van Oswalds kantoor stond op een kier. Er was niemand, dus liep ze naar binnen en keek om zich heen. In de hoek stond het kleine bureau van Madeleine, dat nauwelijks groot genoeg was voor een computer.

Sofia zag meerdere netjes gesorteerde stapels papieren op Oswalds bureau liggen. Ze keek naar het bovenste blad en probeerde te lezen wat erop stond.

‘Als je ooit in mijn papieren, computer of iets anders wat van mij is rondneust, dan heb je een groot probleem, Sofia.’

Ze draaide zich om en zag dat hij een geamuseerde glimlach op zijn lippen had.

‘Fijn dat je er bent. Ga naar de bewakers en teken alle geheimhoudingsdocumenten die ze hebben. Daarna gaan we aan de slag.’

Terwijl ze naar buiten liep hoorde ze zijn stem weer. ‘Dit wordt goed. Heel goed.’

Ze was op weg naar het bewakershok toen ze de beslissing nam. Die kwam van binnenuit, als een troostende gedachte die wortel schoot en groeide. Ze zou gaan samenwonen met Benjamin. Dan zou de nieuwe baan geen probleem zijn, want dan had ze iemand om mee te praten. En om seks mee te hebben natuurlijk. De spanning die ze voelde als ze in de buurt van Oswald was zou verdwijnen. En als het moeilijk zou worden, dan was Benjamin er als de lange werkdagen voorbij waren.

De baan was heel anders dan ze had verwacht. Het leek trouwens alsof de dingen in haar leven altijd anders bleken te zijn dan ze had verwacht, maar misschien was dat juist goed. In het begin was het niet moeilijk om voor Oswald te werken. Magnus Strid was op het landgoed gearriveerd en ze waren voortdurend samen: in de eetzaal van de gasten, in de garage waar Oswald zijn auto’s en motoren liet zien en in de cursusruimte toen Strid met het programma aan de slag ging. Oswald week nauwelijks van zijn zijde.

Als hij niet bij Strid was, dan was hij op het vasteland om lezingen te houden, waarna er steevast nieuwe gasten naar het eiland kwamen, dus Oswald was in een goed humeur.

Sofia begon dingen in het kantoor te veranderen. Ze ruimde Madeleines spullen op en organiseerde de computer zodat ze op haar eigen manier kon werken. De eerste dagen van haar nieuwe baan was ze doodsbang en probeerde ze zich onmisbaar voor Oswald te maken als hij er was. Ze rende in het kantoor rond en hielp hem met de eenvoudigste klussen, zoals de papieren die hij had geprint ophalen en aan elkaar nieten en zijn glas water voortdurend bijvullen. Ze trok zelfs de stoel voor hem naar achteren als hij wilde gaan zitten.

Op een dag maakte hij echter een afwerend gebaar met zijn hand. ‘Kalmeer. Ontspan een beetje. Maak je niet zo druk over dat stomme glas water.’

Daarna kreeg ze een aangename routine. Als Oswald aanwezig was zorgde ze ervoor dat hij alles had wat hij nodig had. Hij wilde zijn ontbijt en ochtendkranten op zijn bureau hebben als hij binnenkwam, zijn auto’s moesten worden gewassen door de huishoudelijke afdeling, ze schreef felicitatiekaarten uit zijn naam aan de gasten die het programma hadden afgerond en typte de lezingen uit die hij op zijn dictafoon insprak. Bovendien zorgde ze ervoor dat een aantal persoonlijke artikelen op voorraad waren, zoals de aftershave die speciaal voor hem in Italië werd geproduceerd en het proteïnepoeder dat hij door zijn drankjes mengde. Ze werkte elke dag een checklist af.

Als Oswald op kantoor was stuurde hij haar ’s avonds weg met de woorden: ‘Loop een rondje over het landgoed en controleer wat er vandaag gedaan is.’

Ze bracht verslag aan hem uit en daarna beëindigden ze de werkdag.

De baan was in het begin net een spel.

’s Avonds was ze bij Mona in de bibliotheek voor als Strid zou komen.

Er was iets aan Mona waar Sofia haar vinger niet op kon leggen. Ze was de meest nietszeggende persoon die Sofia op het landgoed had ontmoet. Ze was bleek en stuurs, met ogen waarin altijd een onzekere blik lag. Mona was bovendien zenuwachtig. Ze beet op haar nagels en onderlip en dat gedrag deed Sofia aan haar eigen moeder denken. Mona en haar man Anders waren de enigen van middelbare leeftijd. De andere personeelsleden waren jong en waarschijnlijk zorgvuldig door Oswald geselecteerd.

Op een avond kwam Magnus Strid zonder Oswald naar de bibliotheek. Sofia mocht hem meteen graag. Hij was klein en gezet, had een onverzorgde baard van een paar dagen en had een grote koffievlek op zijn overhemd. Maar hij had een fantastische open glimlach en vriendelijke ogen.

‘Heb je Solange van Marie Darrieussecq?’ vroeg hij.

Solange was een van de boeken die Oswald beslist niet goedgekeurd zou hebben als hij het had gelezen. Het boek had een onschuldig, mooi omslag, een tekening van een meisje op een strand, maar de inhoud was uitermate erotisch.

Ze hielp de journalist het boek te vinden en noteerde dat het was uitgeleend. Magnus Strid begon vragen te stellen over het computersysteem van de bibliotheek en al snel had ze hem elk detail van de bibliotheek laten zien.

Ze begonnen over boeken te praten en toen Sofia uiteindelijk op de klok keek zag ze dat het al bijna elf uur was. Mona was naar buiten geglipt en het personeel was al naar bed.

‘Ik hoop dat ik hier nog een keer mag komen voordat ik naar huis ga,’ zei de journalist voordat hij naar zijn gastenverblijf vertrok.

‘Altijd.’

Toen ze op de binnenplaats kwam brandde er nog steeds licht in Oswalds kantoor, dus ging ze naar boven om het licht uit te doen en de deur af te sluiten. Tot haar verbazing was Oswald er nog. Uit de speakers aan de muren stroomde Afrikaanse muziek met bongo’s, wat betekende dat hij een goede bui had. Hij las een krant. Toen hij opkeek zag hij er vrolijk uit. ‘En, wat vond Magnus Strid van de bibliotheek?’

‘Hij vond hem prachtig. We hebben urenlang gepraat.’

‘Dat heb ik vanuit het raam gezien.’ Er verscheen een geheimzinnige blik in zijn ogen. ‘Ik heb een verrassing voor je, Sofia. Je hoort er morgen meer over. Ik ben bijna de hele dag op het vasteland, maar Bosse zal je er alles over vertellen.’

Ze werd verschrikkelijk nieuwsgierig, maar besefte dat hij op dit moment niet meer zou vertellen. Plotseling flapte ze het eruit. ‘Ik wil met Benjamin samenwonen.’

Oswald trok nadenkend zijn wenkbrauwen op. Hij bestudeerde haar een tijdje en glimlachte daarna koeltjes. ‘Ik weet dat jullie met elkaar omgaan, maar is het echt zo serieus? Of gaat het alleen om seks?’

Ze werd rood en haatte zichzelf daarom. Het was onmogelijk om in zijn ogen te kijken. ‘We houden van elkaar,’ mompelde ze.

‘Dan moeten jullie inderdaad gaan samenwonen,’ zei Oswald, waarna hij zijn aandacht weer op de krant richtte.

Die nacht deed ze iets wat ze nooit eerder had gedaan. Ze ging naar Benjamins slaapzaal en maakte hem wakker. Dat kon ze nu doen omdat ze Oswalds secretaresse was. Ze klopte op de deur en riep met een autoritaire klank in haar stem: ‘Benjamin Frisk, ik heb een mededeling van Franz voor je.’

Benjamin opende de deur met verward haar en slaperige ogen. Hij droeg alleen een boxer. Ze pakte zijn handen vast en trok hem onder de plafondverlichting in de gang zodat ze zijn gezicht beter kon zien. ‘We gaan samenwonen!’

‘Wat? Meen je dat serieus?’ ‘Ik heb daarnet toestemming van Franz gekregen.’

Hij omhelsde haar zo stevig dat ze buiten adem raakte.

De volgende dag was ze in een uitstekend humeur. Oswald was weg dus bleef ze in het kantoor, sorteerde papieren, ruimde op en gebruikte Oswalds muziekinstallatie voor de eerste keer, ook al wist ze niet zeker of hij dat prettig zou vinden.

Toen ze Bosse op de binnenplaats zag, sloop ze naar het personeelskantoor en haalde haar mobiel. Ze wilde een sms naar Wilma sturen om haar over Benjamin te vertellen.

Ze laadde haar mobiel een tijdje op en ontdekte dat ze een sms van Wilma had gekregen die ze diezelfde ochtend had gestuurd.

heb je het nieuws over ellis gelezen? vreselijk!

In eerste instantie begreep Sofia het niet, maar ineens kreeg ze een voorgevoel, zocht tussen de kranten op Oswalds kantoor – hij had een abonnement op alle belangrijke kranten – en vond Sydsvenskan. Het artikel was niet groot, maar onmogelijk over het hoofd te zien.

internetstalker gearresteerd

Onder de kop stond een foto van Wilgot Östling, hoofdcommissaris van politie, die in het artikel vertelde dat de politie een seksueel kwetsende blog van een man in Lund had aangetroffen. Hij had zijn blogs in diverse bibliotheken en cafés geplaatst en toen ze een inval in zijn appartement hadden gedaan, hadden ze ook drugs aangetroffen.

De man zat in hechtenis. Het artikel eindigde met de uitspraak van Östling dat dit een grote doorbraak was met betrekking tot het terugdringen van seksuele pesterijen op internet.

Ze las het artikel nog een keer woord voor woord, legde de krant neer en liep een rondje door het kantoor. Daarna pakte ze de krant weer op en las de tekst terwijl ze de regels met haar vinger volgde om zich ervan te vergewissen dat ze niet droomde. Het moest om Ellis gaan. Ze liep opnieuw een rondje en keek uit het raam naar het uitkijkpunt en de zee. De opluchting stroomde als een warme golf door haar heen terwijl ze daar stond. Eindelijk kreeg die klootzak zijn verdiende loon! Ze voelde meteen een enorme bewondering voor Oswald. In slechts een paar dagen had hij dit voor elkaar gekregen. Maar hoe zou het verdergaan? Zou er een rechtszaak komen? Moest ze in dat geval getuigen? Haatte ze Ellis zo erg dat ze wilde dat hij in de gevangenis terechtkwam?

Ineens kwam er een andere gedachte in haar op, een gedachte die ze het liefst wilde verdringen.

Er was iets wat niet klopte. Ellis had namelijk nooit drugs gebruikt.

Het licht in de woning brandt, maar ik weet dat ze er niet is.

De deur is niet op slot en de warmte slaat me tegemoet als ik naar binnen ga. Het vuur in de open haard brandt nog. Ik overweeg om het huisje in brand te steken, maar ik heb belangrijkere dingen te doen.

In het licht zie ik pas hoe vies ik ben.

Ik veeg mijn voeten op de deurmat schoon omdat ik geen sporen mag achterlaten, trek mijn natte onderbroek uit, zoek een plastic zak in de keuken en stop hem daarin. Ik moet eraan denken om hem mee te nemen.

Daarna ga ik naar mijn kamer en doe de deur achter me dicht. Ik zoek in de kledingkast naar iets onopvallends, ze mag niet merken dat er iets ontbreekt.

Ik trek een onderbroek, sokken, een trui en een broek aan. Pak een jack dat ik nooit draag en haal mijn rugzak onder het bed vandaan.

De kleren maken geen verschil, ik heb het nog steeds zo koud dat ik klappertand, en heel even wil ik in bed kruipen om warm te worden.

Ik onderdruk de impuls echter, doe de rugzak om en wil naar buiten gaan.

Op dat moment hoor ik de voordeur opengaan.

16

Ze wilde meer over Ellis weten, maar Oswald was op het vasteland en Bosse was in gesprek met een werknemer en mocht niet gestoord worden. Ze liep rusteloos in het kantoor heen en weer, besefte dat ze op haar nagels en pen beet en besloot om een wandeling over het eiland te gaan maken om te kalmeren.

Op weg naar buiten keek ze in de personeelskamers omdat ze wist dat Benjamin daar was. Hij had een ochtend vrij genomen om meubels naar hun nieuwe kamer te verhuizen.

Hij was bezig om een bureau naar hun kamer te brengen. Zijn bovenlichaam was naakt, hij transpireerde hevig, en kreeg haar pas in de gaten toen ze vlak achter hem stond. Daar schrok hij zo van dat hij het bureau bijna liet vallen. Ze hielp hem om het in de kamer neer te zetten en keek tevreden om zich heen. Hun kamer was nogal fantasieloos, zoals alles op het landgoed, maar hij was van hen. Bovendien hadden ze meer ruimte voor kleding en spullen, en een eigen badkamer.

Ze gingen op het bed zitten en Sofia vertelde over het krantenartikel.

‘Maar dat is toch gaaf!’ zei Benjamin. ‘Waarom kijk je zo bezorgd?’

‘Het is zo stil. Niemand heeft het me verteld. Ik maak me zorgen dat het niet klopt. Het lijkt te mooi om waar te zijn.’

‘Maar wie had het dan moeten vertellen? Bosse heeft het druk en misschien wil Franz het zelf vertellen als hij terugkomt.’

‘En dan de drugs. Ik weet dat Ellis geen drugs gebruikte. Hij dronk, maar ik heb hem nog nooit onder invloed of high gezien.’

‘Sofia, hoe kun je daar zo zeker van zijn? Misschien heeft hij een façade voor je opgehouden? Je hebt tenslotte zelf gezegd dat hij eerst zo fantastisch leek en dat hij daarna in een monster veranderde.’

‘Net als jij,’ zei ze, waarna ze hem een tikje gaf.

Ze stoeiden een tijdje op het bed, maar hij was zo bezweet dat hij voortdurend uit haar handen glibberde. Ze perste haar mond tegen zijn hals en bleef stilliggen terwijl ze zijn geur van zweet en zout water opsnoof. Hij stond elke ochtend een halfuur eerder dan de anderen op om een duik in zee te nemen.

Ze liet hem achter met allerlei instructies over waar alles in de kamer neergezet moest worden.

Het was een winderige maar warme voorzomerdag. De wolken schoven langs de hemel en bedekten de zon af en toe. Sofia zei tegen de bewaker bij het hek dat ze boodschappen in het dorp moest doen. In plaats daarvan nam ze de weg door het bos naar het vakantiehuisje, waar ze niet meer was geweest sinds de dag dat ze Karin Johansson had ontmoet.

De tuin rond het huisje was tot leven gekomen. Het gras was hoog en de paardenbloemen en sleutelbloemen groeiden om het hardst langs de muren. De sleutel lag onder de deurmat, precies zoals Karin had beloofd. Toen Sofia binnen was, haalde ze de stapel papieren en de stambomen uit de bureaulade en legde alles op de keukentafel. Ze zette een kop koffie en bestudeerde de papieren een hele tijd.

De stambomen waren duidelijk, maar toch moeilijk te doorgronden. De namen van de familieleden van de graaf en van Karin Johansson waren in nette rijen gezet. Tussen een aantal namen waren dunne lijnen getrokken. Sommige lijnen waren rood en andere groen. Ze begreep niet wat het verschil was. Vanaf Karin Johanssons naam liep zowel een rode als een groene lijn naar Henrik von Bärensten, de laatste graaf van de stamboom.

Onder Karins naam stond fredrik johansson.

Naast zijn naam was een kruisje getekend: dat moest haar zoon zijn, die van het Duivelsblok was gesprongen.

Er ontbrak iets. Een man. De vader van haar zoon. Ze besloot om Karin de volgende keer naar de lijnen te vragen.

Sofia begon door de krantenknipsels en de foto’s te bladeren. Helemaal boven op de stapel lag een oude foto die blijkbaar uit een archief afkomstig was omdat het een fotokopie was. Een forse man in een kostuum en met een breedgerande hoed op zijn hoofd stond met een schep in zijn hand. Op de bank naast hem zat vermoedelijk zijn gezin. De vrouw, waarschijnlijk de gravin, had een baby in haar armen en een kleine jongen naast zich. Hoewel de foto was verbleekt zodat de gelaatstrekken van de vrouw vervaagd waren, zelfs nagenoeg uitgewist, was duidelijk te zien hoe mooi ze was. Ze had een open, zacht gezicht met hoge jukbeenderen en grote ogen. Haar haar zat in een knot en dunne lokken vielen langs haar gezicht. De fotograaf had, beslist onbewust, haar ongerustheid gevangen. Hoewel ze glimlachte had ze een schichtige blik in haar ogen.

Eerste schep in de grond voor het toekomstige landhuis, stond er in een sierlijk handschrift onder de foto.

Op de volgende foto zat de gravin op een groot, wit paard. Ze droeg een zwarte cape met een capuchon, die ze ophad. De foto was bij de zee genomen en het landschap was mistig. Op deze foto zag ze er ook ernstig uit, maar vastbesloten in plaats van bezorgd. Het was een mooie foto, alsof het een illustratie in een sprookjesboek was.

Daarna las ze een vergeeld krantenknipsel met een paar zinnen over de brand in het landhuis. Niet over de wanhoop van de graaf of dat de gravin van de rots was gesprongen, maar er stond dat beiden onder tragische omstandigheden waren ‘weggerukt’. Ze vond ook een lang artikel over het schip dat was vergaan. Het was geschreven in ouderwets Zweeds, was vergeeld en moeilijk te ontcijferen.

Het is dus allemaal echt gebeurd, dacht ze. Björk heeft niet zomaar een spookverhaal verzonnen. Hoe kan één plek door zoveel ongeluk getroffen zijn? Daar moest een reden voor zijn. De gedachte bekroop haar dat het nu misschien hun beurt was. Dat het slechts een kwestie van tijd was voordat ViaTerra door de vloek werd geraakt.

Sofia bladerde verder in de stapel en vond meerdere uit kerkboeken gekopieerde pagina’s met huwelijken, dopen en begrafenissen van diverse leden van het geslacht Von Bärensten, en een paar uitgeknipte verlovingsadvertenties en huwelijksfoto’s. Ze speelde met de gedachte om alle namen in de stamboom op te zoeken, maar ze begon zich ongerust te maken dat Oswald was teruggekomen en naar haar op zoek was.

Onder op de stapel lag een overlijdensadvertentie:

mijn geliefde

fredrik johansson

mijn zoon, mijn alles

heeft me met het diepste verdriet en gemis achtergelaten.

rust in vrede in de oneindige diepte van de zee

karin

Hij was net veertien geweest. Sofia vroeg zich af hoe het zou voelen om in het ijskoude water meegetrokken te worden door de stromingen en huiverde. Ze besefte dat een boek over het eiland zou eindigen met de plotselinge dood van Fredrik Johansson, en dat was een verschrikkelijk einde. Ze vroeg zich plotseling af wat er was gebeurd met de Von Bärenstens die naar Frankrijk waren verhuisd. Misschien was hun levenslot gelukkiger geweest.

De pieper onderbrak haar gedachten met zijn gezoem. Ze had hem gekregen toen ze voor Oswald ging werken, voor die tijd had ze nog nooit zo’n apparaat gezien, maar ze wist dat ze populair waren geweest in de twintigste eeuw voordat de mobieltjes populair werden. Op het scherm verscheen een tekst: kom onmiddellijk naar het landgoed. feest vanavond. bosse.

Een feest? Ze kon zich niet voorstellen wat er te vieren was, maar het betekende in elk geval dat Oswald in een goede bui was en dat was goed voor iedereen. Bosse zou vragen waar ze was geweest. Ze besloot om de kustweg naar huis te nemen zodat ze kon doen alsof ze naar het dorp was geweest om spullen voor het kantoor te zoeken. Ze legde de papieren op een nette stapel en stopte alles in de lade terug. Daarna deed ze het huisje op slot en liep in een flink tempo naar het landgoed terug.

Toen ze het hek ademloos en bezweet naderde hoorde ze opgewekte stemmen en muziek achter de muur. Het grasveld stond vol personeelsleden die bezig waren met het plaatsen van tafels, stoelen en parasols. Uit een paar grote geluidsboxen die uit de gastenverblijven waren gehaald stroomde muziek.

Bosse stond bij het hek op haar te wachten. Hij vroeg niet eens waar ze was geweest. ‘Je moet je meteen omkleden. Magnus Strid is klaar met het programma. Franz wil een groot barbecuefeest voor hem organiseren. Alle personeelsleden en gasten komen. Franz wil dat jij in de gaten houdt of alles goed gaat met het dekken van de tafels, het eten en dergelijke.’

Ze liep naar haar kamer en trok een zwarte jurk met korte mouwen en sandalen aan. Daarna rende ze rond over de binnenplaats en zorgde ervoor dat de tafels op de juiste plek stonden en stijlvol werden gedekt en dat het eten in de keuken werd voorbereid.

Te midden van dat alles voelde ze dat de wind was afgenomen en de wolken waren verdwenen. Het was uitstekend weer voor een barbecue.

Toen Oswald arriveerde was hij ongewoon vrolijk. Hij droeg een spijkerbroek en een licht colbert over een wit overhemd, en had net als Magnus Strid een baard van een dag. Zijn energieke krachtveld verspreidde zich snel tussen de feestgangers. Hij schudde handen, lachte en praatte met het personeel en de gasten.

‘Perfect!’ complimenteerde hij Sofia in het voorbijgaan. ‘Trouwens, die idioot die je terroriseerde zit achter slot en grendel. Contacten, Sofia, contacten zijn het allerbelangrijkst in het leven. Het is goed om vrienden op hoge posities te hebben.’

‘Moet ik getuigen als het een rechtszaak wordt?’ vroeg ze.

Oswald gebaarde afwerend met zijn hand. ‘Nee, dat regel ik allemaal.’

Ze wilde hem bedanken, maar hij liep weg voordat ze een woord kon uitbrengen.

Er zaten bijna honderd mensen rond de tafels. Ze aten en dronken, praatten en lachten. Benjamin kwam iets later uit de personeelsverblijven, ging naast haar zitten en fluisterde dat alles klaar was. Een gevoel van welbehagen stroomde door haar heen.

‘Sofia!’ hoorde ze Oswald roepen en toen ze zich omdraaide stond hij samen met Magnus Strid achter haar. Ze stond op en liep naar hen toe.

‘Sofia is mijn rechterhand,’ zei Oswald terwijl hij zijn arm rond haar schouders sloeg.

Hoewel diverse personeelsleden naar haar keken, was ze waarschijnlijk de enige die merkte dat hij liefdevol met zijn vingers over haar bovenarm streek. Anna, die verantwoordelijk was voor de gastenverblijven en aan een tafel vlakbij zat, staarde naar haar en Madeleine, die naast Katarina zat, keek met een blik vol haat naar Sofia. Staren jullie maar, dacht ze. Ik heb dit verdiend. Ze keek haastig naar Benjamin, maar hij werd in beslag genomen door het eten en had blijkbaar niet eens gemerkt dat ze van de tafel was opgestaan.

‘Sofia en ik hebben elkaar al ontmoet,’ vertelde Magnus. ‘Het is jammer dat ze niet gekloond kan worden, want ze is een fantastische bibliothecaresse.’ Oswald lachte en liep samen met de journalist naar een andere tafel.

Toen Sofia klaar was met eten had Benjamin net een tweede portie gehaald, dus liep ze naar de vijver en ging daar zitten. Het zwanenpaar dat hier de vorige zomer had gebivakkeerd, was niet teruggekomen, maar een paar wilde eenden hadden er gebroed en zwommen nu rond met een groep donzige pulletjes.

Magnus Strid kwam naar haar toe en ging op zijn hurken naast haar op het grasveld zitten. ‘Het is tijd om afscheid van je te nemen, Sofia,’ zei hij.

‘Ik vond het leuk om je te ontmoeten en met je over boeken te praten,’ antwoordde Sofia.

‘Voor mij was het nog veel leuker,’ zei hij terwijl hij met een ondoorgrondelijke, enigszins bezorgde blik in zijn ogen naar haar keek. ‘Mag ik vragen waarom je naar ViaTerra bent gekomen?’

Ze dacht even na. ‘Dat was waarschijnlijk voornamelijk de bibliotheek. En de principes natuurlijk. Ik voelde me heel goed nadat ik het programma gevolgd had.’

Hij knikte, maar bleef in haar ogen kijken. ‘Weet je zeker dat je hier gelukkig bent? Dat dit de juiste plek voor je is? Met jouw opleiding zou je een heel andere carrière kunnen hebben.’

‘Natuurlijk is dit de juiste plek voor me,’ antwoordde ze, maar niet helemaal zonder twijfel. Ze had er nog nooit op die manier over nagedacht. Alles was zo snel gegaan, van de ene gebeurtenis naar de volgende, en nu dacht ze na over wat hij had gezegd. Dat ze iets anders zou kunnen doen. Dat ze niet op het landgoed hoefde te werken.

‘Over iets meer dan een jaar loopt mijn contract af,’ zei ze.

‘Soms kan het moeilijk zijn om je los te maken.’

Zijn opmerking maakte haar een beetje neerslachtig en Magnus Strid voelde dat. Hij liet haar ogen eindelijk los. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik wilde het gewoon weten. Natuurlijk heb je het hier naar je zin. Het is een fantastische plek.’

Hij haalde een visitekaartje uit de zak van zijn colbert en gaf dat aan haar. ‘Als je ooit carrière bij een krant wilt maken, mag je contact met me opnemen.’ Hij streek licht en snel met zijn wijsvinger over haar wang en stond op. ‘Veel succes met alles.’

‘Jij ook.’

Ze keek hem na terwijl hij als een voortsukkelende beer naar de tafels liep.

De voorzomeravond was vol gelach en opgewekte stemmen. Een merel zong enthousiast in de treurwilg bij de vijver. De wimpel hing slap langs de vlaggenmast. Het was een perfecte avond. Toch had ze op de een of andere vage en ondefinieerbare manier het gevoel dat hun leven binnenkort zou veranderen. Alsof ze een plafond hadden bereikt en met een duizelingwekkende vaart naar beneden zouden storten. Waarom wist ze niet, maar het gevoel was bijzonder reëel.

Ik kruip onder het bed en trek de rugzak met me mee. Het is zo krap dat ik de kapotte veren van het matras tegen mijn rug voel.

Ze is er.

Ik hoor eerst haar voetstappen in de keuken en daarna gerammel.

Ik begrijp niet wat dat wijf thuis doet. Moet ze niet bij het Duivelsblok zijn om me te zoeken? Hebben ze het al opgegeven? Wat is er aan de hand?

De deur naar de slaapkamer gaat aarzelend en krakend open. Ik zie haar voeten bij de drempel.

Ze staat een tijdje doodstil en ik durf nauwelijks adem te halen. Dan zucht ze en draait zich om.

Het blijft een tijdlang helemaal stil. Daarna komt het geluid. Eerst weet ik niet wat het is. Een soort jammeren, zuchten en snikken.

Ze zit daar verdomme te huilen.

Ik heb nog nooit gehoord of gezien dat ze huilde, dacht dat ze harder was. Ik walg ervan, wil hier niet zijn, wil haar nooit meer zien.

Ik wil alleen ver weg zijn van deze weerzinwekkende woning.

Dan gaat de telefoon. ‘Ik kom eraan.’

Ik juich vanbinnen als ik haar de deur hoor openen en sluiten.

Nooit meer, denk ik. Nu hoef ik je nooit meer te zien.

17

Sofia had een angstig gevoel in haar maag toen ze wakker werd en maakte zich los van Benjamin, die als een slingerplant om haar heen lag. Ze vroeg zich af of ze misschien een nachtmerrie had gehad, maar het gevoel werd erger toen ze was opgestaan. Inmiddels voelde ze zich misselijk van ongerustheid. Ze vervloekte haar moeder omdat ze beslist een genetische onrustmolecuul van haar had geërfd. Er was helemaal geen reden voor deze plotselinge angst.

Er waren twee weken verstreken sinds ze het feest voor Magnus Strid hadden gegeven en Oswald was sindsdien in een ongewoon goed humeur geweest, had tijdens de avondbijeenkomsten grappen gemaakt en had anekdotes aan het personeel verteld. Hij was bijna helemaal gestopt met haar op die manier aan te raken. Soms legde hij zijn hand op haar schouder als hij met haar praatte, maar dat voelde vriendschappelijk en ze vermoedde dat het misschien altijd zo was geweest. Het was bijna midzomernacht, het was mooi weer en ze hadden meer gasten dan ooit. Er was absoluut niets om zich zorgen over te maken.

Na een lange, warme douche voelde ze zich een beetje beter. Magnus Strid had iets in haar gewekt toen ze bij de vijver hadden gepraat. Ze was over de toekomst gaan nadenken en wat ze zou doen als haar contract bij ViaTerra was afgelopen. Misschien kon ze bij een krant gaan werken. Haar boek schrijven. Dat hield ze echter voor zichzelf, want Oswald zou dat heel beslist niet goedkeuren.

Ze ging op de rand van het bed zitten, schudde Benjamin wakker, herinnerde hem eraan dat de ochtendbijeenkomst over een kwartier begon en liep daarna de kamer uit. Zelf ging ze niet meer naar de ochtendbijeenkomsten. In plaats daarvan regelde ze alles voor Oswalds aankomst, ze zette zijn ontbijt klaar en legde de ochtendkranten en een lijst met zijn afspraken voor die dag op zijn bureau.

Hoewel het zomer was lag het landgoed die ochtend in een dichte mist. Toen ze het kantoor in liep kwam het onrustige gevoel weer terug. Ze opende de jaloezieën om het licht binnen te laten, maar het bleef grijs in het kantoor, dus deed ze een paar lampen aan en pakte de kranten die elke ochtend door een personeelslid in de brievenbus in de deur werden gestopt.

Sofia las de kranten nooit, maar vanochtend deed ze dat wel. Waarom dat was zou ze achteraf nooit goed begrijpen. Misschien omdat ze dacht dat haar zwaarmoedigheid te maken had met iets wat er in de wereld was gebeurd? Soms had ze zulke voorgevoelens.

Ze bladerde door een van de kranten en las een paar artikelen, maar vond niets bijzonders. Nieuwe opiniepeilingen voor de verschillende partijen, prognoses voor het weer op midzomeravond en een schandaal rond de bejaardenzorg. Daarna pakte ze Dagens Nyheter.

Het was onmogelijk om de kop over het hoofd te zien: sekte op west-dimön groeit. is viaterra de weg naar vrijheid of de weg naar terreur?

Het was het hoofdartikel van die dag. Haar eerste gedachte was dat het door iemand anders geschreven moest zijn, door de een of andere idiote journalist die helemaal niets over hen wist. Ze bladerde snel naar het artikel en zag een foto van Magnus Strid, met zijn armen over elkaar geslagen voor zijn dikke buik en de uitermate vriendelijke glimlach op zijn lippen.

Sofia sloeg haar handen voor haar gezicht en probeerde haar ademhaling, die kort en hijgend was geworden, onder controle te krijgen. Ze staarde een tijdje naar de duisternis achter haar handpalmen voordat ze weer naar de krant keek. Het artikel was niet verdwenen.

Het was acht uur. Ze had nog niets van Oswald gehoord, dus had ze voldoende tijd om het te lezen. En ze moest het lezen voordat hij in zijn kantoor arriveerde.

Haar ogen gleden over de tekst terwijl ze iets positiefs probeerde te vinden. Er was iets wat niet klopte. Strid zou goede dingen schrijven. Hij had de loftrompet over het programma gestoken, had altijd vrolijk geleken en was voortdurend bij Oswald in de buurt geweest. Het was alsof het artikel door iemand anders was geschreven. Een naar schandalen hunkerende, weerzinwekkende journalist.

Op een klein in mist gehuld eiland voor de kust van Bohuslän heeft een vreemde newagebeweging wortel geschoten. Ze beloven een betere wereld en nieuwe hoop voor de mensheid. De naam van de sekte is ViaTerra en hun slogan is: wij bewandelen de wegen der aarde! Hun leider, de achtentwintigjarige Franz Oswald, die is gestopt met zijn studie aan de universiteit van Lund, beweert dat het doel is om de mensheid te redden van vergiffen, stress en ander kwaad. Hun leer – eet natuurlijke voeding, slaap voldoende en beweeg – is verpakt in filosofische termen maar lijkt toch gewoon gezond verstand en niets wat je niet in je eigen zitkamer of op de sportschool kunt doen. Een groeiende schare aanhangers betaalt honderdduizenden kronen voor het programma en een paar cursussen in zelfbeheersing en ontspanningstechnieken.

Maar het meest storende is waarschijnlijk dat ViaTerra een bijna magnetische aantrekkingskracht op machthebbers in invloedrijke kringen lijkt te hebben, met inbegrip van de showbusiness.

Deze sekte – want het moet gezegd worden dat de activiteiten met elke definitie van dat woord omschreven kunnen worden – beweert dat er niets vreemds is aan wat ze doen. Toch vertonen haar boodschap en methoden angstaanjagende overeenkomsten met andere groepen die hun personeel en leden uitbuiten. De jonge, toegewijde werknemers leven in een collectief, slapen in zalen, verdienen een paar honderd kronen per week en gehoorzamen Oswald onvoorwaardelijk. Zo lijkt het ook te zijn voor de hogere stand van ons land en de beroemdheden die altijd bereid zijn om op de eerstvolgende trein te springen teneinde op zoek te gaan naar betekenis en voldoening in hun oppervlakkige levens.

Dit was een ramp. Erger dan een ramp. Een dodelijke nekslag. Oswald zou het landgoed in een hel veranderen.

Het artikel ging op dezelfde toon verder, onthulde hun werkwijze en welke gasten aan het programma deelnamen. En het eind was ook al niet veel beter.

We zullen moeten afwachten wat er van deze groep, ViaTerra, zal worden. De Amerikaanse auteur P.T. Barnum heeft ooit geschreven dat er elke minuut een lichtgelovige idioot wordt geboren. Nadat ik met Oswald en veel van zijn werknemers heb gesproken, kan ik alleen constateren dat Barnums woorden vandaag nog net zo waar zijn als ze in de negentiende eeuw waren.

Ze las het artikel opnieuw. Verschillende gevoelens verspreidden zich binnen in haar terwijl ze las. Verachting, woede, twijfel en angst in een catastrofale combinatie. De twijfel was voornamelijk omdat er misschien enige waarheid school in wat Strid had geschreven, want ze kon geen leugens ontdekken, alleen een nieuwe benaderingswijze. Een kritische benaderingswijze waarbij de goede dingen werden genegeerd. Daarna dacht ze aan het boek dat hij uit de bibliotheek had geleend en ze vroeg zich af of hij een beetje pervers was. Of misschien was zij degene die niet besefte wat ViaTerra in werkelijkheid was. Ze was echter voornamelijk bang voor wat er zou gebeuren als Oswald het artikel zou lezen.

Sofia speelde met de gedachte om de krant te verstoppen, maar dat leek absurd. Ze overwoog om naar haar kamer te gaan en te doen alsof ze koorts had. Oswald was paranoïde als het om zieke mensen ging en wilde hen in geen geval in zijn buurt hebben. Het leek een goed idee tot ze besefte dat hij beslist iemand zou vragen om haar temperatuur te controleren. En schoof ze het onvermijdelijke daarmee niet gewoon voor zich uit? De hel zou losbreken als hij het artikel had gelezen. De echte hel, en zij zou daar getuige van zijn.

Haar pieper zoemde. De gebruikelijke mededeling. Hij was onderweg. Ze belde de keuken en bestelde zijn ontbijt. De tijd sleepte zich voort tot hij de deur opende. Hij zag meteen aan haar beschaamde blik en houding dat er iets niet klopte.

‘Wat is er?’

‘Het artikel van Magnus Strid is vandaag gepubliceerd.’ Ze hield hem de krant voor, als een hond die hem voor zijn baasje had gehaald.

‘En je hebt het natuurlijk gelezen voordat ik de kans heb gehad.’

‘Ik dacht dat ik…’

Hij rukte de krant uit haar hand, ging zitten en begon te lezen. Ze ging achter haar bureau zitten, keek zwijgend naar hem en durfde niet eens van houding te veranderen, ook al begonnen haar billen pijn te doen.

Hij vertrok geen spier terwijl hij las. Zijn gezicht was volkomen uitdrukkingsloos. Toch zag ze vanbinnen iets bij hem gebeuren. Een zwakke spanning van de kaaklijn. Zijn huid, die langzaam bleek werd. Maar het was voornamelijk het afschuwelijke, duistere gevoel dat hij uitwasemde en dat de lucht in de kamer vergiftigde. Plotseling was ze zich ervan bewust dat hij naar haar keek. Hij had geen spier vertrokken, maar zijn blik was niet langer op de krant gericht. Hij staarde in haar ogen. Heel even dacht ze dat hij uit zijn stoel op zou vliegen en haar een klap zou geven. Hij stond echter langzaam op, legde de krant op het bureau en liep het kantoor uit zonder de deur achter zich dicht te doen. Zijn gedecideerde voetstappen echoden in de gang.

Ze zou hem pas drie dagen later weer zien.

Als het keukenpersoneel er niet was geweest, dan had ze zich ongerust gemaakt over Oswald, maar de eerste dag had hij al gebeld om eten in zijn kamer te bestellen.

Lina van de keuken stak haar hoofd om de deur van het kantoor en zei: ‘Oswald heeft goed gegeten tijdens de lunch.’

Sofia liet haar adem opgelucht ontsnappen. Tegelijkertijd verspreidde het gerucht over het artikel zich als een lopend vuurtje onder het personeel en de gasten. Een zwaar, weemoedig gevoel daalde neer over het landgoed. Overal zag ze norse gezichten en verdrietige ogen. Bosse probeerde het personeel tijdens de bijeenkomsten op te peppen. Hij zei dat Oswald hen natuurlijk uit het dal zou halen.

Niemand wist echter wat hij in zijn kamer deed.

Sofia liep rusteloos in het kantoor heen en weer en wist niet goed wat ze moest doen. Toen ze de volgende ochtend binnenkwam zag ze dat het lampje op Oswalds antwoordapparaat knipperde. Hij had vijfentwintig gemiste oproepen. Ze luisterde naar de eerste, een journalist van Aftonbladet die commentaar van Oswald wilde met betrekking tot het artikel van Magnus Strid. De volgende was van Expressen. Ze trok de stekker van de telefoon eruit, want ze wist heel zeker dat Oswald geen commentaar wilde geven.

Ze maakte schoon, sorteerde papieren en begon toen het kantoor blinkend schoon was een roman op haar computer te lezen. Na elk hoofdstuk liep ze een rondje door het kantoor en keek naar de binnenplaats.

Om tien uur zag ze een mensenmenigte achter de muur. Het waren journalisten en fotografen met foto- en filmcamera’s die blijkbaar met de ochtendveerboot waren gekomen.

Ze begon de kranten te lezen en zag dat haar bange vermoedens werden bevestigd. Andere kranten hadden soortgelijke artikelen als dat van Strid geplaatst, in sommige stonden de meest verschrikkelijke speculaties over wat zich allemaal op het eiland zou afspelen. Haar eerste gedachte was dat haar ouders zouden flauwvallen als ze dit zouden lezen, maar op het moment dat ze naar de personeelsafdeling wilde gaan om haar mobiel op te halen en een sms te sturen werd er op de deur geklopt. Het was Lina van de keuken. ‘Oswald zegt dat je het beveiligingsbedrijf dat morgenochtend vroeg komt moet ontvangen.’

‘Het beveiligingsbedrijf?’

‘Ja, hij zegt dat ze een prikkeldraadafrastering op de muur gaan installeren zodat er geen idioten overheen kunnen klimmen. Dat waren zijn exacte woorden.’

Sofia bedankte Lina, kreeg Bosse gelukkig snel te pakken en vertelde hem over Oswalds vreemde mededeling.

‘Dat is niet zo vreemd,’ antwoordde hij. ‘De journalisten verdringen zich hier. Het is kinderspel voor hen om over de muur te klimmen als ze ons echt willen spreken.’

Het beveiligingsbedrijf kwam inderdaad de volgende ochtend vroeg. Vijf mannen werkten de hele dag in het bijzijn van de nieuwsgierige journalisten buiten de muur en de zwijgende personeelsleden binnen de muur. Langzaam maar zeker kreeg de afrastering boven op de muur vorm.

Sofia stond samen met Bosse op de binnenplaats en zag de stekels als een enorme, vlijmscherpe slang rond het landgoed kronkelen. Ze had het altijd prettig gevonden om op de binnenplaats te staan, er was zoveel ruimte en natuur in een prachtige combinatie, maar nu vond ze dat het de binnenplaats van een gevangenis leek.

Toen alles klaar was kwamen de mannen naar Bosse en haar toe. ‘Alles is geregeld, precies zoals de baas het wilde hebben,’ zei een van hen. ‘We hoeven alleen nog te laten zien hoe het prikkeldraad onder stroom wordt gezet.’

‘Stroom?’

‘Ja, het prikkeldraad staat onder stroom, precies zoals jullie baas dat wilde.’ Toen de man Sofia’s ontstelde gezicht zag begon hij te lachen. ‘Maak je geen zorgen. Er staat niet veel volt op. Niemand zal eraan doodgaan. Je krijgt alleen een flinke schok.’

Bosse liep met de man mee naar het wachthok waar de schakelaar was gemonteerd. Sofia bleef staan en staarde naar de afrastering. Het was net een droom, een droom die zo helder en scherp was dat hij reëler voelde dan het echte leven.

Die avond kwam Oswald naar zijn kantoor. Hij leek uitgeslapen en energiek, helemaal niet terneergeslagen zoals ze had verwacht. Zijn ogen glinsterden van enthousiasme, zodat hij er bijna een beetje gestoord uitzag. Zelfs het arrogante knikje was terug.

‘Ik wil vanavond na het eten een vergadering met het voltallige personeel,’ zei hij. ‘En ik bedoel iedereen. Stuk voor stuk.’

Op het achterdek van de veerboot, waar de auto’s tijdens de overtocht staan, bevindt zich een bergkast waarin de schoonmaakspullen worden bewaard. De ruimte is niet hoog genoeg om er rechtop in te staan, maar hij wordt niet gebruikt als de veerboot de zeestraat oversteekt.

Ik ben er een keer met Lily geweest. Ik was erin gekropen om haar bang te maken, maar dat is een ander verhaal dat nu onbelangrijk is.

Het is vijf uur en de dag begint aan te breken.

De duisternis is vervangen door een dikke, grijze nevel.

Drie uur wachten in de kast en daarna nog een uur tijdens de overtocht. Het kan echter niet anders, het is de beste verstopplek.

De brandlucht van het landhuis, die als een deken boven het eiland hangt, is me hiernaartoe gevolgd. Het geluid van auto’s, sirenes, boten en stemmen is echter verstomd. Ze hebben het dus opgegeven. Ik besta niet meer.

Ik kruip in de kast en bereid me voor op de uren in de duisternis. Ik weet alles over duisternis.

De duisternis in de kelder van het landhuis. Zijn weerzinwekkende zweetlucht. De klappen die ik niet zie aankomen.

Ik doe de deur achter me dicht en ga op een emmer zitten. De woorden die in me opkomen zijn als een mantra die me tijdens de reis zal begeleiden. ‘Vernietigd zijn, herrijzen en terugkeren.’ Zoals de vogel die uit de as herrezen is.

De tijd staat stil.

Ineens kan ik het hele eiland van bovenaf zien. De eerste zonnestralen die het landschap raken. De bomen, de huizen en de zee.

Ik besef dat ik uit mijn lichaam ben getreden. Dat ik krachten heb waarvan ik geen vermoeden had en dat het leven fenomenale plannen met me heeft.

18

Het was doodstil in de grote eetzaal. De tafels waren tegen de muren geschoven en de stoelen stonden in rijen. De vijftig personeelsleden zaten dicht naast elkaar voor het podium en de lessenaar die voor Oswald was neergezet. Normaal gesproken was het lawaaiig in de eetzaal, nu zwegen ze allemaal. De stilte was niet pijnlijk, eerder opgelegd en angstig. Ze wachtten al ruim een halfuur.

Sofia zat op de voorste rij, samen met Bosses team en de leidinggevenden van de verschillende afdelingen. In de allerlaatste rij zaten degenen die voor het krantenartikel al in ongenade waren gevallen: Madeleine en Helge, een werknemer van de huishoudelijke afdeling die een van Oswalds auto’s bijna in de prak had gereden toen hij hem weg moest brengen voor een servicebeurt. Op de middelste rij zat de rest, gegroepeerd volgens hun werkzaamheden. Alles was volgens Oswalds instructies geregeld.

Ineens hoorden ze de gedecideerde, vertrouwde voetstappen, maar niemand durfde achterom te kijken. Sofia was de enige die opstond om te controleren of Oswald iets nodig had, maar hij schudde zijn hoofd en gebaarde dat ze moest gaan zitten. Hij ging achter de lessenaar staan, legde er een vel papier op en keek met een licht bezorgde gezichtsuitdrukking naar hen. ‘We moeten met elkaar praten,’ begon hij. ‘Om erachter te komen wat er de laatste tijd gebeurd is.’

Zijn toon was vriendelijk, waardoor de spanning in de groep enigszins verminderde.

‘Het is heel eenvoudig,’ ging hij verder. ‘We hadden een kans om ViaTerra onder de aandacht van een enorme hoeveelheid mensen te brengen. De meesten hebben keihard gewerkt, maar er is iemand in ons midden die achter onze rug leugens aan Strid verteld heeft, dus nu zullen we het lek in de groep moeten zoeken.’

De blik in zijn ogen was harder geworden en hij staarde lukraak naar verschillende werknemers. Het was nog steeds doodstil, zo stil dat Sofia Bosses zenuwachtige ademhaling naast zich kon horen.

Oswald keek doordringend naar Olof Hurtig. ‘Olof, jij was Magnus Strids persoonlijke begeleider. Heb je misschien dingen gezegd die je niet had moeten zeggen?’

Ze draaiden zich allemaal om en keken naar Olof. Het was de eerste keer dat Sofia hem zonder de eeuwige glimlach op zijn lippen zag. Zijn mondhoeken stonden een beetje omhoog, ook als hij serieus was. Nu was zijn gezicht star en bleek. ‘Nee, Franz, natuurlijk niet! We hebben alleen over zijn programma gepraat.’

‘Je mag me “sir” noemen. Dat mogen jullie trouwens in het vervolg allemaal doen. Net als in de vs. Daar hebben de werknemers betere manieren dan in ons socialistische Zweden!’ zei Oswald. ‘Ik hoop dat je niet liegt, Olof. Snap je niet dat Magnus je om de tuin geleid heeft?’

‘Jawel… sir, dat snap ik.’

Nu keek Oswald naar haar.

Hij denkt toch niet…?

‘En jij, Sofia? Jij hebt een lang gesprek met Magnus in de bibliotheek gehad.’

Haar stem klonk hees en vreemd toen ze antwoord gaf. ‘We hebben alleen over boeken gepraat, niet over persoonlijke kwesties.’

Hij hield haar blik een tijdje vast. Ze voelde zich verstarren en er kwamen diverse beelden in haar op. Magnus Strid bij de vijver. De bezorgde blik in zijn ogen en de vragen over haar toekomst. Dat had echter niets met het artikel te maken.

Ze staarde in Oswalds ogen en probeerde er onbewogen uit te zien. ‘Ik geloof je,’ zei hij uiteindelijk. ‘Maar goed, als niemand uit zichzelf bekent zullen jullie het onder elkaar moeten uitzoeken. Ik heb belangrijkere zaken te regelen. Maar voordat ik vertrek gaan we het over de regels in de groep hebben.’

Hij begon voor te lezen van het vel papier op de lessenaar.

‘Eén: Ik wil versterking van de groep bewakers. Er moet altijd een bewaker in het hokje bij het hek zitten terwijl de tweede bewaker over het landgoed patrouilleert. En Bosse moet iemand hebben die hem helpt met de ethiek van het personeel. De personeelsafdeling valt voortaan onder mij. Rechtstreeks. Begrepen?

Twee: De personeelsafdeling heeft een protocol nodig waarin staat hoe we omgaan met werknemers die stommiteiten uithalen. Ze moeten zwaar lichamelijk werk op het landgoed verrichten en mogen niet met de rest van het personeel praten, laat staan met de gasten. Ze moeten een rode pet dragen zodat iedereen weet wie het zijn. Jullie kunnen het “boetedoening” of iets dergelijks noemen.’

Hij keek naar Bosse, die ijverig knikte.

‘Komt in orde, sir. Ik regel het.’

‘Drie: Alle toegang tot computers, mobiele telefoons en andere elektronische apparaten is met onmiddellijke ingang verboden. Ook tijdens jullie vrije tijd, hoewel ik eraan twijfel of jullie die nog zullen hebben. De computer in de eetzaal wordt uitgezet, Bosse. Daarna neem je alle apparatuur die in de kamers verstopt is in beslag.’

Sofia dacht aan de laptop in de bureaulade. Ze moest hem op een betere plek verstoppen.

‘Vier: Vanavond, voordat jullie de eetzaal verlaten, schrijven jullie een korte maar vriendelijke e-mail aan jullie familie waarin jullie vertellen dat jullie het heel druk hebben, dat jullie daardoor een tijdlang onbereikbaar zullen zijn en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Jullie kunnen de e-mails met de hand schrijven. Bosse, jouw afdeling verstuurt de e-mails vanaf de computer in de eetzaal voordat die uitgezet wordt.’ Plotseling lachte hij. ‘Wat kijken jullie allemaal ontsteld! We lossen dit probleem op. Het is maar voor een paar weken, daarna is alles weer bij het oude en kunnen jullie twitteren en sms’en alsof jullie leven ervan afhangt.’

Iemand van het personeel giechelde zenuwachtig. Oswald keek weer op het vel papier.

‘En ten slotte vijf: Niemand verlaat het landgoed zonder mijn schriftelijke toestemming. Frisk kan zoals gewoonlijk inkopen doen, maar de bewaker noteert wanneer hij van het landgoed vertrekt en wanneer hij terugkomt. En nu heb ik belangrijkere zaken te regelen. Sofia, jij blijft hier tot jullie klaar zijn, maar morgen heb ik je in mijn kantoor nodig.’

‘Ja, sir.’ Had ze echt zoiets geforceerds en belachelijks gezegd?

Hij pakte zijn papieren en stapte van het podium, liep snel tussen de stoelen door en trok de deur van de eetzaal achter zich dicht.

Achter in de zaal klonk een schreeuw. ‘Verdomme, Madeleine! Waarom heb je niets gezegd? Ik heb gezien dat je met Magnus Strid praatte!’ Het was Mona en ze was compleet overstuur. Haar gezicht was vuurrood en ze schreeuwde zo hard dat het spuug uit haar mond vloog terwijl ze dreigend met een vinger naar Madeleine wees, die was gaan staan.

‘Ik heb niets gezegd! Hij vroeg alleen hoe het ging en ik zei dat ik het fijn vond om in de zon te werken. Dat was alles.’

‘Je liegt! Jullie hebben een hele tijd gepraat!’

Nu stond Katarina ook op. Ze was normaal gesproken de kalmte zelf, maar nu was haar stem schel en vreemd schor terwijl ze tegen Mona schreeuwde. ‘En jij dan? Jij bent een paar keer alleen met hem in de bibliotheek geweest. Waar hebben jullie over gepraat, hè?’

Sofia vroeg zich af waarom Katarina Madeleine verdedigde. Blijkbaar waren ze vriendinnen geworden terwijl ze de plantenperken samen wiedden. Mona leek zich niets van Katarina aan te trekken. In plaats daarvan liep ze naar de achterste rij, ging voor Madeleine staan en gaf haar een duw.

‘Ik weet dat je liegt!’ schreeuwde ze met die nieuwe, vreemde stem. Ze gaf Madeleine opnieuw een duw, harder deze keer. Daarna ging het allemaal heel snel. Madeleine trok Mona naar de vloer, ging schrijlings op haar zitten, duwde haar armen op het parket en begon tegen haar te schreeuwen: ‘Hou je kop! Hou je kop! Smerig oud wijf!’

Wat er daarna gebeurde was absoluut ondenkbaar. Mona tilde haar hoofd een stukje van de vloer en spuugde recht in Madeleines gezicht. De klodder kwam in Madeleines oog terecht, die begon te huilen van boosheid. Bosse rende naar hen toe en haalde hen uit elkaar.

Sofia staarde verbijsterd naar de twee vrouwen. Ze had zoiets nog nooit op het landgoed meegemaakt, en ook nergens anders trouwens.

Ineens zag ze dat Benjamin een glimlach op zijn gezicht had. ‘Vind je het grappig, Benjamin?’ vroeg ze hardop.

‘Ja, eigenlijk wel als ik eerlijk ben.’

Ze keken nu allemaal naar hem. Zelfs Madeleine en Mona waren van hun stuk gebracht.

‘Wat is er zo leuk aan?’

‘De hele chaos.’

‘Het heeft dus niets met jou te maken?’

‘Nee, eigenlijk niet. Ik heb niet met Strid gepraat en ik geloof niet dat het ergens toe leidt om tegen elkaar te schreeuwen.’

‘Oké, oké,’ zei Bosse, die naar haar toe kwam. ‘Benjamin gedraagt zich op dit moment als een enorme klootzak, maar hij heeft ergens wel gelijk. We moeten dit op een andere manier aanpakken. Jullie komen een voor een op het podium om verslag uit te brengen over wat jullie tegen Magnus Strid gezegd hebben.’

‘Alle vijftig?’ Sofia keek wantrouwend naar hem.

‘Weet jij een betere manier? Oswald zei dat hij wil weten wie het lek is.’

Ze haalde haar schouders op en keek naar Benjamin, die een gezicht trok. Ze onderdrukte de opwelling om naar hem toe te gaan en hem een klap te geven.

Bosse riep de personeelsleden een voor een op het podium en ondervroeg hen. Anderen kregen ook de gelegenheid om vragen te stellen. De procedure nam drie uur in beslag en liep uiteindelijk op niets uit omdat niemand het lekken van informatie wilde bekennen. Sofia was zo rusteloos dat haar benen tintelden. Ze keek voortdurend op haar horloge en dacht aan de e-mails die ze naar hun families moesten schrijven.

Bosse werd steeds wanhopiger, er was helemaal niets uit gekomen. Iedereen die op het podium was geroepen, had elke vorm van betrokkenheid ontkend. Uiteindelijk draaide Bosse zich naar Sofia om. ‘Wat doen we nu?’ fluisterde hij in haar oor.

‘We laten ze de mails schrijven die verstuurd moeten worden.’

‘Maar wat zeggen we dan tegen Oswald?’

‘We zeggen dat we iedereen net zolang onder vier ogen gaan ondervragen tot we het lek gevonden hebben. Het is misschien niet zo gemakkelijk voor de schuldige om in het bijzijn van vijftig personen te bekennen.’

Bosses gezicht klaarde op. ‘Je hebt gelijk. Laten we dat doen.’ Hij was meteen weer energiek en richtte zich tot het personeel. ‘We gaan hier later mee verder. Nu moeten jullie een e-mail naar jullie familie schrijven. Schrijf het berichtje, het e-mailadres en je wachtwoord op een vel papier.’

‘Ik geef mijn wachtwoord niet af,’ zei Benjamin.

‘Nu moet je ophouden. Je kunt het wachtwoord de volgende keer dat je op een computer inlogt veranderen.’

Benjamin bromde ontevreden bij wijze van antwoord.

Toen Sofia ging zitten om de e-mail naar haar ouders te schrijven was het leeg in haar hoofd. Haar keel was dik van de ingehouden tranen die achter haar oogleden brandden, maar ze schreef een onnozel berichtje dat ze het razend druk had en een tijdlang niet zou kunnen schrijven of bellen. Het klonk absoluut niet alsof ze het zelf had geschreven, maar ze was helemaal kapot en wilde alleen nog maar naar bed. Toch gingen ze tot diep in de nacht door. De extra personeelsleden voor Bosses afdeling moesten nog worden gekozen. Geen van de leidinggevenden wilde iemand afstaan en er ontstond een verbitterde strijd tot de afdelingen Huishouding en Tuinonderhoud toegaven en een paar werknemers uit hun team aanboden.

Daarna waren ze eindelijk klaar. De eetzaal was muf en bedompt en ze liep de binnenplaats op om wat frisse lucht binnen te krijgen. Het was bijna vijf uur. Het was al licht en de enigszins bewolkte, roze zomerhemel beloofde een mooie dag. Sofia slenterde een tijdje over het grasveld terwijl haar schoenen en panty’s doorweekt raakten van de dauw. Ze keek naar de scherpe prikkeldraadafrastering op de muur en probeerde het gevoel van welbehagen op te roepen dat ze had gehad toen ze de principes had bestudeerd en als een zwaluw boven het eiland had gezweefd, maar het lukte haar niet.

Benjamin was meteen naar hun kamer gegaan en sliep al toen ze binnenkwam. Zijn kleren lagen verspreid over de grond en hij snurkte luidkeels onder het dekbed. Ze opende de bureaulade waarin haar laptop in het laken gewikkeld lag, maar kon geen betere verstopplek bedenken. Ze hoopte dat het een extra set beddengoed leek, dus liet ze het zo. Ze kleedde zich langzaam uit, hing haar uniform voor de volgende dag klaar, duwde tegen Benjamin aan tot hij opschoof, keek naar de wekker en besefte dat ze over twee uur moest opstaan. Daarna deed ze het licht uit en viel in een diepe slaap.

Op dit punt wil ik een pauze in het verhaal inlassen.

Heel even maar, zodat ik iets kan uitleggen. Jullie zijn misschien benieuwd naar Lily. Waarom het gebeurde, of waarom ik haar die avond niet uit de schuur heb getrokken.

Daarom is het belangrijk dat jullie begrip hebben voor mijn gedachtegang en de manier waarop ik mijn leven leid.

Ik zie het leven als een spel en er zijn veel verschillende manieren om het te spelen, dus kan ik kiezen.

Er moeten echter duidelijke spelregels zijn en die hadden Lily en ik. ’s Avonds was ze mijn slaaf. Het was een spel dat we speelden en ze was er gek op. Zo gek dat ze me telkens weer smeekte om het te spelen. Ze wilde meer risico’s nemen, het gevaarlijker maken.

Die avond hield ze zich niet aan de regels. Ze veroorzaakte problemen met haar geschreeuw en de brand die ontstond, en bracht me daarmee in groot gevaar. En toen moest ik natuurlijk eerst aan mezelf denken.

Ik geloof dat Lily’s leven op de een of andere manier afgelopen was. Ze heeft hier nooit thuisgehoord, ze was te slap en goedgelovig. Toch denk ik af en toe aan haar. Ze was tenslotte heel speciaal. Maar ze was niet meer dan een onderdeel van het spel, een schaakstuk dat uitgeschakeld was en niet meer gebruikt kon worden.

Nu wil ik jullie graag een goede raad geven. Beschouw het leven als een spel, neem het niet zo serieus. Andere mensen zijn slechts pionnen. Ze kunnen verschillende rollen vervullen en soms problemen veroorzaken, maar jij bent degene die de hoofdrol heeft en je hebt altijd een keuze: om de pionnen te gebruiken of weg te leggen.

En wees niet zo verdomd slap, want ze doen hetzelfde met jou als je dat toestaat.

Dat was Lily, en nu ga ik verder met mijn verhaal.

19

Sofia was vrij, in elk geval een paar uur, en ze voelde zich merkwaardig trots omdat ze dat op een slinkse manier had geregeld. Ze wist precies wat ze met die tijd wilde doen.

Het was zo’n dag waarop alles klopte. Oswald zat al in zijn kantoor toen ze binnenkwam. Voor één keer behandelde hij haar niet alsof ze lucht was. Hij klaagde er niet eens over dat ze vijf minuten te laat was.

‘We krijgen vandaag bezoek, Sofia. Ze heet Carmen Gardell en is een van de meest vooraanstaande pr-experts van het land. Ze gaat ons helpen om alle leugens die over ons in de media worden geschreven te weerleggen.’

Sofia wist niet wat de media hadden geschreven omdat er na het artikel van Magnus Strid een volledig verbod op het lezen van kranten was afgekondigd. Ze had Oswalds kranten niet eens stiekem gelezen, maar begreep door zijn toon dat de media ViaTerra niet met rust lieten. En ene Carmen, een vrouw met een diepe en hese stem, had een paar keer gebeld en naar Oswald gevraagd. Sofia had zelfs gedacht dat Oswald misschien een relatie had.

De dag ging snel en Oswald was energiek aan het werk. Hij had een aantal aandachtspunten ingesproken die Sofia in het net uittypte en naar het personeel stuurde. Het ging voornamelijk over zaken op het landgoed die verbeterd moesten worden: een kapotte omheining rond de boerderij, een verwelkt plantenperk dat opnieuw beplant moest worden en de kleding van de nieuwe bewakers, die nog steeds in hun overalls van de boerderij rondliepen. Oswald neuriede in zichzelf tussen het opnemen. Af en toe keek hij naar haar en glimlachte. Het was vandaag heel prettig om voor hem te werken.

Om vijf uur stond hij op en zette zijn computer uit. ‘Nu gaan jij en ik een rondje over het landgoed maken om ervoor te zorgen dat alles er goed uitziet als Carmen hier arriveert. Neem je blocnote mee.’

Op de binnenplaats stond een frisse wind. De zon scheen op de verwelkte meiboom, die was blijven staan. Hij was alleen ter wille van de gasten neergezet, het personeel vierde op dit moment geen feestdagen. Oswalds nieuwe regels waren in werking getreden en werden tot in de puntjes nageleefd. Er was stilzwijgend overeengekomen dat ze als bewijs van hun toewijding elke dag overwerkten. Er was ook stilzwijgend overeengekomen dat het verkeerd was om naar bed te gaan zolang Oswald werkte. Het was dus niet ongewoon dat de personeelsleden eerst keken of het licht in zijn kantoor al uit was voordat ze ’s avonds naar bed durfden te gaan.

De werkdagen waren lang en een hele nacht slapen was een luxe. Er werd niet over gepraat dat Oswald pas aan het eind van de ochtend binnenkwam terwijl de personeelsleden zich ’s ochtends vroeg al op de binnenplaats verzamelden. Bovendien was Oswalds persoonlijke staf uitgebreid om hem te steunen terwijl hij met alle negatieve publiciteit probeerde om te gaan, iets waartoe de anderen niet in staat waren. Hij had nu een kok die alleen eten voor hem kookte en iemand van de huishoudelijke afdeling die zijn kamer schoonmaakte, zijn kleren waste en diverse andere persoonlijke zaken voor hem regelde. Sofia vond dat prima omdat ze het daardoor minder druk had.

Oswald wees geïrriteerd naar de meiboom. ‘Die moet meteen weggehaald worden. Wie heeft hem daar in vredesnaam laten staan? Zorg dat je Bosse te pakken krijgt zodat hij het kan regelen.’

Ze wilde net zeggen dat de huishoudelijke afdeling verantwoordelijk was voor de meiboom en niet Bosse, maar slikte haar woorden in omdat Bosse op dat moment uit de gastenverblijven kwam en zich naar hen toe haastte.

Oswald was inmiddels flink geïrriteerd. ‘Zoek uit wiens idee het was om die vreselijke meiboom op de binnenplaats te laten staan. Hij moet meteen weggehaald worden. Het is geen gezicht. Er is hier nog steeds niemand die het iets kan schelen, nietwaar?’

Sofia mompelde iets en Bosse beloofde dat hij ervoor zou zorgen dat de boom werd weggehaald.

‘Nu gaan we naar Carmens kamer,’ zei Oswald tegen Sofia. ‘Ik heb Anna gisteren verteld hoe de suite eruit moet zien.’

Anna was de hoofdverantwoordelijke voor alles wat met de gasten te maken had, zoals onderdak, dienstverlening en eten. Ze stond bij de gastenverblijven op hen te wachten. Anna was de schoonheidskoningin van de groep. Ze had een zandloperfiguur en een beeldschoon gezicht, maar als Oswald in de buurt was veranderde ze in een domme gans. Ze was overduidelijk verliefd op hem. Sofia vond het heel pijnlijk om te zien dat Anna met een glazige blik in haar ogen naar Oswald keek en met een meisjesachtige stem die trilde van verlangen tegen hem praatte. Anna’s hunkering en Oswalds koele arrogantie botsten echter met elkaar. Hij vond altijd wel iets om zich over op te winden en het eindigde er gewoonlijk mee dat de tranen in Anna’s ogen sprongen en Oswald woedend was.

Als Oswald niet aanwezig was, vertelde Anna graag anekdotes over hem waarin het leek alsof ze elkaars beste vrienden waren, wat iedereen op de zenuwen werkte. Sofia keek vanuit haar ooghoeken naar Anna. Ze vroeg zich af hoe het zou zijn om met zo’n onbeantwoorde liefde te moeten leven.

Het begon goed. De kamer was gelucht en het bed was zorgvuldig opgemaakt. Er lag chocolade op het kussen en op het nachtkastje stond een fles mousserende wijn. De badkamer was zo schoon dat hij glansde. Bij de badkuip hing een witte, dikke badjas. Oswald keek om zich heen en knikte tevreden. Ineens verscheen er echter een rimpel tussen zijn wenkbrauwen. ‘De bloemen!’

‘De bloemen?’

Sofia keek naar de vazen waarin witte rozen stonden.

‘Ik heb om pioenrozen gevraagd.’

Anna keek beschaamd naar Oswald.

‘Waarom hebben jullie rozen in de vazen gedaan?’

‘We dachten dat rozen ook goed waren, sir.’

Oswalds kaken verstrakten. ‘Zijn jullie echt zo stom dat jullie denken dat rozen en pioenrozen hetzelfde zijn? Ze lijken niet eens op elkaar. Hebben we geen pioenrozen op het landgoed?’

‘Helaas niet. Maar ik zal het regelen, sir.’

‘Ik vertrouw je niet. Sofia, jij regelt het. Ik wil pioenrozen hebben. Ik weet niet wanneer de bloemenwinkel dichtgaat, misschien is het al te laat. In dat geval moet je wilde bloemen plukken, maar niet zomaar iets. Het moeten prachtige boeketten worden met karakteristieke Zweedse scherenkustbloemen. Je hebt een uur de tijd voordat Carmen arriveert. Ik vertrouw erop dat het je lukt.’

Sofia knikte. De bloemenwinkel ging al om vijf uur dicht, maar dat was geen probleem want ze wist precies waar ze mooie wilde bloemen kon vinden. Ze had ze vorig jaar bij de beek in de buurt van Karin Johanssons vakantiewoning gezien.

Ze rende naar haar kamer en trok sportschoenen aan. Het zag er belachelijk uit onder het colbert en de rok, zo belachelijk dat ze hardop lachte toen ze zichzelf in de spiegel zag.

De bewaker keek verbaasd naar haar voordat hij haar naar buiten liet gaan.

Eenmaal buiten bleef ze even staan, haalde diep adem en voelde zich vrij en vol leven. Als een kalf dat net in een voorjaarsweide was losgelaten. Ze nam de snelste weg naar het huisje en liep de hele route op een holletje. Het was begin juli en bovendien weekend. Er was een grote kans dat Karin in de vakantiewoning was.

Ze was buiten adem en bezweet van het rennen en haar haar zat in de war door de wind. Haar hart maakte een sprongetje toen ze Karin op de schommelbank zag zitten. Haar haar zat in twee dikke vlechten en haar gebruinde huid stak mooi af tegen de lichtblauwe jurk. Ze keek eerst naar Sofia’s sportschoenen en daarna naar haar uniform en glimlachte.

‘Hallo! Is er iets gebeurd?’

‘Heel veel, maar ik heb geen tijd om het uit te leggen. Het klinkt misschien vreemd maar ik moet naar de beek om wilde bloemen te plukken en daarna kan ik even praten. Heb je tijd?’

‘Ik heb alle tijd van de wereld.’ Karin glimlachte weer naar Sofia. ‘Misschien moet je jezelf een beetje opknappen voordat je teruggaat. Moet ik je met de sekte helpen?’

‘Nee, dat is het niet, maar ik heb de stambomen en de foto’s bekeken en ik heb een paar vragen.’

‘Dan pak ik vazen voor je bloemen en zet ik koffie terwijl jij plukt.’

Het gebied rond de beek stond inderdaad vol bloemen. De wind was fris en vanuit het westen trokken grijze, zware wolken het eiland binnen. De wind ruiste in de kruinen van de dennenbomen en de takken kraakten, maar op de grond was het nagenoeg windstil. Ze wilde langer blijven. Weer over het eiland wandelen. Bij het uitkijkpunt zitten en naar de zee kijken. Vrije dagen en weken hadden vroeger vanzelfsprekend geleken, maar nu niet meer. Vakantie was voor degenen die productief waren, en op dit moment viel alleen Oswald in die categorie.

Toen ze terugkwam bij het huisje had Karin water in een paar vazen gedaan en ze op een rij bij de muur gezet. Op de kleine, wankele tafel voor de schommelbank stond vers gezette koffie. De kleine tuin was bijna volledig afgeschermd van de wind zodat het er warm was, ook al verdween de zon af en toe achter de wolken.

‘De groene en rode lijnen tussen de stambomen…’ begon Sofia. ‘Ik vraag me af wat die betekenen.’

Karin glimlachte. ‘De groene staan voor werk en geld en de rode voor de liefde.’

Sofia dacht even na terwijl ze zich de stambomen voor de geest haalde. ‘Aha, er was dus liefde tussen jou en de laatste graaf?’

‘Nee, niet echt, maar wel een kind.’

‘Was Fredrik zijn zoon?’

‘Ja, maar buitenechtelijk. Fredrik is nooit erkend, maar hij was inderdaad Henriks zoon.’

‘Wist Fredrik dat?’

‘Jazeker, dat wist hij. We hebben tot hij drie jaar was op het landgoed gewoond. Daarna zijn we verhuisd om redenen waarover ik liever niet wil praten. Toen Fredrik later besefte dat hij Henriks zoon was wilde hij dat Henrik hem zou erkennen, maar ik wilde dat niet. Het zou toch alleen om geld gaan, en we konden ons heel goed redden zonder hem.’

Sofia zweeg even. Ze wilde Karin niet ergeren. ‘Ik heb alle foto’s bekeken en de oude krantenknipsels gelezen. Er stond niets in over de zelfmoord van de eerste gravin en dat de graaf het landhuis in brand gestoken heeft.’

‘Dat klopt, maar het is toch waar. Er was een soort dagboek of familiekroniek. De dochter van de graaf, Sigrid von Bärensten, heeft het geschreven. De gravin had een baby in haar armen, zoals je misschien op de eerste foto gezien hebt. Zij heeft alles opgeschreven.’

‘Heb je het boek?’

‘Nee, ik zou willen dat ik het had, maar het is verdwenen. Fredrik ging veel om met de dochter van de arts die later in het landhuis kwam wonen. Op een dag vonden ze de familiekroniek op de zolder en daarna veranderde Fredrik volledig. Hij was altijd al boos op Henrik geweest omdat hij van het eiland was vertrokken, maar nadat hij iets in het boek had gelezen werd hij ronduit razend. Dat was vlak voordat hij van het Duivelsblok sprong. Sindsdien is het boek verdwenen. Ik heb het nooit teruggevonden.’

‘Is de dochter van de arts ook dood?’ Ze had een vage herinnering dat Björk, de kapitein van de veerboot, zoiets had gezegd.

Karin knikte.

‘Hoe is ze gestorven?’

‘Er ontstond brand in een van de schuren op het landgoed, maar ik kan het niet aan om op de details in te gaan.’

‘Dat hoeft ook niet. Je hebt al zoveel verteld. Ik zou dolgraag een boek over de geschiedenis van het geslacht willen schrijven.’

‘Ik weet zeker dat je dat kunt, maar hoe moet je dat doen zolang je vastzit in die sekte?’

‘Ten eerste is het geen sekte en ten tweede is mijn contract over een jaar afgelopen.’

‘Kijk eens aan. Dan kan ik je daarna helpen.’

‘Fantastisch. Ik moet de kroniek vinden. Misschien bevindt die zich nog in het landhuis. Wat denk jij?’

‘Misschien wel.’

‘Maar er is één ding dat ik niet begrijp. Die graaf was steenrijk, of niet soms? Waarom bouwde hij het landhuis dan op deze verlaten plek?’

‘Dat doe je alleen als je iets te verbergen hebt, of niet soms?’

‘Maar wat was hij dan van plan?’

‘Dat staat in het boek. Ik hoop dat je het vindt.’

‘Vertel het me alsjeblieft.’

‘Misschien een andere keer, als we elkaar beter kennen.’

Sofia liet het rusten. Ze besefte dat het nergens toe zou leiden om te drammen.

‘Hoe is het afgelopen met degenen die naar Frankrijk zijn verhuisd, Henrik von Bärensten en zijn gezin?’

Er verscheen een verbaasde uitdrukking op Karins gezicht. ‘Weet je dat niet?’

Sofia schudde haar hoofd.

‘Dan heb je niet begrepen hoezeer de familie Von Bärensten is getroffen door het ongeluk. Henrik en zijn vrouw kwamen om het leven bij een brand. Dat is jaren geleden gebeurd. Ze woonden in Zuid-Frankrijk, ergens aan de Rivièra. Het hele gezin is in de vlammen omgekomen.’

‘Wat krankzinnig! Is dat echt waar?’

‘Ja, dat heeft Björk me trouwens verteld. Het heeft in het plaatselijke sufferdje gestaan en dat blaadje lees ik niet.’

‘Er is dus niemand van het geslacht meer over?’

‘Niemand. Degene die de familiekroniek geschreven heeft is oud geworden, maar Henrik was haar enige kind en ze is een paar jaar geleden overleden in een bejaardentehuis. De stamboom is met Fredrik geëindigd.’

‘En dat terwijl ik dacht dat er misschien toch een gelukkige afloop was.’

‘Dat is in zeker opzicht misschien ook wel zo. Ik keur die sekte van je niet goed, maar jullie onderhouden het landgoed tenminste. Toen ik afgelopen voorjaar langsliep stond het hek open en ik kon het niet laten om naar binnen te kijken. Het is alsof het landgoed een nieuw leven gekregen heeft, vind je niet?’

Sofia dacht aan het prikkeldraad op de muur en de sombere sfeer van de afgelopen tijd. Ze hoopte niet dat de vloek hen nu ook had getroffen.

Ze keek op haar horloge en besefte dat ze haar al snel zouden missen. Daarna bedankte ze Karin, beloofde om zo snel mogelijk terug te komen en vertrok met de bloemen in haar armen.

Het begon te regenen en toen ze bij de poort arriveerde was haar uniform drijfnat. Er zaten vlekken van de bloemen op haar rok en ze kon vanuit haar ooghoeken zien dat haar haar alle kanten op stond.

Bosse wachtte bij het hek op haar. Hij was ogenschijnlijk kalm, maar ze merkte onmiddellijk dat hij woedend was. ‘Waar ben je geweest?’

‘Eerst naar de bloemenwinkel en daarna naar de weilanden in de buurt om bloemen te plukken. Dat zie je toch?’ Ze hield de bloemen triomfantelijk omhoog.

‘Lieg niet tegen me!’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik bedoel dat je niet tegen me moet liegen. Ik heb geprobeerd je te bereiken. Carmen Gardell is er al, maar in de bloemenwinkel zeiden ze dat je daar niet geweest bent. Ze sluiten niet om vijf uur. ’s Zomers zijn ze tot zes uur open.’

Sofia voelde haar hart in haar keel kloppen. Ze zocht in de zak van haar colbert. Die was leeg en ze besefte dat haar pieper in het kantoor lag. Eerst dacht ze dat ze in de problemen zat en ze zag zichzelf al plantenperken wieden en een rode pet dragen.

‘Heb je iets tegen Franz gezegd?’

‘Nee, nog niet, maar ik ga nu naar hem toe.’

‘Vertel hem alsjeblieft niets. Ik dacht alleen dat wilde bloemen mooier zouden zijn dan pioenrozen. Ik heb er op het hele eiland naar gezocht. En kijk eens wat ik gevonden heb!’

‘Goed dan,’ bromde Bosse. ‘Ze zijn inderdaad mooi. Maar de volgende keer…’

‘Er komt geen volgende keer.’ Ze liep snel naar de kamer van Carmen Gardell en klopte voorzichtig op de deur. Niemand gaf antwoord en de kamer was leeg. Iemand, waarschijnlijk Anna, had de rozen al weggehaald. Ze schikte de wilde bloemen zo mooi mogelijk in de vazen.

Toen ze de binnenplaats op liep zag ze Oswald met een vrouw naast zich langs de gastenverblijven lopen. Sofia besloot om ongezien naar haar kamer te sluipen om zich op te knappen, maar Oswald zag haar. ‘Sofia, kom eens hier, ik wil je graag voorstellen.’

Carmen Gardell droeg hoge hakken en was daardoor bijna net zo lang als Oswald. Ze had zoveel poeder op haar gezicht dat het een masker leek, had grote ogen met een voortdurend verbaasde blik en wimpers die helemaal tot haar wenkbrauwen kwamen. Haar lippen waren vol en getuit en leken op een eendensnavel. Haar haar was in laagjes geknipt en slordig geföhnd op een manier die volkomen gepland leek. Ze droeg een mantelpakje waarin haar smalle middel en grote borsten goed uitkwamen en er hing een wolk van parfum om haar heen.

‘Carmen, dit is mijn secretaresse Sofia.’

Sofia gaf de vrouw een hand terwijl ze met haar andere hand probeerde de vlekken op haar rok te verbergen. ‘Mijn excuses voor hoe ik eruitzie. Ik ben in het weiland geweest. Normaal gesproken zie ik er anders uit. Ik wilde me net gaan omkleden.’

‘Ach, dat maakt niets uit,’ zei Carmen met de donkere, hese stem die Sofia meteen herkende. Het was duidelijk dat ze Sofia’s uiterlijk grappig vond.

‘Ga je maar omkleden,’ zei Oswald. ‘Ik wilde je alleen even aan Carmen voorstellen. Ze gaat een reportage over ons schrijven en mooie foto’s maken, en jij gaat haar daarbij helpen.’

‘Graag. Dat klinkt fantastisch.’

‘Ik wilde net gaan dineren met Carmen. Misschien kun jij ervoor zorgen dat alle personeelsleden naar de ochtendbijeenkomst komen, zodat ik iets kan vertellen over haar project en wat er van hen verwacht wordt.’

‘Dat doe ik.’ Ze aarzelde of ze er ‘sir’ aan zou toevoegen, maar deed het niet. Ze wist niet of Carmen Gardell daar enthousiast over zou zijn.

Sofia haastte zich over de binnenplaats naar haar kamer, douchte en trok een schoon uniform aan. Ze wist dat Oswald de rest van de avond met de pr-consulente zou doorbrengen. Dat betekende vrije tijd die ze kon gebruiken om de zolder te verkennen. Misschien zou ze de familiekroniek zelfs vinden.

Nadat ze het kantoor had opgeruimd en de post had gesorteerd nam ze de trap naar de zolderverdieping. Ze keek in het personeelskantoor, dat verlaten leek te zijn. De trap draaide rond een grote pilaar en eindigde bij een oude houten deur. Op de deur zaten twee grote ijzeren hangsloten die er nieuw uitzagen. Ze duwde de kruk naar beneden, maar de deur ging niet open.

Nu kan ik verdergaan met mijn verhaal.

Behalve de smalle lichtstreep die zichtbaar is onder de deur is het aardedonker in de kast. Ik ruik vocht, zeewier en Ajax-schuurmiddel. De eerste minuten gaan langzaam voorbij. Het is bijna ondraaglijk. Daarna bevind ik me buiten mijn lichaam en als ik terugkom is het warm in de kast en bestaat de tijd niet meer.

Ik ben gewichtloos.

Na een tijd hoor ik de vertrouwde geluiden. Auto’s die parkeren, reizigers die de veerboot op lopen, geklets en gelach, alles bereikt de plek waar ik op de emmer in de duisternis zit.

De veerboot is niet vol, het hoogseizoen is nog niet aangebroken. Het zijn de gebruikelijke forenzen en dorpsbewoners die naar het vasteland gaan om inkopen te doen. En hier zit ik, omgeven door duisternis en een zurige lucht terwijl mijn hoofd volkomen helder is.

Als een geslepen diamant, een kristallen kroonluchter in het avondlicht. Ik voel geen angst, geen onrust, geen spanning.

De duisternis is mijn metgezel geworden.

Ik volg de reis via de geluiden die me ogen geven. De motor van de veerboot die gelijkmatig bromt op het open water en begint te haperen en te sputteren als we aanmeren. De auto’s die starten en van de veerboot rijden. De slepende voetstappen en gedempte stemmen van de passagiers. Ik kan zelfs het geroezemoes in de haven horen voordat we aanleggen.

Als de laatste voetstappen van de loopplank verdwijnen open ik de deur.

Ik sluip als een schaduw van de boot, buig mijn hoofd en hoop, bid bijna, dat niemand me ziet voordat ik in de krioelende mensenmenigte op de kade verdwijn. Ik begin te rennen en juich vanbinnen.

Ik ben op één dag vernietigd en herrezen.

20

‘Mag ik op de zolder komen?’

‘De zolder? Wat wil je daar doen?’ Oswald keek alsof hij zijn oren niet kon geloven.

‘Ik wil Maddes spullen opbergen zodat ik hier meer plek heb.’ Ze gebaarde naar de kast achter zich die vol stond met boeken en blocnotes.

‘De zolder is onbruikbaar, weet je dat niet? Niemand mag daar komen.’

De vraag waarom er dan nieuwe hangsloten op de deur zaten lag op het puntje van haar tong, maar ze slikte hem in omdat ze zijn goede humeur niet wilde verpesten. Over een kwartier begon de ochtendbijeenkomst en Oswald zou het personeel toespreken. Ze waren net klaar met zijn post en ze had zijn afspraken voor die dag opgeschreven.

‘Gooi die troep weg. Waarom zouden we Maddes spullen bewaren? Als je iets waardevols tegenkomt kun je dat in de kelder neerzetten.’

De kelder. Er was een mogelijkheid dat de familiekroniek daar verstopt was. Sofia besloot om ook daar te zoeken. Ze was geobsedeerd door het idee om haar te vinden. Het zou haar ongetwijfeld helpen bij het schrijven van haar eigen boek.

Er werd op de deur geklopt en Carmen Gardell kwam binnen zonder op antwoord te wachten. Haar rok was zo kort dat het een wonder was dat haar kruis bedekt was toen ze tegenover Oswald ging zitten. ‘Wat zeg je ervan, Franz, zullen we beginnen?’ Carmen glimlachte koket naar Oswald.

‘Jazeker, maar ik moet het personeel eerst voorbereiden. Jij kunt intussen naar de gastenverblijven gaan om een kop koffie te drinken. We zien elkaar daar.’

Had Oswald niet in de gaten dat ze hem probeerde te verleiden? Het was zo bespottelijk dat Sofia op haar onderlip moest bijten om niet hardop te lachen. Oswald was echter volkomen onbewogen. Hij gedroeg zich charmant maar koel.

Ze is zijn type niet eens. Hij valt op heel andere vrouwen. Hoewel ik niet weet op wie.

‘Is het personeel verzameld, Sofia?’

‘Ja, sir.’

De volledige staf stond inderdaad in rijen op de binnenplaats. In de achterste rij waren drie rode petten zichtbaar. Stefan van de huishoudelijke afdeling, degene die er niet voor had gezorgd dat de meiboom was weggehaald, zat inmiddels in Boetedoening, samen met Madeleine en Helge, de man die Oswalds auto bijna in de prak had gereden.

Sofia stond tegenwoordig naast Oswald tijdens de bijeenkomsten. Altijd met een blocnote en een pen in haar hand. Het voelde anders om tegenover het personeel te staan. Het gaf haar een bepaalde autoriteit en ze kon de gezichten en reacties van de anderen zien. Vandaag zagen ze er een beetje ongerust uit. Zo was het altijd als ze met iets nieuws werden geconfronteerd. Veranderingen konden een onmiddellijke invloed hebben. Het kon een ‘alle hens aan dek’-situatie worden, waarin ze hun taak in de steek moesten laten om iets anders te doen wat noodzakelijk was, soms zowel overdag als ’s nachts. Of Oswald zou misschien bekendmaken dat iemand iets stoms had gedaan, en voor diegene kon de bijeenkomst fataal zijn.

‘We hebben de meest vooraanstaande pr-deskundige van Zweden in ons midden,’ begon Oswald. ‘Jullie mogen deze kans niet verpesten, zoals jullie gedaan hebben toen Magnus Strid bij ons was. Carmen is hier om foto’s van jullie werkplekken te maken en jullie te interviewen, waarna ze een brochure gaat samenstellen die we naar de diverse media zullen sturen.’

Er ging een golf van opluchting door de groep heen. Het was opvallend hoe duidelijk Sofia dat kon zien en voelen. De gelaatstrekken van de personeelsleden ontspanden onmiddellijk.

‘Jullie moeten er respectabel uitzien en mogen met haar praten over alles wat goed is aan ViaTerra. Ga echter niet proberen om de filosofische begrippen uit te leggen. Dat doe ik zelf. Ik ben van mening dat degenen die in Boetedoening zitten hun petten een paar dagen af moeten zetten. Bosse, jij mag de computer weer in de eetzaal neerzetten. Tijdelijk.’

Niemand zei iets, maar hier en daar begonnen glimlachjes te verschijnen.

‘Sofia komt jullie werkplekken inspecteren om ervoor te zorgen dat alles er netjes uitziet. Ik zal voornamelijk bij Carmen en onze gasten zijn. Het is trouwens ook belangrijk dat jullie voldoende slaap krijgen. Ik wil geen slaapwandelaars.’

Drievoudige opluchting, slaap, toegang tot de computer en een beetje vrije tijd. In elk geval voor Sofia.

‘En geen gevloek. Laat geen rommel op het landgoed rondslingeren. Wees beleefd tegen de gasten en probeer om Carmen en mij niet voor de voeten te lopen als we bij jullie in de buurt komen. Een paar dagen, oké? Ik wil dat iedereen zijn uiterste best doet. Vragen?’

Mona stak haar hand op. ‘Sir, wil dat zeggen dat de regels die je… u vorige week hebt voorgelezen niet meer gelden?’

Oswald verstijfde. ‘Meen je dat nu serieus? Ben je echt zo stom?’

‘Nee, sir, ik vroeg me alleen af…’

Oswald richtte zich tot Bosse. ‘Bosse, heb ik gezegd dat de regels niet langer van kracht zijn?’

Bosse schudde zijn hoofd. Hij zag eruit als een ijverige leerling die antwoord gaf op een moeilijke vraag. ‘Absoluut niet, sir.’

‘Heb ik het over de regels van vorige week gehad?’

‘Nee, sir, dat hebt u niet.’

‘Gelukkig maar. Ik dacht heel even dat ik vergeetachtig geworden was.’

Iemand grinnikte, maar beheerste zich snel.

‘Ik heb alleen gezegd dat er van jullie verwacht wordt dat jullie je de komende dagen gedragen, of niet soms?’

‘Ja, sir!’

‘Jullie moeten Mona’s iq testen om te controleren of ze wel geschikt is om hier te werken.’ Hij keek naar Bosse, die terugknikte en met een boze blik in zijn ogen naar Mona keek. ‘Dat is dan afgesproken. Ik hoef waarschijnlijk niet te vertellen welke consequenties het heeft als jullie stommiteiten uithalen.’

Hij draaide zich zonder verder nog iets te zeggen om en liep naar de gastenverblijven. Sofia bleef aarzelend staan.

Een paar werknemers waren om Mona heen gaan staan terwijl de anderen in de rijen bleven, nieuwsgierig naar wat er zou gaan gebeuren. Katarina en Anna vielen Mona als eerste aan. Anna liep naar haar toe en pakte haar arm vast. Katarina ging voor Mona staan, die naar het grind staarde.

‘Ben je wel goed bij je hoofd?’

‘Probeer je het voor ons allemaal te verpesten, schijnheilig kreng?!’ zei Katarina terwijl ze Mona een duw gaf.

Mona probeerde zich niet eens te verdedigen. Ze keek nog steeds naar de grond. Sofia voelde een steek van medelijden voor haar. Bovendien was ze bang dat ze Mona zou kwijtraken aan Boetedoening. Dat zou namelijk betekenen dat de bibliotheek onbemand was.

‘Laat haar met rust,’ riep ze. ‘Bosse gaat haar iq testen. Hebben jullie niet gehoord wat Franz gezegd heeft?’

Anna en Katarina keken verbaasd naar Sofia. Katarina wilde iets zeggen, maar Sofia onderbrak haar. ‘Dat is alles. Jullie kunnen aan het werk gaan.’

Een behaaglijke combinatie van warmte en kracht stroomde door haar lichaam. Zo voelt het om macht te hebben, dacht ze. Ik werk voor Oswald en niemand kan er iets van zeggen, want hij is er niet en dan ben ik degene die het voor het zeggen heeft.

Het personeel verspreidde zich. Al snel waren alleen Bosse en zij op de binnenplaats achtergebleven.

‘Hebben we hier een iq-test?’ vroeg ze hem.

‘Ik weet het niet. Anders zoeken we er een op internet. Dat moet geen probleem zijn.’

Tijdens de uren voor de lunch liep ze rond over het landgoed om te controleren of alles wat Oswald gedaan wilde hebben ook gebeurde. Ze maakte aantekeningen en praatte met het personeel. Daarna ging ze naar Oswalds kantoor en maakte een checklist van haar aantekeningen op de computer. Haar voeten deden pijn, maar het nieuwe inzicht was nog steeds bedwelmend. Als Oswalds plaatsvervanger had ze een deel van de macht in handen.

‘Je greep flink in tijdens de bijeenkomst,’ zei Benjamin toen ze die avond hun kamer binnenkwam.

‘Ingrijpen? Het was niet normaal zoals ze tegen haar tekeergingen.’

‘Precies. Je hebt de orde hersteld.’

Ze was niet in staat om te zwijgen over het zomerhuisje en Karin. Ze moest er gewoon met iemand over praten omdat ze zo vol was van alles: de familiekroniek, de geschiedenis van het landgoed en het idee om er een boek over te schrijven. Hoe meer ze vertelde, hoe chagrijniger Benjamin echter werd.

‘Wat is er?’ vroeg ze uiteindelijk.

‘Ik wil niet dat je telkens naar het huisje gaat, Sofia. Je moet stoppen met in het verleden te snuffelen.’

‘Waarom? Wat is daar mis mee?’

‘Het heeft niets met ViaTerra te maken. Het zal er alleen voor zorgen dat je afgeleid raakt. Snap je niet hoe belangrijk je taak is?’

Ze ergerde zich meteen aan hem. Als hij op deze manier over haar probeerde te beslissen was hij net een verlengde arm van de ethiekafdeling die haar in toom moest houden.

‘Wat denk je? Dat ik hier voor altijd blijf werken? Dat het een levensvervulling is?’

‘Dat is het inderdaad, Sofia. En jij overtreedt op dit moment alle regels.’

‘Ik ben die negatieve houding van je zo verdomd zat. God verhoede dat je ook maar één keer iets doet wat tegen de idiote regels van Franz ingaat.’

Ze maakten tot diep in de nacht ruzie. Toen ze het eindelijk goedmaakten trilde de lucht nog steeds van de hatelijkheden en ze kon niet slapen. Sofia kreeg geen hoogte van hem en snapte niet hoe hij van de meest fantastische man ter wereld in een drammerige, zeurende idioot veranderd kon zijn.

Hij sliep eerder dan zij. Ze legde haar hoofd op zijn borstkas. Zelfs in zijn slaap was hij nog verontwaardigd, zijn hart sloeg hard en snel. In zeker opzicht heeft hij gelijk, dacht ze. Ik kan niet in het verleden wroeten en tegelijkertijd mijn werk doen, en toch kan ik het niet laten.

Toen ze de volgende ochtend wakker werd voelde ze nog steeds de bittere nasmaak van hun ruzie, maar die verdween al snel omdat iedereen op het landgoed zo vrolijk was. Anna had de gastenverblijven zo grondig schoongemaakt dat alles glansde. Katarina zwaaide naar haar vanaf de plantenperken waar ze de nieuwe planten water gaf. Zelfs Simon, die in de plantenkas werkte, was geschoren en zag er opgewekt uit, en de nieuwe bewakers droegen hun uniformen.

Alles wat ze had gevraagd was gedaan, en toen Carmen Gardell langsliep, haar een oogverblindende spierwitte glimlach schonk en ‘Bedankt voor al je hulp’ zei, voelde ze zich heel waardevol.

Wie ben ik eigenlijk? Die vraag is mijn vaste reisgenoot geworden. Ik denk erover na als ik door het smerige treinraam naar buiten kijk, als ik door onbekende straten loop en als ik ’s nachts uitrust onder de blote hemel.

Fredrik Johansson is dood en waarschijnlijk al begraven. Wie is dus degene die is herrezen en aan deze zoektocht naar de waarheid is begonnen?

Het heeft iets magisch om geen naam en identiteit te hebben. Alsof ik me in de dunne nevel tussen droom en werkelijkheid bevind. De gevoelens van de droom zijn nog aanwezig, maar het echte leven wordt langzaam scherp en duidelijk. Ik weet waar ik naartoe ga en wie ik zoek, maar ik weet niet wie ik zal worden.

Vlak voordat ik Zweden verlaat lees ik het artikel. Ik sta in een kleine, stoffige sigarenwinkel en blader door de kranten, wat een ochtendroutine is geworden. Ineens zie ik het kleine artikel met de kop tragedie op west-dimön.

Ik lees het en voel me merkwaardig tevreden, het artikel is kort en volkomen nietszeggend. Er staat dat ik mijn hoofd tegen de rotsen onder het Duivelsblok heb gestoten en dat ik door de stroming naar de open zee ben getrokken. Het zijn incompetente idioten. De rotsen liggen veel te ver naar achteren. Het is onmogelijk om je hoofd onder het Duivelsblok te stoten.

Het is bijna te mooi om waar te zijn. Fredrik Johansson is niet alleen weg, maar hij is ook volledig uitgewist.

21

De pieper trilde koppig in de duisternis. Eerst dacht Sofia dat het Benjamin was die snurkte, maar toen ze het licht aandeed zag ze dat het apparaat een wilde dans op het nachtkastje uitvoerde. Ze hadden nog maar een paar uur geslapen. Haar lichaam was zwaar en slap en wilde het onaangename geluid buitensluiten. Benjamin kreunde en trok het dekbed over zijn hoofd. Ze pakte de pieper en las het oplichtende bericht.

kom onmiddellijk samen met benjamin naar het kantoor.

Ze was meteen klaarwakker, er klopte iets niet.

Waarom Benjamin ook? En midden in de nacht? Het moest om hun relatie gaan. Ze kreeg onmiddellijk een knoop in haar maag, ging zitten en gaf Benjamin een por. ‘Oswald wil ons spreken. Nu meteen.’

‘Wat? Hij bedoelt jou toch, niet mij?’

‘Jawel. We moeten allebei komen.’

Benjamin ging rechtop zitten. Hij was nu ook klaarwakker. ‘Shit! Waar zou het over gaan?’

‘Geen idee, maar we kunnen ons maar beter haasten.’

Ze besloten in plaats van hun uniform een spijkerbroek en een trui aan te trekken. Intussen onderzocht Sofia haar geweten, maar ze kon geen regels bedenken die Benjamin en zij hadden overtreden sinds ze samenwoonden.

Ze renden de trappen op, zodat ze buiten adem waren toen ze voor Oswalds deur stonden. Sofia gebaarde naar Benjamin dat ze even moesten wachten. Oswald vond het niet prettig als iemand hijgend zijn kantoor binnenkwam.

Er scheen licht onder de deur door. Het was na drie uur ’s nachts en dit voelde helemaal niet goed.

Oswald was veranderd na het krantenartikel van Magnus Strid, was harder geworden. Sofia besefte dat hij een vriendelijke façade voor Carmen Gardell had opgehouden, maar dat hij nog steeds woedend was over het artikel en nu een deel van die woede op haar afreageerde. Hij zocht voortdurend naar een reden om haar terecht te wijzen, en hij was veel koppiger en norser geworden.

Hij raakte haar weer aan, maar die aanrakingen hadden geen enkele tederheid meer, zoals eerst. Tegenwoordig waren ze ruw. Toch beantwoordde haar lichaam zijn aanrakingen nog net zo verraderlijk. Dwangmatig, zoals wanneer je een lucifer aanstreek.

Een paar dagen geleden, toen hij uitermate geïrriteerd was geweest, had hij een grens overschreden. Toch had ze er niets van gezegd en ze had zich op dat moment gerealiseerd dat ze bang voor hem was. Die dag had hij voortdurend haar aandacht gevraagd en had haar allerlei kleine, onnozele karweitjes laten opknappen. Dingen die hij heel goed zelf kon doen. Bovendien had hij zo zachtjes en snel gepraat dat ze hem voortdurend had moeten vragen om het te herhalen, waardoor zijn irritatie nog verder was toegenomen.

Ze was verdiept geweest in een tekst die geredigeerd moest worden en had niet gemerkt dat hij naar haar keek. Hij was opgestaan, was naar haar toe gekomen, was gaan zitten en had zijn lange benen onder haar kleine bureau gevouwen. Ze durfde niet naar hem te kijken.

Plotseling had hij haar dijbenen tussen de zijne geklemd en hij duwde ze zo hard tegen elkaar dat ze had gekreund. Het was heel even doodstil geweest.

Ze had naar hem opgekeken en hij had haar benen langzaam losgelaten. ‘Heb ik nu je volledige aandacht?’

Ze had ademloos geknikt.

‘Mooi. Je moet intuïtiever worden, Sofia, en voelen wanneer ik iets nodig heb zodat ik je niet terecht hoef te wijzen.’

‘Natuurlijk.’

Daarna was hij weer de oude geweest, alsof er niets was gebeurd. Die abrupte stemmingswisselingen waren het ergst. Alsof hij zich opwond over iets anders, iets wat ze niet goed begreep.

Nu stonden ze om drie uur ’s nachts voor zijn deur en dat was helemaal geen prettig gevoel.

Sofia klopte voorzichtig aan en opende de deur. Ze wachtten zwijgend. Oswald zat achter zijn bureau over een vel papier gebogen. Toen hij opkeek zag hij er doodmoe uit. ‘Kom binnen en ga zitten.’

Ze gingen voorzichtig op de stoelen voor het bureau zitten.

Oswald staarde naar Benjamin tot hij zijn ogen neersloeg. ‘Ik wil dat jullie een geheime plek voor de principes vinden,’ zei Oswald uiteindelijk.

Benjamin trok zijn wenkbrauwen op zoals hij altijd deed als hij ergens door in de war was gebracht.

‘Er is sprake van geweest dat de politie hier een inval zou doen, maar we hebben vrienden op hoge posities, dus dat gaat niet gebeuren. Toch kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn.’

Sofia probeerde te begrijpen waarom de politie hier een inval zou willen doen. Waarom zouden ze zich druk maken om de principes? En hoe kon Oswald op de hoogte zijn van de activiteiten van de politie?

‘Niemand mag de principes te pakken krijgen,’ ging Oswald verder. ‘We moeten ze van de computers verwijderen en ze in plaats daarvan opschrijven. Bosse moet een systeem bedenken waarbij de gasten ze achterlaten als ze de principes gelezen hebben. Er mogen geen kopieën van zijn. Ik hoop dat de gasten geen toestemming hebben om ze te houden…’ Nu praatte hij tegen zichzelf. ‘Maar we moeten sowieso een geheime bergplaats vinden. Ergens op het eiland. Niet op het landgoed. We moeten ze op papier schrijven en ergens bewaren. Heb jij een idee, Benjamin?’

Sofia wist ineens waarom Benjamin hier was in plaats van Bosse. Dat was waarschijnlijk omdat hij het eiland zo goed kende.

‘De grot misschien?’ opperde Benjamin, waarna hij snel inademde in een poging de woorden in te slikken.

Oswald trok zijn wenkbrauwen op. ‘Welke grot?’

Benjamin verschoof zenuwachtig op zijn stoel. ‘Ik dacht gewoon dat we misschien een grot op het eiland kunnen vinden, ik heb gehoord dat hier grotten zijn.’

‘Dat is een verschrikkelijk slecht idee. Met alle stormen en het vocht en zo.’

Sofia stond op het punt om te zeggen dat de principes beslist veilig waren in de grot, maar Benjamin keek haar waarschuwend aan en ze deed haar mond weer dicht.

‘Maar goed, dat is jouw project, Benjamin. Zoek de perfecte verstopplek. En geen woord tegen iemand anders. Begrepen?’

‘Ja, sir. Ik zorg dat het voor elkaar komt.’

‘Goed, je mag gaan, maar jij blijft hier, Sofia.’

Benjamin liep het kantoor uit. Oswald boog zich naar voren. Hij hield haar blik een hele tijd vast, maar ze keek niet weg. ‘Klopt het dat jullie het lek nog niet gevonden hebben?’

‘Inderdaad. Bosse heeft alle personeelsleden ondervraagd. Hij heeft ze flink onderhanden genomen, maar niemand heeft bekend. We hebben zelfs strafvermindering beloofd.’

‘Dat dacht ik wel. Ik denk dat we een infiltrant hebben, Sofia.’

‘Een spion?’

‘Precies. Iemand die hiernaartoe gestuurd is om verslag over ons aan de pers te doen. Iemand die me het leven zuur wil maken. We moeten ons volledig herbezinnen op de veiligheid.’

‘Absoluut. Wat kan ik doen?’

‘Ik wil dat Tom mijn eten proeft voordat hij het aan me serveert. Jij moet erbij zijn als hij dat doet. Zorg ervoor dat je in de keuken bent en dat hij altijd verse ingrediënten gebruikt.’

Tom was Oswalds persoonlijke kok die uitsluitend voor hem maaltijden en tussendoortjes maakte.

‘Sir, u denkt toch niet dat hij probeert u te vergiftigen?’

‘Doe niet zo naïef, Sofia. Hij is naar het eiland gekomen toen de problemen hier zo ongeveer begonnen. Ik wil het gewoon zeker weten. De keuken is vol idioten die ik niet vertrouw.’

‘Oké… Ik bedoel, ik zal het regelen.’

Ze begon zich onbehaaglijk te voelen. Er was iets griezeligs aan de hele situatie. De principes, het eten en het denkbeeld dat iemand hem wilde vermoorden.

‘Daarna wil ik dat je deksels met kleine gaten waar je rietjes doorheen kunt steken voor mijn glazen koopt. Je kunt ze op het vasteland bestellen. Het zijn kleine kartonnen deksels die drankjes beschermen tegen bacillen, viezigheid, vliegen en dergelijke.’

En vergif, dacht ze, maar ze knikte alleen. Hij dacht een tijdje zwijgend na terwijl hij door het raam naar de duisternis keek. Ze wilde hem niet storen en wachtte tot hij weer naar haar keek.

‘Is er nog iets?’

‘Ja, nog één ding. Praat morgen met Bosse en zorg ervoor dat alle regels die ik een paar weken geleden opgeschreven heb nog steeds van kracht zijn. De mensen in Boetedoening moeten hun petten dragen en de computers moeten uitstaan. Alles moet precies zo zijn als we besproken hebben.’

‘Ja, sir.’

Waar ging dit over? Carmen Gardell was een paar weken geleden van het eiland vertrokken, duidelijk teleurgesteld dat het haar niet was gelukt om Oswald in bed te krijgen. Toch had ze hard gewerkt. Ze had het personeel, dat netjes aangekleed en opgemaakt was, geïnterviewd en gefotografeerd en had beloofd om een mooie brochure voor hen te maken.

Oswald was echter bezorgd. Heel erg bezorgd.

‘Je kunt gaan. Ik zie je morgen.’

Toen ze het kantoor verliet staarde hij opnieuw in gedachten verzonken uit het raam.

Benjamin zat op het bed op haar te wachten. Hij had een ongeruste blik in zijn ogen en was bleek onder zijn gebruinde huid. ‘Sofia, je moet me beloven dat je nooit iets over de grot zegt.’

‘Wacht even. Jij was degene die over de grot begon, niet ik.’

‘Het ontglipte me gewoon. Dat was niet slim. Alsjeblieft, vertel Franz of iemand anders nooit over de grot, beloof het me.’

‘Waarom ben je zo opgewonden? Wat is er zo geheim aan de grot?’

‘Het is mijn plekje. Ik wil het voor mezelf houden.’

‘Ben je niet goed bij je hoofd? Het is maar een grot!’ Sofia’s stem was een halve octaaf hoger geworden en zou weer schel gaan klinken als ze zich niet beheerste. Ze hadden de laatste tijd vaak ruzie en ze begreep niet waarom dat was. Er was eigenlijk niets om onenigheid over te hebben. Ze werkten, aten en sliepen. En toch vlogen ze elkaar om de haverklap in de haren. Haar hele lichaam deed pijn van vermoeidheid. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst een hele nacht had geslapen. Haar hoofd voelde zwaar en haar ogen brandden.

Misschien maken we daarom zoveel ruzie, dacht ze. We zijn zo moe en geïrriteerd dat we om niets tegen elkaar tekeergaan.

Ze kon het niet eens opbrengen om haar kleren op te hangen, liet ze op de grond vallen en kroop onder het dekbed. Benjamin lag met zijn rug naar haar toe en haalde al zwaar adem.

Het koele kussen voelde fijn tegen haar wang. Ze wist dat het maar een paar seconden zou duren voordat ze zou slapen, maar op dat moment begon haar pieper weer te trillen. kom naar mijn kantoor. alleen jij.

Het was inmiddels halfvier.

‘Ik moet weer naar Oswalds kantoor komen,’ zei ze, maar Benjamin hoorde haar niet. Ze knipte de lamp op het nachtkastje aan, trok haar kleren aan en bekeek zichzelf in de spiegel die aan de muur hing: een bleek gezicht met holle ogen waaronder zwarte schaduwen zichtbaar waren.

Oswald zat nog in precies dezelfde houding achter zijn bureau. ‘Er is nog één ding, Sofia. Je kunt beter even gaan zitten.’

Ze ging langzaam tegenover hem zitten, bang voor wat er zou komen.

‘Ik wil camera’s in alle kantoren en kamers laten installeren. Bewakingscamera’s die niemand kan zien. Ik geloof dat het de enige manier is om de infiltrant te ontmaskeren. Ik heb contact opgenomen met een beveiligingsbedrijf. Ze komen overmorgen. Ik wil dat jij me helpt en ze ontvangt.’

‘Alle kamers?’

‘Precies. Het bedieningspaneel met de beeldschermen komt in dit kantoor. Niemand mag het weten, zelfs Bosse en zijn idioten niet. Ik denk dat we het voltallige personeel het bos in moeten sturen om bosbessen te plukken terwijl de camera’s geïnstalleerd worden. Zijn de bosbessen al rijp?’

Ze knikte, hoewel ze er geen idee van had. Ze wist nog steeds niet of ze het goed had gehoord. ‘U wilt dus camera’s in alle kamers. Ook de slaapkamers?’

‘Ja, wat denk jij dan?’ snauwde hij. ‘Denk je dat de klootzak die hier spioneert zijn berichten in het bijzijn van het personeel verstuurt?’

Ze wilde vragen of het echt noodzakelijk was. Of het legaal was. Ze dacht van niet. Maar wat zou dat voor nut hebben? Hij zou gewoon iemand anders zoeken om hem te helpen en haar naar Boetedoening sturen.

‘Er komt een aantal technici naar het landgoed om de camera’s te installeren. Ik blijf in het hoofdgebouw en jij regelt de gastenverblijven en de cursusruimte. Misschien de kelder ook. Kan iedereen daar komen?’

‘Ik denk het wel.’

‘Mooi. Dat is dan afgesproken. Er hoeven geen camera’s in de gastenkamers te komen. Alleen in de eetzaal, de werkplekken van het personeel en de cursusruimte. Dan kunnen we de gasten zien als ze aan de principes werken. Dat is toch het enige waarvoor we belangstelling hebben.’

‘En wat zegt u als de gasten vragen waar we mee bezig zijn?’

Oswald glimlachte tevreden. ‘Daar heb ik al iets op bedacht. Een verplichte studiedag in de eetzaal voor alle gasten, waar ze de nieuwe, baanbrekende briefing die ik geschreven heb mogen bestuderen. Hurtig is daarbij aanwezig en Anna maakt broodjes voordat ze het landgoed verlaat. Niemand mag echter iets weten. Alleen jij en ik weten van het bestaan van de camera’s. Begrepen?’

Sofia knikte.

Hij kwam overeind en opende het kastje aan de muur waarin alle sleutels van het landgoed hingen, pakte een dikke sleutelbos en gaf die aan haar. ‘Dit zijn de sleutels van alle gebouwen behalve het landhuis. Het is beter om ze nu aan je te geven, zodat ik het niet vergeet. Ik ga met Bosse over het bosbessen plukken praten. En ga nu naar bed, het is al laat.’

Op het moment dat ze de deurkruk naar beneden duwde zei hij: ‘Als je iemand hier iets over vertelt, en dat geldt ook voor Benjamin, dan mag je de rest van je leven de stallen uitmesten.’

Ze draaide zich niet eens om, knikte alleen en liep langzaam de trappen af.

De kamer was aardedonker. Benjamin snurkte hard. Ze hoopte dat het allemaal een vergissing was. Dat Oswald zou beseffen dat hij overdreven had gereageerd en zich zou bedenken.

Ineens verscheen er een sprankje hoop in haar vermoeide hersenen. De sleutelkast. Ze wist gewoon zeker dat de sleutels van de zolder daar hingen.

De villa ligt in een kleine vallei die is omringd door rotswanden die op zee uitkijken. Rond het huis staat een grote muur, maar vanaf de top van de rots kan ik alles zien. Hun perfecte gazon. De mooie plantenperken. Het zwembad. Het borstelige hondje dat altijd tegen hun zonnestoelen plast. De huishoudster en de tuinman, en het meisje dat gillend in haar badpak rondrent.

Het is de tweede dag dat ik hier zit. Ik ben rusteloos en ongeduldig maar ik kan niet naar beneden gaan. Ik moet eerst weten of hij thuis is.

Bovendien kan het geen kwaad dat ik een tijdlang buiten slaap, want het is goed om er haveloos uit te zien. Mijn intrede in hun leven moet dramatisch zijn.

Een zilverkleurige Mercedes rijdt over de kronkelende weg naar de woning. Ik weet meteen dat hij het is.

Het ijzeren hek gaat open, het meisje stopt met spelen en rent naar de auto toe. Nog voordat hij uit de auto is gestapt, stroomt de verachting voor hem door mijn lichaam.

Hier leeft hij zijn weerzinwekkende luxe leventje. Alsof er niets is gebeurd.

Maar binnenkort zal alles veranderen.

Sommigen worden meteen gestraft. Bij anderen slaat het noodlot toe als ze dat het minst verwachten.

Als de rode zon aan de horizon staat en een laatste keer trillend ademhaalt sta ik op en loop de helling af.

Het is zover.

22

De bedompte, verstikkende lucht sloeg haar tegemoet toen ze de kelderdeur opende. Ze deed de lamp aan, die de steile stenen trap naar de kelder zwak verlichtte. De muren waren vies en zaten vol spinnenwebben. Onder aan de trap was het niet veel beter. Ze had een grote ruimte vol oude rommel verwacht, maar iemand had blijkbaar opgeruimd toen de groep zich hier installeerde. Het enige wat er nog stond waren de bezittingen van de werknemers waarvoor geen plaats in de kamers was. Al die spullen, kleren en meubels waren kriskras door elkaar op de vloer neergezet. Voor elke stapel lag een vel papier met de naam van de eigenaar. Het zag er afschuwelijk uit. Bovendien rook het naar schimmel.

Ze was ervan overtuigd dat ze de familiekroniek hier niet zou vinden, maar ze moest voorkomen dat Oswald de kelder zou zien. Hij zou woedend worden en dat zou beslist leiden tot een nieuw renovatieproject zodat het hele personeel dag en nacht moest werken. Ze moest er met Bosse over praten, kartonnen dozen en plastic garderobekasten regelen en iedereen hun spullen laten opbergen. Tot die tijd was het waarschijnlijk het best om de kelder op slot te houden.

Ze vroeg zich af wat ze tegen Oswald moest zeggen. Het mocht niet zo’n dag worden waarop hij woedend was en hen dwong om de hele nacht door te werken.

Het was 8 augustus, haar verjaardag. In ViaTerra werden geen verjaardagen gevierd. Het keukenpersoneel bakte een taartje dat je met een kaars erin bij het avondeten kreeg. Meer was het niet. En je kreeg absoluut geen taart als je in Boetedoening zat.

Ze bedacht dat haar ouders beslist zouden proberen te bellen om haar te feliciteren. Eerst op haar mobiel en als ze niet opnam zouden ze waarschijnlijk naar het bewakershok bij het hek bellen. Ze vroeg zich af wat de bewaker zou zeggen. Waarschijnlijk dat ze niet beschikbaar was. Oswald zou haar misschien heel kort laten bellen, maar alleen als hij in een goed humeur was. Een heel goed humeur.

Ze deed het licht in de kelder uit, ging naar de begane grond en wilde net de trap naar het kantoor op lopen toen ze een dof gejammer in een van de kamers hoorde. Ze volgde het geluid en kwam aan het eind van de gang bij een open deur. Op een van de onderbedden op de slaapzaal lag Mona erbarmelijk te huilen.

‘Mona, wat is er? Wat doe je hier?’

‘Je mag me naar Boetedoening sturen. Het kan me niet schelen.’

Sofia ging op de rand van het bed zitten. ‘Vertel wat er gebeurd is.’

‘Ik ben zo moe. Ik kan niet eens meer denken. Ik kan deze werktijden niet aan, en ik maak me zorgen over Elvira.’

Sofia had al een tijdje niet met Elvira gepraat. De laatste keer dat ze elkaar hadden gezien, werkte Elvira in de keuken en zag ze er vrolijk, fris en mooi uit, net als anders.

‘Is er iets mis met Elvira?’

‘Niets, behalve dat ze veertien is en eigenlijk naar school moet.’

Sofia pakte Mona’s slappe hand vast. ‘Liefje, we regelen dit. Het wordt beter. Als je niet slaapt kan alles soms hopeloos lijken. Slaap gewoon tot je uitgerust bent. Ik zal tegen Bosse zeggen dat je koorts hebt.’

‘Je bent zo lief voor me.’

‘Niet echt, maar ik heb je in de bibliotheek nodig.’

Mona lachte snotterend. Haar ogen waren roodomrand en er zaten zwarte schaduwen onder. Sofia bedacht dat iemand die voor ViaTerra werkte er niet zo mocht uitzien.

Ze piekerde op weg naar het kantoor. Het personeel had geen werkrooster meer en er was altijd iets wat Oswald gedaan wilde hebben – ‘vanavond’, ‘voor het eind van de dag’ of ‘voordat jullie naar bed gaan’ – en dan werkte iedereen door tot het af was. Als er niet voldoende werknemers op de eigen afdeling waren leenden ze die van een andere afdeling. Mona werd voortdurend uitgeleend. Er kwamen ’s nachts tenslotte geen gasten naar de bibliotheek. En nu leed het voltallige personeel aan slaapgebrek.

Sofia besloot om er met Oswald over te praten. Hij wist misschien niet hoe weinig ze sliepen, zelf kwam hij altijd pas aan het eind van de ochtend naar zijn kantoor.

Hij keek op toen ze binnenkwam. ‘En, hoe zag de kelder eruit?’

‘Die moet een beetje opgeruimd worden, maar we hoeven daar geen camera’s op te hangen. Er staan alleen wat spullen van het personeel. We kunnen een hangslot aan de deur bevestigen.’

‘Mooi. Ik heb goed nieuws.’

Godzijdank, hij is van mening veranderd. Er komen geen bewakingscamera’s.

‘Het beveiligingsbedrijf komt na de lunch en het personeel heeft zich al op de binnenplaats verzameld om bosbessen te gaan plukken. Ik heb Bosse zelfs petten laten regelen zodat ze een echt team lijken. Kijk eens hoe grappig ze eruitzien!’

Ze liep naar het raam en keek naar de binnenplaats. Alle personeelsleden droegen blauwe petten en stonden in rijen opgesteld met bessenharken en emmers in hun handen. Ze zag Benjamin met een rechte rug in een van de rijen staan, als een soldaat die ten strijde trok. Het zag er inderdaad grappig uit. Ze onderdrukte een lachje, maar voelde daarna een steek in haar hart omdat ze er zo argeloos uitzagen.

Ze trok haar eerlijkste gezicht en draaide zich naar Oswald om. ‘Sir, er is iets waarover ik met u wil praten.’

‘Voor de draad ermee.’

‘Ik heb Mona in haar slaapzaal gevonden. Ze is ziek en heeft koorts. Ik heb begrepen dat ze de afgelopen weken bijna aan één stuk door gewerkt heeft en nauwelijks geslapen heeft. Ik denk dat het goed zou zijn om een werkrooster voor het personeel te hebben.’

Oswald dacht even na. Er verschenen kleine rimpels in zijn voorhoofd. ‘Je wordt niet ziek van slaapgebrek, Sofia. Je wordt ziek van een virus. Als je een bedrijf leidt kun je het personeel nooit op de eerste plaats zetten. Vooral niet als het om ViaTerra gaat. Heb jij een andere oplossing voor alle ellende in de wereld?’ Hij was geïrriteerd.

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Maar in één ding heb je gelijk. Ik kan hier geen epidemieën gebruiken. We moeten een plek inrichten waar de zieken geïsoleerd kunnen worden. Wat denk je van de kelder? Zouden daar een paar bedden kunnen staan?’

‘Misschien wel, maar het is er donker en vochtig.’

Ze vertelde niet over de schimmellucht. Als hij dat hoorde zou hij uit zijn vel springen en beslist naar de kelder gaan. En dan was de kans dat ze naar huis mocht bellen verkeken.

‘Ach, je gaat niet dood van een beetje vocht. Het moet niet te aangenaam zijn om ziek in bed te liggen. Praat er met Bosse over. Jullie moeten dit regelen voordat de herfstepidemieën uitbreken.’

‘Oké, dat doen we.’

‘En Mona?’

‘Mona?’

‘Je hebt er natuurlijk voor gezorgd dat ze ook bosbessen gaat plukken.’

‘Nee, ik dacht… Omdat ze koorts heeft…’

‘Ben je niet goed bij je hoofd? Ze kan toch niet in de kamer liggen als het beveiligingsbedrijf de camera’s installeert?’

‘Nee, ik vergat… Ik bedoel, ik dacht niet…’

‘Nee, dat is wel duidelijk. Als ze geen veertig graden koorts heeft gaat ze mee.’

‘Ik regel het.’

Het voelde alsof ze Mona verraadde, maar ze stuurde toch een berichtje naar Bosses pieper om hem te vragen Mona op te halen voor het uitstapje.

‘Bosse zorgt dat het in orde komt.’

‘Mooi, en raak alsjeblieft niets aan voordat je je handen gewassen hebt. Ik wil niet aangestoken worden door wat Mona opgelopen heeft.’

Ze liep gehoorzaam naar de deur om haar handen in het toilet te wassen.

‘Als je je zoveel zorgen over het rooster maakt, moet je het met Bosse bespreken. Natuurlijk moet het personeel slapen. Zolang ze eerst doen wat ik wil dat ze doen,’ zei hij tegen haar rug.

Ze ging op het toiletdeksel zitten mokken. Wat een verschrikkelijke verjaardag was het tot nu toe. En het zou heel beslist niet beter worden.

Een uur later zag ze het personeel in de richting van het bos verdwijnen. Ze liepen nog steeds in rijen. De petten werden kleine blauwe stippen in de verte.

Het beveiligingsbedrijf arriveerde vlak daarna. Vijf jonge, praatzieke mannen installeerden de camera’s.

‘Dit is het beste systeem dat er bestaat,’ verzekerde een van hen haar. ‘De camera’s zijn zo klein dat ze in de ventilatieopeningen in de kamers geplaatst kunnen worden. Ze zijn bijna onzichtbaar. En jullie kunnen ze met behulp van een afstandsbediening binnen een radius van driehonderd meter bedienen. Ongelooflijk, nietwaar?’

Oswald knikte. Naarmate het installeren vorderde werd hij steeds vrolijker. Toen alles klaar was en de technici hem het bedieningspaneel met de schermen lieten zien, was hij zo opgewonden dat hij niet stil kon blijven staan. Hij liep heen en weer in het kantoor en wreef in zijn handen.

Hij had Sofia weggestuurd om toezicht te houden op het installeren in de cursusruimte, de kamer voor persoonlijke begeleiding en de werkplekken op het landgoed en was zelf in het landhuis gebleven.

Ze had in de eetzaal gekeken, waar de gasten Oswalds briefing bestudeerden. Ze waren volkomen verdiept in het materiaal en hadden geen idee wat er zich op het landgoed allemaal afspeelde. Olof had naar haar geknikt, alsof hij haar wilde laten weten dat alles onder controle was.

Toen ze terugkwam probeerde Oswald het systeem uit. Hij lachte en maakte grapjes met de technici.

‘Hallo, ik heb een verjaardagscadeautje voor je,’ zei hij toen hij haar in het oog kreeg.

Haar hart maakte een sprongetje. Hij wist dat vandaag haar verjaardag was. Misschien zou hij haar toch naar haar ouders laten bellen.

‘Er hangt geen camera in jouw slaapkamer,’ zei hij. ‘Je bent de enige die we ontzien hebben. Benjamin en jij kunnen ’s nachts dus gewoon jullie gang gaan.’

Hij begon luidkeels te lachen en de technici vielen hem bij.

Oswald bleef de hele dag enthousiast over het nieuwe systeem. Toen de personeelsleden met emmers vol bosbessen terugkeerden hoorde hij hun enthousiaste stemmen op de binnenplaats niet eens. Hij werd volledig in beslag genomen door alle schermen en knoppen.

‘Luister, ik denk dat we Bosse moeten inwijden. Jij hebt waarschijnlijk niet voldoende tijd om het systeem te bedienen, denk je ook niet?’

Ze knikte opgelucht. Het laatste wat ze wilde was het personeel bespioneren.

‘Zeg tegen hem dat hij hier na de avondmaaltijd naartoe moet komen.’

Bosse deelde Oswalds enthousiasme over het systeem meteen. Het waren net twee kleine jongens op kerstavond, met glinsterende ogen en rode wangen. Ze keken tot ’s avonds laat op de schermen terwijl Sofia achter haar kleine bureau zat te werken. Zo meteen was het te laat om naar huis te bellen.

Ze voelde zich gefrustreerd en stond op het punt om in huilen uit te barsten.

‘Kijk hier eens naar, Bosse!’ riep Oswald.

Ze gluurde naar het scherm. De camera filmde Eskil, de dierenverzorger. Hij lag op zijn bed en was zich duidelijk aan het aftrekken onder het dekbed. Het geluid stond hard en Eskils gekreun echode tussen de muren. Oswald begon te grinniken. Sofia had dat nog niet eerder van hem gehoord. Bosse sloeg bijna dubbel van het lachen. Ze schudde haar hoofd en keek met een veelbetekenende blik naar Bosse. Op dat moment vermande Oswald zich. ‘Bosse, ik wil dat jij de eindverantwoordelijkheid voor de bewaking op je neemt. Alles moet bewaakt worden zodat we die verdomde mol uiteindelijk vinden. Hij heeft ergens een mobiel of een laptop verstopt en hij sms’t of mailt op plekken waar hij denkt dat niemand hem ziet. Snap je?’

Bosse knikte enthousiast en keek bewonderend naar Oswald, die het bewakingssysteem uitzette, opstond en uitgebreid gaapte.

‘Ik denk dat ik naar bed ga. Wat een dag! Sofia, als je hier opgeruimd hebt kun je ook naar bed gaan.’ Hij verliet het kantoor zo snel dat ze geen tijd had om hem te vragen of ze mocht bellen. Nu wist ze zeker dat het de ergste verjaardag was die ze ooit had meegemaakt.

Ineens dacht ze aan de laptop in haar slaapkamer. Ze besloot hem te halen zodat ze in elk geval een e-mail naar haar ouders kon sturen. De vaste computers kon ze niet gebruiken omdat alle e-mails die daarmee werden gestuurd door Bosse werden gecensureerd. Oswalds computer, de enige uitzondering, durfde ze absoluut niet aan te raken.

Benjamin was niet in hun kamer toen ze binnenkwam. Ze haalde de laptop uit de bureaulade en nam hem gewikkeld in het laken mee naar boven. Als iemand iets vroeg kon ze zeggen dat er nieuwe elektronische apparatuur in het kantoor werd geïnstalleerd, en dat was niet eens een leugen. Sommige personeelsleden keken nieuwsgierig naar haar, maar niemand zei iets.

Sofia stopte de stekker in de contactdoos achter het bureau en was zo zenuwachtig dat haar handen trilden toen ze inlogde. Ze dacht aan wat Oswald had gezegd over de verrader die ergens een laptop of een mobiel had verstopt. Ze overwoog om het kantoor op slot te doen, maar was bang dat Oswald misschien terug zou komen.

Het duurde een eeuwigheid om in te loggen. Ze had haar laptop zo lang niet gebruikt dat het scherm gevuld was met allerlei irritante pop-upberichten.

Toen ze haar e-mailaccount eindelijk had geopend, bleek ze een e-mail van haar ouders te hebben. Ze hadden gebeld maar de bewaker die de telefoon had opgenomen, had gezegd dat ze niet bereikbaar was.

Ze schreef en schreef. Dat ze zich goed voelde maar naar hen verlangde. Dat ze een leuke verjaardag had gehad. Dat ze gefeliciteerd was en cadeautjes had gekregen.

Sofia’s vingers vlogen over het toetsenbord. Haar nervositeit werd steeds groter en zette haar onder druk. Precies op het moment dat ze op ‘Verzenden’ klikte, hoorde ze het vertrouwde kraken van de deur die openging. Ze vloekte langdurig in stilte, maar er was niets wat ze kon doen. Er was geen enkele kans om de laptop te verstoppen.

Ze keek op en zag Benjamin in de deuropening staan. Lieve, fantastische Benjamin. Sofia was nog nooit zo blij geweest om hem te zien. Toch stroomden de tranen over haar wangen. De dam die alle opgebouwde frustratie van die dag had tegengehouden brak en ze begon zo hard te huilen dat haar tranen op het toetsenbord van de laptop vielen.

Benjamin schrok. ‘Sofia, wat is er? Wat is er gebeurd?’

Ze keek naar hem en zag dat hij bloemen in zijn hand had. Slap hangende wilgenroosjes die hij waarschijnlijk tijdens de bosbessenopdracht had geplukt, maar toch.

Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ik kom je ophalen. Gefeliciteerd met je verjaardag.’

Ineens zag hij de laptop. ‘Heb je een laptop gekregen?’

Ze schudde haar hoofd en vertelde over haar geheim in de bureaulade. ‘Het is als het ware een laatste uitweg, snap je, zodat mijn vader en moeder niet ongerust hoeven te zijn.’

Benjamin keek even naar haar en begon te lachen. ‘Je bent zo grappig.’

‘Dus wat doen we ermee? Met de laptop bedoel ik.’

‘Die blijft in de bureaulade,’ zei hij. ‘Hij kan misschien ooit nog eens van pas komen.’

Ze liepen de binnenplaats op om nog even te ontspannen voordat ze gingen slapen. Het was nog niet helemaal donker en een beetje kil. Binnenkort zou de herfst invallen. Ze wilde niet eens denken aan de stormen, het onweer en de dichte mist. Het was absoluut niet spannend meer om nog een herfst op het eiland mee te maken.

‘Het wordt beter,’ zei Benjamin terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg.

‘Kun je mijn gedachten lezen?’

‘Nee, maar ik denk dat iedereen zich op dit moment zo voelt. Het is begonnen met dat verdomde krantenartikel en sindsdien hebben we als het ware in een kringetje rondgedraaid. Maar we moeten bedenken waarom we hier zijn. Dat ViaTerra de oplossing is.’

‘Benjamin, ik geloof niet dat ik het hier nog een herfst en een winter uithou. Niet als het zo doorgaat.’

‘Het wordt beter,’ zei hij vastbesloten. ‘Het kan in elk geval niet slechter worden, of wel soms?’

De bewaker zit in zijn hok en kijkt naar me alsof ik een buitenaards wezen ben. Hij draagt zelfs een soort uniform, een zwart colbert en een stropdas.

Het ijzeren hek is massief en de muur hoger dan hij van bovenaf leek. Het zal niet eenvoudig zijn om hier binnen te komen. Ik vraag me af waar die kerel zo bang voor is en waarom hij zich op deze manier verstopt. Aan de andere kant is hij stinkend rijk en wil hij zich waarschijnlijk belangrijk voelen tussen alle snobs aan de Rivièra.

‘Wat wil je?’ vraagt de bewaker in het Frans.

Ik versta hem echter. Ik heb al een paar woorden van de taal opgepikt. ‘Ik wil dat je tegen Henrik zegt dat ik er ben,’ zeg ik in het Engels.

‘En wie ben je?’ vraagt hij nog steeds in het Frans.

Hij ziet eruit alsof hij zijn ogen niet kan geloven. Een smerige, langharige tiener die met de graaf wil praten. Dat kan zijn onnozele brein niet bevatten.

‘Fredrik van Dimön,’ zeg ik.

Het staat me tegen om mijn oude naam te gebruiken, maar daar is niets aan te doen.

‘Dimön?’ De bewaker probeert het woord uit te spreken, wat hem niet lukt.

‘Fredrik from Fog Island. You can tell him that Fredrik from Fog Island is here and wants to see him,’ zeg ik.

Hij knikt, pakt de telefoon en drukt op een knop.

Het blijft een hele tijd stil. Eerst denk ik dat hij gaat ophangen en doet alsof die kerel niet thuis is, maar daarna begint hij snel op een onderworpen en verontschuldigende toon in het Frans te praten.

Hij zwijgt een hele tijd, kijkt ongerust naar mij en legt de telefoon langzaam neer.

‘Hij is onderweg,’ zegt de bewaker uiteindelijk.

23

‘Kom eens kijken, Sofia!’

Ze was zoals gewoonlijk moe en zat achter haar bureau te wachten tot ze weg mocht en naar bed kon gaan. Oswald zat echter weer naar de bewakingsschermen te kijken.

‘Moet je eens kijken wat het personeel doet terwijl ik keihard aan het werk ben.’ Hij wees naar een scherm waarop te zien was dat Katarina in bed lag en een boek las.

‘Kijk haar eens liggen met haar suikerzoete roman. Het lijkt wel alsof ze vakantie heeft.’

Hij wisselde het beeld naar een paar vrouwen die op de vloer van een slaapzaal met elkaar praatten. Oswald zoomde in op Corinne van de huishoudelijke afdeling, die een broodje at. ‘Zie je haar schransen? Ze heeft dat broodje natuurlijk uit de keuken gestolen.’

Sofia begreep niet goed wat hij bedoelde en Oswald voelde haar aarzeling onmiddellijk. ‘Snap je het niet? Ik werk dag en nacht keihard. Ik probeer de media te bewerken en ons imago op te vijzelen terwijl het personeel lekker ontspant. Alsof er niets aan de hand is.’

‘Inderdaad, sir. Dat is verkeerd.’

Hij wond zich steeds meer op en was niet tevreden over haar antwoord. ‘Nee, dat is niet verkeerd, het is een schandaal. Verraad. Ben je vandaag een beetje traag van begrip? Denk je dat die dikzak begrijpt hoe belangrijk het is dat we de boodschap van ViaTerra verspreiden? Nee, ze zit daar gewoon van haar broodje te schransen.’

Sofia wist dat het niet uitmaakte wat ze zei, dus knikte ze alleen en probeerde er ernstig uit te zien. Als hij heel boos was werden zijn ogen troebel en was het alsof ze twee pijlen op haar afschoten die haar raakten terwijl ze geen enkele mogelijkheid had om zich te verweren.

‘Laat Bosse en zijn idioten hiernaartoe komen. Benny, Sten, de nieuwe bewakers. Ik wil het hele team zien. En snel een beetje!’

Ze rende de trappen af en vond Bosse en zijn handlangers in het personeelskantoor. Ze zaten rond een tafel waarop een enorme hoeveelheid mobieltjes lag.

‘Wat doen jullie?’

Bosse keek verstrooid naar haar op. ‘We bekijken de mobieltjes van het personeel om verdachte sms’jes op te sporen zodat we de mol vinden.’

Jezus. Ze dacht aan alle verboden sms’jes die ze zelf had gestuurd.

‘Franz wil jullie allemaal spreken. Nu meteen!’ Ze legde een beetje extra autoriteit in haar stem.

Bosse schrok en stond op. ‘Goed, we lassen een pauze in, mannen.’

Ze merkten niet eens dat Sofia in de kamer achterbleef. Toen de laatste rug uit het zicht was verdwenen zocht ze in de stapel mobieltjes en vond haar iPhone. Er zat een post-it met haar naam op. Ze deed een schietgebedje dat hij nog opgeladen was en ademde opgelucht uit toen het scherm oplichtte. Daarna wiste ze alle sms’jes die er op haar telefoon stonden, legde hem op de stapel en haastte zich naar Oswalds kantoor terug. De mannen stonden naast elkaar voor Oswalds bureau.

‘Waar bleef je nou?’ vroeg hij geïrriteerd.

‘Iemand had een paar personeelsmappen laten slingeren. Ik heb ze opgeborgen. Het spijt me dat het zo lang duurde.’

‘Goed dat je dat meteen geregeld hebt,’ zei Oswald tevreden.

Bosse keek haar met een verbijsterde blik aan maar ze trok slechts haar wenkbrauwen op.

‘Mannen, we moeten de slapheid en die verdomde luiheid van het personeel aanpakken,’ zei Oswald. ‘Op dit moment ben ik – en misschien Sofia – de enige die iets doet. De rest loopt als zombies rond als ze niet zitten te dagdromen. Begrijpen jullie?’

‘Ja, sir.’

‘Ik wil dat jullie me een voorstel doen voor de straf die wordt gegeven als iemand zich misdraagt. We hoeven het trouwens geen straf te noemen. Consequenties misschien. Er moeten tenslotte consequenties aan verbonden zijn als iemand zijn werk niet doet, of niet soms?’

‘Is er iemand in het bijzonder die zich misdragen heeft?’ vroeg Bosse nieuwsgierig.

Oswald schudde zijn hoofd boos. ‘Je begrijpt het niet. Het personeel loopt dromerig rond. Er is niemand met een beetje pit. We hebben oplossingen voor alle problemen in de wereld, maar waarom zouden zij zich daar druk om maken? Je moest eens weten waar ze zich ’s avonds mee bezighouden.’

Bosse knikte ongemakkelijk.

‘Voordat jullie naar bed gaan wil ik een voorstel hebben.’ Hij keek naar Sofia. ‘En ik wil dat jij uitzoekt welk boek Katarina aan het lezen was.’

‘Nu?’

‘Inderdaad, nu!’

Ze ging naar de eerste verdieping en klopte op Katarina’s deur. Het duurde een tijdje voordat de deur openging, maar Katarina zag er absoluut niet moe uit. Ze had zich waarschijnlijk niet los kunnen maken van het boek, dacht Sofia terwijl ze zich eveneens begon te ergeren. ‘Katarina, ik moet controleren of alle ramen vergrendeld zijn. Opdracht van Franz.’

‘Waarom dat?’

‘Ik weet het niet. Slaapt Bengt?’

Bengt was Katarina’s man. Hij lag uitgeteld op zijn rug met open mond te slapen en snurkte zachtjes. Het boek lag aan Katarina’s kant van het bed, maar het was te donker in de kamer om de titel te kunnen lezen.

Sofia liep naar het raam en deed alsof ze het controleerde. ‘Wat lees je voor boek?’

Katarina keek haar beschaamd aan. Voordat ze antwoord had kunnen geven liep Sofia al naar het bed en pakte het boek van het dekbed. Het was een Harlequin-roman, De rekbaarheid van de liefde van Myra Loft. Op het omslag keek een vrouw met lang haar dat in de wind wapperde naar de zee. ‘Er zijn betere liefdesromans in de bibliotheek,’ zei Sofia. ‘Als je daar belangstelling voor hebt.’

Katarina werd rood. ‘Goed, ik kom weleens binnenlopen. Ik heb deze in het dorp gekocht toen ik daar was om planten te kopen.’

Oswald keek haar verwachtingsvol aan toen ze terugkwam.

‘Je had gelijk. Het is een Harlequin-roman.’

‘Zie je wel? Die heeft ze toch niet uit de bibliotheek geleend?’

‘Natuurlijk niet. Zulke boeken hebben we daar niet. Ze zei dat ze het in het dorp gekocht had toen ze inkopen deed.’

‘Kijk eens aan! Ik dacht dat Frisk alle inkopen zou doen. Ik heb haar geen toestemming gegeven om het landgoed te verlaten. Dit wordt steeds erger. Het is krankzinnig! Het lijkt wel een stel kleuters. Het is niet zo vreemd dat we in kringetjes ronddraaien.’

Bosse en zijn team kwamen terug, ijverig en een beetje verwaand. Bosse hield Oswald trots een vel papier voor. ‘Dit zijn de Consequenties.’

Oswald keek een hele tijd naar het vel papier. De kleine geïrriteerde rimpel verscheen weer tussen zijn wenkbrauwen. Daarna keek hij hoofdschuddend uit het raam. ‘Fantastisch. Echt heel goed, Bosse. Je hebt jezelf overtroffen.’

Hij begon hardop voor te lezen met een gemaakte stem die een imitatie van Bosses Skånse dialect moest voorstellen.

‘Eén: Terechtwijzing. Als een personeelslid aproductief is of herhaaldelijk fouten maakt krijgt hij of zij een waarschuwing. Twee: Na drie waarschuwingen moet de bewuste persoon een weeksalaris inleveren.’ Oswald lachte. ‘Aproductief? Dat is verdomme niet eens een bestaand woord. Help, ik sidder van angst. Ik mag drie keer miskleunen en daarna raak ik vijfhonderd kronen kwijt. Au, dat doet pijn!’

Oswald scheurde het papier in kleine stukjes, zette zijn dictafoon aan en begon duidelijk en zonder te aarzelen in het apparaat te praten. Hij pauzeerde na elk punt en keek naar Bosse, die inmiddels op een ongelukkige puppy leek, voordat hij verderging.

‘Eén: Luiheid en gebrek aan productiviteit: de schuldige wordt bij wijze van schadeloosstelling buiten de gebruikelijke werktijd voor een periode van minstens tien uur aan het werk gezet. Twee: Herhaaldelijke fiasco’s en mislukkingen: twee weken lang rijst en bonen en geen toegang tot de kiosk, bovendien worden de eetpauzes ingekort tot een kwartier. Drie: Verraad, ontrouw en leugens: de schuldige moet ten overstaan van het voltallige personeel van het Duivelsblok springen, in de hoop dat hij/zij de consequenties van zijn/haar gedrag begrijpt. Als dat geen invloed heeft op het gedrag van de betrokkene, wordt hij/zij ontslagen en naar het vasteland gestuurd. Vier: In bijzondere gevallen, als iemand spijt heeft of wroeging toont, wordt hij/zij naar Boetedoening gestuurd.’

Het was doodstil in de kamer terwijl Oswald nadacht. Het enige geluid was afkomstig van zijn vingertoppen die op het bureau trommelden. Na een tijdje ging hij verder. ‘Van het Duivelsblok springen gebeurt in volledig uniform en het hoofd Ethiek moet voor de sprong het volgende tegen de betrokkene zeggen: “Spring in de hoop dat je je verraad in de diepte achterlaat en met een zuiver geweten en vol toewijding boven water komt.”’

Hij zette de dictafoon uit en knikte tevreden.

Benny begon als eerste te praten. Hij zweeg meestal tijdens vergaderingen en bijeenkomsten, maar nu was er iets wat hem zo dwarszat dat hij zijn mond opendeed. ‘Sir, ik dacht dat het levensgevaarlijk was om van het Duivelsblok te springen.’

Oswald lachte hardop. ‘Heb je naar die oude roddelwijven in het dorp geluisterd? Ik geloof mijn oren niet. Nee, het is niet gevaarlijk. Als je kunt zwemmen tenminste.’

Daarna begon hij weer te lachen. Hij lijkt bijna een beetje gestoord, dacht Sofia. De gedachte was ongewenst, ze wist dat hij dit allemaal in het belang van de groep deed. De gloed in zijn ogen moest toewijding in plaats van krankzinnigheid zijn.

Misschien moet ik mezelf eens onder de loep nemen, dacht ze. Nadenken over de dingen die ik heb gedaan die tegen het belang van de groep ingaan. Ze dacht aan haar laptop en mobiel, waarna het was alsof ze de schimmellucht in de kelder rook. Oswalds stem haalde haar echter naar de realiteit terug.

‘Ik denk dat ik onze eerste kandidaat voor het Duivelsblok al gevonden heb. Katarina. Ze ligt op dit moment in bed en leest een liefdesromannetje terwijl wij aan het werk zijn. En alsof dat nog niet erg genoeg is, koopt ze die ook nog tijdens werktijd in het dorp. Het is niet zo vreemd dat de tuin zo verwaarloosd is.’

Bosse snakte naar adem en Sten kreunde geschrokken.

‘Ze springt morgenochtend na de ochtendbijeenkomst. Het voltallige personeel moet daarbij aanwezig zijn, behalve degenen die het ontbijt aan de gasten serveren. Ik kom ook, geloof me. Dit wil ik voor geen goud missen.’

Ze liepen in twee rechte rijen over de heide. Katarina en Bosse liepen voorop en Oswald liep naast hen. De mist was dicht en de dauw zo overvloedig dat hun schoenen en broekspijpen nat werden. Ze liepen langzaam, alsof het een dodenmars was, en keken plechtig naar de zee.

Het kustlandschap was in mist gehuld. Geen horizon, alleen dichte mist en zwart water.

Katarina had een strakke, verbeten uitdrukking op haar gezicht. Sofia zag dat ze bang was.

Toen ze de grashelling voor het Duivelsblok hadden bereikt, trokken Bosse en Katarina hun schoenen uit en klommen naar boven. Ze gingen op de rotspunt staan en wachtten tot Oswald een teken gaf.

Katarina’s hoofd hing als een verwelkte bloem naar beneden. Sofia zag dat ze huilde, haar rug trilde. Bosse pakte haar schouder vast en trok haar rechtop.

Oswald knikte naar Bosse en ze luisterden allemaal ademloos terwijl Bosse voorlas van een papiertje dat hij uit de zak van zijn colbert had gehaald. ‘Spring in de hoop dat je je verraad in de diepte achterlaat en met een zuiver geweten en vol toewijding boven water komt.’

Katarina knikte. Ze aarzelde even en keek naar het zwarte water dat stil als een zwarte spiegel onder de rots lag. Daarna nam ze een aanloop en sprong met een rechte rug en haar armen langs haar lichaam. De plons toen haar lichaam het wateroppervlak raakte werd gedempt door de mist en stierf zo snel weg dat het geluid hen nauwelijks bereikte.

Alle blikken waren op de plek gericht waar ze onder water was verdwenen. Even later kwam ze boven water en hapte met opengesperde ogen naar adem.

Ze zwom naar de rotsen en klom erop. Het natte uniform hing zwaar rond haar lichaam en het zeewater stroomde naar beneden. Ze klom langzaam de heuvel op waar iedereen stond te wachten.

Bosse hield een grote badhanddoek omhoog en wilde hem net aan Katarina geven toen ze haar handen op haar buik legde en zich van hem af draaide. Een gorgelend, dierlijk geluid ontsnapte uit haar keel en ze braakte in het gras.

Het was doodstil, op een paar krijsende meeuwen en een motorboot die in de verte door de zeestraat voer na. Ze keken allemaal ontsteld naar elkaar en daarna naar Oswald.

‘Jezus,’ zei Oswald uiteindelijk terwijl hij zijn hoofd schudde. ‘Ze heeft waarschijnlijk water binnengekregen.’

Katarina keek op en haar blik ontmoette die van Sofia. Haar ogen waren zwart van haat.

Daar was de blik vol haat weer, deze keer vanaf de andere kant van de eetzaal. Dat was nu al een week zo. Katarina leek Sofia overal te zoeken, staarde vijandig naar haar en fluisterde met de andere personeelsleden.

Sofia had geen hekel aan Katarina. Ze wist niet eens of ze vond dat de straf rechtvaardig was geweest, maar dat was onbelangrijk. Op dit moment wilde ze naar haar toe gaan en haar een dreun verkopen. Wat had ze verwacht? Dat Sofia tegen Oswald zou liegen? Dat ze tegen hem zou zeggen dat Katarina Oorlog en vrede had gelezen?

Dit kon gewoon niet zo doorgaan. Het was één ding om Oswalds wispelturigheid en woede-uitbarstingen te verdragen, maar het was iets heel anders om dat te doen omdat het personeel haar tegenwerkte. Katarina moest een tijdje verdwijnen, misschien was dat zelfs voor haar eigen bestwil.

Ze stond op van de tafel, schraapte het eten dat ze nauwelijks had aangeraakt van haar bord en zette haar bord en bestek weg. Daarna keek ze op haar horloge. Ze had nog een kwartier voordat ze weer in Oswalds kantoor moest zijn, en een kwartier was voldoende.

Bosse zat in zijn kantoor over een grote stapel papieren gebogen, net zoals ze had gehoopt. Oswald had een systeem ingevoerd waarbij het personeel werd aangemoedigd om een rapport te schrijven als ze iets zagen wat onethisch was. Sofia had de formulieren zelf aan het personeel uitgedeeld. Boven aan het vel papier, dat verder leeg was, stond verklaring. Als je klaar was met schrijven stuurde je het rapport naar de afdeling Ethiek, waar het werd gelezen en er eventueel actie werd ondernomen. Oswald had het groepsdruk genoemd, maar nadat Sofia een aantal rapporten had gelezen, vond ze het voornamelijk gezeur.

‘Heb je rapporten over Katarina binnengekregen?’ vroeg ze aan Bosse.

‘Wat?’

Bosse leek volledig overdonderd door de enorme stapel.

‘Ik vroeg of je rapporten over Katarina hebt gekregen.’

‘Juist ja, wil Franz dat weten?’

‘Wat maakt dat uit? Kun je me niet gewoon antwoord geven?’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij terwijl hij naar de papieren staarde.

‘Laten we het controleren,’ zei ze. Ze verdeelde de stapel in tweeën en begon door de rapporten te bladeren. Het was een eenvoudige taak, de naam van degene over wie werd geklaagd stond in blokletters boven aan het vel papier.

Toen ze klaar waren hadden ze drie rapporten over Katarina gevonden. Op een stond dat ze over het eten had geklaagd, op een andere dat ze zonder toestemming de zeep van iemand anders had gebruikt, en op een derde dat ze had gezeurd over de sprong van het Duivelsblok.

Het laatste rapport was van Elvira. Sofia bedankte haar stilzwijgend terwijl ze las. ‘Ik wist het! Katarina is geen spat veranderd sinds ze gesprongen is. Nu zeurt ze over Oswald. Kijk hier maar. Ze hoort in Boetedoening thuis.’

Bosse las het rapport en schudde zijn hoofd. ‘Jezus, je hebt gelijk. Ik zal het met Oswald bespreken.’

Sofia was er niet toen Bosse met Oswald praatte, maar hij had dat blijkbaar wel gedaan, want twee dagen later zag ze Katarina met een rode pet op samen met Madeleine bij de stal. Ze waren de varkens aan het voeren, de nieuwkomers op het landgoed. Sofia moest zich inhouden om niet te lachen.

Nu mag je boos naar de zeugen staren in plaats van naar mij, dacht ze terwijl ze zich een beetje schaamde over haar leedvermaak.

Ze zag dat Katarina haar had opgemerkt, maar ze ontweek Sofia’s blik en keek snel naar de grond.

Het duurt een eeuwigheid voordat hij naar het hek komt.

Maar dan zie ik iemand snel en schokkerig over het gazon lopen. Ik kan zijn irritatie vanaf de plek waar ik sta voelen.

Hij denkt dat het een vergissing is, een slechte grap, een verwisseling, in plaats van de waarheid. Ik heb hem gestoord en hij wil de situatie zo snel mogelijk afhandelen. Bevestigd krijgen wat hij al weet. Dat ik het niet ben. Teruggaan naar datgene wat zo belangrijk was.

Toch is hij naar buiten gekomen.

Ik weet meteen dat hij mijn brief heeft gekregen. Hij weet wie ik ben, maar hij weet niet wat ik in mijn rugzak heb.

Het licht dat uit het bewakershok stroomt schijnt op zijn gezicht. Hij ziet er ouder uit dan de laatste keer dat ik hem heb gezien. Een gerimpeld gezicht, de zware oogleden van een alcoholist. Zongebruind, maar vermoeid en versleten.

Op dit moment voel ik niets. Geen haat en geen liefde. Geen verachting en geen bewondering.

Hij blijft staan en kijkt een tijdje naar me. De ijzeren tralies van het hek scheiden ons. Vervolgens komt hij dichterbij en pakt de tralies vast.

Hij staart naar me alsof ik een geestverschijning ben. ‘Je bent dood!’ zegt hij.

Dat zijn de eerste woorden die mijn vader tegen me zegt.

24

Er was iets magisch aan het leven bij ViaTerra. Alles kon binnen de kortste keren veranderen. Het was alsof ze op de golven voeren. Telkens als ze op de top van een enorme golf dreven en bijna tegen de rotsen werden gesmeten, gebeurde er iets. De wind nam af. De golven verdwenen. Opnieuw. En ze hadden de afgelopen weken absoluut een zware zeegang op het landgoed gehad. Oswalds regels veranderden al snel in een wet. Er werden aan de lopende band straffen uitgedeeld, de stapel rapporten op Bosses bureau groeide en Oswald was opvliegender dan ooit.

De werkdagen waren lang en slaap was een luxe. Hoewel Sofia voortdurend moe was, lag ze ’s nachts vaak wakker omdat ze over van alles piekerde. Ze twijfelde of ze wilde blijven. Daardoor kreeg ze last van schuldgevoelens en ze was doodsbang dat Oswald zou merken dat er iets met haar aan de hand was. Tegelijkertijd klonk er een stem in haar hoofd die zei dat alles weer goed zou worden. Zoals het in het begin was geweest. Er waren trouwens ook fijne momenten. Als Oswald zei dat hij en zij de enigen waren die iets deden. Als hij haar vermoeide schouders masseerde. Haar een parel noemde. En dan was er Benjamin, bij wie ze niet weg wilde maar die niet samen met haar van het eiland zou vertrekken omdat hij Oswald nooit in de steek zou laten. Het was allemaal heel ingewikkeld.

Het komt door dat verdomde slaapgebrek, dacht ze. Alles wordt beter als we ’s nachts kunnen slapen. Er leek echter niet veel slaap voor hen op Oswalds agenda te staan.

Hij was verschrikkelijk snel geïrriteerd en de manier waarop hij zich uitte werd grover naarmate de overtreding waaraan hij zich ergerde onbelangrijker was.

‘Kun je tegen die klootzak van een kok zeggen dat ik geen peterselie op mijn vis wil?’ Of: ‘Geef Bosse een trap tegen zijn reet als hij hier weer naar zweet stinkend binnenkomt.’

Daarna ging hij een eeuwigheid door over de persoon in kwestie, die ongeschikt en incompetent was. Af en toe ontstond er een pauze in zijn tirades waarin van haar werd verwacht dat ze bevestigend antwoordde en soms kon ze dat gewoon niet. Dat irriteerde hem ook enorm.

‘Sta daar niet met je mond open alsof je een kabeljauw bent.’

Tegelijkertijd kon hij grotere incidenten zoals een overstroomde schuur afdoen met een schouderophalen. Ze begreep hem niet meer. Eén ding was zeker, er moest iets gebeuren waardoor zijn humeur zou verbeteren.

Op een middag ging de telefoon.

Ze herkende de donkere, hese stem meteen. ‘Is Franz daar, Sofia?’

‘Hallo, Carmen. Nee, hij is niet op kantoor. Kan ik iets aan hem doorgeven?’

‘Het is waarschijnlijk beter als je hem vertelt dat ik gebeld heb. Is hij op het landgoed?’

‘Ja, dat denk ik wel.’

‘Wil je tegen hem zeggen dat hij me moet bellen? Ik heb goed nieuws voor hem.’

Sofia stuurde zelden berichtjes naar Oswalds pieper, maar dit leek belangrijk. En goed nieuws kon geen kwaad.

Oswald verscheen bijna onmiddellijk. Hij zette zijn mobiel tegenwoordig op luidspreker omdat je volgens hem kanker in je hersenen kon krijgen van de straling van een mobiel of een headset. Sofia kon dus met al zijn gesprekken meeluisteren als hij in zijn kantoor was. Ze deed alsof ze werkte, maar hoorde alles.

Gardell zong bijna toen Oswald haar belde. ‘Ik heb onze woordvoerder gevonden, Franz. Je raadt nooit wie het is. Iemand over wie we niet eens durfden te dromen.’

‘Wie dan?’

‘Alvin Johde.’

‘Dat meen je niet.’

‘Ongelooflijk, nietwaar? En dat is nog niet alles. Hij wil meteen naar het eiland komen om jullie programma te volgen. Voordat het te koud en te guur wordt.’

Oswald en Sofia staarden elkaar sprakeloos aan. Alvin, dat was hetzelfde als Zlatan, iedereen wist wie hij was. Hij was een wereldberoemde artiest en was in de vs op tournee geweest. Dat was voordat Sofia naar het eiland was gekomen. Nu hield ze zijn successen niet meer bij, maar het was aan Gardell te horen dat hij nog steeds hoog aan de Zweedse sterrenhemel zweefde.

‘Hallo, ben je er nog?’ Gardell lachte. ‘Hij heeft beloofd om niet alleen een televisie-interview te geven, maar ook reclame voor ons te maken als hij positief is over ViaTerra. Hij weet echter niets over het programma dus hij moet, hoe zal ik het zeggen, een beetje gemasseerd worden als hij bij jullie is.’

‘Natuurlijk, dat is geen probleem.’

‘Mooi. Dan probeer ik ervoor te zorgen dat hij volgende week naar jullie toe komt. Hebben jullie dan plaats?’

‘Natuurlijk!’

‘Zorg ervoor dat hij de beste begeleider krijgt die jullie hebben.’

‘Ik heb een vrouwelijke begeleider die heel goed is. Hij is toch gek op vrouwen?’

‘Ga daar maar van uit. Misschien een beetje te gek.’

Nadat Oswald het gesprek had beëindigd zag ze dat de rimpels op zijn voorhoofd, waarvan ze had gedacht dat die permanent waren geworden, waren verdwenen.

Ineens deed hij iets heel onverwachts. Hij sprong van zijn stoel en stootte in een overwinningsgebaar zijn vuist naar het plafond. ‘Begrijp je wat dit betekent? Als we Alvin Johde aan onze kant krijgen ligt niet alleen Zweden, maar ook het grootste deel van Europa aan onze voeten. Misschien moeten we binnenkort meertalig personeel aannemen.’

‘Het is absoluut ongelooflijk,’ zei ze terwijl ze hoopte dat het enthousiast klonk.

‘Vind je zijn muziek mooi, Sofia?’

Ze kon zich niet voorstellen dat Oswald een fan van Alvin Johde was. Hij luisterde voornamelijk naar sombere muziek in zijn kantoor, zoals Wagner en Mahler. Als hij in een goed humeur was koos hij soms Afrikaanse of Indiase muziek, maar nooit popmuziek.

‘Eigenlijk niet.’

‘Precies. Het is rotzooi. Maar bijna alle jongeren vinden hem te gek en daar gaat het om.’

Sofia knikte. Ze dacht aan Alvin Johde in combinatie met ViaTerra’s boodschap over stilte en terugkeren naar de natuur. Die twee gingen niet echt samen, maar Oswald wist waarschijnlijk wat hij deed.

‘Het voltallige personeel moet onmiddellijk bijeenkomen zodat ik dit kan vertellen. Iedereen. Ook het keukenpersoneel. Ze moeten maar even stoppen met koken. Dit is groot nieuws.’

Er ging een verbaasd gemompel door de rijen toen Oswald vertelde wie er naar ViaTerra zou komen. De meesten kenden Alvin Johde, en degenen die dat niet deden hoopten dat er een vrolijke periode zou aanbreken. Oswald besprak wat er voor het bezoek van de ster allemaal moest gebeuren terwijl Sofia’s pen over haar blocnote vloog.

‘De tuin moet perfect in orde zijn. Het kan me niet schelen dat het herfst is. Katarina, jij zorgt daarvoor. Je krijgt daarvoor vrij van Boetedoening. Jullie zetten de petten tijdelijk af. En graaf in vredesnaam geen kuilen als hij hier is. Nee, het is waarschijnlijk beter als we Boetedoening voorlopig helemaal overslaan.’

Oswalds auto’s en motoren moesten gewassen en gepoetst worden. Johdes kamer moest van alle gemakken worden voorzien. Hij bleef doorgaan tot Sofia meerdere pagina’s vol aantekeningen had en hij stopte pas toen zijn mobiel in zijn zak overging. Hij liep een stuk bij de groep vandaan en kwam even later met een glimlach op zijn lippen terug. ‘Drie dagen, mensen! Jullie hebben drie dagen de tijd voordat hij komt.’

Oswald stuurde het personeel weg maar vroeg Sofia om te blijven. ‘Ik neem de veerboot van vijf uur naar het vasteland om mijn haar te laten knippen en met Carmen te overleggen. Ik kom met de ochtendboot terug. Zorg ervoor dat iedereen aan de slag gaat. Heb je alles opgeschreven wat ik gezegd heb?’

‘Ja, sir.’

‘Mooi, Sofia. Ik vertrouw op je.’

Ze haastte zich naar het kantoor om haar aantekeningen op de computer in te voeren, kopieerde de lijst en deelde die aan het personeel uit. Ze vroeg zich af hoe ze al het werk gedaan moesten krijgen zonder dat ze dag en nacht doorwerkten.

Op dat moment zag ze de sleutelbos op de rand van Oswalds bureau. Een van de sleutels was van het kastje aan de muur waarin de sleutels van alle gebouwen op het landgoed hingen, en hopelijk ook van de hangsloten op de zolderdeur.

Ze opende het kastje. Er hing een hele rij sleutelbossen, maar slechts één ervan bevatte kleine sleutels, het soort waarmee je een hangslot opende. Ze stopte hem in haar zak en deed het kastje weer op slot.

De houten trap naar de zolder kreunde onder haar voetstappen. Ze keek zenuwachtig naar het personeelskantoor, maar zag niemand. Het eerste slot ging open met de eerste sleutel die ze probeerde, het tweede slot pas met de allerlaatste sleutel. Ze bereidde zich voor op een verschrikkelijke chaos. Bedompte lucht. Misschien zelfs schimmel. Het was echter koel en fris toen ze naar binnen liep. Het was pikdonker en het ventilatiesysteem bromde zachtjes. Ze tastte met haar hand tot ze de lichtschakelaar had gevonden. Eerst was alles zo wit dat ze verblind werd, maar even later kreeg de ruimte vorm. De muren en het plafond waren wit en leken pas geschilderd. In het midden van de kamer stond een enorm hemelbed. Verder zag ze een nachtkastje, een grote kledingkast, een paar stoelen en een tafel, die er allemaal duur en nieuw uitzagen. De vloer was gepolijst. Achter in de kamer zag ze een luxe badkamer met een jacuzzi, een douche en een toilet. Ze rook een citroengeur toen ze naar binnen liep.

Het zoemen van het ventilatiesysteem was opgehouden en het was nu zo stil dat ze het geruis van de zee hoorde. Wie sliep hier? Alles zag er splinternieuw uit. Geen vlek in de wastafel. Geen haar in de douche. De kamer leek ongebruikt, het was alsof hij ergens op wachtte. Hij heeft de zolder voor zichzelf ingericht, dacht ze. Maar waarom? Zou ze het aan hem vragen? De gedachte maakte haar een beetje misselijk en diep vanbinnen klonk een waarschuwend stemmetje.

Dit is zijn geheim.

De razzia, dacht ze. Natuurlijk. Hij kan zich hier verstoppen als de politie naar ViaTerra komt. Daarom wil hij deze ruimte waarschijnlijk geheimhouden. Dat moest het zijn, er was geen andere logische verklaring.

Er volgden drie dagen vol voorbereidingen waarin het personeel bijna geen oog dichtdeed, maar ondanks het waanzinnige schema was de onenigheid binnen de groep als van de aardbodem verdwenen. Er was geen tijd om rapporten te schrijven of te kibbelen, Alvin Johde zou tenslotte komen!

Toen Oswalds auto op de derde dag het landgoed op reed stond ze bij het raam van het kantoor en keek door de jaloezie. Oswald stapte uit en gooide de autosleutels naar een bewaker. Even later volgde Alvin. In vergelijking met Oswald was hij klein en slungelachtig.

Zijn haarpunten waren felpaars en hij droeg een spijkerbroek met scheuren. Wat een geluk dat ik hier ben en hem mag ontmoeten, dacht ze. Dat zou nooit gebeurd zijn als ik een andere baan had gehad.

En ze zou hem ontmoeten. Daar zou ze wel voor zorgen.

Daarna veranderde alles. Het personeel praatte bijna alleen nog over Alvin:

‘Ik heb hem gezien.’

‘Hij zei me gedag.’

‘Hemel, wat is hij knap.’

De regels waren tijdelijk vergeten. Het personeel kreeg voldoende slaap en lange pauzes, en Boetedoening werd weer een deel van de groep. Oswald was in een fantastisch humeur en was voortdurend bij Alvin in de buurt. Ze reden rond op Oswalds motoren, luisterden naar muziek in zijn privésuite en speelden zelfs volleybal met een paar mannen van het personeel.

Een tijdlang was het net als in de beginperiode, toen er tijd was geweest om over de zee uit te kijken, de frisse lucht in te ademen en te voelen dat ze deel uitmaakte van iets wat veel groter en belangrijker was dan het saaie burgerlijke leven op het vasteland.

Alles komt goed, dacht ze. Nu we Alvin hebben kan er niets meer misgaan.

We zitten in een van de drie gastenverblijven op het grote perceel.

Hij heeft me hier snel naartoe gebracht, weg van de verbaasde blikken van de bewaker en de nieuwsgierige ogen achter de verlichte ramen van de villa.

Ik denk dat ik dit een prettige plek vind. De pompeuze villa, de grote gazons, de bewaker en de poort hebben stijl, dat kan ik niet ontkennen.

Hij kijkt heel ernstig naar me en probeert er streng uit te zien, maar de ongerustheid is zichtbaar achter de geforceerde blik in zijn ogen. Hij is doodsbang.

Zal ik er zo uitzien als ik ouder ben? Ik besluit dat ik op mijn moeder lijk. Godzijdank.

‘Fredrik, je begrijpt natuurlijk dat je contact met de Zweedse overheid moet opnemen,’ begint hij. ‘Iedereen denkt dat je dood bent.’

‘Het is zelfs nog beter,’ zeg ik. ‘Ze hebben me al begraven.’

‘Dit is niet grappig,’ zegt hij. ‘Je bevindt je in een afschuwelijke situatie.’

‘Jij ook,’ snauw ik. ‘Ik denk niet dat je contact met iemand moet opnemen. Je krijgt heel veel problemen als je dat doet.’

‘O ja? Waarom dat?’

‘Omdat dan bekend wordt dat je mijn vader bent. En daarna worden de foto’s die jullie op de zolder gemaakt hebben via internet verspreid.’

Hij verschuift op zijn stoel.

Ik overweeg om hem te vertellen dat ik me alles herinner. De duisternis in de kelder. De dreigementen en de klappen.

Hij ziet er echter verschrikkelijk nietig uit. Ik had veel meer tegenstand verwacht. Het komt waarschijnlijk door zijn slechte geweten. Misschien heeft hij hierop gewacht, het moment waarop het noodlot hem inhaalde.

‘Je komt dus hiernaartoe om me te bedreigen? Wat wil je eigenlijk? Geld?’

Ik schud mijn hoofd en zwijg een tijd zodat ik over de consequenties kan nadenken.

‘Je bent mijn vader,’ zeg ik daarna. ‘Ik wil gewoon een nieuw leven.’

25

Oswald stond in de deuropening van het kantoor. Ze had geweten dat hij zou komen en had op hem gewacht.

‘Mona moet van het Duivelsblok springen,’ zei hij. ‘Je weet wel waarom.’

Sinds Alvin naar het eiland was gekomen, had Oswald aan hem vastgeplakt gezeten. Eigenlijk was het volkomen ondenkbaar dat hij van de zijde van de ster zou wijken om de bestraffing van een personeelslid dat zo onbetekenend was als Mona bij te wonen, maar Sofia wist waarom Mona ineens zo belangrijk was en waarom Oswald erbij wilde zijn.

Ze keek uit het raam. Het was een koude en winderige herfstdag. Bladeren en takjes wervelden op de binnenplaats rond. Het wolkendek was dik en er stond een harde wind bij de zee.

‘Sir, kunnen we haar een andere straf geven? Het waait heel hard, het water is beslist ijskoud en na het avondeten begint het te schemeren.’

Oswald liep naar haar bureau toe. Heel even dacht ze dat hij zich boven op haar zou storten. Ze wist dat het slechts verbeelding was, maar het kwam door zijn houding, als een roofdier dat op het punt stond om aan te vallen.

‘Het water is ijskoud. Aha. Heeft het gevroren?’

‘Nee.’

‘Er is dus water om in te springen?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘En we zijn onze zaklampen niet kwijtgeraakt?’

‘Nee, dat denk ik niet.’

‘Dan gaat dat wijf springen om wat ze gedaan heeft. Hoor je dat?’ Hij schreeuwde nu. De kracht in zijn stem zorgde ervoor dat ze een paar stappen naar achteren deed, waardoor ze met haar rug tegen de boekenkast stootte. Ze hield haar armen voor zich, verstrengelde haar handen en keek naar de vloer in een poging er onderdanig uit te zien, hem niet te provoceren, en duwde haar rug tegen de boekenkast. Hij deed een stap naar haar toe, was nu gevaarlijk dichtbij en sloeg keihard met zijn vuist op het bureau. De pennenhouder viel om en de pennen vlogen alle kanten op. Haar waterglas trilde maar bleef rechtop staan. Ze durfde nauwelijks adem te halen en bleef roerloos naar de vloer staren.

‘Ik heb genoeg van al je tegenwerpingen. Snap je dat?’

‘Ik snap het, ik zal niet…’

‘Precies. Je spreekt me verdomme nooit meer tegen.’

Op dit moment viel er niet met hem te praten. Een gezichtsuitdrukking die hem irriteerde was voldoende om opnieuw tegen haar tekeer te gaan. Ze moest zo snel mogelijk uit het kantoor zien te komen, voordat de zuurstof op was.

‘Het zal niet meer voorkomen. En nu ga ik naar Bosse.’

‘Inderdaad. Donder op, en snel een beetje.’

Het gevoel van machteloosheid was overweldigend, het was niets voor haar om niet eens een poging te doen om zich te verweren. Ze glipte echter met haar staart tussen haar benen naar buiten en haatte zichzelf omdat ze dat deed.

Ze rende de trappen af naar Bosses kantoor en vertelde hem wat er met Mona in de bibliotheek was gebeurd. Waarom ze moest springen. Bosse zag er absoluut niet bezorgd uit, eerder opgewonden. Hij leek een kick van rampen te krijgen. Hoe ernstiger, hoe beter.

‘Jezus, het is maar water. Dat lukt haar wel. Ik bereid alles voor.’

Het viel Sofia op dat Bosse tegenwoordig op dezelfde manier als Oswald praatte. Dezelfde toon. Dezelfde gebaren. Bovendien had hij zijn haar laten groeien. Het was inmiddels net lang genoeg om het in een klein staartje in zijn nek te dragen. En hij droeg net als Oswald strakke T-shirts onder zijn uniform. Bosse was echter broodmager zodat het er belachelijk uitzag.

Sofia wilde niet naar Oswalds kantoor terug omdat ze bang was dat hij er nog was, dus liep ze naar het personeelstoilet, deed de deur achter zich op slot en ging met haar hoofd in haar handen op het deksel zitten. De tranen stroomden over haar wangen toen ze aan de noodlottige gebeurtenis in de bibliotheek terugdacht.

Oswald wilde Alvin de bibliotheek laten zien en Sofia moest daarbij aanwezig zijn. Mona en zij hadden een uur op hun komst gewacht. Ze hadden schoongemaakt, afgestoft, alle boeken recht op de planken gezet en het computerprogramma zeker honderd keer getest. Nu dronken ze een kop koffie terwijl ze wachtten. Mona was zenuwachtig. Ze beet zoals altijd op haar nagels en keek telkens weer naar de deur.

‘Het komt helemaal goed,’ verzekerde Sofia haar op het moment dat Oswald en Alvin binnenkwamen. Het was de eerste keer dat ze Alvin van dichtbij zag. Haar eerste indruk was dat hij eruitzag als een pop. Zijn haar, dat met gel in model was gebracht, stond rechtop in honderden zwarte en paarse pieken. Zijn gezicht was wit gepoederd en hij had eyeliner rond zijn ogen. Het was echter niet zijn uiterlijk, maar de schokkerige bewegingen die hem anders maakten. Hij trok aan zijn vingers zodat de kootjes kraakten, draaide zijn lichaam naar alle kanten, beet op zijn onderlip. Als ze niet beter had geweten, zou ze denken dat hij high was, maar ze had gehoord dat hij gewoon te veel energie had, een onuitputtelijke bron van levenskracht.

Ze liet hem de bibliotheek zien. Hij leek niet bijzonder veel belangstelling voor de boeken te hebben, maar toen ze hem de computer en de schermbeveiliging met Oswalds foto liet zien, floot hij. ‘Dat is supercool, Franz! Je hebt je stempel echt op deze plek gedrukt.’

Hij vond het grappig dat hij boeken kon bestellen en die op zijn mobiel of laptop kon downloaden. Ze vroeg of hij het wilde proberen, dus ging hij enthousiast zitten en bestelde een boek voor zichzelf. Toen hij weer opstond legde hij zijn hand op die van Sofia en knipoogde naar haar. Ze wist niet wat ze daarvan moest denken, behalve dat hij prettig gestoord was.

Toen de rondleiding afgelopen was knikte Oswald tevreden naar Sofia. Mona had de hele tijd achter de balie gestaan. Ze zag er onzeker maar opgelucht uit nu het bezoek achter de rug was en boog zich over de tafel om Alvin een hand te geven. Op dat moment gebeurde het. Ze stootte haar beker om en de koffie vloog eruit en spatte op Alvins broek. Er verschenen grote bruine vlekken op de witte spijkerbroek. Het werd doodstil, daarna kwam er een eindeloze serie verontschuldigingen uit Mona’s mond.

‘Ach, het hindert niet,’ zei Alvin, maar zijn gezichtsuitdrukking maakte duidelijk dat de spijkerbroek niet in een tweedehandswinkel was gekocht.

Mona zei dat ze de spijkerbroek voor hem zou wassen, maar Alvin schudde zijn hoofd.

‘Sofia regelt het wel,’ zei Oswald tegen hem.

Terwijl ze naar buiten liepen draaide Oswald zich om en keek met een boosaardige blik in zijn ogen naar Sofia. Op dat moment besefte ze dat het een afschuwelijke dag zou worden.

Ze stond op van het toiletdeksel, droogde haar tranen, veegde de uitgelopen mascara weg, streek met haar vingers door haar haar en trok een gezicht tegen haar spiegelbeeld. Hij gaat me niet breken, dacht ze. Nooit van mijn leven. Ze dacht terug aan Mona’s enorme onhandigheid. Wat een kluns was het toch. Misschien had ze de koffie zelfs met opzet omgegooid. Hoeveel moest Oswald nog verdragen?

Ze dacht aan Mona en daarna aan Oswald, aan zijn energieveld en hoe hij iedereen voor zich in kon nemen. Zelfs Alvin keek tegen hem op. Oswald was misschien onvoorspelbaar en wispelturig, maar nooit saai. Daarna dacht ze weer aan Mona en haar ontevredenheid. Ze trok haar rok en colbert recht en opende de deur.

De plicht riep.

De groep liep moeizaam tegen de wind in. Het flakkerende licht van de zaklampen zwierf over het smalle pad. Een zwakke motregen sloeg in hun gezicht. Sofia liep naast Bosse, die Mona’s arm vasthield. Oswald had besloten om met Alvin te gaan fitnessen en had tegen Sofia gezegd dat zij hem moest vervangen.

Ze kon Mona’s gezicht nauwelijks zien in de duisternis, en hoewel ze niet huilde en zwijgend naast Bosse liep, voelde Sofia dat ze zo bang was dat het bijna onnatuurlijk was.

Sofia voelde zich een beetje misselijk, maar probeerde zichzelf wijs te maken dat Mona een lafaard was en dat het haar misschien zelfs goed zou doen.

Ze naderden het Duivelsblok in de duisternis. De zee, de hemel en de rotsen waren donkergrijs. Alleen het schuim op de golven lichtte wit op.

Toen Mona op de rand van het Duivelsblok stond stootte ze een langgerekte kreet uit waardoor alle personeelsleden geschrokken zwegen. Daarna begon ze te jammeren: ‘Ik kan niet zwemmen, ik kan niet zwemmen…’

Ze herhaalde de woorden als een mantra. Eerst zachtjes en daarna steeds harder, waarna ze begon te huilen.

‘Waarom heb je dat niet eerder gezegd?’ schreeuwde Bosse terwijl hij haar aan haar arm heen en weer schudde.

‘Ik durfde het niet. Ik ben zo bang.’

Benny maakte zich los uit de groep en liep naar de rotspunt. ‘Je liegt! Je probeert gewoon een uitvlucht te bedenken.’

Sten liep ook naar voren, zoals altijd bereid om Benny te steunen. ‘Natuurlijk liegt ze. Kijk maar naar die valse blik in haar ogen. Ze moet springen, dat heeft Oswald gezegd. Als het haar niet lukt kunnen we haar altijd nog uit het water trekken, of niet soms?’

Hij draaide zich om op zoek naar instemming van de anderen. Die begonnen eerst te mompelen en daarna steeds harder te roepen: ‘Sprin-gen, sprin-gen, sprin-gen!’

Mona trok haar arm uit Bosses greep, sprong van de rots en belandde met een harde plons in het water.

Op dat moment ging het helemaal mis. Ze kwam boven water, zwaaide met haar armen, spuugde water uit en hapte naar adem. Ze verdween weer onder water, kwam boven, schreeuwde, maar kreeg water binnen en ging kopje-onder. Daarna kwam ze niet meer boven. Ze staarden allemaal als verlamd naar het donkere water en de schuimende golven. Sofia bedacht dat ze in het water moest springen om Mona te redden, maar het leek alsof haar voeten aan de grond waren vastgevroren.

Een grijze pijl schoot langs haar gezichtsveld. Iemand had zich uit de groep losgemaakt en vloog naar het water. Ze staarden een paar seconden, of misschien zelfs minuten, naar het kolkende water voordat er twee lichamen bovenkwamen. Het was Benjamin, die zijn armen rond Mona’s borstkas had geslagen. Hij trok haar naar de kant, hielp haar op een rots en hield haar vast terwijl ze huilend water ophoestte en kokhalsde.

De een na de ander werd wakker uit zijn trance. Bosse stond klaar met de badhanddoek, Katarina met haar donzen jack. Het personeel verdrong zich al snel rond Mona.

Op dat moment hoorde Sofia het geluid, dat werd meegedragen door de wind. Ver weg op zee klonk het geloei van de misthoorn. Ze dacht dat het verbeelding moest zijn, maar ze was niet de enige die het geluid die avond hoorde.

Niemand vertelde Oswald wat er was gebeurd, niemand wilde de brenger van het slechte nieuws zijn, maar Sofia wist dat hij woedend zou worden als hij erachter kwam dat Mona bijna was verdronken. Niet op hen, maar op Mona. Hij zou haar waarschijnlijk ontslaan en naar het vasteland sturen, en dan zou de bibliotheek onbemand zijn. De beelden van de vorige avond spookten door haar hoofd terwijl ze zich afvroeg wat er zou zijn gebeurd als Benjamin er niet was geweest.

Alvin maakte het programma af en verliet het eiland vrolijk en tevreden. Oswald ging met hem mee naar het vasteland en kwam die avond laat terug. Sofia werkte aan een computersysteem waarmee alles wat Oswald gedaan wilde hebben in de gaten gehouden kon worden. Hij keek over haar schouder terwijl ze typte, besefte waar ze mee bezig was en mompelde tevreden.

‘Dat ziet er goed uit. Stel overal een tijdslimiet voor vast. Als het werk niet af is binnen de afgesproken tijd, maak je gebruik van de Consequenties. Eerst drie waarschuwingen, daarna volgen er maatregelen.’

Hij lachte en Sofia begreep meteen wat hij bedoelde. Het was een soort gehoorzaamheidsgereedschap. Hij ging tegenover haar zitten en keek haar strak aan. Ze had geleerd om niet weg te kijken, ook al had ze kriebels in haar maag.

‘Het is goed gegaan met Alvin,’ zei hij. ‘Binnenkort gaat hij in een televisieprogramma over ons vertellen.’

‘Fantastisch!’

‘Nu hij weg is blijf ik een tijdje op het eiland om de confrontatie met het personeel aan te gaan.’ Hij bleef naar haar staren, alsof hij probeerde haar gedachten te lezen.

Ze hield zijn blik vast, maar haar mond werd kurkdroog. Uiteindelijk moest ze iets zeggen, wat dan ook, om een eind aan de stilte te maken. ‘Sir, mag ik iets vragen?’

‘Jazeker.’

‘Toen Mona van het Duivelsblok sprong hebben een paar van ons de misthoorn gehoord. Maar die werkt toch niet?’

Oswald vertrok zijn mond. ‘Hmm, heeft Björk dat niet aan je verteld? Als de wind vanuit een bepaalde richting waait veroorzaakt dat een jankend geluid in de misthoorn. Dat is wat jullie gehoord hebben.’

‘Aha, nu begrijp ik het.’

Zijn ogen glansden. ‘Hoewel de dorpsbewoners natuurlijk iets heel anders zeggen.’

‘Wat dan?’

‘Dat de misthoorn jankt als er binnenkort iemand sterft.’

‘Dit is Fredrik,’ zegt hij tegen het kleine meisje aan wie ik meteen een hekel heb. Ze heeft enigszins uitpuilende ogen, vlechtjes, een puntige neus, een bijna niet aanwezige kin en een arrogante ‘mijn papa is rijk’-glimlach, waardoor haar verschrikkelijke beugel zichtbaar wordt.

Wacht maar, denk ik met mijn allerliefste glimlach.

Hij heeft me onder de douche gestuurd en heeft me een nieuwe broek, sokken en een trui gegeven die hij ergens vandaan heeft getoverd.

‘Fredrik blijft een tijdje bij ons in het gastenverblijf wonen,’ zegt hij.

Dat zullen we nog weleens zien, denk ik.

Ik kijk om me heen in de grote kamer waar we zitten. De vloer is van marmer. Alles is roomkleurig, wit en blauw. Spaarzaam gemeubileerd, maar met dure stoffen. Enorme ramen met zware gordijnen. Het schilderij aan de muur lijkt een echte Picasso.

Middellandse Zee-luxe, denk ik.

Ik heb nog nooit zoiets gezien.

Het ruikt schoon op een knusse manier, niet naar zeep en schuurmiddel maar naar meubelolie en geluchte kamers.

Ik kijk naar Emilie, de gravin.

Het meisje lijkt waarschijnlijk op haar, want ze is niet mooi. Haar neus is te lang en enigszins krom. Haar kin is klein en haar ogen zijn nagenoeg kleurloos. Maar ze heeft dik, blond, golvend haar dat over haar magere schouders valt en haar lichaam is slank en tenger als van een meisje.

Ze kijkt zowel verbaasd als nieuwsgierig naar me.

Haar blik glijdt over mijn gezicht en lichaam en blijft heel even op mijn kruis hangen. Het is maar een fractie van een seconde, maar ik zie het toch.

Haal je geen ideeën in je hoofd, slons, denk ik. Je bent veel te oud.

Daarna besef ik echter hoe bruikbaar ze kan zijn. Misschien zelfs de sleutel tot alles. Ik kijk op mijn beurt naar haar en laat mijn blik over haar lichaam glijden.

Als een vuurtorenlicht dat tijdens een kille nacht over de zee glijdt.

26

Ze zaten in de eetzaal voor Oswalds televisie die met het geluid zacht aan stond te wachten tot het programma zou beginnen. Alvin was de belangrijkste gast en zou over ViaTerra praten. Ze hadden zelfs toestemming gekregen om hun eigen kleren te dragen en iedereen had zich ter ere van deze avond netjes aangekleed. Sofia zat op de voorste rij naast Anna, die een zoet parfum ophad en grote, bungelende oorbellen droeg. Het was op een bepaalde manier grappig, dit moment van ijdelheid voor de televisie. Alsof Alvin hen kon zien en hen via het televisiescherm kon ruiken.

‘Als jullie een beetje van Alvins doortastendheid zouden hebben, dan zouden we veel meer voor elkaar krijgen,’ zei Oswald. ‘Probeer dus iets van hem te leren.’

Op dat moment begon de uitzending en Oswald gebaarde tegen Bosse dat hij het geluid harder moest zetten. Het begon goed. Alvin leek antwoord op alle vragen te hebben. Hij gebruikte woorden zoals ‘aanwezigheid’ en ‘stilte’, wat uit zijn mond een beetje vreemd klonk. Maar dat was waarschijnlijk juist het punt, dat deze ongedurige man rust op het eiland had gevonden.

Sofia keek naar Oswald. Hij stond vlak bij de televisie met zijn armen over elkaar geslagen en knikte af en toe tevreden.

Ineens gebeurde er echter iets onverwachts en was de magie verbroken. De presentator haalde een leeg vel papier tevoorschijn en hield dat Alvin voor. ‘Dus dit is het geheim van ViaTerra waarvoor mensen honderdduizenden kronen betalen?’

Alvin was even sprakeloos en begon daarna te grinniken. Hij probeerde iets te zeggen, maar raakte de draad kwijt en grinnikte weer.

‘Maar dat is toch heel gaaf,’ zei hij toen hij zich had vermand. ‘Het heeft met dromen te maken. Dat je alles in het leven kunt bereiken.’

Sofia schoof zenuwachtig op haar stoel heen en weer en keek naar Oswald, wiens gezicht enigszins betrok. Ze bad in stilte dat de presentator van onderwerp zou veranderen, wat hij godzijdank deed.

Maar daarna kwam de laatste vraag: ‘Wat was het meest gedenkwaardige op Dimön?’

Alvin keek even weg van de camera’s en dacht na. Hij was de draad weer kwijt, en toen hij zijn mond opendeed klonk er alleen een zacht, prevelend geluid.

Kom op, dacht Sofia. Het is een eenvoudige vraag. Geef gewoon antwoord, dan is iedereen tevreden.

Eindelijk verscheen er een brede glimlach op Alvins gezicht. ‘Dat waren de vrouwen waarschijnlijk. Er werken een heleboel mooie vrouwen op het eiland.’

Het publiek in de studio barstte in lachen uit en Alvin deed mee. De camera zoomde in op een paar mannen op de eerste rij, die dubbel lagen van het lachen en tranen in hun ogen hadden. Het contrast tussen wat er op de televisie gebeurde en de bedrukte stemming in de eetzaal was zo groot dat Sofia het gevoel in haar maag kreeg dat ze viel. Het is waarschijnlijk niet zo erg, dacht ze. Zo is Alvin nu eenmaal.

Oswald was echter woedend. Hij liep naar de televisie en zette haar uit terwijl het programma nog niet eens afgelopen was.

Ze wachtten allemaal tot Oswald iets zou zeggen, maar hij ging tegenover degene staan die helemaal aan het eind van de voorste rij zat en liep daarna langzaam langs de stoelen terwijl hij alle gezichten in zich opnam. Hij passeerde Sofia en bleef voor Anna staan.

‘Jij!’ bulderde hij. ‘Opstaan!’

Anna vloog zo haastig overeind dat haar stoel omviel en werd opgevangen door Eskil, die achter haar zat. Ze stond doodsbang te wachten op wat Oswald zou zeggen, maar hij liep door. Langs de mannen van Bosses team, langs Mona, die hij een minachtende blik toewierp, naar de volgende rij, waar hij voor Mira bleef staan, die Alvins begeleider was geweest.

‘En jij helemaal!’

Mira bleef op haar stoel zitten terwijl ze naar hem keek.

‘Ga staan!’ schreeuwde hij zo hard dat iemand op de achterste rij een piepend geluid van angst maakte.

Mira vloog overeind. Haar onderlip trilde en ze was bijna in tranen.

Oswald liep verder en Sofia begreep wat hij aan het doen was. Hij koos de mooiste vrouwen uit. Madeleine en Katarina waren daar natuurlijk bij. Hij bleef voor Elvira staan, maar schudde zijn hoofd. ‘Jij bent te jong.’

Toen hij zijn keuze had gemaakt stonden er twaalf vrouwen. ‘Dit zijn ze,’ zei hij. ‘Jullie kunnen aan de slag. Ik wil precies weten wat ze met Alvin gedaan hebben. Alles. Jullie zijn toch niet zo stom dat jullie denken dat hij dit verzint? Niemand van jullie gaat naar bed voordat ze de waarheid verteld hebben. Dit is zo weerzinwekkend dat ik er bijna van moet kotsen.’

Hij wilde net weglopen toen hij Sofia in het oog kreeg. Het was alsof ze eerder onzichtbaar voor hem was geweest. Hij liep langzaam naar haar toe en hoewel ze de neiging had om te gaan staan, duwde ze haar trillende benen stevig tegen de stoel.

Hij ging op zijn hurken voor haar zitten en staarde in haar ogen. Ze staarde terug. De eetzaal verdween en alleen zijn ogen waren zichtbaar, zwart als een kolenmijn in de gedempte verlichting. Het beeld was zo scherp dat ze de dunne rode lijnen van de gesprongen bloedvaten in het oogwit kon zien. Ze vroeg zich af of dat gebeurde als je heel boos was. Haar handpalmen begonnen te transpireren en ze begreep niet waarom ze zo zenuwachtig was terwijl ze niets verkeerd had gedaan.

‘Met jou reken ik later af,’ zei Oswald uiteindelijk, waarna hij opstond en de eetzaal uit liep.

Bosse ging staan en iedereen keek naar hem. Hij keek naar Sofia om steun van haar te krijgen, dus stond ze ook op.

‘Benny, ga snel papier en pennen halen,’ zei hij. ‘Dan kunnen ze opschrijven wat ze allemaal met Alvin uitgespookt hebben.’

Er klonk een honende lach in de verste hoek van de eetzaal. Ze draaiden zich om en zagen Oswald staan, die blijkbaar toch niet was vertrokken. ‘Ben je niet goed bij je hoofd? Opschrijven wat ze uitgespookt hebben? Ik zal je laten zien hoe we dit gaan doen.’

Hij kwam terug en trok een van de tafels die langs de muur stonden naar voren. Bosse wilde helpen, maar Oswald gebaarde naar hem dat hij uit de buurt moest blijven. Daarna plaatste hij een stoel aan beide kanten van de tafel.

‘Ga hier zitten!’ zei hij tegen Bosse terwijl hij naar een van de stoelen wees.

Bosse ging snel zitten.

‘Sofia, geef me je blocnote en je pen.’

Ze gaf ze aan hem en hij legde ze voor Bosse op de tafel.

‘Jij maakt aantekeningen, Bosse. Alle rotzooi die ze hebben uitgehaald wordt opgeschreven. Daarna moeten ze hun bekentenis ondertekenen. Mira, we beginnen met jou. Ga op de andere stoel zitten.’

Mira liep op een drafje naar voren en ging zitten. Ze droeg een witte blouse met ruches en had haar haar opgestoken. Als een barbiepop op een verhoorstoel, dacht Sofia.

Daarna gebaarde Oswald naar Sofia en Bosses team. ‘Jullie gaan achter Bosse staan. Als ze uitvluchten zoekt grijpen jullie in.’

Oswald begon met het verhoor. ‘Wat heb je met Alvin gedaan?’

Mira schraapte haar keel. ‘Tja, eh… Niets bijzonders. We hebben grapjes gemaakt en een beetje gelachen. Maar we hebben elkaar niet aangeraakt, echt niet.’

Oswald sloeg met zijn vuist op tafel. ‘Lieg niet!’ schreeuwde hij. ‘Voor de draad ermee!’

Mira keek weg. Je kon haar gedachten als een schaduw in haar ogen zien. Ze hield iets voor zich.

‘Waar denk je aan?!’ schreeuwde Oswald.

Oswald joeg op de gedachte die voortdurend terugkwam en zette Mira zo onder druk dat het zweet op haar voorhoofd parelde. ‘Ik zie het in je ogen!’

Mira weigerde echter haar geheim te vertellen.

‘Geef verdomme antwoord!’ riep Oswald terwijl hij weer met zijn vuist op tafel sloeg.

‘Tja… eh… We praatten een keer over zijn programma. Zijn voeten raakten de mijne onder de tafel. Ik denk dat het opzettelijk was.’ Ze bloosde en had een onzekere blik in haar ogen.

‘Gelul! Ik wil niet weten wat híj deed, Mira. Ik wil weten wat jíj deed.’

‘Tja… Ik raakte hem waarschijnlijk ook een beetje aan. We wreven tegen elkaars voeten. Het was maar heel even.’

Oswald keek triomfantelijk naar hen. ‘Nu zien jullie wat een verdomde pathologische leugenaar ze is. Ik ben ervan overtuigd dat ze ook seks met hem gehad heeft. En nu mogen jullie vragen stellen. Wees niet te vriendelijk voor haar. Vrouwen zoals zij geven alleen antwoord door dreigementen en een harde aanpak.’

Even later hagelden de vragen op Mira neer. Zodra ze aarzelde of een uitvlucht leek te zoeken sloeg Bosse met zijn vuist op tafel, net als Oswald had gedaan.

De bekentenis kwam met horten en stoten. De tranen vloeiden. Ja, ze hadden elkaar omhelsd en ja, ze hadden elkaar gestreeld. Hij had zijn handen onder haar trui gehad. En ze hadden de dag voordat hij het eiland verliet gezoend. Geen seks, verzekerde ze hun, maar Oswald leek toch tevreden. Hij zei tegen haar dat ze moest gaan staan en richtte zich tot Benny. ‘Stuur haar naar Boetedoening, en laat haar dag en nacht bewaken. Anders haalt ze het misschien in haar hoofd om te vluchten.’

Benny slikte, enigszins overweldigd door Oswalds aanwezigheid.

‘Nu ik erover nadenk moeten jullie waarschijnlijk een bijzondere Boetedoening voor haar in het leven roepen,’ zei Oswald daarna. ‘Anders zal ze degenen die daar al zitten vergiftigen. Doe hetzelfde met alle anderen. En nu heb ik belangrijkere zaken te regelen. Zorg ervoor dat alle bekentenissen ondertekend zijn voordat jullie naar bed gaan.’

Om zes uur ’s ochtends waren ze klaar. In het begin was het moeizaam gegaan, maar daarna was het alsof zich een soort virus onder de twaalf vrouwen verspreidde. Misschien hadden ze genoeg van het geschreeuw en de dreigementen, maar ze begonnen in een duizelingwekkende vaart te bekennen. ‘Ik heb met hem geflirt.’ ‘Ik heb hem aangeraakt.’ ‘Ik heb naar hem geknipoogd.’ Wie niets had gedaan kon nog altijd bekennen dat ze zichzelf had bevredigd terwijl ze aan Alvin dacht en daarover tot in het kleinste detail vertellen. Sofia kreeg er al snel genoeg van om te horen waar en hoe ze zichzelf hadden aangeraakt, en ze vroeg zich af of ze echt zo gestoord waren dat ze niet begrepen wat de consequenties zouden zijn.

Toen ze klaar waren lag er een stapel bekentenissen voor Bosse op de tafel.

Sofia keek naar de vrouwen die in een rij voor de muur stonden. Ze had plotseling medelijden met hen. Er moet een steekje aan me los zijn, dacht ze, want het is schandalig wat ze hebben gedaan. Toch voelde ze diep vanbinnen een onaangename pijn. Misschien kwam het door de mooie kleding en de tranen, maar ze had het gevoel alsof ze daarnet de geluksroes van de vrouwen hadden verpletterd. Een gestolen blik of liefkozing van een beroemdheid, die ze tevoorschijn konden halen om zich aan te verwarmen als het koud en eenzaam was achter de prikkeldraadomheining.

Ik begin sentimenteel te worden, dacht ze. Dat is absoluut niet goed.

‘Wat doen we nu?’ vroeg Bosse terwijl hij eerst naar Sofia keek en daarna naar de twaalf vrouwen die in een rij tegen de muur stonden.

‘Jullie mogen gaan slapen,’ zei Sofia tegen de overige personeelsleden, die nog steeds aan hun stoelen gekluisterd zaten. Een zacht gemompel verspreidde zich door de groep. Ze wist niet zeker of ze opgelucht waren omdat ze klaar waren of teleurgesteld omdat de voorstelling afgelopen was, maar ze slenterden de eetzaal uit.

Bosse zag er euforisch uit. Hij was helemaal niet moe meer nadat de adrenaline het had overgenomen.

‘Dit wordt een nieuw programma,’ zei hij. ‘Boetedoening Twee, als het ware. Je moet heel hard tegen ze zijn, Benny. Gaat dat lukken?’

‘Natuurlijk!’

Ze liet Bosse en Benny in de eetzaal achter, keek nog een laatste keer naar de vrouwen en was heel dankbaar dat zij niet tegen de muur stond.

Toen ze de volgende ochtend het kantoor in liep was Oswald er al. Hij had zich geschoren en zag er uitgeslapen uit. Ze legde de stapel bekentenissen midden op zijn bureau neer. ‘De meesten hebben met hem geflirt. Sommigen hebben ergere dingen gedaan.’

‘Dat wist ik al,’ zei hij terwijl hij zijn hoofd schudde. ‘Bijna een miljoen televisiekijkers hebben die rotzooi gezien, Sofia. Begrijp je wat een ongelooflijk verraad dat is?’

‘Ja, dat begrijp ik.’

‘En jij? Ik heb gezien hoe Alvin in de bibliotheek naar je keek.’

‘Ik heb niets met hem gedaan.’ Ze keek uitdagend in zijn ogen en dat was een heel goed gevoel. Ze was niet van plan om iets te bekennen wat ze niet had gedaan. Hij mocht wat haar betreft schelden en tieren. Dat kon haar niet schelen, ze was toch te moe en afgestompt om iets te voelen.

Het was ook iets anders, een koppigheid die was voortgekomen uit iets wat ze had gehoord toen Alvin er was. Ze had een gesprek tussen Oswald en hem afgeluisterd, waardoor ze het gevoel had dat de gebeurtenissen van de vorige avond onrechtvaardig waren.

Het was ’s avonds laat gebeurd. Oswald was samen met Alvin in zijn kantoor geweest en had Sofia gevraagd om een paar flessen water te brengen. Toen ze zag dat de deur openstond, was ze blijven staan. Misschien omdat ze voelde dat er een privégesprek plaatsvond, of misschien was ze gewoon nieuwsgierig.

‘Maar een beetje bondage is niet verkeerd,’ hoorde ze Alvin zeggen.

‘Ach, dat is geweest, Vijftig tinten grijs en zo. Zoals Hans Scheike, die kleine meisjes met een berkentak sloeg. Stel je in plaats daarvan voor dat je een bloedmooie vrouw voor je hebt staan, naakt, met een riem rond haar hals. Je trekt aan de riem en het licht in haar ogen dooft, maar even later geef je het leven aan haar terug terwijl je… tja, je begrijpt wel wat ik bedoel.’

Het werd doodstil en even later klonk er een zachte, waarderende fluittoon die beslist van Alvin afkomstig was.

De gedachten hadden door haar hoofd getold terwijl ze daar stond. Het zijn maar fantasieën, dat doet hij niet echt, hij heeft recht op zijn seksuele voorkeuren, misschien maakt hij gewoon een grapje. Toch bekoelde haar bewondering voor hem op dat moment.

Sofia kuchte hardop voordat ze het kantoor in liep, maar kon zich er niet toe zetten om naar de twee mannen te kijken. Ze zette de flessen neer en verdween haastig.

Nu ze tegenover hem stond bedacht ze dat wat de vrouwen hadden gedaan kinderspel was vergeleken bij zijn fantasieën.

‘Tja, ik zal je moeten vertrouwen,’ zei Oswald.

Ze bleef staan en keek in zijn ogen. Er ontstond een zwijgende strijd die ze niet begreep. Ze kon zich niet losmaken van zijn blik, vond dat hij op een vreemde manier terugstaarde. Ze kreeg het er koud van.

‘Waar staar je naar?’

‘Niets, sir, ik ben gewoon moe.’

Dat was niet overdreven. Ze had het gevoel dat haar benen haar niet konden dragen. Het beeld van een zacht kussen verscheen op haar netvlies en ze gaapte onwillekeurig.

Oswald keek geïrriteerd naar haar. ‘Je denkt toch niet dat je naar bed kunt gaan? De dag is net begonnen.’

Op dat moment kwam de gedachte voor het eerst in haar op, als een elektrische schok die vanuit haar maag naar haar hersenen flitste.

Dit is nog maar het begin. Alles wat er tot nu toe is gebeurd, is kinderspel vergeleken bij wat ons nog te wachten staat.

De meeste mensen zijn zwak en goedgelovig. En er is één ding waaraan niemand weerstand kan bieden. Dat is vleierij en dat geldt ook voor Emilie.

Ze is eenzaam en voelt zich rusteloos in het grote huis. De vleierij wordt al snel een drug voor haar. Hoewel je daar heel voorzichtig mee moet zijn, want bij een overdosis wordt het suikerzoet en taai. Ik ben echter geboren met het talent om ervoor te zorgen dat anderen zich belangrijk voelen.

Ik ga langzaam verder. Bied hulp aan. Lach om haar grapjes. Luister als ze praat. Luister als ze klaagt. Luister als ze wauwelt.

Ik veins belangstelling, alsof alles wat ze zegt ongelooflijk belangrijk is.

Ik geef haar complimentjes. Omring haar met mijn ego, mijn aura, waaraan ze zich verwarmt. Vul de koude, lege ruimte om haar heen met mijn energie. En dat werkt.

‘Ik vind het prettig om je hier te hebben,’ zegt ze op een dag. ‘Bedankt dat je zo behulpzaam bent.’

‘Ik ben degene die jou moet bedanken,’ antwoord ik. ‘Het voelt alsof ik eindelijk thuisgekomen ben.’

Ze neemt me in vertrouwen. Ik krijg een kamer op de bovenverdieping van het huis en op een avond gebeurt datgene waarop ik heb gewacht.

Ik zit op de trap en hoor hen in de zitkamer praten. Dat is een gewoonte van me geworden. Ik houd hen in de gaten. Ze kunnen me niet zien, maar ik kan hen wel horen.

‘Ik mag Fredrik heel graag,’ zegt ze. ‘Ik wil dat hij bij ons blijft.’

‘Dat zal niet zo gemakkelijk zijn,’ antwoordt hij. ‘Je weet wel, met de papieren en alles.’

‘Dat kun jij toch regelen?’ zegt ze. ‘Jij hebt tenslotte contacten.’

Ik heb genoeg gehoord. Ik ben tevreden. Alles gaat volgens plan.

Op het moment dat ik wil opstaan om naar mijn kamer te gaan zie ik haar. Ze zit boven me op de overloop en staart met haar uitpuilende ogen naar me.

Ik bedenk dat het tijd is om haar onder handen te nemen. Zo snel mogelijk.

27

‘Luister hier eens naar! Slaapgebrek kan worden ingezet bij wijze van martelmethode en wordt ook gebruikt om in bepaalde religieuze verbanden openbaringen op te roepen.’

Sofia zat op bed met de laptop op schoot en googelde het onderwerp ‘slaapgebrek’. Ze herinnerde zich studenten op de universiteit die een hele week gebroken waren na een nacht zonder slaap. In ViaTerra was dat heel normaal geworden.

Het was moeilijk om zich te herinneren hoe het voelde om uitgeslapen te zijn. Haar lichaam bevond zich voortdurend in een mistige, onaangename roes waardoor alle bewegingen een eeuwigheid leken te duren. Het was soms moeilijk om haar blik ergens op te focussen en ze had een metaalachtige smaak in haar mond door alle vergiffen die haar lichaam niet kon afvoeren.

Benjamin kreunde hardop onder het dekbed. ‘Sofia, kunnen we alsjeblieft gaan slapen? Je bent jezelf gewoon aan het kwellen. Bovendien hebben we afgesproken dat je je laptop alleen in noodgevallen zou gebruiken.’

Ze bleef hem echter hardop voorlezen. ‘Langdurig ernstig slaapgebrek kan bij gevoelige personen psychotische reacties of epileptische aanvallen oproepen. Acute gevolgen van slaapgebrek zijn onder meer slaperigheid en een verminderd concentratie- en opnamevermogen.’

Hij ging rechtop zitten, trok haar handen voorzichtig van het toetsenbord en keek naar haar met zijn mooie ogen die vroeger zo vrolijk waren geweest en alle huichelarij en leugens hadden doorzien, maar waar tegenwoordig altijd een verdrietige, vermoeide blik in lag. Ze vroeg zich af of hij nog wel iets zag.

‘Sofia, ik snap hoe je je voelt,’ zei hij. ‘Maar zullen we het licht uitdoen nu we voor één keer voldoende kunnen slapen? Het lijkt er tenslotte op dat het beter wordt.’

Beter? Misschien wel, maar ze was daar niet zo zeker van. Ze voelde zich de laatste tijd niet op haar gemak en had een onaangenaam, angstig gevoel dat ze niet uit haar hoofd kon zetten. Misschien kwam dat door het slaapgebrek. Diep vanbinnen wist ze echter dat het iets anders was. Dat Oswald iets van plan was.

Het was ermee begonnen dat het aantal gasten sterk was verminderd nadat Oswald was gestopt met zijn lezingen op het vasteland. Toen ze op een avond in het restaurant kwam, zag ze dat er maar drie gasten zaten te eten. Er klopte iets niet. Ze durfde het niet aan Oswald te vragen, maar ze was bang dat het met hun slechte reputatie in de media te maken had. Dat het moeilijker was geworden om mensen naar ViaTerra te krijgen.

Een andere donkere wolk was Boetedoening, dat voortdurend groeide. Er liepen inmiddels twintig personen rond die rode petten droegen. Bovendien zaten alle vrouwen die met Alvin hadden geflirt in Boetedoening Twee. Zij droegen zowel rode petten als zwarte sjaals en mochten met niemand praten, zelfs niet met degenen die in Boetedoening zaten. Nu de helft van het personeel ontbrak was het moeilijk om al het werk af te krijgen.

Pasgeleden had er een vluchtpoging plaatsgevonden. Dat was op een middag vlak na de lunch geweest. Sofia en Oswald hadden in zijn kantoor gezeten. Oswald werkte achter zijn computer aan iets wat duidelijk geheim was, want hij had het scherm op zo’n manier neergezet dat ze er niet op kon kijken.

Het regende buiten, een langdurige harde regen waardoor de ramen werden schoongespoeld. Plotseling begon het alarm te loeien. In eerste instantie dacht ze dat het door de regen kwam of dat een eekhoorn had geprobeerd eroverheen te klimmen en een elektrische schok had gekregen. Even later klonk er echter geschreeuw op de binnenplaats.

Sofia hoorde boze stemmen en motoren. Het geluid deed haar denken aan de keer dat Ellis naar het landgoed was gekomen. Ze liep naar het raam, maar kon niets zien door het regengordijn. Het alarm loeide nog steeds.

Oswald ging staan. ‘Kun jij zien wat er aan de hand is?’

‘Nee, maar ik zie mensen op de binnenplaats. En motoren.’

De regen sloeg nu zo hard tegen de ramen dat ze hun stem moesten verheffen.

‘Je kunt beter naar beneden gaan om te kijken wat er aan de hand is,’ riep Oswald.

Sofia rende de trappen af, haalde haar regenjas uit haar kamer en haastte zich de binnenplaats op. Eerst zag ze alleen een paar gestalten bij het hek. De regen sloeg zo hard op het grind dat het opsprong. Toen ze dichterbij kwam zag ze dat het Benny en Sten waren, die Mira vasthielden. Mira schreeuwde, schopte en kronkelde om los te komen. Bosse stond voor haar en probeerde tegen haar te praten. Hij keek op en zag Sofia.

‘Ze probeerde te vluchten! Maar we hebben haar te pakken gekregen!’ riep hij triomfantelijk.

Oswald was ook naar buiten gekomen. Hij stond in een grote zwarte regenponcho achter Sofia en staarde naar Mira. Alleen al door zijn aanblik deinsde ze achteruit en stopte met schoppen. Ze was doorweekt en rilde van de kou. Haar spijkerbroek was gescheurd en er stroomde bloed uit haar ontblote knie.

‘Aha, je was onderweg naar Alvin,’ zei Oswald. ‘Wat een idioot ben je toch. Hij heeft geen belangstelling voor je, begrijp je dat dan niet?’

‘Ze probeerde over de afrastering te springen,’ zei Bosse. ‘Maar ze bleef aan de scherpe punten haken. We moeten de wond bekijken.’

Oswald leek zich niet om de wond te bekommeren, maar zijn toon veranderde en werd iets zachter. ‘Je begrijpt toch waarom je wilde vluchten, Mira?’

Ze schudde haar hoofd aarzelend.

‘Je geweten knaagt aan je. Als we je laten gaan zouden we je een slechte dienst bewijzen. Je hebt namelijk niet alles bekend. Als je dat eenmaal gedaan hebt, zul je je beter voelen. Snap je dat?’

Hij wachtte haar antwoord niet af maar richtte zich tot Bosse. ‘Zorg ervoor dat ze dag en nacht wordt bewaakt door iemand die te vertrouwen is en laat haar zwaar lichamelijk werk doen. ’s Avonds bewerken jullie haar net zolang tot ze verteld heeft wat ze allemaal op haar kerfstok heeft.’

Mira werd meegenomen naar de stal. Sofia vroeg zich af waarom ze niet gewoon naar het hek was gegaan en had gezegd dat ze wilde vertrekken. Wat zou er dan gebeurd zijn? Diep vanbinnen wist ze echter heel goed wat het antwoord op die vraag was.

Dezelfde avond kwam het personeel bijeen voor een gesprek met Oswald. Dat vond plaats in het personeelskantoor omdat Oswald in een ontspannen omgeving met hen wilde praten. Er werd zelfs koffie geserveerd. Ook Boetedoening was aanwezig. Zij zaten helemaal achterin.

Toen Oswald begon te praten klonk zijn stem ongewoon zachtjes. ‘Ik kan al het werk niet alleen doen,’ fluisterde hij bijna. ‘Zorgen dat hier gasten komen, omgaan met de klopjacht van de media en daarnaast de afwas doen.’

Het laatste was waarschijnlijk bedoeld als grapje, maar het gelach van de groep klonk aarzelend.

‘Maar serieus… mijn leven is de afgelopen tijd ondraaglijk zwaar geworden. Ik heb zo veel mogelijk klootzakken hiernaartoe gehaald om het programma te volgen, heb ervoor gezorgd dat ze waar voor hun geld kregen, heb zo veel mogelijk lezingen gegeven, ben omgegaan met verzoeken van televisie en kranten. Alles zonder substantiële hulp van jullie kant.’

Er hing een sfeer van schaamte in het kantoor.

Een paar vrouwen probeerden indruk op Oswald te maken door van alles te noteren, maar hij bracht hen snel op andere gedachten.

‘Als jullie die pennen niet neerleggen, dan gooi ik ze samen met jullie uit het raam.’

Daarna ging hij verder met een monoloog over alle rotklussen die hij moest opknappen en hoe waardeloos het personeel was.

De gedachte begon als een zacht gegons buiten Sofia’s bewustzijn, maar ging al snel over in een stroom van overwegingen. Oswalds stem veranderde in een dof gebrom op de achtergrond. Wat deed hij overdag eigenlijk? Ze wist dat hij een aantal mensen in dienst had die de hele dag positieve dingen over hem op internet plaatsten. Hij had met een privédetective gepraat die Magnus Strid schaduwde, hoewel ze zich afvroeg waar dat goed voor was. Hij had af en toe contact met een advocatenkantoor. En verder? Behalve de stroom van instructies en richtlijnen die hij op zijn dictafoon insprak, wist ze eigenlijk niet waar deze last waaraan hij ten onder dreigde te gaan uit voortkwam. Wat hij deed behalve woorden, woorden en nog meer woorden, afgewisseld met af en toe een vloek uitbraken.

‘Sofia!’

Zijn stem rukte haar uit haar gedachten. Heel even was haar hoofd volkomen leeg.

‘Sofia, heb je gehoord wat ik zei?’

Gelukkig had ze haar mentale opnameapparaat, dat alles registreerde ook al was ze diep in gedachten verzonken, aan laten staan.

‘Ja, sir. U zei dat we absoluut moeten terugkeren naar de oorspronkelijke doelstelling van ViaTerra. Ons doel nieuw leven inblazen.’

‘Precies! Goed zo, Sofia.’

Hij ging staan en begon te ijsberen. ‘Hoeveel van jullie hebben het ViaTerra-programma gevolgd?’

Zeven handen werden opgestoken. Hoog en ijverig. De persoonlijke begeleiders natuurlijk, en daarnaast Sofia, Benjamin en Madeleine.

Oswald schudde zijn hoofd. ‘Dat kan niet waar zijn! Het is niet vreemd dat jullie zo stom zijn. Jullie weten niet eens waarom jullie hier zijn!’

Sofia bedacht dat het eigenaardig was dat hij niet wist dat niemand van het personeel vanwege het krankzinnige rooster tijd had om het programma te volgen. Hij was tenslotte niet dom.

‘We gaan dit regelen,’ zei hij. ‘Jullie hebben waarschijnlijk gemerkt dat we geen gasten meer hebben. De laatste twee vertrekken morgenvroeg. We sluiten de serviceafdeling tijdens de herfst en de winter, en dan kunnen jullie allemaal het programma volgen. We gaan een echt team van jullie maken.’

Er werd gemompeld, geknikt en instemmende blikken werden gewisseld. Een sprankje hoop was ontstoken.

‘Daar hebben we echter rust voor nodig,’ ging hij verder. ‘Schrijf dus naar jullie ouders en vrienden dat jullie het de komende maanden te druk hebben om contact met ze op te nemen, zodat ze zich geen zorgen maken.’

De bijeenkomst duurde tot één uur ’s nachts, daarna moesten alle e-mails geschreven worden en uiteindelijk was het drie uur. Gelukkig kwam Oswald om twee uur ’s nachts langs om te zeggen dat ze de volgende dag mochten uitslapen.

En nu googelde ze ‘slaapgebrek’ terwijl ze eindelijk toestemming hadden gekregen om uit te slapen. Benjamin had het opgegeven, had het dekbed over zijn hoofd getrokken en haalde zwaar adem. Ze klapte haar laptop dicht en stopte hem in de lade terug. Daarna kroop ze onder het dekbed, duwde haar lichaam tegen Benjamins rug, legde haar wang tegen zijn nek en snoof zijn geur op. Hij mompelde zachtjes en tevreden en ze vielen in een diepe slaap.

Sofia werd de volgende ochtend vroeg wakker en keek een tijdje naar het plafond. Ze probeerde opnieuw in slaap te vallen, maar ze was te rusteloos en stond op. Ze had het gevoel dat ze naar de binnenplaats werd getrokken.

Ze trok haar badjas aan en stak haar blote voeten in haar schoenen. Daarna liep ze de trappen af en opende de voordeur. De mist was zo dik dat ze de gastenverblijven nauwelijks kon onderscheiden.

Toen haar ogen zich hadden aangepast, zag ze dat de laatste gasten bij het hek stonden en met Sten praatten. Ze hadden allebei een koffer bij zich en leken afscheid te nemen. Daarna liepen ze naar buiten via het hek, dat langzaam en knarsend achter hen dichtging.

De laatste twee gasten.

De mist werd dichter, maar was levendig. De flarden zweefden over de binnenplaats en omringden de bomen en de gebouwen af en toe om ze daarna weer vrij te laten.

Het enige wat niet bewoog waren de scherpe punten van het prikkeldraad.

Ze bedacht dat ze nu konden verdwijnen, dat het hele personeel in rook kon opgaan, maar dat het heel lang zou duren voordat ze gemist zouden worden.

Het eiland dat God was vergeten.

Ze was Oswalds langdurige gesprekken met het personeel, die inmiddels elke avond plaatsvonden en vaak tot diep in de nacht duurden, gaan beschouwen als ‘seances’. Eerst had ze het prettig gevonden dat hij over zoveel onderwerpen praatte, hoewel hij dat zo snel deed dat ze zich nooit alles kon herinneren, maar na verloop van tijd viel het haar op dat hij altijd tot dezelfde conclusies kwam. Dat ViaTerra de oplossing voor alle problemen in de wereld was, dat hij de enige was die iets voor elkaar kreeg en dat het personeel incompetent was. Ze verbaasde zich erover dat het mogelijk was om zoveel woorden te gebruiken en toch zo weinig te zeggen en vroeg zich af of zij de enige was die zulke negatieve gedachten had.

Ze zaten die avond al een tijdlang op Oswald te wachten. Sofia keek uit het raam naar buiten, waar de wind aan de bomen rukte. Die waren bijna al hun bladeren kwijt en het was de eerste keer dat haar dat opviel. Oswald begon meteen enthousiast te praten toen hij binnenkwam. Vandaag wilde hij het over de principes hebben.

Na ruim een halfuur zag Sofia dat Simon, die in de plantenkas werkte, er ongewoon moe uitzag. Hij was een lange, enigszins onhandige man met wie moeilijk contact te krijgen was, maar als het op groenteteelt aankwam was hij een genie en dankzij hem hadden ze het hele jaar door groenten. Soms keek Sofia in de plantenkas omdat het een plezier was om hem te zien werken. Hij bond de zware takken van de tomatenplanten op, floot terwijl hij de planten water gaf en raakte ze heel voorzichtig met zijn grote handen aan. Er heerste een rust in de kleine plantenkas die op andere plekken in ViaTerra ontbrak.

Nu zag Sofia echter dat Simon af en toe knikkebolde. Ze kreeg oogcontact met hem en schudde waarschuwend haar hoofd. Als er iets was wat Oswald haatte, dan was het als mensen in slaap vielen terwijl hij een lezing gaf. Simon kon zijn ogen echter niet openhouden. Zijn oogleden knipperden en zijn hoofd viel op zijn borstkas. Ze wist hoe het voelde om zo moe te zijn en probeerde hem te helpen door te gebaren dat hij zich moest vermannen. Oswald keek echter naar hem op het moment dat hij zijn ogen dicht had en zijn kin op zijn borstkas rustte.

‘Simon, vind je mijn verhaal saai?’

Simon keek beschaamd om zich heen. ‘Nee, niet echt. Ik heb alleen nogal veel slaap.’

Oswald boog zich over de tafel naar voren en staarde naar Simon, die nu klaarwakker was.

‘“Niet echt?” Hebben jullie gehoord wat die verdomde idioot zojuist zei? Niet echt! Ik werk keihard om te proberen een beetje verstand in jullie schedels te pompen en dan zit dat vette varken hier gewoon te snurken.’

Simon was inmiddels vuurrood geworden. Hij staarde naar Oswald en vocht om zich te beheersen.

‘Je mag verder snurken in Boetedoening,’ zei Oswald. ‘We hebben die verdomde groenten van je niet nodig.’

Alle personeelsleden staarden naar Simon. Dit was het moment waarop iedereen altijd berouw toonde en om vergiffenis smeekte, maar Simon was vanavond zichzelf niet. Hij kwam met een ruk overeind. ‘Ik stop ermee,’ zei hij.

‘Wat?’

‘Ik stop ermee. Ik snap geen moer van wat je allemaal vertelt.’

Daarna ging alles zo snel dat Sofia’s ogen het nauwelijks konden volgen. Oswald stond plotseling voor Simon en hield zijn overhemdkraag met twee handen vast. Hij schudde hem eerst door elkaar en daarna gaf hij zo’n harde klap op Simons wang dat er een harde knal in de doodstille ruimte klonk. Oswald sloeg nog een paar keer keihard op Simons hoofd. De aderen op zijn voorhoofd puilden uit en hij had een woeste blik in zijn ogen. ‘Smerige, dikke klootzak!’ schreeuwde hij tegen Simon.

Simon probeerde hem weg te duwen, maar de mannen verloren hun evenwicht en vielen op de vloer in een berg armen, benen en gekreukte kleren.

Oswald had Simons keel vast, maar Simon pakte Oswalds polsen met zijn enorme handen en trok ze weg.

De leden van Bosses team aarzelden heel even en gingen daarna om de twee mannen heen staan. Ze pakten Simons armen en benen vast, waarna Oswald zich losmaakte en overeind kwam. Hij trok zijn kleren met een vuurrood gezicht recht en schreeuwde zo hard dat het spuug uit zijn mond vloog. ‘Begrijpen jullie het nu?! Zulke klootzakken verpesten alles voor ons!’

Hij haastte zich de ruimte uit, struikelde over de drempel en verdween in de donkere gang.

Bosses teamleden hielden Simon nog steeds vast terwijl Simon begon te kermen. ‘Hij heeft me geslagen. Die smeerlap heeft me geslagen!’

Bosse stond met zijn armen over elkaar geslagen naar hem te staren. ‘Sta op, klootzak!’

De rest van het personeel was inmiddels hersteld van de schok en het begon schimpscheuten te regenen.

‘Verrader!’

‘Klootzak!’

‘Je spoort niet!’

Zelfs Boetedoening Twee deed eraan mee.

Sofia bekeek alles van bovenaf. Het was alsof ze naar het plafond was gezweefd toen de eerste klap viel. Ze wilde hier niet zijn, wilde niet zien wat er gebeurde, dus nam ze haar toevlucht naar boven, maar het plafond hield haar tegen en ze kon niet ontsnappen aan de afschuwelijke vechtpartij die onder haar plaatsvond.

Het kwam niet alleen doordat Simon zo ontzettend vernederd was, het kwam ook door een vermoeden dat ze had gehad en dat nu bevestigd was. Niemand kon zomaar opstaan en vertrekken. Het hek was gesloten en dat zou ook zo blijven. Het prikkeldraad op de muur was de keiharde realiteit.

Bosse keek op zoek naar steun naar haar. Oswald was er immers niet. Ze staarde naar hem en haalde haar schouders op. Simon werd weggeleid en ze kreeg een brok in haar keel toen ze zijn grote lichaam en verwarde haar in de deuropening zag verdwijnen.

De rest van het personeel begon de ruimte te verlaten. De voorstelling was afgelopen.

Ze wist dat ze naar het kantoor moest gaan om te vragen of Oswald iets nodig had, maar in plaats daarvan ging ze meteen naar haar kamer.

Benjamin zat op de rand van het bed en had zich uitgekleed.

‘Ik wil er niet eens over praten,’ zei ze vastbesloten.

‘Waarover?’

‘Jezus, hij slaat het personeel. Dat is toch niet normaal.’

‘Nee, dat is waarschijnlijk niet goed, maar wij drijven hem ertoe, of niet soms? Hij werkt keihard en dan zegt die idioot dat hij geen zin heeft om te luisteren. En dat terwijl hij tijdens de lezing zat te slapen.’

‘En daarom mag hij geslagen worden?’

Benjamin zuchtte. ‘Luister, laten we naar bed gaan. Bespreek het met Oswald als je er moeite mee hebt. Je bent tenslotte bijna vierentwintig uur per dag met hem samen.’

Zijn laatste opmerking maakte haar woedend, voornamelijk omdat ze wist dat ze er niet met Oswald over durfde te praten.

Benjamin ging met zijn rug naar haar toe liggen en trok het dekbed over zijn hoofd.

Sofia ging op de rand van het bed zitten en staarde een hele tijd in de duisternis. Ze wist dat ze niet zou kunnen slapen. De scène tussen Oswald en Simon speelde zich met haarscherpe beelden en geluiden voor haar geestesoog af.

Ineens dacht ze aan het zwarte dagboekje dat Wilma haar had gegeven.

Ze deed het licht weer aan. Benjamin gromde iets onder het dekbed. Het dagboek lag in de bovenste lade onder haar truien. Ze opende het en staarde een tijdje naar de eerste, lege pagina. Daarna pakte ze een pen van het nachtkastje en begon te schrijven. Eerst de datum van vandaag en daarna: O gewelddadig tegen Simon. Vervolgens ging ze terug in de tijd en schreef alles zo goed mogelijk op. De eerste schimpscheuten. De eerste verboden. De eerste sprong van het Duivelsblok. Hoe meer ze schreef, hoe kalmer ze zich voelde worden.

Toen ze haar geheugen had gedraineerd, voelde ze zich bijna uitgeslapen zonder dat ze een oog had dichtgedaan.

Het was alsof iemand op de resetknop in haar hersenen had gedrukt.

We zijn bijna op de top van de heuvel, vechten ons het laatste stuk naar boven. Ze volgt me als een trouwe hond en heeft het wagentje waarin de barbiepop zit hardnekkig meegesleept.

Als we boven zijn hijgen we een tijdje uit. Het schemert en de zon zakt als een bloedsinaasappel in zee.

Ik haal de spullen uit de rugzak. Kurkdroog hout, benzine en lucifers. Ze kijkt verwachtingsvol naar me terwijl ze de pop, die ze uit het wagentje heeft gehaald, in haar armen houdt.

‘Weet je zeker dat je die barbie wilt gebruiken?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat het je lievelingspop was.’

‘Nee, ik heb haar in het toilet laten vallen toen ik haar haar in de wastafel wilde wassen. Nu ruikt ze heel vreemd.’

‘Oké, het is jouw beslissing.’

We maken een kleine brandstapel op de heuvel en leggen de pop op het hout.

‘Zo kan ze over heel Antibes uitkijken,’ zeg ik. ‘En zo kan iedereen zien hoe ze gestraft wordt.’

Ze knikt ernstig.

Ik pak de plastic fles met benzine en laat haar zien hoe ze de vloeistof over het hout en de pop moet verspreiden.

‘Mag ik het vuur aansteken?’ vraagt ze.

‘Ja, als je voorzichtig bent.’

Haar handen trillen en ze laat de lucifer zo snel vallen dat hij uitgaat voordat hij het hout heeft bereikt. Ze strijkt een nieuwe lucifer aan en deze keer vat het hout vlam. De pop brandt. Het haar is al snel verkoold, het gezicht wordt een zwart masker en de vlammen likken aan de avondhemel.

‘Ze heeft haar verdiende loon gekregen,’ zegt ze. ‘Die stomme pop.’

‘Precies,’ antwoord ik terwijl ik voor haar ga zitten en haar handen vastpak. ‘Sara, je begrijpt toch wel dat we dit spel niet langer kunnen spelen als je het aan papa en mama vertelt?’

De vlammen van de brandstapel weerspiegelen in haar ogen. Ze gloeien.

Ze is zo opgewonden dat haar kaken trillen. ‘Ik zal nooit iets zeggen,’ belooft ze en ze perst haar kleine mond tot een dunne streep. ‘Nooit van mijn leven.’

28

‘We gaan Hints spelen!’ riep Oswald toen iedereen zat.

Kleine golven van onbehagen verspreidden zich door zijn kantoor. Sofia probeerde in te schatten of het een grapje was waarvan werd verwacht dat ze erom lachten en vertrok haar mond aarzelend, maar besefte dat Oswald het meende. De blik in zijn ogen was geamuseerd en op hetzelfde moment scherp.

Hij had haar gevraagd om alle leidinggevenden naar het kantoor te roepen: het volledige team van Bosse, Mona van de bibliotheek, Olof van de persoonlijke begeleiding, Anna van de gastenverblijven en Katarina van de tuin. Ze had Anna en Katarina ook moeten ophalen, ook al zaten ze in Boetedoening. Daarnaast waren Benjamin van het transport en Ulf van de boerderij ook aanwezig.

‘Ik hoop dat jullie dit niet vernederend vinden. Jullie hadden er de vorige keer geen bezwaar tegen dat ik met die dikke smeerlap op de grond lag te vechten, dus dacht ik dat jullie misschien wel zin zouden hebben in een spelletje.’

Niemand zei iets. Het voelde tegenwoordig als een evenwichtsoefening om bij hem in de buurt te zijn. Je moest op de juiste manier reageren en mocht geen verkeerd woord zeggen, want dan viel je in een kuil vol onaangename verrassingen.

‘Jullie kennen de regels natuurlijk. Ik heb zelfs kaarten voor jullie gemaakt.’

Er lag een stapel briefjes voor hem. Hij pakte het bovenste briefje en hield het omhoog. Op de achterkant was Bosses naam met viltstift geschreven.

Een schrille lach verbrak de stilte. Het was Ulf van de boerderij, die de situatie verkeerd had ingeschat en dacht dat Oswald een grapje maakte. Of misschien kon hij zich gewoon niet beheersen. Oswald stond op en balde zijn vuisten zodat de knokkels wit werden. Ulf was al gestopt met lachen, maar Oswald liep naar hem toe.

Zo meteen krijgt hij een klap, dacht Sofia. Toch merkte ze dat de impuls om tussenbeide te komen zwakker was dan de vorige keer. Het was te gevaarlijk en bovendien oerstom, want het zou nergens toe leiden. In plaats daarvan riep ze de verstandige stem in haar achterhoofd op.

Ik zal hier later over nadenken. Op dit moment kan ik niets doen.

Oswald bleef echter staan voordat hij bij Ulf was. ‘Ulf, ik kan je verzekeren dat dit geen grapje is.’

‘Oké, sir, ik begrijp het. Het spijt me.’

‘Mooi, want het is heel eenvoudig. Jullie krijgen allemaal een briefje met jullie eigen naam. Op de achterkant staat een woord. Jullie moeten de anderen in de groep laten raden welk woord dat is. Het enige wat jullie mogen gebruiken zijn gebaren en geluiden. Precies zoals je doet wanneer je Hints speelt. Intussen neem ik jullie tijd op.’ Hij hield een stopwatch omhoog. ‘Als jullie klaar zijn maken jullie het briefje met een veiligheidsspeld aan jullie uniform vast, zodat alle personeelsleden het kunnen zien. De veiligheidsspelden liggen op die tafel.’

Hij wees naar de hoektafel waar ze zijn post altijd neerlegde. Hij had het goed voorbereid en had het achter haar rug om georganiseerd. Dat irriteerde haar. Niet zozeer het belachelijke spel, maar dat hij haar buiten zijn plannen had gehouden. Dat zij een van degenen was die vernederd zouden worden.

‘Er is natuurlijk een prijs,’ ging hij verder. ‘Degene die het snelst is hoeft het briefje niet op zijn uniform te dragen. En laten we meteen beginnen, we hebben niet de hele dag de tijd.’

Hij pakte de stapel briefjes, liep rond en legde ze met hun naam naar boven op hun schoot.

‘Bosse, jij mag beginnen.’

Bosse ging staan. Hij had de groep voor zich en Oswald, die achter zijn bureau was gaan zitten, achter zich. Hij keek gegeneerd en zichtbaar uit zijn evenwicht gebracht op het briefje.

‘De klok tikt,’ zei Oswald.

Bosse ging op handen en knieën zitten, kroop naar voren en blaatte.

‘Schaap!’ riep iemand.

‘Lam!’

‘Ram!’

‘Ooi!’

Bosse schudde zijn hoofd koortsachtig en blaatte harder.

Plotseling wist ze het. Het was het woord dat Oswald altijd voor Bosse gebruikte.

‘Schapenkop!’ riep ze.

Bosse knikte, ging staan en keek met een dankbare blik in zijn ogen naar haar.

‘Kom hier en geef me het briefje, Bosse.’

Bosse haastte zich naar Oswald toe en gaf hem zijn briefje. ‘Draai je om.’

Oswald speldde het briefje op Bosses rug vast zodat iedereen het woord dat in grote, onregelmatige letters was geschreven, kon zien: schapenkop.

‘Je mag het niet weghalen voordat ik je daar toestemming voor geef. Als je initiatief hebt getoond. Leiderschap misschien zelfs. Het is jouw beurt, Ulf.’

Ulf was een van de personeelsleden die het hardst op het landgoed werkten. Hij hielp altijd waar dat nodig was, was bijna irritant vrolijk, lachte zenuwachtig om zijn eigen grapjes en probeerde voortdurend iedereen tevreden te houden. Nu hij het briefje las en op zijn hoofd krabde zag hij er echter diep ongelukkig uit. Hij liep naar Oswalds bureau, wees naar de lege beker die daar stond en daarna naar zijn hoofd.

‘Beker!’

‘Kopje!’

‘Koffie!’

Hij schudde zijn hoofd, wees opnieuw naar de beker en daarna naar zijn hoofd.

‘Hoofd!’ riep Benjamin.

Ulf knikte en wees weer naar de beker.

‘Leeg!’

‘Kop!’

‘Servies!’

Ulf schudde zijn hoofd verward. Het was een hele tijd stil, de ideeën waren op. Ulf pakte de beker van Oswalds bureau en draaide hem om.

‘Leeghoofd!’ riep Anna.

Ulf haalde opgelucht adem en liep naar Oswald om zijn briefje op te laten spelden.

De meesten lieten zich meeslepen door de uitgelaten sfeer. Het was tenslotte maar een spel en Oswald leek heel opgewekt terwijl hij naar hen keek.

Nu was het Anna’s beurt. Ze begon te giechelen toen ze haar briefje las. Oswald keek haar waarschuwend aan, dus beheerste ze zich en dacht even na. Daarna wees ze naar het elastiek waarmee ze haar haar in een staart had gebonden en haalde het eruit. Ze bond haar haar weer in een paardenstaart, wees naar het elastiekje en haalde het weer uit haar haar. Dat herhaalde ze een paar keer. Het leek een eeuwigheid te duren voordat iemand het begreep. Er werd van alles geroepen, van kapsel tot haarband.

‘Losbandig!’ riep Madeleine uiteindelijk.

‘Oei,’ zei Oswald. ‘Dat heeft bijna twee minuten geduurd, maar dat is geen wonder als iemand een overvloed aan hormonen en een tekort aan hersencellen heeft.’

Anna’s wangen waren rood terwijl ze haar veiligheidsspeld ophaalde. Ze begon haar briefje helemaal onder aan haar colbert vast te spelden.

‘Niet daar!’ riep Oswald. ‘Op je borst zodat iedereen het kan lezen. Anders speld ik het op je rug vast.’

Ze verplaatste het briefje snel en Oswald knikte naar Benjamin.

Benjamin keek even in Sofia’s ogen terwijl hij voor de groep stond, waarna hij op zijn briefje keek en glimlachte. Hij wees naar zijn achterwerk, ging op de grond liggen en rolde een paar keer over de vloer. Het woord was natuurlijk draaikont. Oswald klaagde er tenslotte altijd over dat Benjamin zich overal uitdraaide. Het antwoord lag op het puntje van Sofia’s tong, maar ze wachtte tot iemand anders het zou raden. Ze wilde Benjamin niet afvallen en vond het nog steeds moeilijk om zich te laten meeslepen door het merkwaardige spel.

Oswald was echter in topvorm. Hij kon zich nauwelijks beheersen als hij weer een briefje op de kleren van een nieuwe speler vastspeldde.

Mona, die daarna aan de beurt was, verstijfde toen ze haar briefje las. Ze keek eerst naar het woord en daarna naar hen, en herhaalde dat meerdere keren. Het lukte haar niet om te beginnen. Haar benen trilden en alle kleur was uit haar gezicht verdwenen.

‘We hebben niet de hele dag de tijd,’ zei Oswald terwijl hij met zijn vingers op het bureaublad trommelde.

Mona kreeg zichzelf niet in de hand. Ze stond doodstil, haar oogleden trilden en het leek alsof ze op het punt stond om flauw te vallen.

Oswald liep naar haar toe. ‘Je stopt nu met die onzin, anders zwaait er wat. We hebben niet de hele dag de tijd.’

Mona ontweek Oswalds blik en staarde naar de vloer.

‘Anna, kom eens hier!’ riep Oswald.

Anna liep haastig naar hem toe.

‘Kijk eens naar haar,’ zei hij terwijl hij naar Mona wees. ‘Zo ziet ze eruit nadat ze het ViaTerra-programma drie dagen gevolgd heeft. Ze is niet eens in staat om aan een kinderspelletje mee te doen. Hoe voel je je als je naar haar kijkt?’

‘Boos,’ antwoordde Anna. ‘Heel boos.’

‘Loop naar haar toe,’ zei Oswald. ‘Kijk naar haar chagrijnige gezicht. Weet je wat er op haar briefje staat?’

‘Nee,’ antwoordde Anna.

‘Er staat “zuurpruim” op, maar ze wil er niet voor uitkomen dat ze ViaTerra verpest met haar chagrijnige energie.’

‘Verdomme,’ zei Anna.

‘Precies. Wat wil je nu met haar doen?’

Anna probeerde oogcontact te krijgen, maar Mona draaide haar gezicht weg. Anna pakte haar hoofd vast en trok het recht. Mona keek nog steeds weg met haar ogen, als een klein kind dat niet wilde luisteren.

‘Ik wil haar slaan,’ zei Anna.

‘Doe dat dan!’ riep Oswald. ‘Waarom moet ik jullie beul altijd zijn? Er is hier geen groepsdruk. Doe wat je wilt, Anna.’

Anna aarzelde niet en gaf een harde klap op Mona’s wang, en daarna een klap die nog harder was. Mona stond er zwijgend en onbeweeglijk bij. De plek waar Anna’s hand haar had geraakt was vuurrood. Er liep een eenzame traan over haar wang.

‘Stel je niet aan,’ zei Anna.

‘Precies,’ zei Oswald. ‘Jullie mogen allebei gaan zitten.’

Sofia keek naar Anna’s hooghartige gezichtsuitdrukking terwijl ze heupwiegend naar haar stoel liep. Ze vroeg zich af waarom Oswald Anna had uitgekozen. Waarschijnlijk omdat hij wist dat ze alles voor hem zou doen.

‘Nu is het jouw beurt, Sofia. Ik heb het beste voor het laatst bewaard.’

Toen ze op haar briefje keek voelde ze een brandende woede in zich opkomen, omdat het woord dat erop stond bijzonder onrechtvaardig en onterecht was. Aan de andere kant zou het niet moeilijk zijn. Ze hield haar handen voor zich en deed alsof ze schrijlings ging zitten. De groep had het spel inmiddels onder de knie.

‘Heks!’

‘Vijf seconden. Jij hoeft geen briefje te dragen, Sofia. Gefeliciteerd.’

Benjamin keek naar haar. Hij had een geamuseerde blik in zijn ogen.

Misselijke Oswald-kloon, dacht ze. Met jou reken ik later wel af.

Na het spel mochten ze even pauzeren, waarna Oswald hen uit het kantoor stuurde. ‘Ga nu aan het werk en zorg ervoor dat jullie vandaag productief zijn. We gaan dit vanavond bespreken,’ zei hij.

De sfeer was bedrukt tijdens het avondeten. Niemand wilde naar de briefjes vragen, maar er werd gekeken en gefluisterd. Sofia merkte dat ze een beetje leedvermaak voelde omdat zij geen briefje had. Ze probeerde de bedrukte sfeer te negeren en prikte met haar vork in de bonen op haar bord toen de pieper in de zak van haar colbert begon te zoemen.

dezelfde groep na het avondeten naar mijn kantoor.

Sofia wist dat Oswald daarmee degenen die de briefjes droegen bedoelde, ze liep door de eetzaal en waarschuwde iedereen behalve Mona, die niet aanwezig was. Ze stuurde een bericht naar haar pieper.

De stoelen in het kantoor stonden nog net zo als ze ze hadden achtergelaten. Ze keek naar het bureau. Geen briefjes of vellen papier, alleen Oswald die iets op zijn computerscherm las. Hij had blijkbaar gedoucht want zijn haar was vochtig, het kantoor rook naar zeep en aftershave en hij droeg een van zijn witte overhemden die nooit leken te kreuken.

‘Komen die nietsnutten?’

‘Ik heb iedereen gewaarschuwd.’

‘Jij mag naast me zitten. Je hebt de wedstrijd tenslotte gewonnen.’

Hij wees naar een krukje dat bij zijn stoel stond. Ze ging zitten en voelde zich volkomen belachelijk. Ze was net een schoolkind dat het hoogste cijfer voor een proefwerk had gehaald.

De anderen kwamen hijgend de trappen op rennen, kwamen op adem, slopen naar binnen en gingen op de stoelen zitten.

‘Is iedereen aanwezig?’

Bosse keek om zich heen en knikte.

‘Ik wil alleen weten wat jullie vandaag van het spelletje geleerd hebben,’ zei Oswald.

Niemand durfde als eerste antwoord te geven, maar na een tijdje stak Ulf zijn hand op. ‘Als wij de situatie niet onder controle hebben, dan moet u daarvoor zorgen, sir. Dan zijn we een steunwiel in plaats van de motor in onze eigen machinerie. Als het ware.’

Oswald dacht even na en knikte langzaam. ‘Ja, dat klopt ergens wel, hoewel jullie niet eens een steunwiel zijn. Jullie zijn volkomen destructief, als een stok die tussen de spaken gestoken wordt.’

Er klonk zacht, instemmend gemompel.

‘Ik hoop dat jullie er iets van geleerd hebben,’ ging Oswald verder. ‘Want de volgende keer gaan we een stoelendans doen en dan moeten de verliezers van het Duivelsblok springen, behalve degene die de laatste stoel veroverd heeft natuurlijk.’

Hij was volkomen serieus. Sofia keek een tijdje naar Benjamins gezicht. Hij zag er verbeten en gespannen uit.

Op dat moment zag ze de lege stoel naast hem.

Mona’s stoel.

‘Mona is er niet!’ riep ze.

Ze stond zo snel op dat het krukje waarop ze zat boven op Oswalds voet viel, maar toen hij een schreeuw van pijn gaf was ze al halverwege de deur. Ze was zich maar van één ding bewust. De zekerheid dat ze Mona moest vinden. Razendsnel.

‘Ik wil het over je toekomst hebben,’ zegt hij plechtig.

Ik begrijp niet waarom hij altijd zo hoogdravend moet zijn. Alsof alles wat hij doet een enorme opoffering is.

Ik denk eigenlijk dat hij niets om me geeft, maar het is gemakkelijk geworden om me hier te hebben. Minder gezeur van zijn vrouw.

En hij moet natuurlijk aan de toekomst denken. Die ziet er waarschijnlijk niet zo zonnig uit met Kikkeroog als enige erfgename.

Dat weet ik allemaal. Toch dwing ik mezelf om met een dankbare blik naar hem te kijken.

‘Je moet een identiteit hebben,’ zegt hij. ‘Je weet wel, een naam en zo. Fredrik Johansson bestaat niet langer en zal ook niet meer verrijzen.’

Je hebt geen idee, denk ik.

Hij voelt dat mijn gedachten even afdwalen en interpreteert dat natuurlijk verkeerd, zoals gewoonlijk.

‘Maak je geen zorgen, we kunnen je gewoon Fredrik blijven noemen als je dat wilt. Bij wijze van koosnaam.’

‘Kun je me niet adopteren zodat ik een Von Bärensten word? Dat ben ik tenslotte ook.’

‘Dat is niet zo eenvoudig, Fredrik. Ik kan iemand die niet bestaat niet adopteren, snap je? Je hebt een naam, een geboortebewijs en dat soort dingen nodig.’

‘Toch wil ik het liefst Von Bärensten heten,’ zeg ik.

‘Ik denk dat we dat wel kunnen regelen.’

‘Ik wil je graag bedanken,’ zeg ik. ‘Voor alles wat je voor me gedaan hebt.’

Jezus, wat klinkt dat zoetsappig. Hij slikt het echter voor zoete koek.

‘Graag gedaan, Fredrik. Je hoort inmiddels echt bij ons gezinnetje.’

Dat is het minste wat hij kan zeggen. Ik ben Emilies vertrouweling en Kikkeroog volgt me als een schaduw sinds we met onze spelletjes zijn begonnen.

‘Morgen komt er een man om met het papierwerk te helpen,’ zegt hij. ‘Je moet erbij zijn, maar ik regel het gesprek.’

‘Weet hij wie ik ben?’

‘Nee, dat weet hij niet. En hij zal er ook niet naar vragen.’

29

Sofia rende razendsnel de trappen af en struikelde op de overloop, maar kreeg de leuning te pakken en stormde de gang in waar Mona’s kamer lag. Ze bonkte een paar keer hard en ongeduldig op de deur en gooide die open toen ze geen antwoord kreeg.

Mona hing in het midden van de kamer.

Haar voeten raakten de stoel nog. Het zag eruit alsof haar tenen vastgeplakt zaten aan de zitting terwijl haar lichaam in de strop naar voren was gevallen. Haar hoofd was naar de deur gericht, haar ogen waren opengesperd en puilden uit de oogkassen. Haar tong drong tussen haar lippen naar buiten en er hing iets kleverigs in één mondhoek. Maar ze bewoog. Eén been trok een beetje, alsof ze los probeerde te komen van de zitting.

De schreeuw was zo hard dat ze er doof van werd. Daarna besefte ze pas dat ze zelf had geschreeuwd. Ze rende naar de stoel, maar werd weggetrokken door een paar sterke handen en viel op haar knieën op de vloer.

‘Raak die stoel verdomme niet aan!’ riep Benjamin met een boze klank in zijn stem. Het volgende moment stond hij op de stoel, haalde de strop van Mona’s nek en hield haar in zijn armen. Hij wist zijn evenwicht te herstellen en stapte daarna op de vloer. De gedachten die door Sofia’s hoofd buitelden waren volkomen onlogisch. Ze dacht dat het er niet uitzag als een strop, maar als een snoer. Dat het heel merkwaardig was dat Benjamin Mona voor de tweede keer redde. Dat ze ergens had gelezen dat ophanging met een kort touw langer duurt dan met een lang touw.

Mona lag slap op de vloer en Benjamin blies in haar mond. Sofia ging op haar knieën zitten en pakte haar hand vast. Ze wist niet wat ze verder nog kon doen. Ze keek naar het bleke gezicht terwijl de opluchting door haar heen stroomde omdat ze zag dat ze nog leefde. Mona’s wangen werden lichtroze en op haar voorhoofd stonden kleine zweetdruppels. Haar ogen waren in de oogkassen teruggezakt. Benjamin haalde diep adem en deed net zolang mond-op-mondbeademing tot Mona begon te hoesten. Ze draaide haar hoofd opzij en braakte de gewokte bonen van het avondeten op de vloer. Sofia besefte dat het de eerste keer was dat ze blij was om braaksel te zien.

Nieuwsgierige werknemers verdrongen zich in de deuropening, maar niemand durfde binnen te komen. Oswald arriveerde en begon orders te schreeuwen. ‘Wegwezen! Iedereen dondert op! Nu!’

De personeelsleden vluchtten als kakkerlakken die in een donker hoekje waren betrapt. Oswald liep de kamer in, ging bij hen staan en keek naar Mona. Sofia wilde niet naar hem kijken. Ze hield Mona’s hand krampachtig vast.

Benjamin draaide zich naar Oswald. ‘We moeten een ambulance bellen. Ze heeft verzorging nodig.’

Oswald ging op zijn hurken naast hen zitten. ‘Laat mij eens naar haar kijken.’

Sofia liet Mona’s hand met tegenzin los en schoof opzij.

Mona ontweek Oswalds blik. Hij pakte haar pols vast, controleerde haar hartslag en schoof een ooglid omhoog om naar het oogwit te kijken. Daarna legde hij zijn handen op haar hals, waardoor ze begon te kermen.

‘Doet dat pijn?’

‘Een beetje.’ Het waren haar eerste woorden. Ze kon praten.

‘We hebben geen ambulance nodig, ze herstelt vanzelf,’ zei Oswald vastbesloten.

‘Maar ze heeft geprobeerd zelfmoord te plegen. Moet zoiets niet gemeld worden? En moet ze niet naar een arts?’ Benjamin was zichtbaar geïrriteerd.

‘Ben je vergeten dat ik medicijnen gestudeerd heb? Ik zeg tegen je dat het goed komt met haar.’

Benjamin slikte en mompelde iets onverstaanbaars. ‘De strop zat scheef rond haar nek,’ zei hij daarna.

‘Daarom leeft ze waarschijnlijk nog,’ antwoordde Oswald. ‘Zelfs dat kan ze niet goed doen.’

‘Geen dokter,’ zei Mona vanaf de vloer. ‘Dat is niet nodig.’

‘Je hoort wat ze zegt,’ zei Oswald. ‘Wie zorgt er hier voor de zieken?’

‘Dat is Elin. Ze is een persoonlijke begeleider maar is ook verantwoordelijk voor de zieken.’

‘Heeft ze een medische opleiding?’

‘Ze is verpleegkundige.’

‘Dan moet zij dag en nacht voor Mona zorgen tot ze beter is. Jullie begrijpen waarschijnlijk wel dat we hier geen politie of artsen kunnen gebruiken. Ze ziet er trouwens al een stuk beter uit.’

Mona probeerde rechtop te gaan zitten, maar viel weer op de vloer. Ze zag er vreselijk uit. Haar voorhoofd was bezweet, haar haar lag in slierten op de vloer en haar huid had een groenige kleur. De gemene rode strepen op de plek waar het snoer had gezeten waren duidelijk zichtbaar. Mona had zich opgehangen met een afgeknipt verlengsnoer. Ze had het uiteinde slordig rond de lamphaak vastgemaakt en had het snoer scheef rond haar hals gedraaid. Ze had blijkbaar haast gehad en haar voortdurende onhandigheid had haar leven gered.

‘Luister naar me,’ zei Oswald tegen Mona. ‘Probeer nog niet op te staan. Benjamin en ik tillen je in bed. Sofia, zorg ervoor dat iemand hier schoonmaakt.’ Hij keek met afkeer naar het braaksel op de vloer. ‘Benjamin, ik wil dat jij met Mona’s man gaat praten. Hoe heet hij ook alweer?’

‘Anders.’

‘Inderdaad, Anders. Je moet hem uitleggen wat er gebeurd is. Hij verhuist voorlopig naar een slaapzaal en Elin komt een tijdje bij Mona slapen.’

Hij praatte over Mona alsof ze er niet was, maar ineens keek hij met een scherpe blik in zijn ogen naar haar. ‘Ben je helemaal krankzinnig geworden, Mona? Je hebt toch niet geprobeerd te bewijzen dat ik het mis heb terwijl ik bezig ben om alle ellende op te lossen?’

‘Natuurlijk niet… sir,’ fluisterde Mona.

Oswald keek naar het plafond. Het snoer hing nog steeds aan de haak. ‘Haal dat weg, Benjamin. En blijf hier tot Sofia Elin opgehaald heeft.’

Toen Sofia de trappen op liep begonnen haar handen te trillen en hoe ze het ook probeerde, het was onmogelijk om ze stil te houden. Ineens merkte ze dat haar benen ook trilden, dus ging ze op de trap zitten in een poging zich te vermannen.

De hele trap schommelde nu en ze werd zo misselijk dat ze haar ogen moest sluiten. De duisternis achter haar oogleden schommelde echter ook. Toen ze opkeek was het alsof het trappenhuis uitgewist was. Ze dacht dat ze zich misschien beter zou voelen als ze had gebraakt, dwong zichzelf op te staan en strompelde de trap af.

Op de binnenplaats ademde ze de frisse, koude lucht diep in. Het was donker, iemand was vergeten de verlichting aan te doen. Sofia bleef een tijdje staan, ademde langzaam door haar neus in en door haar mond uit. Ze voelde hoe de kou als een deken op haar trillende lichaam lag. Na een tijdje stopte het schommelen. Ze overwoog om Oswald te trotseren en een ambulance of de politie te bellen, maar besloot het niet te doen. Mona had tenslotte gezegd dat ze dat niet wilde.

Elin was bezig met het schoonmaken van de gastenverblijven. Sofia zag aan haar gezicht dat het gerucht over Mona zich als een lopend vuurtje had verspreid. ‘We hebben toch geen gasten,’ zei Elin. ‘Ik kom meteen.’

‘Neem je nachtjapon en je tandenborstel mee, want je blijft bij haar slapen,’ zei Sofia. ‘We zien elkaar in Mona’s kamer.’

Ze bood weerstand aan de behoefte om Elin alles te vertellen, om eruit te gooien hoe vreselijk het was geweest. Onderweg naar Mona’s kamer haalde ze een emmer en een zwabber uit een schoonmaakkast. Ze zou het braaksel zelf opruimen. De duizeligheid was nog niet verdwenen toen ze de trappen op liep en de treden begonnen weer te schommelen. Ze kreeg moeite met ademhalen en had pijn in haar borstkas. Op het moment dat ze wilde gaan zitten om op adem te komen zag ze Oswald naar beneden komen.

‘Ik ga het personeel nu inlichten. Waarom krijg ik hier altijd de leukste taken?’

Ineens had hij in de gaten dat ze zich niet goed voelde. ‘Wat is er? Je ziet er beroerd uit.’

Ze mompelde dat ze zich een beetje vreemd voelde.

‘Je hebt een shock,’ constateerde Oswald terwijl hij naar de emmer en de zwabber keek. ‘Ga naar boven om schoon te maken. Als Elin het overgenomen heeft kom je naar mijn kantoor. Ik zal je helpen. Oké?’

Ze knikte, wachtte tot hij haar was gepasseerd en liep daarna langzaam de laatste traptreden naar Mona’s kamer op. Benjamin was er nog. Ze keken elkaar veelbetekenend aan.

‘We praten hier later over,’ zei hij.

Mona lag in bed en zag er afschuwelijk uit. Het sprietige haar lag uitgespreid op het kussen. Sofia maakte de vloer schoon, ging daarna op de rand van het bed zitten en pakte Mona’s hand vast. ‘Je hoeft niets te zeggen als je dat niet wilt. Het is trouwens beter om je stem rust te geven. Elin komt hier zo meteen naartoe om voor je te zorgen. Probeer wat te slapen.’

Mona hoestte rochelend. ‘Anders en Elvira?’

‘Die komen bij je op bezoek als je je iets beter voelt.’

‘Wat heb ik gedaan? Het was allemaal zo moeilijk. Het spijt me.’

‘Je hoeft niets te zeggen.’

‘Ik deed het voornamelijk voor Elvira. Ik dacht dat Anders haar mee zou kunnen nemen naar het vasteland als ik er niet meer was. Dit is geen goede plek voor haar.’

‘Waarom niet?’

‘Dat weet ik gewoon,’ zei Mona, waarna ze haar lippen op elkaar perste. ‘Dat voel ik.’

Ze weet iets wat ze niet vertelt, dacht Sofia. Er klopt iets niet.

‘Kunnen jullie niet gewoon van het eiland vertrekken als jullie contract afgelopen is?’

‘Ach, je weet hoe dat gaat. Het contract is symbolisch. Je kunt ViaTerra niet zomaar verlaten. Het is een levensvervulling. Een roeping.’

Op dat moment kwam Elin met rode wangen van opwinding de kamer binnen. ‘Ik neem het van je over,’ zei ze vastberaden tegen Sofia.

Benjamin was verdwenen zonder dat iemand dat had gemerkt. Sofia praatte nog even met Elin en beloofde later terug te komen.

Op het moment dat ze de kamer uit liep herinnerde ze zich dat Oswald op de trap had gezegd dat hij haar zou helpen. Ze hoopte dat hij haar geen standje zou geven, want ze was helemaal kapot. Lopen was bijna onmogelijk en het leek alsof ze haar hersenen achter zich aan sleepte.

‘Ga zitten, Sofia,’ zei Oswald toen ze het kantoor in kwam. Hij had haar stoel voor zijn bureau neergezet.

Hij had dus op haar gewacht.

Het was een vreemd gevoel om tegenover hem te zitten. Alsof ze een bezoeker was.

‘Is alles goed met Mona?’

‘Ja, Elin is nu bij haar.’

‘Je hebt een shock opgelopen. Dat is niet zo vreemd, maar ik zal je helpen.’

Ze knikte terwijl ze zich afvroeg wat hij in vredesnaam ging doen.

‘Herinner je je het tweede principe? Dat over oneindige kracht gaat en waarbij je je momenten voor de geest haalt waarop je sterk was en daar energie uit haalt?’

‘Jazeker. Die en de vierde waren mijn favoriete principes.’

‘Mooi. Nu draaien we het tweede principe om. In plaats van energie uit de gebeurtenissen te halen, moet je energie loslaten. De negatieve energie kwijtraken. Snap je wat ik bedoel?’

‘Ja, maar kan dat zomaar? De principes aanpassen?’

‘Wat denk je,’ snauwde hij. ‘Wie heeft de principes volgens jou geschreven?’

‘Oké. Ik begrijp het.’

‘Mooi. Doe je ogen dicht. Haal diep adem en laat de lucht via je mond ontsnappen. Ontspan. Je moet je ogen dichthouden terwijl we dit doen.’

Ze staarde naar de duisternis achter haar oogleden. Merkte dat het schommelen bijna helemaal was gestopt, maar voelde zich vreemd zwak.

‘Denk aan een gebeurtenis waardoor je je hulpeloos voelde.’

‘Nu?’

‘In het verleden natuurlijk. Vertel over de eerste herinnering die in je opkomt.’

Zijn stem had een donkere klank gekregen, bijna hypnotiserend, en er verscheen een wirwar van beelden voor haar geestesoog. Ze werd slaperig en haar lichaam voelde zwaar.

Sofia vertelde hem welke beelden er verschenen. Herinneringen aan momenten waarop ze zich zwak en hulpeloos had gevoeld. Het was vreemd dat ze zo netjes op volgorde van tijd waren opgeslagen. Ze kon ze een voor een naar boven halen. Telkens als er een gebeurtenis opdook zei hij tegen haar dat ze deze moest ondergaan en de negatieve energie moest loslaten.

‘Laat de energie los,’ zei hij. ‘Laat het gevoel naar het plafond vliegen. Naar de hemel.’

Zijn stem was onduidelijk en ijl geworden en toch bereikte die haar tot in het diepst van haar ziel.

Na een tijdje kwam er een herinnering naar boven van toen ze vijf of zes was geweest. Het was winter en het sneeuwde, kleine vlokken wervelden rond. Ze was naar de snelweg gerend, hoewel dat niet mocht. Langs de kant van de weg lag een hondje. Het lag op zijn zij en was waarschijnlijk aangereden, want het was helemaal slap en bewoog niet. Een windvlaag waaide de sneeuw van de weg, waarna het op haar en op het hondje dwarrelde. Ze kon zich nog precies herinneren hoe het naar haar had gekeken met zijn verdrietige zwarte ogen, dat zijn neus helemaal nat en koud was toen ze die aanraakte en dat ze op de een of andere manier zeker had geweten dat het dood zou gaan.

De herinnering deed pijn. Ze voelde een steek in haar borstkas en kreeg een enorme brok in haar keel. Ze kon de woorden niet uitspreken, wilde niet meer vertellen.

‘Onderga de gebeurtenis,’ zei Oswald. ‘Laat alle schadelijke energie vrijkomen. Je kunt het, Sofia.’

Ze begon te huilen.

Wat is dit? Waarom voel ik me zo?

Oswald kreeg haar zover dat ze meerdere keren over de gebeurtenis vertelde, net zolang tot de tranen opdroogden en ze zich volkomen uitgeput voelde.

‘Je mag je ogen weer opendoen,’ zei hij.

Het eerste wat ze zag was zijn hand, die op de pen en de blocnote lag. Hij had opgeschreven wat ze had verteld. Toen ze hem aankeek had hij een tevreden blik in zijn ogen.

‘Dat is het antwoord, Sofia. Daarom gedraag je je soms zo slap. Mona is geen pup. Ze is een volwassen vrouw die verantwoordelijk is voor haar eigen daden. Voel je je nu beter?’

‘Jazeker,’ loog ze, want ze wilde absoluut niet dat hij verderging met graven in haar herinneringen.

‘Mona heeft dit allemaal in scène gezet,’ ging hij verder. ‘Om medelijden op te wekken en niet zo hard te hoeven werken. Ze is zwak en willoos en hoort hier niet thuis. We gaan haar naar het vasteland sturen. Natuurlijk nadat ze alle geheimhoudingspapieren die we hier hebben ondertekend heeft.’

‘En Elvira?’ Ze kon het niet laten om het te vragen.

‘Elvira mag zelf beslissen wat ze wil. Ze is geen kind meer en heeft een veel beter karakter dan haar moeder als je het mij vraagt.’ Hij stond haastig op. ‘Luister, ik ben van plan om me vanavond vroeg terug te trekken. Je kunt naar bed gaan als je hier klaar bent met opruimen.’

Hij liep om het bureau heen, ging achter haar stoel staan, pakte haar haar met twee handen vast en trok haar hoofd naar achteren zodat ze naar hem opkeek. Hij liet één hand los, legde die rond haar kin en trok haar hoofd nog meer naar boven, zo ver dat haar kaakspieren pijn deden.

‘Je moet leren om te ontspannen en alles niet zo verdomd ernstig op te vatten.’

Iets duwde hard tegen haar rug.

Jezus, dat is zijn erectie!

Ineens liet hij haar kin los, legde een hand op haar borst en hield hem daar een tijdje. Hij begon met zijn vingers vlak boven haar tepel te wrijven terwijl hij zijn erectie tussen haar schouderbladen duwde.

‘Je bent zo gespannen. Ontspan verdomme eens,’ zei hij, waarna zijn handen van haar lichaam verdwenen.

Sofia zat met haar rug naar de deur en zag hem niet naar buiten lopen. Ze hoorde alleen zijn voetstappen en de deur die dichtging.

Ze trilde weer en bleef een tijdlang roerloos op de stoel zitten, precies zoals hij haar had achtergelaten. Sofia merkte dat ze niets voelde, geen opwinding, geen spanning. Ze vroeg zich af wat hij van haar wilde. Wat er zou gebeuren als ze er iets van zei. Wat er zou gebeuren als ze er niets van zei. Ze vroeg zich af met wie ze zou kunnen praten. Het idee om naar Bosse te gaan en het aan hem te vertellen was zo absurd dat ze begon te lachen. Het idee om met Benjamin te praten maakte haar misselijk. Ze wist precies wat hij zou zeggen. Dat het verbeelding was. Dat ze gespannen was na wat er met Mona was gebeurd. Ze kon zijn stem zelfs horen: ‘Hoe weet je dat? Heb je het gezien? Misschien had hij gewoon iets hards in zijn zak.’

Het was ondenkbaar om met een van de vrouwen te praten. Ze zouden jaloers worden en haar nog meer haten dan ze toch al deden. Ze was altijd alleen met hem als hij haar betastte. Het was zijn woord tegen het hare, dus was er eigenlijk geen uitweg.

Laat hem zijn gang maar gaan, dacht ze. Als hij verder gaat kan ik hem altijd nog een knietje geven, en naar wie kan hij dan toe gaan?

Ze probeerde de gedachte aan hem van zich af te schudden, maar het was veel te stil in het kantoor. Ze voelde zijn erectie nog steeds tegen haar rug. De borst die hij had aangeraakt was warm. De lucht in het kantoor was verstikkend en bedompt.

Sofia liep naar het raam en zette het wijd open. In een bosje naast de gastenverblijven gloeide iets. Ze keek er ingespannen naar en zag dat het Anders was, die stiekem rookte. Hij was waarschijnlijk ziek van ongerustheid over Mona. Ze liet het raam openstaan en liep een tijdje heen en weer. Het was onmogelijk om in deze toestand in slaap te vallen en ze zou Benjamins avond in een hel veranderen als ze nu naar hun kamer ging.

Ze ging voor de schermen van Oswalds bewakingscamera’s zitten en bekeek de beelden, voornamelijk omdat ze nieuwsgierig was hoe het personeel reageerde op wat er met Mona was gebeurd. De meesten waren nog wakker, zaten op hun bedden met elkaar te praten en leken geschokt.

Het kan ze dus wel iets schelen, dacht ze.

Toen ze bij kamer 7 kwam, haar vroegere slaapzaal, ontdekte ze dat er een ongenummerde knop naast nummer 7 zat.

Het was de eerste keer dat haar dat opviel. Ze drukte eerst op knop 7, waarmee ze een hoekbeeld van haar oude slaapzaal kreeg. Madeleine, die op haar bed zat, verscheen in beeld. Ze zag dat Anna al onder haar dekbed lag. Anna was naar kamer 7 verhuisd toen Sofia was vertrokken, dus sliepen Anna, Madeleine en Elvira daar nu.

Madeleine praatte hard en opgewonden. Sofia durfde het geluid niet harder te zetten, maar ze kon sommige zinnen verstaan, zoals: ‘Wat is er in haar gevaren?’ en ‘Wanneer stopt al die ellende eindelijk?’

Daarna drukte ze op de ongenummerde knop.

Een nieuw beeld flakkerde op het scherm waarna het scherp werd. Er hing blijkbaar nog een camera in slaapzaal 7.

Ze zag Elvira, die onder de douche stond.

Het feest is in volle gang.

Ik sta een beetje afzijdig en verveel me te pletter. Ik heb alles gekregen wat ik al die jaren wilde hebben, maar toch ook niet.

Een mooie naam. De beste scholen. Broeken van duizend euro.

Maar het zijn de mensen, die vervloekte mensen, waardoor ik me tot op de grens van krankzinnigheid verveel.

Ik kijk om me heen in de zaal, maar zie niemand, helemaal niemand, die ik mag.

Mijn vader, met zijn bloeddoorlopen varkensogen, is in een stiekeme alcoholist veranderd. Emilie trekt aan haar rok, die zo kort is dat het ordinair is. Hij voelt haar onrust, haar angstige vibraties. Ze is zo timide en begrijpend dat ik ervan moet kotsen.

De meisjes in de hoek met hun gegiechel, de blikken en hun glimlachjes.

Ik glimlach niet terug. Vanavond niet.

Ik ben het zat. Ik heb genoeg van deze mensen.

Ineens zie ik Kikkeroog. Ze staat helemaal alleen in een hoek. Haar jurk is te groot en hangt als een zak om haar heen. Het is alsof je een wandelende tak een Chanel-pakje aantrekt.

Ze krabt aan het puntje van haar neus en kijkt onzeker om zich heen. Ze hoort hier niet thuis, zal hier ook nooit thuishoren. Ze draait haar gezicht om en kijkt in mijn richting.

Het gezicht waarnaar ik nu al bijna zes jaar moet kijken en dat er met de jaren niet bepaald mooier op is geworden. De ogen die als kleine ballen uit haar schedel puilen. De mond, dun als een streep. De puntige neus. Bovendien heeft ze puistjes gekregen.

Ik bedenk dat ik het niet kan verdragen om dat gezicht nog één dag langer te zien. Zelfs geen uur, minuut of seconde. En dan, op dat sombere moment, bedenk ik iets.

Dat het mogelijk zou moeten zijn om mensen weg te vagen en ze een nieuwe gedaante te geven.

Als de vogel die uit de as herrees, maar dan op een heel ander niveau. Eerder met behulp van een gietmal of met een hamer en een tang. Ik weet meteen wie boven aan de lijst zou staan.

Ze schraapt met haar schoen over de marmeren vloer en kijkt me smekend aan. Red me, Fredrik, red me hiervan!

Ze hoort hier niet thuis. Ze zal hier nooit thuishoren.

Zo is het nu eenmaal.

30

Ze zou het met hem moeten bespreken. Voet bij stuk houden. Er waren drie dagen verstreken sinds het incident met Mona. De eerste dagen was Sofia steeds naar Mona’s kamer gegaan. Ze durfde haar niet uit het oog te verliezen. Mona was echter snel opgeknapt en nu zag ze er precies zo uit als eerder, op de sporen in haar hals na. Sofia hoopte dat Oswald Mona van het eiland zou sturen. Ze had ergens gelezen dat iemand die zelfmoord had willen plegen het vaak opnieuw probeerde als het was mislukt.

En dan was Elvira er nog, die hier eigenlijk niet hoorde te zijn.

’s Nachts had Sofia over de camera in de douche gepiekerd en de derde avond was alles haar ineens heel duidelijk geworden. Elvira werkte in de keuken. De personeelsleden in de keuken werkten tot negen uur en gingen daarna douchen en naar bed. En om negen uur, of iets daarvoor, stuurde Oswald Sofia altijd weg.

‘Ga naar beneden en controleer wat er vandaag gedaan is,’ zei hij steevast tegen haar.

Zo moet het zijn.

Ik weet dat het zo is.

Het moet, moet, moet zo zijn.

Ineens herinnerde ze zich nog iets anders. De manier waarop Oswald altijd naar Elvira keek. Van boven naar beneden en weer terug, zoals je naar een vrouw in plaats van een kind kijkt.

En nu stond ze voor Oswalds bureau terwijl ze moed probeerde te verzamelen. Het kriebelde in haar maag en haar handpalmen begonnen te zweten.

De camera in de douche moest weggehaald worden. Het kon haar niet eens schelen wat hij in de douche had gezien. Het was alleen belangrijk dat die verdomde camera verdween.

Zeg het! Nu! Voor de draad ermee!

‘Sir… Ik heb een extra knop gevonden om de bewakingscamera’s te activeren, een knop naast nummer 7.’

Hij vertrok geen spier, bleef de krant lezen en keek niet eens naar haar.

‘Aha, dus je gebruikt het systeem om het personeel te bespioneren. Heb je iets interessants gezien?’

‘Nee, absoluut niet. Ik heb niemand bespioneerd. Ik stofte af en toen zag ik de knop.’

‘Die idioten hebben de camera op de verkeerde plek opgehangen. Hij moest eigenlijk op Maddes bed gericht zijn. Ik wilde haar in de gaten houden. Ze gedroeg zich zo merkwaardig.’

Hij liegt, hij liegt dat hij barst.

Ze vroeg zich af of er een beleefde manier was om te zeggen dat hij een leugenaar was en dat zij niet achterlijk was. Oeps, we hebben de camera in de douche in plaats van de slaapkamer opgehangen. Dacht hij echt dat ze zo stom was?

Hij keek op van de krant, staarde in haar ogen en schudde zijn hoofd. ‘Laat het rusten, Sofia! Waarom zeur je zo over een onnozele knop? Snap je niet dat we belangrijkere dingen te doen hebben?’

Een mug was via het open raam naar binnen gevlogen, was op zijn slaap geland en zoog zijn bloed op. Ze zei er niets van en bedacht hoe grappig de bult er de volgende dag uit zou zien. Sofia was ontevreden dat de discussie voorbij was, in elk geval voor dit moment. Ze was echter niet van plan het op te geven, ze zou hem er opnieuw mee confronteren.

En dat had ze misschien ook gedaan, als de epidemie die dag niet was uitgebroken.

Er heerste rust op het landgoed toen ze ging lunchen. De zon was na meerdere weken van mist, regen, sneeuwregen en storm tevoorschijn gekomen. Het was de derde week van december en hoewel de hemel helder was, rook het naar sneeuw. Zware, grijze wolken verschenen aan de horizon en leken naar het eiland te trekken, maar op dit moment glinsterde de rijp op de bomen en de struiken in de zon.

Na de lunch hadden ze een vergadering. Sofia besloot dat ze weer met Oswald zou praten zodra die achter de rug was. Hij had geen papieren bij zich, droeg een spijkerbroek en een wollen trui, en leek energieloos. Hij praatte een tijdje over wat er de afgelopen maanden was gebeurd. Dat de personeelsleden hun werk beter deden nu ze de principes begrepen. Dat hij de komende weken op het vasteland zou zijn om de contacten daar aan te halen. Dat hij van plan was om de gastenverblijven in het voorjaar weer te openen. Hij was zo vriendelijk dat Sofia zichzelf erop betrapte dat ze dacht dat de camera in de douche misschien toch een vergissing van de technici was geweest. Ze worstelde een tijdje met die gedachte, maar raakte er opnieuw van overtuigd dat hij tegen haar had gelogen.

Ineens begon Ulf, die op de eerste rij zat, te niezen. Eerst één keer, daarna nog een paar keer. Hij hield zijn arm snel voor zijn neus, maar de eerste keer had hij ongehinderd in Oswalds richting geniesd. Het werd doodstil in de kamer. Oswald stak zijn handen in een gebaar van wanhoop omhoog. ‘Dit is niet te geloven. Werk ik met kinderen die het fatsoen niet hebben om hun hand voor hun neus te houden als ze moeten niezen of om te proberen het in te houden?’

Hij stond op en keek met afkeer naar hen, niet alleen naar Ulf, die zijn hand nu voor zijn neus hield en probeerde het niezen tegen te houden. Oswald was al op weg naar buiten, maar draaide zich plotseling om. ‘Controleer de temperatuur van die idioot. Hij ziet er ziek uit.’

Ulf had inderdaad koorts en toen Sofia dat aan Oswald vertelde, was hij buiten zichzelf van woede. ‘Ik heb het de afgelopen herfst nog tegen je gezegd! Bosse en jij moesten de kelder in orde maken zodat de zieken daar geïsoleerd kunnen worden. Je gaat dat nu meteen regelen. Maak de kelder in orde. En neem de temperatuur van alle personeelsleden op. Degenen die koorts hebben moeten minstens een etmaal geïsoleerd worden!’ schreeuwde hij tegen haar. Kleine onzichtbare druppels spuug raakten haar wang.

‘Ik zorg dat het voor elkaar komt.’

‘En geen gesprekken met het personeel meer voordat iedereen gezond is.’

Ze wilde zeggen dat er tot nu toe maar één zieke was, maar ze wist dat hij doodsbang was voor alles wat met virussen en bacteriën te maken had.

Bovendien had ze stiekem op de computer gelezen dat het vasteland werd geteisterd door een enorme griepgolf en ze wist wie de schuld zou krijgen. Alleen Benjamin was de afgelopen maanden buiten de muur van het landgoed geweest.

Ze nam Bosse mee naar de kelder. Het rook nog steeds naar schimmel en het was koud en vochtig na alle regen die er in de herfst was gevallen.

‘Misschien kunnen we een paar elektrische radiatoren neerzetten?’ stelde Bosse voor. ‘En kaarsen en zo om het een beetje gezellig te maken.’

Sofia keek sceptisch om zich heen in de sombere, ijskoude ruimte, intens dankbaar dat zij niet ziek was. ‘Wat moeten we dan met de spullen van het personeel doen?’ Ze keek bezorgd naar de stapels op de vloer.

‘Die zetten we in de verste hoek neer. Er is hier plaats voor minstens tien bedden. En als we stapelbedden neerzetten zijn dat er twintig. Ik heb een heleboel reservebedden in een van de schuren zien staan. Boetedoening kan de kelder vanavond inrichten.’

Sofia wist meteen dat het een van de meest afschuwelijke projecten zou worden waaraan ze ooit had meegewerkt, maar ze wist geen andere oplossing dus besloot ze om Bosse het grootste deel te laten organiseren. Ze was van plan er zo min mogelijk mee te maken te hebben.

‘Oké, als jij ervoor zorgt dat de kelder ingericht wordt, dan regel ik dat de temperatuur van alle personeelsleden opgenomen wordt.’

Sofia ging naar Mona’s kamer om te zeggen dat Elin de temperatuur van iedereen moest opnemen, want ze was niet van plan om dat zelf te doen. De gedachte om in de buurt van al die bacillendragers te komen en Oswald daarna met het virus te besmetten was ondraaglijk.

Voordat ze de trappen op liep keek ze door het raam in de deur naar de binnenplaats. De hemel was loodgrijs en zwaar en het sneeuwde. Grote, dichte vlokken wervelden rond en werden opgevangen door de boomtoppen. Het grasveld was al wit.

Elin was inderdaad in Mona’s kamer. Sofia stelde voor dat een van de bewakers bij Mona bleef terwijl Elin met de thermometer bij iedereen langsging.

Op de trappen naar de personeelsafdeling hoorde ze overal niezen en hoesten. Het is gewoon psychosomatisch, dacht ze.

Al snel werd echter duidelijk dat Benny, die in het bewakershok zat te slapen, ook koorts had. En Lina in de keuken had glazige ogen en hoestte en niesde bijna onafgebroken. Het was inderdaad een epidemie. Toen ze door het raam naar buiten keek zag ze dat de leden van Boetedoening in de schemering met bedden door de sneeuw ploeterden.

Nadat de bedden in de kelder waren geplaatst, zag het er nog erger uit. Ze stonden zo dicht tegen elkaar aan dat je je ertussendoor moest wurmen om naar binnen of naar buiten te gaan. Bovendien stonden ze zo dicht bij het plafond dat ze de toch al zwakke verlichting van de plafondlampen tegenhielden.

De matrassen waren versleten en roken muf. Elin had kruiden voor de zieken geplukt om thee van te zetten, maar toen Sofia vroeg of ze iets had waardoor de koorts zou zakken, zoals paracetamol, keek Elin haar geschrokken aan. ‘Dat is hier absoluut verboden, Sofia. Dat vindt Oswald nooit goed.’

Terwijl ze naar de afschuwelijke ruimte stonden te kijken kwam Oswald binnen. Hij droeg een van de mondkapjes die ze tijdens de renovatie van de personeelskamers hadden gebruikt en dat zijn neus ook bedekte. Sofia verbeet een glimlach, het zag er heel grappig uit. Tegelijkertijd voelde ze een steek in haar borstkas omdat ze zeker wist dat hij woedend zou worden over de verschrikkelijke staat waarin de kelder zich bevond.

‘Dit is helemaal niet zo slecht,’ zei hij in plaats daarvan. ‘Iedereen die hier ligt wil dolgraag zo snel mogelijk beter zijn.’

Na een paar dagen was de helft van het personeel ziek. Elin had gelukkig geen koorts, hoewel ze hoestte en niesde, en Mona hielp met het verzorgen van de zieken.

Sofia pendelde tussen Oswalds kantoor en de kelder heen en weer, maar probeerde beneden zo veel mogelijk uit de buurt van de zieken te blijven en raakte niets aan. Telkens als ze in het kantoor terugkwam zei Oswald tegen haar dat ze haar handen moest wassen en dat ze absoluut niet bij hem in de buurt mocht komen. Ze waste haar handen zo vaak dat ze rood en schilferig werden. Alle oppervlakken moesten meerdere keren per dag schoongemaakt worden met spiritus.

Te midden van dat alles riep Oswald alle leidinggevenden voor een vergadering naar de eetzaal. Sofia dacht eerst dat ze het verkeerd had verstaan.

‘Sir, meer dan de helft van het personeel is ziek en heeft koorts.’

‘Dan doen ze maar een mondkapje voor. Ik wil met ze praten.’

Met Bosses hulp regelde ze voldoende mondkapjes voor iedereen, waarna ze zich in de eetzaal verzamelden. Het was een hoestende, niezende groep met glanzende ogen en mondkapjes voor waardoor ze eruitzagen als mummies. Dit gebeurt niet echt, dacht ze terwijl ze naar hen keek. Het is een nare droom en zo meteen word ik wakker. God sta me bij, dat moet zo zijn.

Oswald was meer dan een halfuur te laat en sommige werknemers zaten te knikkebollen. ‘Kijk eens aan, jullie zijn duidelijk aan de beterende hand,’ zei hij toen hij binnenkwam.

Hij keek naar Sofia en trok een wenkbrauw op. Ze glimlachte plichtmatig maar er stroomde een ijskoud gevoel door haar heen.

‘Ik ga overmorgen voor een week naar het vasteland om de contacten te verstevigen, zodat we weer met het ViaTerra-programma kunnen beginnen. Ik heb een lijst opgesteld met taken die in die periode gedaan moeten worden. Sofia, jij kunt hem vanavond voor iedereen printen.’

Hij gaf haar de lijst waarop minstens vijftig punten stonden. Ze vroeg zich af hoe ze dat in vredesnaam voor elkaar moesten krijgen nu de helft van het personeel ziek in de kelder lag. Het was 22 december, maar er was geen spoor van kerstsfeer in het landhuis. Ze betrapte zichzelf erop dat ze hoopte dat de baaien zouden dichtvriezen zodat de veerboot niet naar het eiland terug kon varen en Oswald een hele tijd op het vasteland moest blijven. Bij wijze van uitzondering schaamde ze zich eens een keer niet voor haar gedachten.

Ze keek weer op de lijst. Hun kerstcadeau.

‘Omdat ik hier niet ben kunnen jullie me niet aansteken. Jullie kunnen dus gerust werken, ook al zijn jullie een beetje aan het kwakkelen,’ ging hij verder.

Niemand zei iets. Er klonk zelfs geen instemmend gemompel.

Ineens stond Benjamin op.

Nee, Benjamin, houd je mond, zeg geen stomme dingen!

‘Sir, denkt u niet dat de zieken rust moeten houden, in elk geval tot ze geen koorts meer hebben? We kunnen mensen met koorts toch niet laten werken?’

Ze wist het al voordat het gebeurde. De knokkels die wit werden toen Oswald zijn vuisten balde. De kaakspieren die verhardden. De ogen die versmalden tot het niet meer dan dunne strepen waren. Ze probeerde de tijd achteruit te laten gaan. Probeerde Benjamins opmerking uit te wissen. Oswald deed een paar stappen in Benjamins richting. Hij trok hem aan zijn overhemdkraag van de stoel, schudde hem door elkaar en sloeg zo hard met zijn hand op Benjamins hoofd dat er een harde knal klonk.

Benjamin bood geen weerstand, maar zijn ogen brandden.

‘Ik heb genoeg van je gezeur, Benjamin!’ brulde Oswald. ‘Wie denk je dat die verdomde griep hiernaartoe gebracht heeft? Als je me nog één keer tegenspreekt schop ik je naar het vasteland. Definitief. Maar Sofia blijft hier.’

Oswald duwde hem weer op zijn stoel.

Benjamin zweeg, maar trilde van ingehouden woede.

Oswald keek naar de groep. ‘Is er nog iemand die bezwaar heeft?’

Niemand gaf antwoord. Het was doodstil in de eetzaal. Zelfs het hoesten en niezen achter de maskers was gestopt.

De dag daarna had ze barstende hoofdpijn, keelpijn en pijnlijke ledematen. Ze was nauwelijks in staat om uit bed te komen. Zelfs een warme douche bracht geen leven in haar lichaam. In plaats daarvan kreeg ze het koud en begon ze te rillen. Ze wist dat ze koorts had, maar besloot om zich door de dag te slepen en niets te laten merken, want Oswald zou de volgende dag van het eiland vertrekken. Daarna kon ze in haar kamer uitzieken. Na de lunch voelde ze zich zwak en duizelig, en ze had het gevoel dat ze elk moment kon flauwvallen.

Ze zat achter haar kleine bureau en probeerde eruit te zien alsof ze druk bezig was, maar voelde dat Oswald voortdurend naar haar keek. Ineens kreeg ze koude rillingen en haar neus en ogen begonnen te lopen. Ze boog haar hoofd en hoopte dat hij niets zou merken.

‘Moet je niet op het landgoed rondlopen om erop toe te zien dat alles gedaan wordt?’

Ze opende haar mond om antwoord te geven, maar kon geen woord uitbrengen. In plaats daarvan kwam er een krassend geluid uit haar keel. Hoe ze ook haar best deed, het lukte haar niet om te praten.

Hij besefte meteen wat er aan de hand was. ‘Ben je krankzinnig geworden? Ben je ziek en vertel je me dat niet? Ben je van plan om me te besmetten voordat ik vertrek? Naar de kelder! Onmiddellijk! Maar voordat je vertrekt ga je alles wat je aangeraakt hebt desinfecteren. En je komt niet uit de kelder voordat je beter bent. Begrepen?’

Sofia had niet voldoende kracht om tegen hem in te gaan. Ze voelde alleen opluchting, want haar benen konden haar nauwelijks nog dragen toen ze opstond. Het lukte haar om alle voorwerpen in het kantoor af te nemen met een spiritusoplossing terwijl hij woedend naar haar staarde.

De bedompte, vochtige kelder leek op de Taj Mahal toen ze moeizaam de trappen af gelopen was. Bijna alle bedden waren bezet. Ze hoorde overal hoesten en kreunen en het rook scherp naar kruiden en zweet. Het lukte haar echter om een leeg bed te vinden. Ze ging met haar kleren aan boven op het dekbed liggen en sliep zodra ze haar hoofd op het kussen liet zakken.

Toen ze achttien uur later wakker werd, waren haar kleren en het dekbed nat van het zweet. De koorts leek gedaald, maar ze voelde zich verschrikkelijk slap en had een bittere, metaalachtige smaak in haar mond. Elin was er niet en de anderen leken te slapen. Haar horloge stond op zes uur.

Ze keek een tijdje naar de vieze bodem van het bed boven haar. Een spinnetje kroop door het stof en ze volgde het beestje met haar ogen. Iemand hoestte, in het bed naast haar snurkte iemand.

Het is kerstavond, dacht ze. Het is kerstavond en ik lig in de viezigheid. Ik heb geen kerstcadeaus voor mijn vader en moeder gekocht. Ik heb ze geen prettige kerstdagen gewenst. En het ergste is dat ik er niet eens aan heb gedacht.

Beelden van de eerste tijd op het eiland kwamen in haar op. De wandelingen in het bos. De momenten op het uitzichtpunt. Benjamin en zij in het huisje. De dag dat de bibliotheek klaar was. De eerste feesten toen ze hun successen hadden gevierd.

Daarna verschenen de beelden van hoe het nu was.

De muur en het prikkeldraad. De dichte, voortdurend terugkerende mist. De straffen, de schimpscheuten en de klappen. Mona’s gezicht boven de strop.

Ineens wist ze dat het nooit beter zou worden. Telkens als ze hoop had gehad, had er een nieuwe ramp plaatsgevonden.

Heel even voelde ze zich volkomen vrij terwijl ze in de bedompte ruimte lag.

Ze had een beslissing genomen.

Ik kijk op mijn horloge. Er zijn vier uur verstreken. Vier uur en ze heeft geen kik gegeven. Ze is heldhaftiger dan ik dacht.

Ik houd mijn oor bij de deur van de kledingkast en luister, maar hoor niets.

Ineens bedenk ik dat ze misschien is gestorven van angst. Een lijk in de kast, maar dan letterlijk. Dan hoor ik echter haar ademhaling.

‘Fredrik!’ Emilie roept vanaf de benedenverdieping. Er klinkt onrust in haar stem door.

‘Ja, mama!’

‘Weet jij waar Sara is?’

‘Geen idee. Moet ik haar gaan zoeken?’

‘Nee, wacht nog maar even. Ze is vast bij een vriendin.’

Wat een idioot wijf. Alsof Sara vriendinnen heeft.

Vier uur hebben we gezegd. Vier uur in de duisternis. Ik wacht echter, laat haar nog een tijdje zitten.

Je moet hen altijd laten merken dat ze tot meer in staat zijn dan ze denken. En dit is tenslotte niets vergeleken met wat haar nog te wachten staat.

Na vierenhalf uur open ik de deur. Ze knippert als een uil met haar ogen tegen het plotselinge licht.

Het duurt even voordat ik haar uit de kast heb getrokken, want ze zit knel tussen de koffers en de schoenendozen.

Daarna haal ik het laken dat ik om haar heen heb gewikkeld weg.

Ze is ingesponnen als een pop. Volkomen hulpeloos.

‘Het is je gelukt! Vierenhalf uur.’

‘Maar ik dacht…’

‘Iets langer maar. Dat is een onderdeel van de beproeving.’

Ze begint te stralen. Haar ogen fonkelen. ‘Wat is de volgende beproeving?’

‘De watertest,’ zeg ik terwijl ik haar een tijdje aan het woord laat wennen.

31

Benjamin staarde naar haar. Hij leek te denken dat hij het verkeerd had verstaan.

‘Je hebt gehoord wat ik zei. We vertrekken. Ontsnappen. Vluchten.’

‘Ben je niet goed bij je hoofd?’

‘Doe niet zo schijnheilig. Ik weet dat jij ook weg wilt. Het zal hier nooit beter worden.’

‘Maar we kunnen toch afwachten?’

‘Afwachten of hij iemand vermoordt? Benjamin, er valt niets te bespreken. Ik heb er genoeg van. Ik vertrek, ongeacht wat jij doet.’

Het had een paar weken geduurd voordat ze voldoende moed had verzameld om er met Benjamin over te praten. Haar besluit om te vluchten stond echter vast. Ze dacht er bijna voortdurend aan. Hoe het zou voelen om vrij te zijn. Om te gaan en te staan waar ze wilde. Om te praten met wie ze wilde. Kleine dingen die weinig betekenis hadden gehad voordat ze naar het eiland was gekomen, waren plotseling begeerlijk geworden. Televisiekijken, in de bus stappen, een hamburger eten. Ze kon zelfs fantaseren dat ze het een of andere simpele baantje had, ’s avonds naar huis ging en vrij was, helemaal vrij. Ze deed haar ogen dicht en probeerde het geroezemoes te horen van de mensen op het vasteland die hun alledaagse levens leidden. Ze was zo jaloers op hen dat ze een steek in haar borstkas voelde.

Een bijna overweldigende rusteloosheid stond op het punt haar te overmannen. Ze wilde dat ze op telepathische wijze over de muur kon verdwijnen, wilde het achter de rug hebben. Ze was vastbesloten, maar de angst om tijdens haar vlucht gepakt te worden spookte door haar hoofd. Om vastgehouden te worden, van de muur gehaald te worden zoals Mira. Voor onbepaalde tijd naar Boetedoening gestuurd te worden, waar ze haar dag en nacht zouden bewaken.

En dan was Oswald er nog. Ze huiverde telkens als ze bedacht wat hij zou doen als hij het wist. Hij was net terug van het vasteland, had de verandering in haar meteen opgemerkt en was net een bloedhond die een spoor had geroken. Hij keek voortdurend wantrouwend naar haar en kneep zijn ogen onderzoekend tot spleetjes als hij tegen haar praatte.

‘Je lijkt een beetje verstrooid, Sofia. Je bent niet voor honderd procent aanwezig,’ zei hij op een dag.

‘Nee, sir. Helemaal niet. Ik ben gewoon heel blij dat alles zo goed gegaan is op het vasteland en dat we in het voorjaar weer gasten krijgen.’

Ze had geen last van haar geweten meer als ze tegen hem loog, wist dat ze hem altijd kon vleien met een paar mooie woorden.

‘Dat is zo, maar het is veel werk om alles op tijd klaar te krijgen en het kost me heel veel energie om al die zombies hier te motiveren.’ Hij zuchtte, voor even afgeleid.

Ze las in Benjamins ogen dat hij ook wilde. Het was net alsof ze twee knikkers over een heuvel tikten. Ze stonden op het punt om weg te rollen.

Ze deed er een schepje bovenop. ‘Heb je geen genoeg van de vernederingen? Wil je dat hij je in elkaar slaat? Het wordt niet beter, snap je dat dan niet?’

Hij was in zekere zin haar ticket naar buiten, want hij kende elk hoekje op het eiland en de veerboot. En ze was er niet helemaal van overtuigd dat hij haar niet zou aangeven als hij achterbleef.

‘Als ik vlucht slaat hij je dood, Benjamin. Of hij stuurt je voor de rest van je leven naar Boetedoening.’

De twijfel vrat aan hem. Ze zag het in zijn ogen, maar ineens was de opgewekte blik terug. ‘Oké,’ zei hij. ‘We doen het.’

Ze had aanzienlijk meer weerstand verwacht en werd wantrouwend. ‘Echt?’

‘Ja. We vluchten. Ik heb er ook schoon genoeg van.’

Ze wierp zich zo onstuimig boven op hem dat hij achterover op het bed viel, ging schrijlings op zijn buik zitten en maakte zijn hele gezicht nat met haar kussen. ‘Godzijdank, ik ben zo blij! We moeten een plan bedenken dat absoluut waterdicht is. Want als hij ons betrapt…’

‘Ik weet hoe we naar buiten kunnen komen,’ onderbrak hij haar. ‘Ik zet een tuinladder tegen het achterste deel van de muur, waar niemand hem ziet. We sluipen midden in de nacht naar buiten, springen over het prikkeldraad zonder het aan te raken, rennen zo snel als we kunnen naar het zomerhuisje en verbergen ons daar. De volgende ochtend lopen we via de kustweg over de rotsen naar de veerboot. Dat zal tijd kosten, maar niemand zal ons daar zien.’

‘Maar het is koud en glad, hoe moeten we dat doen?’

‘Ik weet hoe we dat moeten doen. Vertrouw me gewoon.’

‘Maar als ze ontdekken dat we gevlucht zijn, wachten ze ons op bij de veerboot.’

‘Dat klopt, maar ze missen ons ’s ochtends pas. Op zijn laatst tijdens de ochtendbijeenkomst. We moeten voor die tijd op de veerboot zijn. Ik weet waar we ons kunnen verstoppen. In de kiel waar de auto’s geparkeerd staan ligt een dekzeil.’

‘Moeten we een paar uur in de kou onder een dekzeil liggen?’

‘We kleden ons goed aan en houden elkaar warm.’

Hij heeft er al over nagedacht om te vluchten, dacht ze. Toch hebben we er niet over gepraat. Ik had er niet eens een vermoeden van.

‘Ik maak me nog steeds zorgen over de omheining,’ zei ze. ‘Zodra we het prikkeldraad aanraken gaat het alarm af.’

‘Ik kan eroverheen springen zonder het aan te raken. Daarna help ik jou eroverheen. Als het alarm afgaat moeten we zo snel mogelijk naar het zomerhuisje rennen. We hebben in elk geval een voorsprong.’

‘Maar stel dat het zo’n nacht is waarin iedereen opblijft om te werken.’

‘Dan gaan we volgende nacht, of de nacht daarna.’

‘En als de zee bevriest en de veerboot niet over de zeestraat kan varen?’

‘Dan zitten we in de problemen. Sofia, doe niet zo ongelooflijk besluiteloos. Er zijn toch weersites op internet. En jij hebt je laptop.’

Ze haalde haar laptop uit de bureaulade en bekeek de weersvoorspellingen. Een paar graden boven nul en geen sneeuwstormen de komende dagen.

‘Wat doen we als we op het vasteland zijn?’

‘We gaan naar mijn zus in Göteborg en blijven daar een tijdje,’ stelde Benjamin voor.

‘Zullen we haar mailen om te vertellen dat we komen?’

‘Nee, dat is te riskant. Ik bel haar als ik morgen op het vasteland ben. Ik ga met de ochtendveerboot om inkopen te doen en ben rond vijf uur terug.’

‘En daarna gaan we naar de politie om die klootzak aan te geven.’

‘De politie, ben je wel goed bij je hoofd? Waarom wil je naar de politie gaan? Is het niet voldoende om hier weg te komen?’

‘Hij moet verantwoordelijk gesteld worden omdat hij het personeel mishandelt.’

‘Dat gaat ons nooit lukken, Sofia. Het is ons woord tegen dat van het voltallige personeel. Ze zullen zeggen dat hij de sympathiekste leider ter wereld is. Ze zijn doodsbang voor hem. Als ze willen vluchten moeten ze dat zelf doen.’

Sofia dacht aan de mensen die het nooit zou lukken om te vluchten. Mona en Elvira. Simon, die nog steeds in Boetedoening zat. De toegewijde en volkomen gehersenspoelde Bosse die niet eens besefte dat er iets mis was. Plotseling had ze het gevoel dat ze hen in de steek liet. Ze vroeg zich af of Oswald het personeel zou straffen met nog meer camera’s, regels en verboden als Benjamin en zij vluchtten.

‘Er is een andere manier,’ zei ze. ‘We kunnen erover bloggen als we hier weg zijn.’

Benjamin schudde langzaam zijn hoofd maar zei niets.

‘Pakken we vanavond alles in?’ vroeg ze.

‘Nee, dat is ook te riskant. We doen het morgenavond.’

‘Ik kan vast niet slapen.’

‘Jawel, dat moet. Je moet morgennacht hard kunnen rennen. Tel schaapjes, haal diep adem of wat dan ook, maar zorg ervoor dat je slaapt.’

Het duurde maar een paar minuten voordat Benjamin sliep. Zijn hersenen missen het deel waar onrustgevoelens ontstaan blijkbaar, dacht ze. Zelf lag ze nog een hele tijd te piekeren. Ze probeerde alle losse gedachten te verdringen en toen ze eindelijk sliep, was dat onrustig en vol dromen.

Ze werd midden in de nacht wakker omdat Benjamin rechtop in bed ging zitten en op zijn pieper keek. Toen ze hem vroeg wat er was mompelde hij iets, legde zijn pieper weg en sliep verder.

De volgende keer dat ze wakker werd was Benjamin al vertrokken. Hij had in zijn eentje kunnen ontsnappen, dacht ze terwijl ze vanbinnen een warm gevoel kreeg. Hij had gewoon op het vasteland kunnen verdwijnen en toch neemt hij me mee.

Toen ze uit bed stapte had ze vlinders in haar buik en jeukte haar huid. Ze vroeg zich af hoe ze de dag moest doorkomen zonder dat Oswald iets merkte en besloot een ronde over het landgoed te gaan maken. Ze zou tegen hem zeggen dat ze moest controleren of iedereen aan de projecten voor het voorjaar werkte. Inmiddels was ze zo zenuwachtig dat ze begon te twijfelen, ze wilde gewoon dat de kwelling en de rusteloosheid achter de rug waren. Ze vroeg zich af of ze misschien een tijdje moesten wachten om te wennen aan het idee dat ze zouden vluchten. Misschien waren er andere manieren om te vluchten. Ze bedacht of ze zich uit het raam van de tweede verdieping kon laten vallen, zodat ze haar naar een ziekenhuis moesten brengen en ze daarvandaan kon vluchten. Ze begon ernstig over de mogelijkheid na te denken tot ze zich losrukte van haar gedachten en besloot dat het Benjamin en haar zou lukken. Ze beet op haar tanden en concentreerde zich op haar ochtendbezigheden: ze douchte, kleedde zich aan en probeerde positief te denken.

Het komt goed. We redden het.

Nog één dag, één enkele dag en dan is het voorbij.

Terwijl ze de trappen naar het kantoor op liep kreeg ze het gevoel dat er iets niet in orde was. Het was niets concreets, alleen een onaangenaam voorgevoel. Ineens voelde ze de impuls om zich om te draaien en de trappen weer af te lopen, maar ze bedacht dat het waarschijnlijk met Oswald te maken had, dat ze niet in zijn ogen durfde te kijken terwijl ze haar enorme geheim koesterde. Hij kan mijn gedachten niet lezen, dacht ze. Alleen mijn lichaamstaal. Ik moet er gewoon vrolijk en onbezorgd uitzien of misschien een beetje chagrijnig zijn. Dan komt hij er beslist niet achter.

Toen ze de deur van het kantoor opende zat Oswald al achter zijn bureau. Bosse en zijn handlangers stonden rechts van hem.

Links van hem stond Benjamin met een schaapachtige glimlach op zijn lippen.

Bij het kleine strand is het meer bijna een halve kilometer breed.

We hebben een lange rit achter de rug en ik hoop dat ze me niet teleurstelt. Ze staat in haar lelijke badpak op de steiger en rilt nu al, want het is voorjaar en koud.

We zijn hier alleen. Er is geen levende ziel te bekennen.

Om de een of andere reden erger ik me niet langer aan haar. Ze is nu immers mijn leerling.

Honderd meter bij de steiger vandaan ligt een eilandje. Een heuvel met een eenzame, door de wind gegeselde cipres erop. ‘Zie je dat eilandje?’ vraag ik terwijl ik wijs. ‘Daar moet je onder water naartoe zwemmen. Als je boven water komt om adem te halen, zie ik dat en dan moet je opnieuw beginnen.’

‘Dat kan ik niet!’ De woorden vliegen uit haar mond. Ik zie dat ze er meteen spijt van heeft.

‘Tja, dan ga je hier vandaag dood. Onder water.’

‘Wat?’

‘Ik maak maar een grapje. Je kunt het wel. Spring erin!’

Ik ga op de steiger zitten en steek mijn vingers in het water. Het is ijskoud.

Ze springt met een plons in het meer en verdwijnt onder water. Dit zal haar goed doen. Ik weet dat ze het nooit gaat redden, maar dat is een onderdeel van de beproeving.

Haar hoofd verschijnt boven het wateroppervlak. Telkens weer. Ze redt het nooit tot het eilandje.

Ik begin te lachen, want ze ziet eruit als een deinende eend.

‘Kom hiernaartoe!’

Ze zwemt gehoorzaam naar de steiger terug. Haar gezicht is spierwit en haar lippen beginnen blauw te worden.

Ik trek mijn broek uit, doe mijn horloge af en leg alles op een stapeltje op de steiger. Daarna stap ik in het koude water, dat tot de rand van mijn onderbroek komt.

Ik pak haar haar plotseling vast zodat ze haar evenwicht verliest en trek haar op haar rug onder water.

Er verschijnt een verbijsterde en bange uitdrukking op haar gezicht. Haar ogen zijn heel duidelijk zichtbaar in het heldere water.

Ik leg een hand op haar lichaam en pak haar haar met mijn andere hand vast terwijl ze spettert en slaat.

De luchtbellen uit haar mond drijven naar het wateroppervlak.

Ineens begrijpt ze de spelregels. Ze ontspant zich en blijft met opengesperde ogen volkomen stilliggen. Het is net of ze dood is.

Ik houd haar onder water en wacht. Lang.

Ik wacht tot ik paniek in haar ogen zie en trek haar vlak voor de fatale ademhaling omhoog.

Ze hijgt en spuugt, hoest en snuift.

De tranen stromen uit haar al natte ogen. Ik sta erbij en kijk naar haar tot ze van de schrik bekomen is.

‘Ik begrijp het,’ zegt ze uiteindelijk. ‘Ik moet tot de uiterste grens gaan.’

‘Precies!’

Ik streel haar natte hoofd en ze kijkt als een gehoorzame puppy naar me op.

32

‘Ik ben van gedachten veranderd. Het is voor je eigen bestwil, Sofia,’ mompelde Benjamin terwijl hij zijn ogen op een punt boven haar hoofd gericht hield om haar blik te ontwijken. Ze verstijfde terwijl het besef over het onbegrijpelijke verraad zoveel pijn deed dat ze in elkaar wilde krimpen en zich op de grond wilde laten vallen. Haar lichaam stopte heel even met functioneren. Haar borstkas kromp ineen, haar spieren blokkeerden en haar hart stond stil. Daarna volgde het gevoel dat haar hele leven was ingestort. Benjamin keek nog steeds niet naar haar, draaide zijn hoofd weg en staarde naar de muur. Oswald en zijn handlangers waren schaduwen geworden. Ze zag alleen Benjamin.

Er begonnen nieuwe gevoelens in haar op te komen, teleurstelling en wanhoop en uiteindelijk een ziedende haat die zo intens was dat haar oren ervan ruisten. Het was iets aan Benjamins houding, een nonchalante onbewogenheid die beslist opgedrongen was. Die schijnheilige lafaard met zijn scheve glimlach zag eruit alsof hij een grap met haar had uitgehaald.

Het enige waaraan ze kon denken toen Benny en Sten naar haar toe kwamen en haar armen vastpakten was dat ze zich moest losrukken zodat ze Benjamins ogen uit zijn hoofd kon krabben.

‘Stuur haar niet naar Boetedoening,’ zei Oswald. ‘Zo gemakkelijk komt ze er niet vanaf. Koppel haar in plaats daarvan aan Simon.’ Hij keek naar Benny, die Sofia’s arm nog steeds stevig vasthield. ‘Ze moeten het smerigste, weerzinwekkendste werk doen dat er te vinden is. Met zwarte petten op, zodat niemand kan denken dat ze in Boetedoening zitten.’

Hij staarde naar haar, maar ze wendde haar blik af.

‘Benjamin zegt dat ze een laptop in haar kamer verstopt heeft,’ zei Oswald tegen Bosse. ‘Bekijk alle e-mails om erachter te komen wat ze in haar schild voerde. Wie weet, misschien hebben we de mol uiteindelijk toch gevonden. Controleer haar mobiel ook.’ Hij maakte een afwerend gebaar met zijn hand. ‘En neem haar nu mee. Ik wil dat valse gezicht niet langer zien.’ Toch keek hij haar een laatste keer doordringend aan. ‘Je komt hier nooit weg. Bereid je daar maar op voor,’ zei hij.

Ze voelde zich leeg en afgestompt toen ze haar naar buiten brachten. Misschien voelt het zo om apathisch te zijn, dacht ze. Of misschien komt het ergste nog.

’s Middags, toen ze naast Simon rende terwijl ze de belachelijke zwarte petten ophadden, zag ze dat het tweepersoonsbed van Benjamin en haar uit het landhuis werd gedragen. Haar hart brak en de tranen brandden achter haar oogleden. Het was steenkoud en de ijzige noordenwind drong door haar kleren heen, waardoor ze tot op het bot verkleumd raakte.

Simon en zij waren verbannen naar een klein hok in de stal. Ze moesten in slaapzakken op de met stro bedekte vloer slapen. Er was een kleine radiator neergezet, maar dat maakte nauwelijks verschil omdat de wind door alle gaten en kieren de schuur in waaide. Douchen deden ze onder het bijna koude water van de kelderdouche, die zo smerig was en zo vol schimmel en spinnenwebben zat dat ze haar neus met één hand had dichtgehouden en zich met de andere had gewassen toen ze in quarantaine was en zich had moeten douchen.

Het werk bestond uit sneeuwruimen, de stallen uitmesten en de varkens verzorgen. Benny had nog een aantal onuitvoerbare taken voor hen in gedachten, zoals alle toiletten met een tandenborstel schoonmaken en de houten vloeren in de gebouwen met de hand dweilen. Dat zouden ze echter alleen doen op tijdstippen waarop het personeel en de gasten hen niet konden zien. Bovendien moesten ze rennen als ze zich verplaatsten en mochten ze niet met de rest van het personeel praten of oogcontact met hen maken. Als ze iets verkeerd deden moesten ze drie rondjes om het landhuis rennen. Op het rooster stond achttien uur werken en zes uur slapen.

Sofia bleef even staan om op adem te komen. Het was zo koud dat de lucht pijn aan haar longen deed. De binnenplaats lag koud en verlaten in de ijzige duisternis. Ze bedacht dat ze kon weigeren. Gewoon zeggen: ‘Nee, ik doe het niet, ik ren geen stap meer, ik slaap niet in de stal en ik doe jullie rotklussen niet.’ Ze zouden haar echter niet vrijlaten en inmiddels wist ze niet meer of ze nog wel weg wilde. Ze wilde eigenlijk iets anders. Wraak nemen. Ze haatte Benjamin zo intens dat ze een steek in haar borstkas kreeg als ze aan hem dacht. Het was een ondraaglijke gedachte dat hij hiermee weg zou komen en door zou gaan met zijn zinloze leven alsof er niets was gebeurd.

Bovendien begon haar iets te dagen, iets wat bleef aandringen maar nog niet echt was doorgedrongen en met geduld te maken had. Oswald gaat me missen zodra de volgende secretaresse fouten begint te maken, dacht ze. Ik heb vrijheid nodig om te kunnen vluchten en de enige vrijheid bevindt zich in de buurt van de top.

Ik moet op mijn tanden bijten. De vernederingen slikken. Nooit meer zo stom zijn om iemand te vertrouwen.

Toen ze die avond in haar slaapzak lag te rillen keek ze een hele tijd naar het donkere plafond van de schuur. Simon sliep diep en lag roerloos op het stro.

Dit is de hel, dacht ze. Om zo volledig gevangen te zitten.

Haar leven was haar ontstolen voordat ze er echt aan was begonnen. Ze was in de hel beland en was niet eens dood.

Hoe is het mogelijk dat ik zo machteloos ben geworden?

Ze stelde zich de oneindige sterrenhemel voor die zich boven het plafond bevond, fantaseerde dat ze door de ruimte zweefde, voelde haar hartslag langzaam dalen en verdween eindelijk in een zeldzaam diepe slaap.

Op een ochtend toen ze de stal uitmestten begon Simon tegen haar te praten. Hij praatte op een manier zoals niemand in ViaTerra deed. Benny was naar het toilet en had hen even alleen gelaten.

‘Denk je dat Oswald ze niet allemaal op een rijtje heeft?’

Ze verstijfde. Dit was verboden gebied. Het was één ding om iets te denken, maar iets heel anders om dat uit te spreken. Als je ergens over praatte werd het veel te concreet en kon het niet zo gemakkelijk gewist worden. Woorden zoals ‘laster’ en ‘verraad’ flitsten voorbij, maar ze was nieuwsgierig geworden en Benny was er niet.

‘Wat bedoel je?’

‘Tja, hij is de baas en dus overal verantwoordelijk voor. Hoe kan het dan alleen de schuld van de anderen en nooit van hem zijn als alles misgaat?’

‘Hij regelt de contacten met de media en dergelijke.’

‘Dat klopt, maar denk aan alle onzin die er over ons geschreven wordt. Zo fantastisch doet hij dat blijkbaar niet.’

Hij schraapte wat koeienmest met een schoffel weg terwijl hij niet eens opgelaten leek over wat hij daarnet had gezegd. Hij praatte zonder enige schaamte met een duidelijke, zakelijke en vaste stem.

‘Maar… hoe kan hij dit dan allemaal opgebouwd hebben? Het hele programma en deze plek?’

‘Ach, hij is niet dom, maar dat wil niet zeggen dat er geen steekje aan hem los kan zijn.’

Sofia was nog steeds op haar hoede. Misschien had Benny tegen Simon gezegd dat hij haar op de proef moest stellen. Controleren of ze een verrader was. Ze keek heimelijk naar Simon. Hij straalde kalmte uit. Het slavenwerk maakte weinig indruk op hem. Niets leek zijn sterke rug en ruwe handen te kunnen breken. Hij werkte gewoon door, ritmisch en nuchter, en toch had hij deze donkere, verboden gedachten.

‘Bedoel je dat jij ook wilt vluchten?’

‘Nee, ik wacht tot alles in elkaar stort. Dat gaat uiteindelijk gebeuren.’

Ze wilde hem tegenspreken, maar besefte dat hij het werkelijk meende. Simon kende geen stress of haast. Hij deed wat hij altijd had gedaan. Werken.

‘Maar de plantenkas dan?’

‘Daar is op dit moment natuurlijk niets meer van over. Ik mag vast en zeker weer in de kas werken als er geen groente meer is.’

Ze wilde hardop lachen omdat ze zoveel verschilden en toch zoveel overeenkomsten hadden, maar ze hield zich in omdat de staldeuren kraakten en Benny in aantocht was.

‘Misschien heb je gelijk over Oswald,’ fluisterde ze snel voordat Benny binnen gehoorsafstand was.

Zo begon het. Als Benny er was praatten ze over geoorloofde dingen zoals plantenteelt en landbouw, dingen waarvan Simon verstand had. Ze konden zelfs over boeken praten omdat hij veel had gelezen. De korte momenten waarop Benny niet op wacht stond praatten ze over de verboden dingen. Over Oswald en wat er met ViaTerra zou gebeuren.

Lachen en grinniken was absoluut verboden, dus als hun gesprekken te uitbundig werden viel Benny onmiddellijk tegen hen uit. ‘Stop verdomme met lachen. Jullie hebben niets om over te lachen. Franz zit tot over zijn oren in het werk terwijl jullie hier rondhangen. Dat wordt drie rondjes om het landhuis.’

Dus renden ze in hun zware winterkleding om het landhuis en grijnsden ze naar elkaar als ze buiten het zicht van Benny waren. Stel dat ze hem konden bekeren, hem aan hun kant konden krijgen, maar er zat geen leven in Benny’s ogen, zijn blik was zo gejaagd dat die nooit ergens op bleef hangen. Het was alsof hij zelf was verdwenen en er alleen een gehoorzaam omhulsel over was.

Na elke dag die voorbij was kerfde Sofia een streepje in de muur van de stal. Ze ergerde zich eraan toen de streepjes een week werden, maar de drang om weg te komen verdween langzamerhand en ze kreeg een bepaalde routine. Het harde werk was een zware belasting voor haar lichaam. Haar handen waren rood en schilferig en zaten al snel vol eelt terwijl haar knokkels zo droog waren dat ze barstten en voortdurend bloedden. Haar rug en ledematen deden pijn van het gezwoeg en de meedogenloze kou. Ze was altijd slank geweest, maar durfde er niet eens naar te raden hoe weinig ze nu woog. Haar ribben staken zo uit dat ze die zelfs onder het dikke winterjack kon voelen. Uiteindelijk ontfermde Benny zich over haar en mocht ze melk drinken, rechtstreeks van de koeien. Het smaakte afschuwelijk maar haar lichaam begon weer op krachten te komen.

De dagen waren nog steeds kort en het was alsof ze werden omringd door een eeuwige duisternis. Ze dacht elke avond aan haar ouders als ze in bed lag. Dan deed ze haar ogen dicht en probeerde ze zich hun gezichten voor de geest te halen. Soms kon ze zich hun gelaatstrekken nauwelijks herinneren, de details verbleekten naarmate ze meer haar best deed. Sofia en Simon mochten onder geen enkele voorwaarde e-mails versturen of bellen, maar ze hadden toestemming om met de hand geschreven brieven te sturen. Het was moeilijk om iets te bedenken om over te schrijven. Het werd voornamelijk: ‘Het gaat goed met me. Ik verlang naar jullie. Ik hou van jullie.’ Ze schreef echter toch, maar kreeg nooit antwoord. Toen ze Benny ernaar vroeg haalde hij zijn schouders op.

Stel dat Oswald me hier jarenlang laat blijven, dacht ze soms. Stel dat hij vergeet dat ik besta. Ze had het gevoel dat alleen de gedachte haar al krankzinnig zou maken, dus verdrong ze die en richtte zich op het werk. Ze probeerde zich te concentreren op wat positief was. Dat ze buiten was en frisse lucht kon inademen, dat ze het voorjaar zou beleven als dat naar het eiland kwam en dat de varkens zich prettig voelden nu er voor ze gezorgd werd.

Het landschap rond het landgoed was ’s winters schraal en kleurloos. De vorige winter had de binnenplaats geglinsterd door alle lichtjes en lantaarns. Nu lag hij naakt en koud in zijn wintergewaad. De mist was ’s ochtends bijna altijd dicht, zodat het onmogelijk was om verder dan de muren te kijken. De binnenplaats was veranderd in een zwart-witlandschap met de donkere, naakte boomstammen en de enorme hoeveelheid sneeuw die de grond, de daken en de boomtoppen bedekte. De vijver was bevroren. Zelfs het landhuis, dat ’s zomers felwit glansde, stak groezelig af tegen de sneeuw, en als het warme licht ’s avonds uit de ramen van het gebouw scheen maakte dat alles nog veel triester. Ze verlangde echter niet naar de zomer. Het was eenvoudiger om verstoten te zijn en het ijskoud te hebben als alle anderen ook leden onder de kou.

Oswald had haar op 15 januari uit het landhuis gezet. Tweeënveertig dagen later zag ze het eerste sneeuwklokje. De zonnestralen hadden het net bevrijd van een hoop sneeuw en de kleine bloem zwaaide in de zwakke wind heen en weer. Ze raakte hem heel zachtjes aan terwijl ze bedacht dat het een teken moest zijn.

‘Het wordt blijkbaar toch voorjaar,’ zei Simon.

Het was de dag waarop Sofia Benjamin voor het eerst terugzag.

Hij had haar waarschijnlijk opzettelijk ontweken, want hij was de enige die nooit langsliep. Benny was ’s ochtends een tijdje weg en plotseling stond Benjamin voor haar. Alle opgekropte gevoelens stroomden naar buiten toen ze hem zag. Hij kwam naar haar toe en bleef met een gekreukt briefje in zijn hand voor haar staan. Het leek alsof zijn benen licht trilden.

‘Het is anders dan je denkt, Sofia,’ zei hij.

‘Ik wil nooit meer met je praten.’

Hij hield haar het briefje voor. ‘Pak aan,’ zei hij. ‘Voor als je het ooit nodig mocht hebben. Als het je lukt om hier weg te komen.’

Ze pakte het briefje uit zijn hand en zag dat er een rij getallen op stond. Ze liet het los en draaide hem haar rug toe terwijl het naar de grond dwarrelde. Toen ze zich weer omdraaide was hij verdwenen. Simon keek veelbetekenend naar haar.

‘Hij is een klootzak,’ zei ze.

‘Misschien wel, maar het kan op een dag misschien goed zijn om dat briefje te hebben.’

Ze bukte zich en pakte het van de grond.

Het vocht had een paar cijfers bijna uitgewist, maar ze kon het nummer nog steeds lezen. Het was een telefoonnummer. Daaronder stond een naam: vanja frisk. Ze zuchtte en stopte het briefje in haar binnenzak.

Dat was de dag waarop hun kleine team werd uitgebreid. Sofia wist dat Madeleine Oswalds secretaresse weer was. Ze had haar een paar keer met een superieure glimlach op haar lippen langs zien lopen, maar de laatste tijd leek haar iets dwars te zitten. Ze had zich over het landgoed gehaast met die vertrouwde, gejaagde blik in haar ogen. Sofia was meteen vol leedvermaak geweest.

Het was zo eenvoudig om Madeleine op stang te jagen. Ze was veel zwakker dan ze zelf was. Sofia besefte tevreden dat Madeleines dagen geteld waren en dat het slechts een kwestie van tijd was. Als dat was gebeurd, dan zou ze ervoor zorgen dat ze zichtbaar was als Oswald uit een van de ramen van het landhuis naar buiten keek.

Benny bleef die avond lang weg. Zijn pieper had gezoemd en hij had een gejaagde uitdrukking op zijn gezicht gekregen toen hij het bericht las. Hij haastte zich de stal uit, waar ze bezig waren om stro in de boxen te leggen. Hij bleef urenlang weg. Sofia begon bijna te geloven dat ze misschien een kans had om over het prikkeldraad te klimmen, maar een blik uit het raam bracht haar op andere gedachten. De sneeuw wervelde buiten rond, juist nu het erop had geleken dat het voorjaar zou worden.

Simon en zij praatten met elkaar terwijl ze het stro heel langzaam over de vloeren van de boxen verdeelden om zo lang mogelijk in de warmte van de stal te kunnen blijven.

Toen Benny terugkwam was hij niet alleen. Hij had de arm van Madeleine vast, die een behuild en bleek gezicht had.

‘Jullie hebben een nieuw lid,’ zei hij.

Een klein duiveltje maakte een salto in Sofia’s hart.

Ze kunnen me niet zien omdat ik achter een boom sta, maar ik kan hen allemaal zien en horen.

Ik weet precies wie hij is. Ze heeft hem beschreven en hij heeft de juiste houding. Het is een opgeblazen, dikke idioot die uitwasemt dat hij uitschot is.

Ze is tijdens de pauzes niet langer alleen, maar heeft een groepje waar ze bij staat. Kinderen zoals zij, onbeholpen, lelijk en onhandig, maar het is een groepje.

Hij komt achter haar staan, pakt haar nek vast, knijpt erin en geeft een knietje in haar rug.

De anderen verspreiden zich, maar zij blijft staan. Ze zegt iets tegen hem en wijst in mijn richting.

Hij volgt haar naar het stuk bos waar ik sta te wachten.

‘Wil je een pak slaag, heks?’ vraagt hij, waarna hij haar zo’n harde duw geeft dat ze bijna valt.

Ik kom achter de boom vandaan voordat hij me ziet, draai zijn armen op zijn rug en hijg in zijn nek. Hij schreeuwt als hij achteromkijkt en het masker ziet.

Ze stompt zo hard met haar vuisten in zijn maag en liezen dat hij geen lucht meer krijgt.

‘Wacht even,’ zeg ik. ‘Wat wil je met hem doen? Wat wil je echt doen?’

‘Ik wil die klootzak vermoorden,’ zegt ze resoluut. Ze is nu opgewonden. Bijna mooi. Haar ogen gloeien.

‘Doe het dan! Kom op!’ Ze haalt de stiletto uit haar zak en houdt die voor zijn gezicht. De punt is op zijn oog gericht en hij brult als een mager speenvarken. De pauze is echter voorbij en niemand kan hem horen.

Dan steekt ze. Eerst in zijn armen, zodat er kleine wonden ontstaan die beginnen te bloeden, en daarna schopt ze met alle kracht die ze in zich heeft in zijn kruis.

Hij krijst en zakt in elkaar, maar ik laat hem niet los.

Ze is nog niet klaar en mikt op zijn borstkas, maar ik trek het zware lichaam weg. Ze laat zich op haar knieën vallen en steekt het mes tot het heft in zijn been. Ze wil het eruit trekken en opnieuw aanvallen, maar ik schreeuw tegen haar. ‘Stoppen. Ben je de regels vergeten?’

‘Tot de uiterste grens,’ hijgt ze.

‘Precies. Laten we gaan,’ antwoord ik.

Ik laat hem los zodat hij valt en met een bonk op de grond terechtkomt.

We rennen het bos in. Ze grinnikt. We horen zijn gekreun en gejammer nog steeds.

33

Madeleine huilde bijna voortdurend als ze niet klaagde. Ze zeurde over de kou, blaren en diverse kwalen, maar het grootste deel van de tijd huilde ze stille tranen, waar ze zich ook bevond. Sofia vroeg zich af of Madeleine misschien een soort psychische instorting had en praatte er op een dag met Benny over. Ze stelde voor dat ze haar zouden laten uitrusten in een lege box, maar Benny wilde daar niets van weten.

‘Ze gedraagt zich al een week zo, Benny. Dat is niet normaal.’

‘Ze zal zich verdomme moeten vermannen. Laat haar zien hoe ze de stal moet uitmesten en zorg ervoor dat ze aan de slag gaat.’

‘Misschien is het goed voor haar om buiten te zijn en wat frisse lucht te krijgen. Ik zag wat onkruid in de plantenperken.’

Verder kwam ze niet, want Benny’s blik, die normaal gesproken ronddwaalde, was op iets boven haar hoofd gevestigd. Toen ze zich omdraaide zag ze dat Oswald door de gang van de stal naar hen toe liep. Hij bleef vlak voor haar staan. Het kriebelde nog steeds zenuwachtig onder haar huid als hij zo dichtbij stond, maar hij was hier niet voor haar naartoe gekomen.

‘Waar is Simon?’

Simon keek uit een van de boxen met de schoffel in zijn hand. ‘Ik ben hier, sir.’

‘Mijn kok zegt dat er geen groenten meer in de plantenkas zijn.’ Het was duidelijk dat hij woedend was. Zijn stem was ruw en schor, maar hij deed zijn best om zich te beheersen.

‘Ik weet het niet, sir. Ik ben daar al maanden niet geweest.’

‘Dus jij vindt dat ik diepvrieserwten uit de ica-supermarkt moet eten?’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Dan ga je onmiddellijk naar de plantenkas terug. Je hebt een week de tijd om ervoor te zorgen dat alles weer groeit.’

Simon zette de schoffel neer, keek met een verontschuldigende blik in zijn ogen naar Sofia en liep de stal uit. Oswald draaide zich om en wilde ook weglopen. Sofia zag dat hij koeienmest onder zijn schoen had en verbeet een lach.

‘Wat is er zo grappig, Sofia?’

‘Niets. Het spijt me, ik dacht dat ik moest niezen.’

‘Ik dacht dat je iets tegen me wilde zeggen.’

‘Nee, of ja, het spijt me dat ik u heb verraden en zo.’

Hij keek een hele tijd naar haar. ‘Ik zal erover nadenken.’

Ze voelde een golf van gemis door zich heen stromen toen het besef tot haar doordrong dat Simon niet terug zou komen. Eén ding was zeker. Het leven zou nog ellendiger worden als Madeleine niet stopte met huilen. Ze bedacht dat er misschien iets was wat Madeleine niet durfde te zeggen als Benny erbij was, dus besloot ze om met haar te praten als ze die avond in hun slaapzak lagen. Benny sliep in een box in de buurt van de deur voor het geval ze probeerden te vluchten, maar hij was buiten gehoorsafstand als ze zachtjes praatten.

‘Luister, we hebben bijna twee jaar samengewerkt en ik weet eigenlijk niets over je,’ begon Sofia.

‘Ach, er is niet veel te weten.’

‘Wat deed je voordat je hiernaartoe kwam?’

‘Ik was secretaresse, net als nu, voordat alles misliep…’ Madeleine begon weer te huilen maar hervond haar zelfbeheersing. ‘Ik werkte voor een van de managers van een vrij groot it-bedrijf in Stockholm.’

‘Waarom ben je dan hiernaartoe gekomen?’

‘Ik ging naar een lezing van Oswald. Na afloop kwam hij naar me toe. Hij zei dat hij al een hele tijd naar iemand zoals ik op zoek was. Hij nodigde me uit voor een etentje. Dat was voordat we het landgoed hadden.’ Haar stem had een dromerige toon gekregen. ‘Het was net alsof hij alles over me wist. Hij begreep me zoals niemand anders ooit had gedaan. Ik wist meteen dat ViaTerra mijn roeping was.’

Hij heeft ons met zorg uitgekozen, dacht Sofia, en hij weet precies hoe hij dat moet doen. Na dat inzicht volgde een serie snelle gedachten die door haar hoofd flitsten, maar die toch voltooid waren. Alle personeelsleden waren blank en van het Scandinavische ras. Behalve Abayomi, die in de keuken werkte en door Oswald ‘roetmop’ of ‘zoeloelip’ werd genoemd. Hij zei bovendien altijd dat het een jaar had geduurd voordat hij zijn naam kon uitspreken. Oswald zei het allemaal op zo’n milde en vrolijke toon dat niemand in twijfel kon trekken dat hij gewoon een grapje maakte. Hij had zelfs een keer gezegd dat hij Abayomi eerder rook dan dat hij hem zag.

Daarna dacht Sofia aan de man op het landgoed die homoseksueel bleek te zijn en meteen door Oswald naar het vasteland was teruggestuurd. Op een dag was hij verdwenen en niemand hoorde daarna nog iets van hem. Uit die gedachten ontstond het vermoeden dat Oswald de ideale werknemer probeerde te vormen. Hun Scandinavische uiterlijk was de mal en de slavernij en vernederingen waren het gereedschap.

Madeleine had niet gemerkt dat Sofia’s gedachten waren afgedwaald. Ze bleef praten en leek helemaal tot leven te komen als ze over Oswald vertelde. ‘Hij staat als het ware overal boven. Zijn visie, dus. Die is groter dan wij kunnen begrijpen.’

Jezus, ze is tot over haar oren verliefd op hem.

‘Maar wat is er dan gebeurd? Je lijkt helemaal gebroken te zijn.’

Het was alsof ze een waterkraan opendraaide. Sofia vroeg zich af hoe het mogelijk was om zoveel te huilen en dat er zoveel tranen in zo’n mager klein lichaam konden zitten.

‘Vertel. Ik luister naar je.’

‘Verdomme, Sofia. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik haat mezelf. Dit is de tweede keer dat ik hem teleurstel en dat is een afschuwelijk gevoel. Bovendien blijven de anderen voortdurend fouten maken. Het is alsof het voltallige personeel hem tegenwerkt. Ze zijn niet gevoelig voor de straffen, dus waar eindigt het?’

Nu was Sofia een en al oor. ‘Welke straffen?’

‘Tom, je weet wel, zijn persoonlijke kok, heeft hem doperwten uit het vriesschap van de ica geserveerd. Kun je je dat voorstellen? Dan ben je toch een enorme klootzak? Dat gaat volledig in tegen alles waarvoor we staan. Daarna heeft Franz hem gedwongen om een zak bevroren doperwten op te eten. Toch lukte het Tom nog steeds niet om voor elkaar te krijgen dat Franz lokaal geproduceerde groenten kreeg.’

‘Een hele zak doperwten? Echt?’

‘Ja, wat denk jij? Franz heeft hem midden in het personeelskantoor neergezet zodat iedereen hem kon zien, en het duurde heel lang. Het was een afschuwelijk geluid toen hij op die doperwten kauwde.’

‘Wat is er nog meer gebeurd?’

‘Anna heeft de afvalbakken in de eetzaal minstens een week niet geleegd en het stonk naar rottend fruit. Ze moest in een afvalbak gaan staan met een bord rond haar nek waarop varken stond. Bosse en zijn team goten af en toe water over haar heen zodat ze niet flauwviel. Hoe moeilijk is het om een paar afvalbakken te legen? Om alles netjes te houden dus. Wat moet Franz doen? De afvalbakken zelf legen?’

‘Hoe lang heeft Anna daar gestaan?’

‘Zo’n drie tot vier uur. Uiteindelijk vroeg Franz wat ze ervan geleerd had en ze antwoordde iets, ik weet niet wat, maar daarna liet hij haar gaan.’

Sofia probeerde Madeleines gezicht te onderscheiden om te zien of ze besefte hoe krankzinnig het allemaal klonk, maar het was te donker. Toch begreep ze door de monotone klank in Madeleines stem dat ze er geen zier van snapte.

‘En dan Bosse zelf. Hij kreeg niets voor elkaar, dus moest hij een afvoerput die verstopt zat met zijn blote handen schoonmaken.’

‘Jezus, wat smerig. Dat is walgelijk.’

‘Je begrijpt het niet, Sofia. Franz moet wel hard optreden. Het helpt echter niet en dat is verschrikkelijk frustrerend.’

‘En jij? Hoe ben jij hier beland?’

‘Ik heb ook iets stoms gedaan. Ik heb koffie over zijn bureau gemorst toen hij de krant aan het lezen was. Ik snap niet waarom we zo onhandig zijn. We werken steeds meer en slapen steeds minder, en toch krijgen we niets voor elkaar.’

Het was dus erger geworden. Sofia had gedacht dat ze het absolute dieptepunt hadden bereikt. Ze walgde ervan dat Anna in de afvalbak had gestaan en Bosse de afvoerput met zijn blote handen had schoongemaakt, maar de erwten vond ze het ergst. Alsof die verdomde doperwten het belangrijkste op aarde waren. Ze wist niet wat ze het ergst vond, datgene wat Madeleine allemaal had verteld of haar houding tegenover de hele situatie. Ze vroeg zich af hoeveel personeelsleden volkomen opgebrand waren, net als Madeleine, en wie nog een paar werkende hersencellen overhadden. Misschien waren dat alleen Simon en zij.

Hun werkdag begon om zes uur ’s ochtends, een uur voordat de anderen wakker werden. Ze renden eerst een rondje om het landhuis om warm te worden en daarna voerden ze de dieren en mestten ze de stal uit. Daardoor had Eskil, de dierenverzorger, een pauze in zijn lange werkdag.

De ochtend na het gesprek in de stal met Madeleine kwam de zon tevoorschijn. De hemel was bleekroze en geel, de sneeuw was weggedooid en het rook naar voorjaar.

Sofia zag dat er licht in de plantenkas brandde, dus Simon was ook al opgestaan. Ze miste hun vertrouwelijke gesprekken en zijn rustige ademhaling als ze werkten.

Het landhuis was nog donker, behalve een zwak schijnsel achter een van de zolderramen. Ze bedacht dat Oswald daar moest zijn en vroeg zich af waarom. Het was niets voor hem om zo vroeg op te staan. Ze moest weer denken aan het gesprek van de vorige avond met Madeleine.

Ik heb tenminste iets nieuws geleerd, dacht ze. Het kan altijd erger.

Er kwam iemand in een snel tempo vanaf het hek naar hen toe lopen. Het was Sten, de bewaker die ochtenddienst had.

‘Heb je je pieper uitstaan?’ vroeg hij geïrriteerd aan Benny. ‘Ik heb al honderd keer geprobeerd je te bereiken.’ Sten ging verder voordat Benny antwoord had kunnen geven. ‘Ik heb een mededeling van Bosse. Jullie moeten na acht uur op de binnenplaats blijven. Ik denk dat Oswald met jullie wil praten.’

Dat kon veel verschillende redenen hebben. Oswald had misschien gezien dat ze hadden gelopen in plaats van gerend. Misschien wilde hij Madeleine terug, of was hij boos over de koeienmest onder zijn schoen. Diep vanbinnen wist ze echter waarover het ging. Dat had ze al begrepen toen hij in de stal naar haar keek alsof ze een ding was dat hij was vergeten en plotseling had teruggevonden. Ze wist niet eens of ze terug wilde, maar haar lichaam kriebelde toch van gespannen verwachting. Bovendien zou de buitenwereld dichterbij komen. Ze vroeg zich af wat ze tegen hem zou zeggen, probeerde verschillende zinnen in haar hoofd uit en repeteerde het gesprek meerdere keren tot ze merkte dat ze in zichzelf mompelde.

Hij kwam om elf uur. Ze zaten op hun knieën in de zon om onkruid te wieden, hoewel er maar heel weinig onkruid in de plantenperken stond. Hij kwam aanrijden op zijn motor en remde vlak voor haar. Ze stond snel op en veegde de aarde van haar jack. Zoals gewoonlijk zag hij er uitgeslapen uit. Zijn haar was nog vochtig van het douchen en ze rook de geur van zijn aftershave. Ze richtte haar blik op zijn handen, want ze wilde niet in zijn ogen kijken voordat hij tegen haar begon te praten.

‘Heb je bepaalde inzichten bereikt, Sofia?’

‘Ja, sir. Dat ik alleen voor mezelf probeerde te vluchten. Mijn overtredingen zorgden ervoor dat ik mezelf als een last voor de groep beschouwde. Daarom wilde ik ontsnappen.’

‘Dat klopt, maar ik was degene voor wie je een last was. Dat begrijp je toch wel?’

‘Ja, sir.’

‘Mooi. Dan mag je nu naar Bosse gaan. Hij zal je op de hoogte brengen van wat er allemaal gebeurd is terwijl je weg was.’

Madeleine schraapte haar keel en stond op het punt om haar mond open te doen.

‘Het is het beste als jij je kop houdt,’ zei Oswald tegen haar. ‘Ik wil geen woord uit die valse bek van je horen.’

Hij keek naar Benny. ‘Madde mag geen plantenperken wieden. Ze moet het zwaarste werk doen dat er te vinden is. Hard en smerig werk. Dat is het enige wat mensen zoals zij breekt.’ Oswald draaide zich weer naar Sofia. ‘Waar wacht je op? Ga snel naar Bosse toe, anders krijg ik er nog spijt van.’

Bosse was niet in het personeelskantoor, dus ging Sofia naar hem op zoek.

Inwendig zong ze. Ze voelde zich bijna vrij en kon het niet laten om in de plantenkas te kijken.

Simon zat op zijn hurken te planten en glimlachte vrolijk toen hij haar zag. ‘Alles was geruïneerd,’ zei hij. ‘Ik moest helemaal opnieuw beginnen.’

‘Hij heeft me naar het kantoor teruggestuurd.’

‘Aha, en wat vind je daarvan?’

‘Het is waarschijnlijk de enige mogelijkheid om weg te komen.’

‘Daar heb je volgens mij gelijk in.’

Hij bleef met zijn handen in de aarde graven.

‘Lieve Simon, ga met me mee als ik een manier vind om te ontsnappen.’

Hij gaf antwoord zonder erover na te denken. ‘Nee, ik blijf hier tot de muur instort, maar ik wens je veel succes. Ik weet zeker dat het je gaat lukken. Kom nog eens langs.’

Uiteindelijk vond ze Bosse in de gastenverblijven, waar hij met Mona praatte. Ze zagen er allebei verlegen uit terwijl ze naar haar keken, alsof ze een gevoelig gesprek had onderbroken. Mona kwam snel overeind en keek aarzelend naar haar. Het was duidelijk dat ze niet wist of Sofia nog steeds uit de gunst was bij Oswald. ‘Ik ga,’ fluisterde ze.

Bosse keek naar Sofia’s smerige handen en winterjack vol vlekken. Hij maakte een gebaar dat ze moest gaan zitten.

‘Zo gemakkelijk raak je me niet kwijt, Bosse.’

‘Nee, dat merk ik. Franz zei al dat je zou terugkomen. Er zijn wat dingen gebeurd terwijl je weg was. Belangrijke dingen.’

‘Aha.’

‘Ik weet niet waar ik moet beginnen. O ja, de woonsituatie. Er waren te veel problemen met de stellen die samenwoonden en Oswald kreeg daar genoeg van. Nu slaapt iedereen in de slaapzalen. De mannen bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen natuurlijk.’

‘Ook degenen die getrouwd zijn?’

‘Ja, iedereen. Er zijn twee vrouwen zwanger geraakt, Katarina en Corinne. Ze hebben maatregelen genomen, maar Oswald had er genoeg van.’

‘Maatregelen genomen?’

‘Ja, je snapt wel dat er hier geen kinderen kunnen rondrennen. Ik dacht trouwens dat je dat na die toestand met Benjamin niet erg zou vinden.’

‘Het kan me inderdaad niet schelen, maar het klinkt alsof ze geen keus hadden.’

‘Wat denk jij? Is er een keus tussen ViaTerra en een krijsend kind? Natuurlijk hebben ze voor een abortus gekozen. Dat hebben we niet eens met ze besproken.’

Ze slikte de opmerking die op haar tong lag in. Het was gewoonweg niet de juiste tijd of plaats voor een discussie met Bosse.

‘Jij slaapt weer in kamer 7. We hebben je spullen daar al neergezet,’ ging hij verder.

‘Oké. Nog iets anders?’

‘Je laptop en mobiel krijg je niet terug, maar dat begrijp je natuurlijk wel.’

‘Uiteraard, maar hoe gaat het verder, Bosse? Komen er gasten in het voorjaar?’

‘Het is hier zoals altijd, Sofia. Oswald moet al het werk doen. Hij is helemaal uitgeput.’

Ze stond op het punt om te zeggen dat hij vanochtend uitstekend in vorm had geleken, maar knikte alleen.

‘Het personeel moet keihard aangepakt worden. Geen e-mails of telefoongesprekken en ze moeten overal naartoe rennen. De lunch en de avondmaaltijd duren nog maar een kwartier, maar we eten toch voornamelijk rijst en bonen. De plantenkas leverde niets meer op nadat Simon…’

‘Dat heb ik gehoord.’

‘Tja, dan weet je alles. Er is eigenlijk niet veel veranderd.’

‘Komen er gasten in het voorjaar?’

‘Jazeker. Daarom werken we allemaal zo hard. Om alles voor elkaar te krijgen. De gastenverblijven moeten tiptop in orde zijn, de menu’s moeten bedacht worden, de akkers moeten beplant worden, we hebben het razend druk gehad. Daarnaast heeft Oswald een project geschreven. Er liggen meerdere kopieën op je bureau. En Franz werkt ook nog aan iets anders. Nieuwe principes. Maar dat wil hij waarschijnlijk zelf aan je vertellen, dus daar vertel ik niets over.’

Ze maakte aanstalten om op te staan.

‘Shit, dat vergeet ik bijna. Tot de plantenkas weer groente produceert worden Oswalds maaltijden uit een stad in Italië ingevlogen. Ze arriveren op de luchthaven op het vasteland. Ecologische maaltijden. Het allerbeste. Benjamin haalt ze elke dag op. Het is de bedoeling dat jij het eten opwarmt en serveert, want Tom heeft het verpest en zit in Boetedoening.’

Bosse zag er uitgeput uit. Zijn haar was vet en niet gekamd, zijn ogen waren bloeddoorlopen en zijn stropdas zat losjes rond de vieze overhemdkraag. Hij leek blij te zijn dat ze terug was, alsof zij hoop in alle ellende zou brengen.

‘Nog iets anders?’

‘Nee, dat was alles. Je uniform hangt waarschijnlijk in je kamer, maar ik weet niet of Benjamin tijd heeft gehad om het te laten stomen.’

‘Het komt goed, Bosse. Ik regel het zelf wel.’

De deur naar kamer 7 stond open. Bosse had er blijkbaar iemand naartoe gestuurd, want de kamer was schoongemaakt en het was er zo netjes dat het bijna onnatuurlijk was. Ze keek in de kleerkast en haar bureauladen. Al haar kleren en spullen waren er, zelfs haar dagboek. Ze hoopte vurig dat niemand erin had gelezen. Haar uniform hing in de kast.

Ze trok haar smerige kleren uit en stopte ze in de wasmand, liep naar de badkamer, besefte dat er een camera in de douche hing en ging ernaar op zoek. Ze vond hem bijna onmiddellijk, hij was boven de douchecabine geplaatst. Een klein oog dat op haar naakte lichaam neerkeek. Ze liep de kamer in, haalde een zwarte viltstift uit de bureaulade, stapte weer in de douchecabine en kraste net zolang op de lens tot hij helemaal zwart was.

Toen ze klaar was met douchen ging ze op haar oude bed zitten en keek om zich heen. Op dat moment zag ze dat Elvira’s bed niet opgemaakt was. Ze liep naar de kledingkast en opende hem. Hij was leeg.

‘Fredrik, ik wil met je praten.’

Haar stem klonk voor één keer autoritair. Ik weet precies waarover het gaat en heb ernaar uitgekeken.

We gaan naar haar kantoor. Ze gaat zitten en bijt op haar onderlip. ‘Dit is ernstig, Fredrik. De rector van Sara’s school heeft net gebeld. Hij zegt dat Sara een klasgenoot met een mes gestoken heeft. Onze Sara. Ik weet niet wat ik moet doen.’ Ze begint te huilen.

Ik trek een verbaasd gezicht. ‘Echt waar? Dat geloof je toch niet?’

‘Eigenlijk niet. Ik bedoel, Sara is toch niet agressief?’

‘Ze doet geen vlieg kwaad,’ zeg ik vastbesloten.

‘Maar dit is ernstig. Hij zei ook dat ze geholpen is door een gemaskerde man.’

Ik lach. ‘Dat is krankzinnig. Wat een verhaal!’

‘Ja, het klinkt te idioot voor woorden, maar wat moet ik zeggen?’

‘Je moet zeggen dat dit het stomste is wat je ooit gehoord hebt. Dat die jongen natuurlijk bij een vechtpartij met een mes betrokken is geraakt en dat hij een zondebok zoekt.’

Ze stopt met snikken en vermant zich. ‘Inderdaad, zo moet het gegaan zijn.’

‘Natuurlijk. En daarna zeg je dat je Sara van school haalt en stopt met al het liefdadigheidswerk dat je voor ze doet als ze er niet voor zorgen dat die jongen zijn aangifte intrekt.’

Ze kijkt al iets vrolijker en begint te lachen. ‘Lieve Fredrik van me. Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten beginnen.’

Tja, dat kun je je inderdaad afvragen, denk ik.

34

Hij gooide de dikke stapel papieren zo hard op haar bureau dat de poten ervan trilden. ‘Dit zijn de nieuwe principes, of liever gezegd de stellingen. Het zijn min of meer aanvullingen op de principes.’

Ze keek naar de grote stapel en hoopte dat hij zou uitleggen wat hij van haar verwachtte.

‘Dit zijn de lezingen die ik tijdens de herfst en de winter voor het personeel gehouden heb. Madde heeft alles in het net overgeschreven maar er zijn een aantal problemen mee en op dat punt kom jij in beeld.’ Hij wees naar het bovenste vel op de stapel. Eén zin was met een rode pen onderstreept. ‘Lees dit eens!’

Ze las zachtjes voor: ‘… maar dit overstijgt jullie bevattingsvermogen waarschijnlijk.’

‘Dat heeft niets met de stelling te maken, snap je? Dat is gewoon een opmerking met betrekking tot het algemene intelligentieniveau van de groep. Begrijp je dat?’

Ze knikte.

‘Op sommige plekken staan dat soort opmerkingen. De lezingen moeten gewoon opnieuw in het net worden geschreven. Onze nieuwe gasten zullen dolenthousiast zijn als ze dit lezen.’

Hij wil dus dat ik zijn gevloek en neerbuigende opmerkingen over het personeel weghaal, dacht ze. Dat is waarschijnlijk een flinke klus.

‘Elke lezing wordt een stelling,’ ging hij verder. ‘Zo eenvoudig is het. Maar je moet onderscheid kunnen maken tussen de filosofische redenaties en wanneer ik gewoon tegen iemand praat.’

Hij bladerde naar een andere pagina waar hij een rode streep in de kantlijn had gezet. Hier ging hij tegen iemand tekeer omdat zijn uniform vies was.

‘Dat hoort niet bij de redenatie, maar dat begrijp je wel.’

Ze knikte.

‘Het is dus jouw taak om de echte stellingen uit de tekst te halen.’

‘En op welke manier staat dit in verband met het vijfde principe, dat nog niet gepubliceerd is?’

‘Dit is het vijfde principe, uilskuiken! Ik heb de tekst alleen uitgebreid en heb er verschillende stellingen van gemaakt. Zoals je met een muziekstuk doet. Snap je?’

Sofia knikte en sloeg de instructies met een diepe zucht in haar geheugen op, maar ineens kreeg ze een idee. Ze zou wat ze uit de tekst weghaalde bewaren in een map, zodat ze bewijs had van alle neerbuigende opmerkingen die hij in zijn lezingen tegen het personeel had gemaakt. Het was riskant, maar ze kon altijd zeggen dat ze het voor alle zekerheid had gedaan, voor het geval hij iets wilde bewaren van wat ze had weggehaald.

‘Heb je gehoord wat ik zei, Sofia?’

‘Jazeker, sir, elk woord.’

‘Dan weet je dus wat je moet doen?’

‘Absoluut.’

‘Laat me de eerste stelling zien als je ermee klaar bent, dan gaan we daarna verder.’

Ze ging zitten en werkte tot de lunch aan het eerste document. Hij zei dat hij naar zijn kamer ging en verdween de rest van de ochtend. Terwijl ze werkte keek ze af en toe door de grote ramen naar de zee. In de verte zag ze een streep glinsterend zonlicht aan de horizon, verder was het water grijs en stil. Het kriebelde in haar lichaam, ze wilde haar benen strekken, naar buiten gaan om een wandeling over het eiland te maken. Ze kon haar aandacht niet bij de tekst houden en haar gedachten dwaalden af zodat ze zich telkens opnieuw moest concentreren op het werk dat voor haar lag.

Oswald kwam vlak voor de lunch terug. Hij knikte tevreden toen ze hem liet zien wat ze had gedaan. ‘Mooi, je begrijpt hoe ik het wil hebben. Het klinkt heel goed, vind je niet?’

‘Inderdaad, sir.’

Hij schrok. Een plotselinge waakzaamheid glansde in zijn ogen. ‘Je bent zo meegaand geworden sinds je terug bent. Bijna overdreven gedienstig. Ik hoop dat alles goed met je is.’

‘Ik voel me uitstekend, sir.’

Het was een vreemd gevoel om weer in de eetzaal te eten. De afgelopen maanden had Benny eten voor hen naar de stal gebracht. Het was bijna altijd koud geweest. Ze ging naast Mona zitten, die alleen aan een tafeltje zat, en begon over de bibliotheek te praten.

‘Ik probeer alles op orde te houden,’ zei Mona. ‘Maar er komt bijna niemand meer. We hebben tenslotte geen gasten en het personeel heeft het veel te druk. Dus help ik de anderen meestal met hun projecten.’

‘Maar moet de bibliotheek niet perfect zijn voor als de gasten zo meteen komen?’

Mona zuchtte. ‘Jawel, maar er zijn andere dingen die belangrijker zijn.’

Sofia besloot van gespreksonderwerp te veranderen. Ze wilde helemaal niet weten hoe verwaarloosd de bibliotheek was, dat zou haar fijne dag slechts verpesten. ‘Is Elvira naar een andere kamer verhuisd?’

Mona keek haar verbaasd aan. ‘Weet je dat niet?’

‘Nee, ik weet bijna niets over wat er gebeurd is terwijl ik weg was.’

‘Ze is op het vasteland en gaat naar school. Oswald heeft haar daarnaartoe gestuurd. Het was onvermijdelijk, en nu is het eindelijk gebeurd.’

‘Wat goed. Maar waarom ben jij daar niet? Is Anders bij haar?’

‘Nee, ze woont bij mijn zus in Lund.’ Mona keek opgelaten. Niet opgelucht zoals Sofia zou verwachten.

Ze liegt. Er is iets wat ze niet vertelt.

Ze aten de rest van hun rijst met bonen zwijgend op. Er heerste een pijnlijke stilte na Mona’s leugen, die zwaar in de lucht hing.

Oswald was nog steeds niet op kantoor na de lunch. Ze ging verder met het in het net typen van de stellingen. De lezingen die hij voor het personeel had gehouden toen zij weg was hadden een volkomen nieuwe toon. Hij had het over reïncarnatie en dat het lichaam het huis van de ziel was maar voortdurend verder zwierf. Ze vond dat het geforceerd en ouderwets klonk, heel anders dan zijn eerste lezingen. De map waarin ze de vloeken, de schimpscheuten en het gevit bewaarde begon te groeien. Sofia pauzeerde en liep in het kantoor heen en weer. Ze voelde zich weer rusteloos en wilde naar buiten. De pieper in haar zak vibreerde.

neem de veerboot van vijf uur. ben morgen terug.

Ze wist dat Oswald al heel lang niet bij ViaTerra was weggeweest. Hij had gezegd dat hij zou blijven tot alles klaar was voor de gasten, maar nu ging hij toch weg. De eerste dag dat ze terug was. Dat moest iets te betekenen hebben. Misschien was het een teken dat ze haar kans moest grijpen.

Om vier uur ging Sofia bij het raam staan en keek net zolang naar buiten tot ze zijn auto door het hek zag verdwijnen. Ze had de computer al uitgezet en haar bureau opgeruimd. Ze dwong zichzelf om nog even te wachten en liep daarna de trappen af en de binnenplaats op. Ze wist niet eens waar ze naartoe zou gaan. Ze wilde alleen even haar benen strekken en frisse lucht inademen.

Ineens besloot ze om naar de postkamer te gaan om te controleren of ze brieven van haar ouders had gekregen. Ze kon tenslotte altijd doen alsof ze Oswalds post moest ophalen.

Het gebouwtje lag achter de gastenverblijven en was niet meer dan een hok waar de brieven in plastic bakken werden gesorteerd voordat ze aan het personeel en de gasten werden uitgedeeld. Na een zorgvuldige controle van de ethiekafdeling natuurlijk. De deur was niet op slot. Het was binnen donker, tochtig en koud. De radiator stond niet eens aan.

Ze tastte tot ze het lichtknopje vond. De tl-buis flakkerde even, waarna de kamer in een onaangenaam groenig licht baadde. Overal stonden dozen die vol post zaten. Ze ging op haar hurken zitten en begon op goed geluk in een doos te zoeken. Die bevatte uitgaande brieven van het personeel. Honderden. Brieven die waren opengelaten zodat de ethiekafdeling ze kon lezen voordat ze werden verstuurd.

Ze bladerde erdoorheen en controleerde de data. De brieven waren tot januari gedateerd. Tot vlak na haar vluchtpoging. Sofia bleef bladeren en vond de brieven die ze aan haar ouders had geschreven. Ze kon zich niet eens herinneren hoeveel brieven ze had geschreven, maar wist meteen dat ze allemaal in de doos lagen. De woede kwam zo snel in haar op dat ze zich niet kon beheersen. Ze ging staan en schopte net zolang tegen de doos tot ze haar grote teen blesseerde en een schreeuw van pijn gaf. Ze begon te zoeken in de andere dozen, die waren gemerkt met uitgaande brieven van het personeel, inkomende brieven van het personeel, uitgaande pakketjes van het personeel en inkomende pakketjes van het personeel. Op de laatste doos, de enige die leeg was, stond franz oswald.

Ze ging op de koude betonnen vloer zitten en begon weer te zoeken tussen de brieven die voor het personeel waren binnengekomen. Er was maar één brief voor haar, van Karin Johansson, en ze stopte hem in haar binnenzak. Tussen de pakketten vond ze een groot pakket van haar moeder.

Ze haalde de pieper uit haar zak en stuurde Bosse een bericht.

kom onmiddellijk naar de postkamer.

Hij was er binnen een paar minuten.

‘Wat is dit in vredesnaam, Bosse?’

‘Post.’

Ze liep naar hem toe en ging vlak voor hem staan, zo dichtbij dat ze zijn adem kon ruiken. Die was zuur, als bij iemand die niet had geslapen of zijn tanden een hele tijd niet had gepoetst.

‘Ik ben woedend, en als je me nog bozer maakt vertel ik het aan Oswald.’

Bosse had meteen een angstige blik in zijn ogen. ‘Het begon in januari toen Oswald jou naar Boetedoening stuurde en we je computer controleerden. We vonden e-mails die je naar je ouders en vrienden had gestuurd. Hij werd stapelgek en zei dat er ook geen brieven meer verstuurd mochten worden. Als we vonden dat een brief noodzakelijk was konden we die aan hem laten zien. We wilden de brieven van het personeel niet naar zijn kantoor sturen omdat hij het zo druk had. Dus… tja, ze zijn hier als het ware blijven liggen.’

‘En wat was je van plan om tegen het personeel te zeggen?’

‘Zo ver heb ik niet nagedacht.’

‘Verdomme, Bosse. Dit is weerzinwekkend.’

‘Het is minder weerzinwekkend dan alle ellende waarmee we Oswald opzadelen.’

‘Nee, dit is erger. Het is niet normaal. Bovendien is het illegaal. Ik geloof niet dat Oswald weet dat de brieven hier liggen. Ik ga het met hem bespreken.’

‘Nee, doe dat niet,’ jammerde Bosse. ‘Wat moeten we doen?’

‘Je moet ze wegsturen. Dat is beter dan ze hier laten liggen. Misschien krijgen we klachten als de ontvangers de data zien, maar daar is niets aan te doen. Als jullie ze willen lezen voordat ze verstuurd worden, dan moeten jullie dat nu doen. Oswald komt morgen terug, dus is het waarschijnlijk het best om ze met de ochtendveerboot te versturen.’

Bosse knikte, maar er viel een schaduw over zijn gezicht. Hij keek duidelijk niet uit naar nog een nacht met te weinig slaap.

‘Deel de pakketten vandaag uit zodat het niet lijkt alsof het kerstavond is als Franz morgen terugkomt. En ik neem deze mee,’ zei ze terwijl ze het pakket optilde.

‘Wacht! Je weet dat ik de inhoud moet controleren.’

‘Maak het dan open. Maar doe het snel.’

Bosse haalde het bruine papier voorzichtig weg. In de doos zat een pakket dat in kerstcadeaupapier was verpakt. Er was iets wat niet klopte. Haar moeder had al een kerstcadeau gestuurd. In oktober. Zo was ze. Ze pakte alle kerstcadeaus altijd al voor november in. Sofia vertrok echter geen spier en liet Bosse het cadeaupapier weghalen. Er zat een witte doos in. Hij opende het deksel en ze keken naar de mooie zwarte laarzen. Nu voelde alles nog veel verkeerder. Haar moeder zou nooit kleren voor haar kopen, laat staan sexy laarzen. En toch zaten die in de doos.

‘Ben je nu tevreden?’ vroeg ze.

Bosse knikte en gaf haar de doos. Ze deed hem dicht, stak hem onder haar arm en liep de kamer uit. Nog steeds boos maar overtuigd van de overwinning.

Toen ze haar colbert op de stoel in het kantoor hing zag ze de brief in haar binnenzak. Het was een dikke envelop met een sierlijk handschrift en een heleboel postzegels. Sofia sneed hem open en haalde de inhoud tevoorschijn. De brief zelf was kort. Hier is wat materiaal voor je boek. Hoop dat we elkaar van de zomer zien. Karin. Er zat ook een vergeeld boekje bij.

het treurige lot van de von bärenstens, feiten en fabels, stond er boven een wazige zwart-witfoto van het landhuis. Ze las het boekje in één ruk uit en was zo geboeid dat ze elk gevoel voor tijd was kwijtgeraakt. De man die de tekst had geschreven was hoogleraar geschiedenis en had een vakantiewoning op het eiland. Hij was gefascineerd geraakt door de geschiedenis van het landgoed. De tekst over het leven van de familie was een beetje vergezocht maar tegelijkertijd spannend. Ze las over liefdesgeschiedenissen, buitenechtelijke kinderen, ongelukken, ziekten en andere ellende waardoor het geslacht was getroffen. Het verlangen om een boek te schrijven kwam terug.

Ze schreef een kort antwoord aan Karin, frankeerde de brief en likte hem dicht.

Er werd op de deur geklopt en ze stopte de brief en het boekje snel in de bovenste lade van haar bureau. ‘Kom binnen!’

Benjamins beschaamde gezicht verscheen in de deuropening.

‘Donder op!’ riep ze meteen.

‘Luister…’

Hij zag er zo ongelukkig uit dat ze medelijden met hem kreeg. ‘Ik praat alleen met je als het absoluut noodzakelijk is.’

‘Het is noodzakelijk. Ik kom een maaltijd brengen.’

‘Hoe heb je dat verdomme kunnen doen?’

Hij zette aarzelend een voet over de drempel, bleef een tijdje staan en vermande zich daarna. Hij was magerder geworden en zijn gezicht was smaller. De zorgeloze uitstraling die zijn hele wezen had gekenmerkt was verdwenen. Ze verlangde plotseling zo hevig naar degene die hij vroeger was geweest dat ze een steek in haar hart voelde.

‘Het is heel anders dan je denkt, Sofia.’

‘Je kunt de maaltijden en al het andere wat je moet afleveren hier elke dag naartoe brengen, maar verwacht niet dat ik met je praat.’

‘Dat hindert niet. Ik wil alleen dat je weet hoe verdrietig ik ben.’ Hij aarzelde even terwijl hij naar woorden zocht. ‘Ik heb je heel erg gemist.’

‘Dat had je van tevoren moeten bedenken.’

‘Dat snap ik. Tot ziens.’

Ze had moeite om zich te concentreren toen hij was vertrokken, maar eindelijk werd het tien uur. Ze ruimde het kantoor op en zette de computers uit. Toen ze uit het raam keek zag ze dat er licht in de postkamer brandde. Bosse had haar dreigement serieus genomen.

Ze nam het pakket mee naar haar kamer en legde het op haar bed. Daarna ging ze weer naar de postkamer. Het volledige team van Bosse zat brieven te lezen en merkte nauwelijks dat ze binnenkwam. Bij de deur stond een grote plastic bak en ze ging op haar hurken zitten om de inhoud te bekijken. Het waren dichtgeplakte brieven van het personeel, bedoeld voor familie en vrienden. Ze legde de brief voor Karin zonder dat iemand het merkte op de stapel.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ze aan Bosse.

‘Goed. Alle brieven gaan morgen met de ochtendveerboot mee en de pakketten zijn uitgedeeld.’

‘Hebben jullie iets verdachts gevonden?’

‘Nee, tot nu toe gelukkig niet.’

Het zou een lange nacht worden voor de mannen, die al aan slaapgebrek leden, maar daar was niets aan te doen.

Toen ze weer in de slaapzaal was, ging ze op bed zitten en haalde de laarzen uit de doos. Ze hadden hoge hakken en roken heerlijk naar leer. Wat was er in vredesnaam met haar moeder aan de hand? Ze had nog nooit zoiets voor Sofia gekocht. Tegenwoordig kocht ze voornamelijk boeken en cadeaubonnen, of ze kreeg geld. Ze pakte de eerste laars en wilde die aantrekken. Haar voet stootte echter tegen iets hards. Ze haalde haar voet eruit en zag een doosje in de laars.

Het was een mobiel. Met een lader en alle benodigde accessoires.

Er verschijnt dauw en dat is jammer want daardoor zal het vuur getemperd worden.

We zijn bij het kippenhok. Dat ligt afgelegen, een paar honderd meter bij de boerderij vandaan. Ik heb de plek zorgvuldig uitgekozen.

Bij de boerderij begint een hond te blaffen. We gaan op onze hurken voor het kippenhok zitten en zwijgen een tijdlang. De haan komt naar ons toe en staart met één oog naar ons. Het andere is bedekt door de neerhangende kam.

‘Kijk eens naar zijn oog!’ zeg ik. ‘Zie je hoe leeg dat is?’

Ze knikt.

‘Er zit helemaal geen leven in. De meeste dieren zijn zo. Het zijn net robots. Zo is het ook met mensen. Je kunt aan hun ogen zien hoeveel leven ze in zich hebben.’

Ze wordt helemaal enthousiast.

‘Sommige mensen hebben van die lege vissenogen. Die hebben bijna helemaal geen leven in zich. Ze zijn dus volkomen waardeloos.’

Ze knikt koortsachtig.

‘Zoals papa soms,’ voeg ik er haastig aan toe.

Ik zie dat ze erover nadenkt terwijl ik alles voorbereid. We sprenkelen de benzine, die we in colaflessen hebben geschonken, over het hok en de stomme, kakelende kippen.

Het pluimvee fladdert en krijst.

Daarna giet ik een streep benzine over de grond naar een boom, voornamelijk vanwege het effect.

De hond zwijgt.

Ik geef haar het doosje lucifers. ‘Het is zover.’

Ze aarzelt heel even. Er valt een sluier over haar ogen.

‘Het zijn onnozele, zielloze dieren, Sara. Er zit geen leven in.’

Ze strijkt de lucifer aan en laat hem met een dramatisch gebaar vallen.

De vlammen schieten meteen omhoog. Ze likken met grote, gulzige tongen aan de hemel en kruipen naar het hok. Even later staan de kippen in brand. Ze fladderen, krijsen en vliegen tegen de muren van het hok.

Sara begint hard te lachen.

Nu staat de boom ook in brand.

De hond blaft weer. Fel en ongeduldig. Op de boerderij wordt met deuren geslagen.

‘We moeten wegwezen!’

We rennen zo snel als onze benen ons kunnen dragen het bos in. Ze kan niet stoppen met lachen.

35

Oswald zat met de krant opengeslagen voor zich. Hij bromde iets, verfrommelde de krant tot een bal en gooide die naar haar toe. Hij raakte haar hoofd en viel op haar bureau. ‘Lees die troep, maar zorg er eerst voor dat je Bosse te pakken krijgt.’

Ze stuurde een berichtje naar Bosse, vouwde de verkreukelde krant glad en zag meteen wat de oorzaak van Oswalds uitbarsting was.

Madeleine keek haar aan vanaf een eindexamenfoto waarop ze een witte jurk en een pet droeg.

gevangen in de duivelse sekte op dimön, luidde de kop.

Oswald stond over haar heen gebogen terwijl ze las. Zijn ademhaling was zwaar en zijn aanwezigheid zo tastbaar dat ze moeite had om zich te concentreren.

Het artikel was kort. Er stond in dat Madeleines ouders, die in Stockholm woonden, sinds nieuwjaarsdag hadden geprobeerd met haar in contact te komen. Ze hadden tevergeefs gebeld, gemaild en brieven geschreven en waren uiteindelijk naar het eiland gereisd, maar hadden hun dochter niet mogen zien: We mochten niet eens naar binnen, vertelden ze. Een jonge, ongemanierde man deelde mee dat ze het druk had en geen tijd had om ons te ontmoeten.

Het artikel eindigde ermee dat de politie onderzoek zou doen naar Madeleines verdwijning en alle noodzakelijke maatregelen zou nemen om haar met haar ouders te herenigen.

Bosse verscheen in de deuropening. Hij had blijkbaar gerend, want hij hijgde en transpireerde zo dat de druppels van zijn voorhoofd vielen.

‘Kom binnen en doe de deur dicht,’ zei Oswald.

Bosse gehoorzaamde maar bleef zo ver mogelijk bij Oswald vandaan staan.

‘Heb jij de uitgaande brieven van het personeel tegengehouden?’

‘Nee… ja, dus… Na wat u gezegd hebt…’

Meer was niet nodig. De presse-papier vloog door de lucht en Bosse kon net op tijd bukken. De presse-papier sloeg hard tegen de deurpost en liet een deuk in het hout achter voordat hij op Bosses voet viel. Het was een zware, marmeren presse-papier en Bosse kermde van de pijn. Sofia kreeg een beeld voor haar geestesoog waarop het bloed uit Bosses voorhoofd stroomde. Daar was hij gelukkig aan ontsnapt.

‘Dus ik ben degene die de brieven tegengehouden heeft?’ schreeuwde Oswald.

‘Nee, sir, nee, absoluut niet. Eh… Ze hebben daar een hele tijd gelegen, maar een paar dagen geleden heeft Sofia ze gevonden. En nu hebben we ze verstuurd.’

Oswald keek naar Sofia. ‘Wat is dit?’

‘Ik heb een stapel brieven van het personeel in de postkamer gevonden. Ik wist dat u het nooit zou toestaan dat ze daar maandenlang bleven liggen, dus heb ik tegen Bosse gezegd dat hij de brieven versturen moest.’

Oswald zweeg een tijdje. ‘Wat maakt dat nog uit? De krant zal alleen zeggen dat het hun verdienste is dat we ze gestuurd hebben.’

‘Dat kunnen ze niet,’ zei Sofia. ‘Er staat een poststempel van twee dagen geleden op de brieven. Voordat het artikel verscheen.’

‘We kunnen zeggen dat we problemen met de post hadden,’ stelde Bosse voor.

‘Als je je kop niet houdt, dan lijm ik je smoel vast met superlijm,’ zei Oswald.

Hij leek inmiddels kalmer en richtte zich weer tot Sofia. ‘Ik ga een paar mensen bellen. Jij gaat met Madde praten. Ze moet haar ouders meteen bellen en zeggen dat het haar schuld is dat ze niets van zich heeft laten horen. En dan kan ze vertellen dat ze komend weekend bij hen op bezoek gaat. Sten moet het gesprek afluisteren, zoals hij altijd doet, en ervoor zorgen dat het opgenomen wordt.’

Hij keek strak naar Bosse, die nog steeds met de presse-papier tussen zijn voeten en zijn rug tegen de deurpost stond. ‘Ze mag niet alleen reizen. Stuur een chaperonne mee. Iemand die weet wat er moet gebeuren als Madde zich iets in haar hoofd haalt. Katarina misschien. Zorg dat Madde in haar kippenbrein opslaat wat ze wel en niet mag zeggen. We moeten voordeel uit deze situatie halen.’

Sofia vond Madeleine bij Benny in de stal. Ze repareerden de deur van de varkensstal en zagen haar pas toen ze vlak bij hen was.

Ze besloot om recht op haar doel af te gaan. ‘Madde, je ouders zijn naar de politie gegaan.’

‘De politie?’

‘Ze hebben sinds januari niets meer van je gehoord.’

‘Maar ik heb brieven naar ze geschreven.’

‘De brieven zijn niet verstuurd. Ze zijn ook op het eiland geweest en hebben naar je gevraagd.’

‘Nee! Weet Franz dat?’ Ze stond op het punt om hysterisch te worden.

‘Wat denk jij? Het stond vandaag in de krant.’

‘In de krant? Jezus, ik schaam me dood.’

‘Ja, maar we hebben een kans om de situatie in ons voordeel om te buigen. Je moet naar Sten gaan om ze te bellen. Vertel dat het allemaal een misverstand is. Dat de post zoekgeraakt is. En je mag ze volgend weekend bezoeken. Samen met Katarina.’

‘Katarina?’

‘Ja, zeg gewoon dat ze je beste vriendin is en dat ze ernaar uitgekeken heeft om je ouders te ontmoeten.’

Madeleine knikte koortsachtig. ‘Natuurlijk, ik doe alles. Als Franz me maar niet ontslaat.’

‘Dat doet hij niet. Ken jij iemand die uit ViaTerra vertrokken is?’

‘Alleen Elvira.’

‘Die komt terug, geloof me.’

Telkens als Sofia met Madeleine praatte had ze het gevoel dat er een enorme leegte tussen hen bestond. Alsof alles wat ze zei terugstuiterde van de onzichtbare muren die de leegte omringden, zelfs hatelijke opmerkingen.

Nadat ze Madeleine bij Sten had afgeleverd ging ze naar het kantoor terug. De deur stond op een kier en ze hoorde Oswalds stem. Hij praatte met iemand aan de telefoon en klonk geforceerd. Bij wijze van uitzondering gebruikte hij de luidspreker niet, zodat ze degene met wie hij praatte niet kon horen.

Ze bleef achter de deur staan en luisterde stiekem mee.

‘Ja, je hebt het goed gehoord. De een of andere idioot heeft de post zoekgemaakt. Ze belt haar ouders nu en gaat volgend weekend bij hen op bezoek. Precies, het is allemaal een misverstand.’

Het bleef even stil. Ze wilde net het kantoor in gaan toen hij weer begon te praten.

‘Dat klinkt goed. Bedankt voor de hulp, Wilgot. Je moet van de zomer hiernaartoe komen. Ik heb het vijfde principe gepubliceerd. Dat is puur dynamiet.’

Wilgot. Ze zag hem voor zich, tijdens de avondmaaltijden bij de gastenverblijven. De hoofdcommissaris van politie die met zijn vrouw, de accountant, aan haar tafel had gezeten.

‘Dan spreken we dat af. Ja, maar bel de ouders straks zodat ze het kunnen bevestigen. Ik regel de krant. Ze mogen me verdomme publiekelijk hun verontschuldigingen aanbieden.’

Ze liep het kantoor in, deed alsof er niets was gebeurd, ging zitten en typte iets op haar computer. Ze werkten een tijdje in stilte, maar ze voelde dat hem iets dwarszat. Er hing een bepaalde irritatie in de lucht.

‘Heeft Bosse tegen jou gezegd dat ik degene was die hem had gevraagd om de brieven tegen te houden?’ vroeg hij uiteindelijk.

‘Ja, dat suggereerde hij wel.’

‘En toch heb je tegen hem gezegd dat hij ze moest versturen?’

‘Ja, maar ik weet dat Bosse een robot is. U kunt toch niet van alles op de hoogte zijn, sir.’

‘Precies, precies. Het is alleen een beetje te… mooi. Je bent toch niet van plan om de een of andere streek uit te halen, Sofia?’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Fijn, dan spreken we dat af.’

Het was de dag waarop ze ernstig begon te twijfelen en die twijfel kwam ergens na de lunch in haar hoofd op. Alles had een paar dagen geleden zo eenvoudig geleken. Ze wilde weg. De mobiel was een geschenk uit de hemel geweest. Ze hoefde alleen het nummer van haar ouders te bellen en te zeggen: ‘Ik zit hier vast. Help me.’ Of ze kon de politie meteen bellen. Maar nu leek het allemaal niet meer zo eenvoudig. Integendeel.

Ze dacht aan wat er daarnet met Madeleine was gebeurd en aan Wilgot Östling, die zo goed bevriend was met Oswald. Bovendien kon ze niet alleen aan zichzelf denken en dat zorgde ervoor dat ze aarzelde.

Wat zou er met alle anderen gebeuren als zij wegliep? Met Simon, die in de aarde wroette en wachtte tot de muur zou instorten. Met Benjamin, die ze haatte maar van wie ze ook hield. Hoe lang zou hij het volhouden voordat hij in een willoos geraamte veranderde?

Maar waarom maakte ze zich daar eigenlijk druk om? Ze waren hier tenslotte uit vrije wil. Hoewel ze daar niet zeker van kon zijn. Niemand kon weten wat de anderen vanbinnen echt voelden, er was zoveel waarover ze niet mochten praten. Sofia voelde zich verscheurd en het was alsof de besluiteloosheid haar tot waanzin zou drijven. Ze wilde dat ze een beslissing kon nemen en zich daarna met iets zinnigs kon bezighouden.

Ik heb munitie nodig, dacht ze. Bewijs van alles wat hier plaatsvindt. Als ik nu vlucht kunnen ze het volledige politiekorps achter me aan sturen.

Ze had gehoopt dat Oswald de avondveerboot zou nemen voor zijn bespreking met de krant en haar met rust zou laten, maar hij besloot om in plaats daarvan de krant te bellen. Het gesprek leek niet te gaan zoals hij dat wilde. De kalme, autoritaire stem die hij in het begin had gehad, klonk al snel geïrriteerd en boos tot hij uiteindelijk de verbinding verbrak en de krant uitschold met woorden die ze niet eens durfde te denken.

Het zou een onaangename avond worden en bovendien was het weer verschrikkelijk slecht. ’s Middags was er een storm naar het eiland getrokken en de wind en de regen sloegen tegen de ramen. Zwarte, dikke wolken hingen boven het landgoed en de zee. De bomen bogen in de wind en losgerukte bladeren en bloemblaadjes vlogen als fladderende vlinders over de binnenplaats. Op het moment dat ze erover nadacht welke verontschuldiging ze zou gebruiken om even uit het kantoor weg te kunnen, ging de telefoon.

Het was Benjamin. ‘Sofia, de veerboot van vijf uur vaart niet vanwege het weer. Ik kan Oswalds eten vandaag dus niet brengen. Ik weet niet wat ik moet doen.’

‘Er is niet veel wat je kunt doen, of wel soms?’

‘Dat klopt, maar probeer het hem alsjeblieft uit te leggen. Ik heb met Björk gepraat, maar hij zegt dat het te hard waait. Het is te gevaarlijk.’

‘Ik regel het wel,’ zei ze waarna ze ophing.

Oswald keek in haar richting. ‘Wie was dat?’

‘Dat was Benjamin. De veerboot van vijf uur vaart niet. Hij kan uw eten niet hiernaartoe brengen, maar ik zal ervoor zorgen dat de keuken iets voor u maakt.’

‘Dat ga je niet doen. Hij moet er maar voor zorgen dat de veerboot wel vaart. Ik wil mijn eten.’ Hij was flink geïrriteerd na het gesprek met de krant.

‘Benjamin zei dat hij met Björk gepraat heeft. Er staat te veel wind. Het is te gevaarlijk.’

‘Het is niets! Kijk uit het raam. Kijk, zeg ik! Dit weer is dagelijkse kost voor iedereen die een beetje verstand van boten heeft, maar dat hele verdomde dorp zit vol met lafaards en Benjamin is de ergste van allemaal. Ik heb nooit begrepen wat je in die idioot zag.’

‘Ik begrijp het.’

‘Nee, dat doe je helemaal niet, want je weet niet hoe vaak ik al smerig eten heb gekregen omdat hij het verprutst heeft. Ga maar naar de keuken, maar ik durf te wedden dat het weer iets smerigs wordt.’

Sofia wilde het kantoor uit lopen, maar hij was opgestaan en blokkeerde de deur. Hij liep naar haar toe en bij elke stap van hem deed zij een stap achteruit, tot ze met haar rug tegen de muur stond. Hij pakte haar polsen vast, trok haar armen boven haar hoofd en hield haar in een ijzeren greep vast.

‘Benjamin voor, Benjamin na,’ siste hij.

Sofia probeerde haar armen naar beneden te trekken, maar hij pakte haar polsen nog steviger vast. Hij deed een paar stappen naar haar toe en duwde zijn lichaam hard tegen haar aan. Zijn gezicht was nu vlakbij, zijn ademhaling was onregelmatig.

‘Is het nog steeds niet tot je doorgedrongen, Sofia? Snap je niet dat je een echte man met een pik nodig hebt in plaats van een klein kind?’

In haar hoofd schreeuwde een stem dat ze moest zeggen dat hij moest ophouden, maar er kwam geen woord over haar op elkaar geperste lippen. Hij duwde zijn lichaam nog harder tegen haar aan zodat ze zijn erectie tegen haar buik voelde.

Doe iets! Schop hem!

Precies op dat moment liet hij haar los, deed een stap naar achteren en haalde zijn schouders op. ‘Ga eten voor me halen.’

Het regende keihard. Ze zette haar paraplu op, maar de wind kreeg er vat op en hij klapte om. Ze duwde hem terug en hield hem daarna in de wind. Toen ze zich een weg naar de gastenverblijven had gevochten waren haar benen doornat en het onderste deel van haar rok was doorweekt.

Ze dwong de beelden van wat er zojuist was gebeurd uit haar hoofd. De weg naar buiten loopt via zijn kantoor, dacht ze. Ik heb geen keus, behalve weer naar Boetedoening gaan. En dat doe ik niet. Ik ga nog liever dood. Ik moet hier weg zien te komen, dat moet gewoon.

Ze besprak een hele tijd met het keukenpersoneel wat ze voor Oswald zouden koken. De voedselvoorraad was beperkt en ze besloten uiteindelijk om ravioli met kaas en spinazievulling te maken.

‘We hebben een lekkere Franse kaas waarmee we de ravioli kunnen vullen,’ zei Inga, een van de koks.

‘Hebben jullie verse tomaten?’ vroeg Sofia.

De koks zagen er meteen moedeloos uit. ‘Nee, alleen tomaten in blik. Maar we hebben een beetje verse sla uit de plantenkas.’

Sofia dacht even na. Het leek de beste oplossing te zijn. ‘Oké. Maar jullie kunnen er beter meteen aan beginnen.’

Ze wachtte in de keuken terwijl het eten werd bereid, want ze wilde niet naar het kantoor terug. Het rook heerlijk naar de tomatensaus die op het fornuis pruttelde en haar hoop begon te groeien dat het zou lukken om Oswald milder te stemmen.

Toen het eten klaar was regende het iets minder hard. Ze vroeg Inga om haar te helpen het eten naar het kantoor te brengen, omdat ze niet alleen wilde zijn als ze Oswald zijn eten serveerde.

Ze stonden zwijgend in de deuropening tot hij naar hen knikte dat ze binnen mochten komen. Inga zette het blad voor hem op het bureau. Het keukenpersoneel had het eten met zorg op het bord geschikt. Het was gegarneerd met de basilicum die Simon al had kunnen plukken. Toen Oswald de cloche die op het bord lag optilde leek hij in eerste instantie tevreden.

‘Wat is dit?’

‘Ravioli met spinazie en kaas, sir,’ zei Inga. ‘De kaas is afkomstig uit Bretagne. En de sla is natuurlijk hier gekweekt.’

‘Hmm…’

Hij prikte met zijn vork in de saus. ‘Jullie hebben toch geen tomaten uit blik gebruikt?’

Geen van beiden durfde antwoord te geven. Inga’s wangen waren vuurrood geworden.

‘Jawel, sir,’ zei Sofia. ‘We hebben nu eenmaal geen…’

Het blad vloog met zo’n vaart weg dat het een salto in de lucht maakte. Het bord brak in honderden scherven en de ravioli stuiterde over de vloer. Hun benen zaten onder de tomatensausvlekken en water uit het glas dat ook op de vloer was gevallen.

Daarna bewoog alleen de metalen cloche nog, die met een onaangenaam schrapend geluid over het marmer op de vloer ronddraaide.

‘Eruit!’ schreeuwde hij. ‘Eruit en kom nooit meer terug!’

Eerst wist Sofia niet waar ze naartoe moest gaan. Ze stuurde Inga naar de keuken en vertrok zelf naar haar kamer, ging op het bed zitten en verdrong de tranen die achter haar oogleden brandden. Ik ga er niet naartoe, dacht ze. Ik ga me niet voor hem uitsloven ter wille van een paar stomme tomaten uit blik. Hij mag het zelf schoonmaken.

Haar pieper vibreerde.

kom terug naar het kantoor.

Ze ging toch. Haar lichaam kwam als vanzelf overeind en ze liep op een sukkeldrafje de trap op.

Als hij over de tomaten blijft zeuren ga ik weg, dacht ze. Dan vertrek ik gewoon zonder een woord te zeggen.

Hij glimlachte naar haar toen ze binnenkwam, alsof er niets was gebeurd. Alsof de scherven en het eten op de vloer niet bestonden. Ze gleed bijna uit over een stuk ravioli toen ze naar hem toe liep, maar kreeg op het laatste moment de controle over haar lichaam terug.

‘Het is jouw schuld niet, Sofia,’ zei hij. ‘Frisk is degene die zijn werk niet gedaan heeft. Hij maakt me het leven al een hele tijd zuur. Ik denk dat hij probeert het over te nemen.’

‘Het over te nemen?’

‘Ja, mijn werk. Daarom heeft hij jou natuurlijk versierd. Omdat ik degene ben die je hiernaartoe gehaald heeft. Hij wil alles hebben wat van mij is, snap je?’

‘Maar hij heeft alleen goede dingen over u gezegd.’

‘Precies, hij kan zo innemend zijn. Je kent hem niet, Sofia. Prent dat in je hoofd. Ik weet waar ik over praat. Je hebt toch gezien wat er gebeurde toen je wilde vluchten? Iedereen met een beetje wilskracht zou je gewoon tegengehouden hebben, maar Benjamin niet. Hij durfde niet. In plaats daarvan kwam hij naar mij toe.’

Ze wilde hem niet geloven en schraapte haar keel om iets te zeggen, maar kon geen woord uitbrengen.

Hij stond op en liep naar haar bureau. ‘Ik doorzie mensen. Geloof me. Benjamin is een valse klootzak en je moet dankbaar zijn dat het op deze manier tussen jullie geëindigd is.’

‘Ik zal ervoor zorgen dat de ethiekafdeling er onderzoek naar doet.’

‘Dat hoeft niet. Zorg er alleen voor dat hij hiernaartoe komt zodra de veerboot morgen aanmeert. Ik zal zelf met hem afrekenen.’

Het is toeval dat ik hun gesprek hoor. Sara is naar bed. Ik heb met hen gepraat in de zitkamer, of de salon, of hoe ze het in vredesnaam ook noemen.

Ik heb opnieuw voorgesteld dat ik uit huis ga. Dat ik een eigen woning zoek. Dat wil ik helemaal niet, maar het lijkt beleefd om het voor te stellen. Ik wil hen laten merken dat ik geen belasting voor hen wil zijn, maar ik heb me opnieuw laten overtuigen om te blijven.

‘Het huis is zo groot.’

‘Emilie is veiliger als jij hier bent.’

‘Sara zou er kapot van zijn.’

Dezelfde oude argumenten. Ik doe alsof ik ze slik, ga naar de keuken en overweeg om een broodje te maken. Ze denken dat ik naar boven ben. Hun stemmen zijn duidelijk te horen omdat de deur op een kier staat.

‘Ik moet het testament herzien,’ zegt hij. ‘Het voelt alsof Fredrik ons eigen kind is, maar het is toch niet juist dat hij dezelfde erfenis als Sara krijgt.’

‘Wat maakt dat uit?’ zegt ze. ‘Ik begrijp niet waarom je daarover begint. We gaan toch niet dood?’

‘Daar moet je nooit te zeker van zijn. We moeten hem natuurlijk geld nalaten, zodat hij zich kan redden.’

Ze zwijgt.

Ik haat hen en moet me beheersen om niet naar buiten te gaan en hun een dreun te geven. Ondankbare idioten. Na alles wat ik heb gedaan. Al die jaren van gezwoeg, stroop smeren en onberispelijk gedrag.

Ik kijk door het enorme raam dat op zee uitkijkt naar buiten. Om hoeveel geld gaat het eigenlijk? Ik weet zeker dat het miljarden zijn.

Voldoende geld om elk leven te leven. In plaats daarvan wonen ze in deze saaie woning, waar ze hun oubollige feesten met saaie mensen organiseren.

Het is bijna misdadig om het geld op zo’n manier te verspillen. Mijn koers is uitermate stabiel geweest, mijn plan duidelijk uitgezet.

Nu wordt het echter plan B. Zo snel mogelijk.

36

Achter het landgoed lag een kleine heuvel waar je de zee kon zien. Ze besloot om daar de volgende dag op weg naar haar werk naartoe te gaan. De wolken waren nagenoeg verdwenen maar er stond nog een harde, ijskoude wind. Ze stond een tijdje boven op de heuvel en liet de wind aan haar gewatteerde jack en haar rukken. De golven waren zo hoog dat het schuim tot boven het Duivelsblok opstoof.

Ze wilde net de heuvel af lopen toen ze het geluid hoorde. Het kwam stootsgewijs en vermengde zich met het janken van de wind, als een trompet die een klaagzang over de zeestraat uitstuurde. Ze dacht eraan dat Oswald had gezegd dat de wind het geluid in de oude misthoorn veroorzaakte. Toch voelde ze zich neerslachtig toen ze naar het kantoor liep.

Ze was laat, Oswald en Benjamin waren er al toen ze de deur opendeed. Ze stonden als twee boze stieren naar elkaar te staren en leken niet eens te merken dat ze binnenkwam. De lucht trilde van hun woede. Haar hart klopte in haar keel, niet alleen omdat Oswald razend was, maar ook omdat Benjamin met zoveel haat in zijn ogen naar Oswald staarde. Ze had hem nog nooit op die manier naar hem zien kijken.

‘Je gaat de vloer voor mijn voeten likken,’ zei Oswald.

‘Nooit van mijn leven. Het is mijn schuld niet dat de veerboot de zeestraat niet kon oversteken.’

‘Op je handen en knieën!’

‘Dat doe ik niet!’

Oswald liep naar Benjamin toe, bleef een paar centimeter voor hem staan en gaf hem met twee handen een duw tegen zijn borstkas. Benjamin bleef echter staan. Hij staarde met samengeknepen ogen in die van Oswald en gaf niet toe.

Oswald begon tegen hem te schreeuwen. ‘Ondankbare kleine klootzak! Je bent een loser. Je vaart een beetje heen en weer met de veerboot, maar je doet helemaal niets voor ViaTerra!’

Telkens als Benjamin iets wilde zeggen snoerde Oswald hem de mond. ‘Hou je bek en luister! Hou je bek, zeg ik! Wat heb je voor ViaTerra gedaan? Helemaal niets. Je bent een nul. Hoor je dat? Kunnen die trage hersenen van je dat bevatten?’

Hij gaf Benjamin een duw die nog harder was, maar Benjamin bleef onwrikbaar staan. Ze had Benjamin nog nooit echt boos gezien, maar nu was hij razend. Ze bedacht dat het vreemd was dat Oswald hem niet met zijn vuisten bewerkte, maar Bosse en zijn team waren er natuurlijk niet om hem te steunen.

Ze sloop voorzichtig achter hen langs en ging achter haar bureau zitten.

‘Op handen en knieën zeg ik, anders spring je van het Duivelsblok. Kies zelf maar.’

Benjamin zag eruit alsof hij enigszins van slag was door de uitdaging. Sofia keek haastig uit het raam. De golven sloegen hoog tegen de rotsen. Het gebulder en geraas van de zee was tot in het kantoor te horen. Plotseling werd ze overvallen door een impuls die zo krachtig was dat ze naar adem hapte. Ze wilde naar hen toe rennen en tussen hen in gaan staan om een eind aan de ruzie te maken.

Doe het niet, Benjamin! Ga er niet op in! Hij probeert je alleen op stang te jagen.

‘Ik spring, maar ik weiger de vloer te likken.’

Idioot, idioot, verdomde idioot!

‘Dan spreken we dat af,’ antwoordde Oswald. ‘Sofia, het voltallige personeel moet aanwezig zijn. Het wordt een goede les voor hen. Reken er maar op dat ik er ook bij ben.’

Hij had zijn stem inmiddels onder controle, maar was verre van kalm. Zijn ademhaling ging snel en zijn hand trilde een beetje.

Oswald keek weer naar Benjamin. ‘Denk niet dat ik het niet in de gaten heb. Ik weet precies waar je mee bezig bent.’

Benjamin stormde het kantoor uit en het werd pijnlijk stil. Ze deed alsof ze iets in haar bureaulade zocht, vond een paar pagina’s met stellingen die ze nog niet had geredigeerd en ging aan het werk. Ze voelde dat hij zijn ogen een hele tijd op haar gericht hield en hoorde daarna de deur open- en dichtgaan.

Oswald kwam vlak voor de lunch terug. ‘Benjamin springt na de avondbijeenkomst,’ zei hij. ‘Zorg ervoor dat het personeel blijft staan tot ik beneden ben.’

Hij kwam echter al naar de binnenplaats voordat de bijeenkomst voorbij was en gebaarde dat Bosse, die zoals gewoonlijk stond te zeuren, zijn mond moest houden. ‘Dat kan wachten. Ga allemaal mee. We gaan naar het Duivelsblok.’

Naarmate ze dichter bij de zee kwamen werd de wind krachtiger. De zon verscheen af en toe achter het wolkendek dat nog dichter was geworden. De zee leek een schuimend, donker dekbed dat zich tot de horizon uitstrekte en werd opgezwiept door de bulderende wind. De enorme golven rolden achter elkaar naar het eiland en sloegen tegen de rotsen.

Het is onmogelijk om nu te springen, dacht ze. Dat lukt Benjamin zelfs niet. Ze bad naar een hogere macht, elke willekeurige macht die maar naar haar wilde luisteren, dat Oswald zich zou bedenken. Dat hij zou beseffen hoe krachtig de stroming was. Hoe koud was het water eigenlijk? Zeven, acht graden misschien. Kon je verlamd raken van de kou en daarna de zee in getrokken worden?

Benjamin en Bosse liepen naar de punt van de rots. Sten en Benny stonden een stuk achter hen voor het geval Benjamin op het idee zou komen om te vluchten. Benjamin deed nog een paar stappen naar voren, keek even naar de zee en trok zijn schoenen uit. Oswald knikte naar Bosse, die de verklaring voorlas. ‘Spring in de hoop dat je je verraad in de diepte achterlaat en met een zuiver geweten en vol toewijding boven water komt.’

Daarna ging het mis. Iedereen sprong rechtop in het water met de armen langs het lichaam, maar Benjamin nam een aanloop en dook als een wedstrijdzwemmer in zee. Het zag er heel vreemd uit toen hij in zijn uniform als een pijl door de lucht schoot en midden in een golf terechtkwam en in de diepte verdween. Eerst dacht ze dat het hem was gelukt, want het zag er heel soepel uit. Ze keek uit over de zee in de verwachting dat zijn hoofd zo meteen boven water zou komen. Dat gebeurde echter niet.

Ze dacht dat hij misschien een stuk onder water had gezwommen om Oswald te sarren. Dus zocht ze een stukje verder weg, maar daar zag ze alleen zee en golven. Ze draaide zich om en zag de gespannen gelaatstrekken en de ongeruste blikken in de ogen van de anderen. Er klonk gefluister in de rijen. ‘Waar is hij?’, ‘Zie jij hem?’ Zo bleven ze een tijdje wachten terwijl ze naar de zee keken. De ongerustheid nam toe. De hoop begon te verminderen, maar kwam terug bij elke golf die naderde of donkere stip die tussen het schuim van de golven zichtbaar werd. Benjamin kwam echter niet boven water.

‘We moeten springen! Hij komt niet boven water!’ riep Bosse na een tijdje.

‘Nee, het is te gevaarlijk!’ bulderde Oswald, waarna hij de leiding nam. ‘Bosse, pak de motor bij het bewakershok en rij zo snel mogelijk naar de haven. Zorg ervoor dat ze met de loodsboot hiernaartoe komen. Hij kan naar zee gedreven zijn. Benny, neem alle mannen mee en zoek langs de zee op de rotsen, maar pas op voor de golven!’

De vrouwen gingen dichter bij elkaar staan en wachtten op aanwijzingen, maar Oswald keek geïrriteerd naar hen. ‘Jullie gaan naar het landhuis terug. Wij regelen dit.’

Sofia deed een stap naar hem toe. ‘Ik pieker er niet over! Ik blijf tot Benjamin gevonden is.’

De anderen mompelden instemmend.

Oswald schudde zijn hoofd, haalde zijn schouders op en liet hen staan. Daarna haalde hij zijn mobiel uit zijn zak en belde iemand.

De tranen schoten in haar ogen toen het te lastig werd om de onzekerheid te verdragen, maar de dam brak toen ze besefte dat niemand zo’n tijd in zee kon overleven. Niet op een dag zoals deze. De situatie was uitermate ernstig, en als ze nog langer stil bleef staan, zou ze stapelgek worden. Een paar andere vrouwen begonnen ook te huilen.

‘We gaan naar de rotsen om te zoeken,’ zei Sofia tegen hen. ‘We kunnen hier niet blijven staan.’

Oswald praatte in zijn mobiel en maakte geen aanstalten om hen tegen te houden. De wind droeg zijn boze stem mee terwijl ze de helling af liepen. Hij praatte met Bosse.

Ze trokken hun schoenen uit, die als een merkwaardige grijze stapel in het gras achterbleven, en liepen op blote voeten over de rotsen. Toen ze een flink eind afgedaald waren sloeg er een golf tegen hen aan die hun benen doorweekte.

Het was nog kouder dan ze had gedacht en haar voeten waren bijna meteen gevoelloos.

Uiteindelijk was ze tot haar middel nat, maar de andere vrouwen bleven haar volgen. Ze tuurden naar de zee en probeerden iets te onderscheiden: een lichaam, een kledingstuk, iets van Benjamin.

Anna was degene die zijn colbert vond. Het lag een stukje bij het water vandaan op een rotspunt. Ze riep de anderen en probeerde ernaartoe te lopen, maar werd naar achteren geslagen door een golf. Eerst dacht Sofia dat ze haar evenwicht was kwijtgeraakt en in het water was gevallen, maar even later zat ze naar adem snakkend op een rots. Sofia klom naar haar toe en vroeg Anna om haar vast te houden terwijl ze zich uitstrekte en het colbert van de rots pakte. Ze hield het natte bundeltje omhoog zodat Oswald het kon zien. Hij gebaarde naar hen dat ze naar hem toe moesten komen, waarna ze over de grashelling omhoogklommen.

Oswald rukte het colbert uit haar handen. ‘Wat een idioot,’ zei hij. ‘Wat een verdomde idioot.’

Eerst dacht ze dat ze het verkeerd had gehoord, maar hij was echt aan het vloeken op Benjamin, die zonder enige twijfel dood in de ijskoude zee dreef. Het moet de schok zijn, dacht ze. Hij is natuurlijk helemaal buiten zichzelf. Ze was nu nat tot boven haar borsten en had het zo koud dat ze rilde en haar tanden klapperden. Anna’s haar was zelfs drijfnat.

‘Ga meteen naar het landhuis en kleed je om!’ riep Oswald tegen Anna. Hij keek naar Sofia, maar die schudde vastbesloten haar hoofd. Oswald liep naar de punt van de rots en floot naar de mannen die als spinnen over de rotsen klommen.

‘Ik heb de politie gebeld,’ zei hij toen ze allemaal verzameld waren. ‘Ze komen met duikers. Jullie kunnen niet over de rotsen blijven klimmen, dat is levensgevaarlijk.’ Hij keek een tijdje onderzoekend naar hen. ‘Degenen die nat zijn moeten zich zo snel mogelijk gaan omkleden. De politie zal met jullie willen praten. Het is belangrijk dat we één lijn vormen en dat we allemaal weten wat we moeten zeggen.’

De kracht in zijn stem werd gedempt door de wind, maar het lukte hem toch hen te bereiken. ‘Het is als volgt gegaan. Benjamin heeft met iemand, laten we Benny zeggen, gewed dat hij ondanks de storm van het Duivelsblok durfde te springen. Hij nam het voltallige personeel mee om dat te bewijzen. Ik was hier natuurlijk niet. Bosse heeft me later gebeld. Begrepen?’

Niemand protesteerde. Sommigen knikten of mompelden instemmend, anderen stonden er zwijgend bij. Sofia had haar antwoord op het puntje van haar tong liggen: ‘Je liegt! Zo is het niet gegaan! Jij was degene die…’ Ze kon echter geen woord uitbrengen. Haar woord tegen dat van hem, zo zou het gaan. Ze was uitgeput en tot op het bot verkleumd. Sofia probeerde haar hersenen te dwingen om te functioneren, de situatie te analyseren. De politie. De politie zou hiernaartoe komen. Ze zou alles vertellen. Ze moesten haar meenemen. Ze zou net zolang smeken tot ze dat deden. Het was beter om haar mond te houden tot ze er waren.

Ze gingen in kleine groepjes in het gras zitten wachten. Haar voeten en benen waren gevoelloos, haar handen trilden. De tranen schoten weer in haar ogen. Vreemde herinneringen aan Benjamin doken op. Hoe hij zijn kleren altijd over de vloer verspreidde en de deuren van de kledingkast nooit dichtdeed. Onnozele details, maar het deed verschrikkelijk veel pijn om eraan te denken. En die verdomde misthoorn. Ze had het toen al moeten begrijpen.

Haar lichaam was echter veel te uitgeput en verkleumd om met al die gedachten om te gaan en het landschap voor haar begon te vervagen.

De politieboot die eindelijk verscheen leek in slow motion te bewegen. Het duurde een hele tijd voordat de boot in de golven voor anker ging. Oswald en een paar mannen waren beneden om te helpen. Ze tuurde in hun richting en probeerde de man te zien die van de boot stapte. Hij droeg een uniform en strompelde met een paar wankele stappen de rots op terwijl hij op Oswalds arm steunde. Het was Wilgot Östling.

Elk gevoel was uit haar lichaam verdwenen. Ze zag een scherpe, statische flikkering. Haar omgeving fonkelde eerst grijs, daarna wit en verdween uiteindelijk. Ze deed een laatste poging om zich schrap te zetten en op te staan, maar viel terug en verdronk in een oneindige duisternis.

‘Je moet beloven om het aan niemand te vertellen.’ Zo begin ik het gesprek. Ze is een en al oor, want ze hoort de ernst in mijn stem.

‘Natuurlijk niet. Vertel.’

‘Ik heb papa en mama horen praten. Dat was de bedoeling niet, maar… ach, misschien is het ook niet zo belangrijk.’

‘Jawel, vertel. Vertel!’

‘Ze zeiden dat ze een ander testament willen laten maken. Sara, je zegt hier toch niets over?’

‘Je weet heel goed dat ik dat niet doe. Wat zeiden ze?’

‘Papa zei dat ze mij de belangrijkste erfgenaam willen maken. Jij krijgt een kleiner deel. Jezus, Sara, ik weet niet eens waarom ik je dit allemaal vertel. Maar je bent mijn beste vriendin, dat weet je toch wel?’

Ze knikt.

Dat ze het niet begrijpt. Hoe stom kan iemand zijn? Ik kan met iedereen bevriend raken, hoef hen alleen uit te kiezen en kan hen dumpen als ik dat wil.

Toch gelooft ze me.

‘Dit voelt niet goed, Sara,’ zeg ik. ‘Ik heb het gevoel dat we alles moeten delen. In de toekomst, dus.’

‘Ik haat ze,’ zegt ze.

‘Ik ook,’ antwoord ik terwijl ik haar handen vastpak. ‘Het zou beter zijn als we met z’n tweeën zouden zijn, nietwaar?’

Ze knikt. ‘Je bent zo lief, Fredrik.’

‘Ach, ik zorg gewoon voor je.’

Het zaadje is geplant. Nu heeft het alleen wat tijd nodig om te ontkiemen.

37

Een koppig zoemend geluid haalde haar uit haar slaap. Sofia deed haar ogen langzaam open en zag de vlieg die op het nachtkastje zat en zijn poten waste. Het licht dat onder de rand van het rolgordijn naar binnen stroomde was wit en hard. Heel even zweefde ze in een toestand tussen haar droom en het koude ochtendlicht, maar daarna zag ze dat er lichamen in de andere bedden in de kamer lagen. Ze voelde zich volkomen leeg en worstelde een tijdje met haar geheugen voordat de beelden van de vorige avond terugkwamen.

De zee en de storm. Benjamin op de rots. En hoe alles uiteindelijk zwart was geworden.

Ze werd overvallen door een intens verdriet. Dat was er al geweest terwijl ze sliep, want haar hart was zwaar en deed pijn, en de tranen brandden achter haar oogleden.

Nu nam het gevoel echter enorme proporties aan en dreigde haar te verstikken. Benjamins geur leek in de lucht te hangen, de geur van zeewier en zout die altijd aan zijn huid kleefde als hij terugkwam van zijn ochtendduik. Ze kon zijn warmte onder het dekbed bijna voelen, had spijt van alle gemene dingen die ze ooit tegen hem had gezegd en voelde zich zo ellendig dat ze alleen nog wilde slapen en nooit meer wakker wilde worden.

Langzaam kreeg ze echter een vage hoop dat ze hem misschien toch hadden gevonden. Ze strekte haar armen en benen. Alles leek in orde, behalve haar hoofd, dat verschrikkelijk veel pijn deed.

Een van de lichamen in de bedden bewoog, zuchtte en draaide haar gezicht naar haar toe. Het was Anna. Ze opende haar ogen en keek naar Sofia. ‘Goedemorgen, hoe voel je je?’

‘Afschuwelijk. Hebben ze hem gevonden?’

Anna schudde haar hoofd langzaam.

Sofia begon hard te huilen. Ze draaide haar rug naar Anna toe, sloeg haar handen voor haar gezicht, kroop in foetushouding en duwde het kussen tegen haar mond tot ze naar adem snakte. Ze had blijkbaar heel lang zo gelegen, want haar stem was hees van het snikken en haar longen piepten als ze ademhaalde. Ze voelde het bed doorbuigen en begreep dat Anna op de rand was gaan zitten.

‘Je hebt een shock. Je moet uitrusten totdat je je beter voelt.’

Sofia draaide zich om, veegde de tranen uit haar ogen en perste haar lippen een tijdje op elkaar om het huilen tegen te houden. ‘Wat is er gebeurd?’

‘De politie en de duikers zeiden dat hij zijn hoofd waarschijnlijk tegen een rots heeft gestoten en zijn lichaam naar de open zee meegevoerd is. De stroming was zo sterk dat de duikers in eerste instantie niet eens het water in konden om hem te zoeken. Toen dat wel lukte hebben ze een paar uur gezocht, maar ze hebben niets gevonden.’

‘Snap je het niet, Anna? Hij is dood!’

Het laatste woord bleef in haar keel steken en ze begon weer te huilen. Anna pakte haar hand vast. ‘Iedereen is zo verdrietig, maar ik begrijp dat het voor jou het ergst is. Elin en ik slapen hier nu, zodat je niet alleen bent. Oswald is op het vasteland om met de politie en Benjamins familie te praten. Hij zei dat je pas aan het werk hoeft als je je weer goed voelt.’

‘Hoe ben ik hier terechtgekomen?’

‘De mannen hebben je gedragen. Je was flauwgevallen. Oswald zei dat het een combinatie van de kou, de natte kleding en de shock was. Hij denkt dat het allemaal te veel voor je werd.’

‘Ik val gemakkelijk flauw. Dat heeft denk ik met de bloedtoevoer naar mijn hoofd te maken.’ De tranen begonnen weer te stromen.

‘Sofia, ik vind het zo verdrietig.’

Sofia vond dat Anna er helemaal niet zo verdrietig uitzag. De blik in haar ogen was veel te stabiel, haar gezicht te star, behalve dat er een valse, medelijdende glimlach op haar mond geplakt zat. Ze kon zich precies voorstellen wat Oswald tegen het personeel had gezegd terwijl zij flauwgevallen in het gras lag. Het was verdomme huichelarij. Er stroomde een golf van woede door haar heen.

‘Wat is er aan de hand, Anna? Waarom zie je er net zo uit als anders? Waarom voelt alles zoals altijd? Snappen jullie het niet? Benjamin is verdomme dood.’

‘Ja, dat is natuurlijk verschrikkelijk, maar hij wilde tenslotte zelf springen. Hij heeft het risico zelf genomen. Het was een ongeluk…’

‘Je weet helemaal niet hoe het gegaan is.’

‘Maar Oswald zei…’

‘Natuurlijk deed hij dat. Wat hebben jullie tegen de politie gezegd?’

‘Datgene wat we met Oswald afgesproken hebben natuurlijk.’

‘Jezus, wat zijn jullie vals!’

‘Je moet slapen, Sofia. Je bent jezelf niet.’

‘Ik wil niet meer slapen!’

‘Oswald zei dat Elin je bloeddruk moet controleren voordat je uit bed komt.’

‘Oké. Elin!’ riep ze hard.

Elin kreunde.

‘Het is halfzes,’ zei Anna. ‘Laat Elin nog even slapen. Daarna regelen we alles. Dat beloof ik.’

‘Natuurlijk, gaan jullie maar slapen. Ik blijf in bed liggen om na te denken.’

Sofia keek naar het raam, luisterde naar de ademhaling van de anderen toen die weer sliepen en tuurde naar het bleke licht dat onder het rolgordijn door sijpelde. Verschillende gevoelens streden binnen in haar. Het verdriet dat erop wachtte haar weer te kunnen overmeesteren. Het zou het gemakkelijkst zijn om zich erin te storten, in een nutteloze depressie weg te zakken en zich af te sluiten voor haar omgeving. Dat was echter onmogelijk door haar woede over het schijnheilige toneelstukje dat bij het Duivelsblok was opgevoerd. Een toneelstukje met blinde marionetten die Oswalds manuscript tot in de puntjes hadden gevolgd. Ze walgde nog het meest van zichzelf omdat ze er in haar bijrol zwijgend had zitten wachten tot de politie kwam om alles te regelen.

Dit gaat zo niet langer, dacht ze. Huil als niemand het ziet, huil ’s nachts zachtjes als het donker is, maar zorg ervoor dat die smeerlap zijn verdiende loon krijgt voor wat hij het personeel aandoet.

Het laatste wat ze wilde doen was naar dat afschuwelijke kantoor gaan om te werken, maar Oswald was er niet. Ze kon de deur op slot doen zodat ze met rust werd gelaten en achter de computer gaan zitten. Ze rook de geur van zout water die onder het dekbed vandaan kwam en begreep dat zij degene was die zo rook. Ze hadden haar in haar natte uniform in bed gelegd.

Toen ze ging staan begon de kamer te schommelen. Ze pakte het bureau vast en bleef een tijdje staan tot het over was, maar ze werd weer duizelig toen ze begon te lopen. Ze besefte dat het gevoel op de een of andere manier was verbonden met de onaangename zeewierachtige lucht die haar lichaam uitwasemde.

De duizeligheid werd minder toen ze een tijdje onder de douche had gestaan. Een stukje zeewier dat in haar oksel had gezeten gleed langs haar lichaam en verdween in de afvoer. Ze waste haar vieze handen en schrobde haar knieën, die groen waren van het gras op de helling. Er hing geen schoon uniform in de kleerkast, dus trok ze een spijkerbroek en een capuchontrui aan. Ze zocht de mobiel en de lader tussen haar lingerie en stopte ze in haar zak.

Er is hier nog steeds een camera, dacht ze. Ze zocht de ventilatieopening en vond hem in een hoek vlak bij het plafond.

Sofia pakte de stoel die naast haar bed stond, klom erop, keek naar de ventilatieopening en zag het kleine oog dat naar haar staarde en niet veel groter dan een knikker was. Ze sprong van de stoel, liep naar het bureau en haalde haar knipmes uit de bovenste lade. Daarna ging ze weer op de stoel staan, duwde het mes tussen het rooster en stak ermee naar de camera. Het glas versplinterde met een knerpend geluid en er vielen wat glasscherven op haar hoofd.

‘Wat doe je?’ hoorde ze Anna ineens vragen.

‘Het is hier zo koud. Ik heb de ventilatieopening van mijn bed af gedraaid.’

‘Ga in bed liggen, Sofia.’

Ze wist niet waar de moed die ze voelde vandaan kwam, maar het troostte haar. Ze nam een paar pijnstillers in en liep daarna de slaapzaal uit. Het was absoluut onbegrijpelijk dat ze de pillen ondanks het verbod nog steeds in een vakje in haar handtas had gehad. Ze was ze helemaal vergeten.

Het ochtendlicht was fel toen ze de binnenplaats op liep, hoewel er een dichte mist boven het landgoed hing. Het was volkomen windstil en geluidloos. Ze wilde niet naar de keuken gaan, maar er brandde licht in de plantenkas. Simon gaf de tomatenplanten water toen ze binnenkwam.

Hij zag haar meteen, legde de waterslang neer en kwam naar haar toe. ‘Jezus, Sofia. Dit is zo verschrikkelijk.’

Ze knikte.

‘We kunnen er later over praten, als je daartoe in staat bent.’

Ze begon weer te huilen. Hij trok haar naar zich toe, hield haar een tijdje vast en streelde met zijn tuinhandschoen vol aarde over haar rug.

‘Ik ben eigenlijk op zoek naar eten,’ zei ze.

‘Eten?’

‘Ik wil niet naar de keuken gaan. Heb jij iets eetbaars?’

‘Nee, niets is nog volgroeid, behalve wat kruiden en sla, maar ik heb dit.’

Hij haalde een geplette boterham uit zijn achterzak. ‘Mijn ontbijt. We kunnen het delen.’

Hij had ook een thermoskan met koffie. Ze gingen zitten en aten de boterham in volledige stilte op. Het smaakte goed en de stilte tussen Simon en haar had een kalmerend effect.

‘Was het niet zo dat Benjamin zelf had besloten om te springen?’ vroeg Simon uiteindelijk.

‘Nee, zo was het niet. Hij had de keus tussen springen of Oswalds vloer schoonlikken. Weerzinwekkend, vind je niet?’

‘Dat is te walgelijk voor woorden.’

‘Het is vreemd... We zijn al een tijd niet meer bij elkaar, maar dat maakt het bijna nog erger. Ik heb het gevoel dat ik heel gemeen tegen hem geweest ben. Hij wilde iets tegen me zeggen. “Het is heel anders dan je denkt,” heeft hij meerdere keren gezegd, maar ik wilde niet naar zijn verontschuldigingen luisteren. En nu zal ik nooit te weten komen wat hij bedoelde.’

Geluidloze tranen begonnen weer over haar wangen te rollen.

‘Die klootzak zou eigenlijk opgesloten moeten worden.’

‘Oswald?’

‘Precies. Hij hoort in de gevangenis thuis.’

‘Hoe doe je zoiets?’

Hij dacht een tijdje na. ‘Door te snuffelen. Uitzoeken wat zijn bedoelingen zijn.’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik bedoel dat hij zich op een abnormale manier gedraagt. Hij verbergt iets en als we erachter kunnen komen wat dat is…’

‘Hoe wil je dat doen?’

‘Ik niet. Ik ben slechts een stomme boer. Maar jij zou het kunnen doen. Jij werkt tenslotte in zijn kantoor.’

Ze dacht een tijdje na over wat hij had gezegd. ‘Ik denk dat ik naar het kantoor ga. Bedankt voor het brood,’ zei ze terwijl ze overeind kwam.

‘Geen dank. Wees voorzichtig, Sofia.’

De paracetamol werkte en de hoofdpijn was verdwenen toen ze het kantoor in liep. Het was er donker en koud. Haar papieren lagen nog net zo op het bureau als ze ze had achtergelaten. De stoelen waren naar achteren getrokken. Het leek alsof Oswald hier helemaal niet meer was geweest.

Ze deed het licht aan en zette de verwarming aan. De golf van energie van daarnet was weer verdwenen en ze liet zich op de marmeren vloer zakken. Ze zag de scène tussen Benjamin en Oswald voor haar geestesoog. De vorige keer dat ik hier stond leefde Benjamin nog, dacht ze terwijl ze werd overspoeld door een verstikkende wanhoop. Ze voelde opnieuw spijt. Waarom had ze Benjamin niet overgehaald om die verdomde vloer te likken? Ze had zelf op haar knieën kunnen gaan zitten om het te doen, alleen maar om ervoor te zorgen dat Oswald zijn mond hield. Of ze had bij het Duivelsblok kunnen schreeuwen, een scène maken, wat dan ook om een eind te maken aan Benjamins idiote onbezonnenheid.

Ze begon bijna weer te huilen, maar verbeet haar tranen.

Eén stap per keer, dat is de enige manier om hier doorheen te komen.

Ze ruimde op terwijl haar mobiel oplaadde, deed de deur van het kantoor van binnen op slot en ging achter Oswalds computer zitten. Ze had hem nog nooit gebruikt, het was een grens die ze niet durfde te overschrijden, maar nu kon het haar niet schelen. Het kon niet erger worden dan het al was.

Oswalds enorme pot met proteïnepoeder met vitamines, dat hij door zijn drankjes mengde, stond op de rand van het bureau. Ze ergerde zich er meteen aan. Wie van het personeel had tijd om aan het opbouwen van spieren te denken? Ze pakte de pot, liep naar het toilet, gooide de inhoud erin en trok door. Daardoor voelde ze zich een stukje beter. Ze lachte zo hard dat het geluid tussen de toiletmuren echode, ging naar Oswalds bureau terug en zette de lege pot neer. Ze logde in, las haar e-mails en keek op Facebook.

Er waren meerdere e-mails van haar ouders en Wilma, en van een paar vriendinnen met wie ze al heel lang geen contact meer had gehad. De ongerustheid in de e-mails groeide naarmate de stilte van haar kant langer duurde en eindigde in een oorverdovend crescendo, een hartverscheurende oproep aan haar vanaf het vasteland.

Waar ben je, Sofia? Geef antwoord, geef antwoord!

Ze beantwoordde ze allemaal. Eén van Wilma’s e-mails ging over Ellis. Hij had een voorwaardelijke straf en een geldboete gekregen en was Sofia zelfs een geldbedrag verschuldigd. En dat allemaal zonder dat ze aanwezig was geweest bij het proces. Ze dacht aan Oswalds contacten en huiverde. Ellis leek plotseling net zo onbelangrijk als de zoemende vlieg die Sofia ’s ochtends had gewekt. Ze vond het zelfs fijn dat Ellis geen gevangenisstraf had gekregen en voelde dat haar haat jegens hem was bekoeld.

Ze surfte een tijdje op internet om te weten wat er in de wereld gebeurde, googelde de naam Vanja Frisk, vond haar adres en mobiele nummer dat Benjamin haar had gegeven en schreef alles op een stukje papier. Daarna wiste ze de geschiedenis op Oswalds computer en zette hem uit.

Haar mobiel was opgeladen en ze controleerde haar sms’jes en beantwoordde ze. Daarna toetste ze het nummer van haar ouders in. Haar moeder nam op.

‘Sofia, liefje! We zijn zo ongerust geweest. Waar ben je?’ Haar moeder begon meteen te huilen.

‘Ik ben op het eiland, mama. Alles is goed. Sorry, sorry, sorry dat ik niets van me heb laten horen. Ik mis jullie zo erg.’

Haar keel was dik van de ingehouden tranen. Ze probeerde ze weg te slikken, maar dat lukte niet.

‘Huil je, Sofia?’

‘Nee hoor. Ik ben gewoon verkouden.’

‘Lieverd, kom alsjeblieft naar huis!’

‘Ik kom snel, mama, dat beloof ik. Ik moet mijn werk hier alleen afmaken. Ik ben voor de zomer thuis.’

‘We kunnen bij je op bezoek komen.’

‘Nee! Niet doen! Ik bedoel, dat is te lastig. Ik beloof dat ik snel thuiskom.’

Ze praatten een tijdje, maar ze kreeg de tranen niet uit haar keel.

‘Zou je iets voor me willen doen?’ vroeg ze voordat ze het gesprek beëindigde.

‘Alles.’

‘Een vriendin van me is iemand verloren. Of eigenlijk is het een gemeenschappelijke kennis van ons die overleden is. Ik vraag me af of jij haar uit mijn naam een kaart en bloemen kunt sturen. Dat gaat nogal lastig vanaf het eiland. Kun je dat over een paar dagen doen, als ze een beetje tot zichzelf gekomen is?’

En als Oswald niet bij haar is zodat hij de kaart en de bloemen ziet.

‘Natuurlijk doe ik dat, liefje.’

‘Ze heet Vanja Frisk.’ Ze gaf haar moeder het adres. ‘Op de kaart moet alleen staan: “Gecondoleerd, Sofia, en het nummer van mijn mobiel.”’

‘Ik zorg dat het in orde komt.’

‘Dank je wel, mama, en dan is er nog iets.’

‘Zeg het maar.’

‘Ik wil wat geld van je lenen. Ik beloof je dat ik het terugbetaal zodra ik thuis ben.’

‘Hoeveel?’

‘Tienduizend kronen of zoiets. Het is voor iets wat ik moet doen. Je krijgt het zo snel mogelijk terug.’

‘Krijg je daar geen salaris?’

‘Jawel, het is alleen voor iets extra’s.’

‘Natuurlijk stort ik het geld. Ik maak het over op je bankrekening. Is dat goed?’

‘Fantastisch. Dank je wel, mama.’

‘Kun je een weekend vrij nemen en bij ons op bezoek komen?’

‘Binnenkort, dat beloof ik, maar nu nog niet.’

Na het gesprek ging ze achter haar bureau zitten en keek uit het raam. De berkenbomen begonnen uit te lopen, de blaadjes vormden een sluier die het landschap groen kleurde. Het deed haar denken aan het eerste voorjaar met Benjamin. Sofia vroeg zich af hoe ze de herinneringen die zoveel pijn deden kon uitschakelen. Ze dacht aan wat Simon had gezegd, dat Oswald iets te verbergen had. Haar gedachten zwierven door het landhuis en bleven bij de zolder hangen. Ze ging staan en liep naar het sleutelkastje aan de muur. Het was open, maar de sleutels van de hangsloten op de zolderdeur hingen er niet. Hij had ze blijkbaar meegenomen en dat maakte haar nog nieuwsgieriger. Wat hij daar ook verbergt, het is waardevol voor hem, dacht ze. Dus hangen er camera’s op zolder die op een ander scherm zijn aangesloten. Ze bedacht dat hij per se had gewild dat zij de installatie van de bewakingscamera’s op het landgoed zou controleren terwijl hij in het landhuis was gebleven. Haar gedachten gingen naar zijn kamer. Ze kwam daar niet vaak, maar ze had er af en toe spullen opgehaald, of had er opgeruimd als hij erover klaagde dat de huishoudelijke afdeling weer eens slordig was geweest.

Het was nog maar halfzeven, een halfuur voordat de werknemers uit hun kamers zouden komen voor het ontbijt.

De deur van zijn kamer stond op een kier. Het was eigenlijk een suite met drie kamers, net als de suites in de gastenverblijven, en bestond uit een slaapkamer, een grote zitkamer en een particuliere fitnessruimte waarin de nieuwste trainingsapparaten stonden. Het was verboden voor het personeel om er te komen, maar de beroemde gasten trainden daar samen met hem. In de fitnessruimte bevond zich ook een solarium.

Ze hoorde zachte stemmen toen ze de deur opende en vroeg zich af of er iemand in de suite was, maar het was de televisie die aanstond. De kamer zag er schoon en opgeruimd uit. Ze zocht een hele tijd naar een scherm, maar vond het niet, zelfs niet in de kasten.

De televisie, dacht ze ineens. De camera’s kunnen daarop aangesloten zijn. Er lagen twee afstandsbedieningen op de salontafel. Ze pakte er een op, zette de televisie uit en weer aan en schakelde daarna naar de dvd-speler. Op de tweede afstandsbediening zag ze meerdere genummerde knoppen, en een paar grote knoppen in verschillende kleuren. Ze drukte op de rode knop en het televisiescherm werd felblauw in plaats van grijs. Toen ze op de knop drukte waarop 1 stond kreeg ze een kamer op het scherm.

Het beeld was afkomstig van een camera in de vroegere kamer van Benjamin en haar. Inmiddels sliep er iemand anders, maar ze herkende de enorme muurspiegel die Benjamin met zoveel moeite voor haar op de veerboot had meegesleept. Ze herinnerde zich dat Oswald had gezegd dat er bij wijze van verjaardagscadeau voor haar geen camera in hun kamer opgehangen zou worden.

Ineens schoot haar iets te binnen. Misschien was het heel anders gegaan toen ze hadden besloten om te vluchten. Misschien had ze Benjamin volkomen verkeerd beoordeeld.

Ze zat op Oswalds bank na te denken toen er zachtjes op de deur werd geklopt.

Ik laat haar de eerste stap zetten. Wacht in de wetenschap dat die zal komen.

Het is avond. We zitten boven op de heuvel en kijken uit over de zee. De nacht is helder, de sterren fonkelen. Ik heb haar meegenomen naar deze plek omdat ik weet dat ze het heerlijk vindt om hier samen met mij te zitten.

Ze zwijgt een hele tijd, maar begint daarna te praten. ‘Ik heb nagedacht over wat je gezegd hebt.’

‘Wat bedoel je?’

‘Over papa en mama. Dat we zonder hen beter af zouden zijn.’

‘Aha.’ Ik doe alsof ik verrast ben, wil dat het lijkt alsof het haar eigen idee is. ‘En, wat denk je dat we eraan moeten doen?’

‘Ze vermoorden. Echt, bedoel ik,’ zegt ze. Haar stem trilt.

We bevinden ons op gevaarlijk terrein. Ik weet dat ik moet protesteren. En dat doe ik halfslachtig. ‘Maar zo erg is het toch niet. Ik bedoel, ze slaan je tenslotte niet.’

‘Nee, maar wat zij doen is nog erger. Ze sluiten me buiten. Staren naar me alsof ik een wangedrocht ben.’

Het blijft een hele tijd stil. Daarna draai ik me om en kijk naar haar met een intense blik in mijn ogen. ‘Ik help je als je er iets aan wilt doen,’ zeg ik. ‘Dat weet je.’

‘Maar als ze verdwijnen…’ zegt ze aarzelend. ‘Als ze verdwijnen, dan blijven jij en ik toch bij elkaar?’

‘Natuurlijk blijven wij bij elkaar,’ zeg ik nadrukkelijk.

38

Ze zette de televisie uit, legde de afstandsbediening op de tafel en liep naar de deur. Er werd opnieuw geklopt, harder deze keer. Haar hartslag versnelde. Ze overwoog om zich in de kleerkast te verbergen, maar besloot uiteindelijk om de deur open te doen. Corinne van de huishoudelijke afdeling stond met een blad in haar handen in de gang en keek met grote ogen naar Sofia. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze.

‘Ik wilde jou hetzelfde vragen.’

‘O, het spijt me, Sofia. Ik dacht dat je in bed lag. Iemand zei dat. Ik ben hier om Franz zijn ontbijt te brengen en schoon te maken.’

‘Eten? Hij eet op kantoor.’

‘Niet dat eten. Hij heeft extra eten besteld, omdat hij na de lunch en het avondeten traint. Wist je dat niet?’

Extra eten? Twee keer per dag trainen? Hij was inderdaad ongewoon vaak niet op kantoor, maar ze vroeg nooit wat hij in die tijd deed. Simon heeft gelijk, dacht ze. Hij is met iets verdachts bezig.

Ze vermande zich snel. ‘Je kunt het eten in de koelkast zetten, maar ik heb al schoongemaakt. Ik moest iets halen en het was hier een zwijnenstal. Jullie moeten zijn suite beter schoonmaken.’

Corinne keek verbaasd om zich heen. ‘Dat spijt me. Maar luister, ik heb hier elke dag schoongemaakt.’

‘Dat was niet te zien. Maar nu heb ik het al gedaan, dus je kunt gaan.’

‘Oké. Je zegt toch niet tegen Franz dat je het hier niet netjes vond?’

‘Natuurlijk niet. Hij heeft belangrijkere dingen aan zijn hoofd.’

Corinne zette een broodje en een groot glas met de een of andere smoothie in de koelkast en keek nog een keer verbaasd naar Sofia.

‘En nu ik je toch spreek…’ zei Sofia. ‘Ik heb geen schoon uniform meer. Ik weet niet wie dat tegenwoordig regelt, maar ik kan er niet zo uitzien als Franz terugkomt.’

‘Daar heb je gelijk in. Ik zorg dat het in orde komt. We hadden niet verwacht dat je zo snel weer op de been zou zijn.’

‘Dat ben ik dus wel, zoals je ziet.’

Corinne knikte en verdween.

Sofia wachtte even, sloot de deur en deed hem weer op slot. Ze wist dat Oswald de beelden van de bewakingscamera’s opnam als hij in zijn kantoor naar de schermen keek. Hij vond het leuk om Bosse filmpjes van het personeel in vernederende situaties te laten zien. Ze herkende de ruwe lach die betekende dat hij iets had gevonden wat hij op ging nemen. Ze wist bijna zeker dat hij hetzelfde in zijn suite deed en het enige wat ze hoefde te doen was uitzoeken hoe de afstandsbediening werkte. Ze drukte op verschillende knoppen tot ze een map vond met bestanden die uit een serie letters bestonden. Ze drukte op de eerste letter: de B. Het filmpje had een perfecte scherpte. Het was Bosse, die zich aftrok op zijn bed en heel hard kreunde. Ze probeerde het geluid zachter te zetten en vond eindelijk de knop waarmee ze het volume kon regelen.

Of hij is gewoon heel pervers, of hij bewaart het bij wijze van afpersingsmateriaal, dacht Sofia. Hoe illegaal is dit eigenlijk? Kan hij hiervoor in de gevangenis terechtkomen? Ze scrolde met de afstandsbediening naar beneden tot ze bij de letter S kwam en verzamelde moed voor datgene wat zou komen, want ze wist al wie S was. Ze was er bijna zeker van dat het een seksfilm van Benjamin en haar was. Hoewel, hoe vaak hadden we daar nog voldoende energie voor, dacht ze. Ze aarzelde, wilde Benjamin niet zien en zijn stem niet horen, maar ze was veel te nieuwsgierig.

Ze liet het geluid zacht staan en drukte op S.

Benjamin en zij zaten onder het dekbed te praten. Ze hoefde het geluid niet eens harder te zetten om te weten waarover het ging. Ze wist precies wanneer Oswald dit had opgenomen. Het moment in bed was in haar geheugen verankerd. Ze waren net kalveren geweest die het weiland in mochten.

Jezus, hij heeft ons op heterdaad betrapt!

Losse herinneringen vormden plotseling een logisch geheel. Benjamin die midden in de nacht op zijn pieper keek, zijn schaapachtige glimlach en zijn herhaalde opmerking ‘Het is heel anders dan je denkt’.

Idioot! Waarom heb je niets gezegd?

Sofia duwde haar vuist tegen haar mond, beet erin om het huilen tegen te houden en stompte met haar andere vuist op de bank. Ze liet zich naar achteren vallen zodat haar hoofd met een bonk tegen de muur sloeg en bleef een tijdje zo zitten terwijl ze naar het plafond staarde en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.

Sofia hoorde lawaai in de gang. Ze schrok en werd zich ervan bewust dat ze in Oswalds kamer op zijn bank zat terwijl zijn installatie aanstond. En hij zou straks met de veerboot aankomen. Ze luisterde of ze nog iets hoorde, ging rechtop zitten en zette de televisie aan en het geluid iets harder, zoals het was geweest toen ze de kamer was binnengekomen. Ze legde de afstandsbedieningen op de salontafel en ruimde de kamer op zodat er geen sporen van haar achterbleven.

Sofia keek door het raam naar buiten voordat ze de kamer verliet. De binnenplaats baadde in een gouden warmtenevel. De mist is bijna helemaal verdwenen, dacht ze.

Oswald keek verbaasd toen hij haar achter haar bureau zag zitten. ‘Wat doe je hier?’

‘Werken, sir.’

‘Maar je hebt een shock.’

‘Dat is over.’

‘Zo snel al?’

‘Ik heb gewoon een paar dingen begrepen. Niemand heeft Benjamin gedwongen om in zee te duiken. Hij heeft ons min of meer verraden. Ik wil niet meer over hem praten en wil de stellingen gewoon afmaken.’

Oswald keek nog steeds verbaasd, maar knikte tevreden. ‘Je hebt het begrepen. Kijk eens aan. Ik moet bekennen dat ik je onderschat heb.’

‘Dat hindert niet.’

Haar gezicht was bewegingloos, maar ze voelde zachte schokjes in haar benen die zich voortplantten door haar lichaam, en hoopte dat hij het niet merkte.

‘Juist ja,’ zei hij. ‘De stellingen dus. Over twee weken moeten ze klaar zijn.’

‘Dat is geen probleem.’

‘Mooi. Ik ben hier eigenlijk alleen om er zeker van te zijn dat alles goed met je is,’ ging hij verder.

Leugenaar!

‘Wat zorgzaam van u.’

‘Ik ben dit weekend op het vasteland voor een lezing aan een paar vips om meer gasten voor ons voorjaarsprogramma te werven.’

Ze zocht in haar geheugen. Wat voor dag was het vandaag? Donderdag, dacht ze, of misschien vrijdag.

‘Zou het lukken om het eerste concept van de stellingen klaar te hebben als ik terugkom?’

‘Absoluut. Dat gaat lukken.’

Ze bleef werken. Typte de documenten op het scherm in het net terwijl ze voelde dat hij af en toe naar haar keek. Zo werkten ze de hele dag in stilte. Ze printte stelling na stelling en legde de stapeltjes in een nette rij op zijn bureau. De dag kroop voorbij. Ze wachtte ongeduldig tot hij naar het vasteland zou vertrekken en hoopte dat hij de veerboot van vijf uur zou nemen. Hij bleef echter. Haar lichaam kriebelde alsof er een hele mierenhoop in zat terwijl ze zich bewust was van zijn blikken die steeds weer naar haar gingen. Ze was zich bewust van elke beweging die ze maakte, hoe vaak ze ook met haar ogen knipperde en diep ademhaalde.

Om tien uur ’s avonds ging hij staan en gaapte luidruchtig. ‘Ik denk dat ik maar eens naar bed ga. Ik neem de ochtendveerboot.’

‘Oké, sir. Ik regel hier alles.’

In plaats van het kantoor uit te lopen kwam hij naar haar toe en bleef een tijdje naar haar kijken. Ze glimlachte aarzelend, maar toen hij niets zei ging ze verder met het redigeren van het document op het scherm terwijl ze vanuit haar ooghoeken zag dat hij om het bureau heen liep. Hij ging achter haar staan en ze voelde dat zijn handen onder haar colbert en blouse gleden en haar blote schouders vastpakten. Ze schrok toen hij met een vinger over haar nek en een stukje langs haar ruggengraat streek. Zijn handen gleden weer naar boven en hij pakte de stoel vast die kraakte toen hij zich over haar heen boog.

‘Kijk naar me!’

Hij legde een vinger onder haar kin en dwong haar gezicht omhoog. Een haarlok, die uit zijn paardenstaart was geglipt, raakte haar wang. Zijn ogen waren hard in de koude verlichting. Hij rook naar zeep en aftershave, alsof hij net had gedoucht. Dat zo’n klootzak zo lekker kon ruiken, maar dat was waarschijnlijk een onderdeel van het spel.

Sofia zakte een stukje op haar stoel weg en deed net zolang haar best om zijn lucht niet in te ademen tot ze duizelig werd. Ze dwong zichzelf om onschuldig naar hem te kijken en staarde terug tot hij zijn blik afwendde. ‘Het is goed dat je Benjamin doorzien hebt,’ zei hij. ‘Je bent slimmer dan die andere idioten hier.’

Zijn gezicht verdween en ze keek hem na terwijl hij naar de deur liep, maar ineens bleef hij staan. ‘Ik hoop voor je eigen bestwil dat je open kaart met me speelt. Je weet dat er consequenties aan verbonden zijn als je dat niet doet.’

‘Natuurlijk doe ik dat.’

‘Ik heb grote plannen met je, Sofia.’

Ze stond op het punt om te vragen wat hij bedoelde, maar hij liep al naar buiten. Hij deed de deur niet eens achter zich dicht. Ze luisterde naar de verdwijnende voetstappen en bleef daarna nog een hele tijd roerloos zitten. Haar huid voelde kleverig en warm op de plek waar hij haar had aangeraakt. Sofia vroeg zich af wat er met haar aan de hand was, waarom ze zich op die manier liet aanraken door hem. Ze creëerde een scène voor haar geestesoog waarin ze schreeuwde, hem schopte en zijn gezicht openkrabde, maar dat zou een stommiteit zijn die nergens toe leidde, behalve naar Boetedoening. Na een paar minuten zouden Bosse en zijn handlangers in het kantoor staan en dan zou ze minstens nog een halfjaar koeienmest wegscheppen, de varkens voeren en het ’s nachts ijskoud hebben.

Ik moet hier weg, dacht ze, en als dat betekent dat ik het moet verdragen dat hij me betast, dan is het niet anders. Ze zou hieruit komen en ze zou hem nog liever pijpen dan blijven. Dan hoefde ze na afloop alleen naar het toilet te gaan om te kotsen, waarna ze verder kon werken. Als ze niet snel ontsnapte werd ze stapelgek, en dit was haar laatste kans.

Ze stopte met werken, alleen al de gedachte om meer van zijn gewauwel te redigeren maakte haar misselijk.

Als ze de deur aan de binnenkant op slot deed en hij terugkwam, wat moest ze dan zeggen? Misschien dat ze in alle rust wilde werken. Dat ze niet wilde dat iemand anders de stellingen zag. Hij had tenslotte gezegd dat ze geheim waren.

Ze deed de deur op slot en ging achter zijn computer zitten. Hij had hem uitgezet, dus wachtte ze tot hij brommend weer tot leven kwam en het scherm weer oplichtte.

Het wachtwoord kende ze doordat ze stiekem over zijn schouder had meegekeken. Ze bekeek zijn mappen en documenten.

Eerst leek alles heel normaal. Ze vond enquêtes van lezingen. Financiële verslagen waarvan ze niets begreep. E-mails die beroemdheden naar hem hadden gestuurd. Ineens zag ze echter een map zonder naam met een icoon waaruit bleek dat er foto’s in stonden. Ze opende hem, vond een enorme hoeveelheid foto’s en zocht net zolang tot ze een diapresentatie had gevonden.

Ze drukte op start en voelde zich duizelig worden. Het waren close-ups van een vrouwenlichaam. Mooi wazig, alsof ze in nevel was gehuld. Een borst, een hand, de binnenkant van een dijbeen, de buitenkant van een vrouwelijk geslacht. Ze waren bijzonder erotisch maar niet pornografisch. Het was alsof ze in katoen waren gesponnen. Er stonden meer dan honderd foto’s in de map. Geen gezichten. Geen identiteit.

Toch vermoedde ze, was ze er bijna zeker van, wie het was. Er was iets bekends aan het bleke lichaam met de sproetjes onder de borsten.

Elvira! Maar hoe…?

Er moesten meer foto’s zijn. Ze zocht net zolang tot ze uiteindelijk een hele serie mappen vond met foto’s die de laatste maand waren genomen. Toen ze er echter op klikte kreeg ze de melding dat ze niet toegankelijk waren. Ze zuchtte teleurgesteld, ze had een wachtwoord nodig en voor zover ze Oswald kende was dat geen woord dat ze gemakkelijk kon raden. Ze probeerde het wachtwoord van zijn computer, maar dat werkte niet.

Er is maar één ding dat ik kan doen als ik het wachtwoord niet weet, dacht ze. Ik moet de mappen kopiëren.

Ze kreeg een idee dat zo onbezonnen en idioot was dat ze het meerdere keren verdrong, maar het kwam telkens terug en ze voelde kriebels in haar maag als ze erover nadacht. Ze logde uit en sloot de computer af. Ze ging staan en liep een paar rondjes door het kantoor. Probeerde zich te bevrijden van het krankzinnige idee, maar dat was volslagen onmogelijk. Het was alsof ze al een beslissing had genomen. Er was maar één persoon die ze kende die alles, en nog een beetje meer, over computers wist. Het leek volkomen onwaarschijnlijk dat hij haar zou helpen. Aan de andere kant wist ze dat hij nooit een kans voorbij zou laten gaan om te laten zien hoe slim hij was.

Sofia haalde haar mobiel uit de zak van haar colbert en zette hem aan. Ze wist zijn nummer nog steeds. Haar vingers trilden een beetje toen ze de sms verstuurde.

wil je quitte staan? ik heb je hulp nodig om een wachtwoord voor mappen in een computer te omzeilen.

‘Je moet je voorstellen wat er gaat gebeuren,’ zeg ik. ‘Je moet het ongeluk voor je zien, wel honderd keer. Tot je er volkomen zeker van bent. Snap je?’

‘Niet helemaal,’ antwoordt ze. ‘Maar ik zal het proberen.’

‘Kijk naar de grote petroleumlamp in de hoek,’ zeg ik. ‘Als die omvalt stroomt de petroleum over de vloer en spat alle kanten op. Kun je dat voor je zien?’

Ze knikt.

‘Wat gebeurt er daarna, Sara? Nu moet je een beetje fantasie hebben.’

Ze zwijgt, dus help ik haar op weg. ‘Papa sleutelt graag aan auto’s. Stel je voor dat hij een poetsdoek die is doordrenkt met benzine of diesel meeneemt naar de zitkamer. Per ongeluk. Hij hangt hem over de trapleuning zodat het vuur zich naar boven verspreidt.’

‘Maar dat zou hij toch nooit doen?’

‘Onnozele gans, dat maakt helemaal niet uit. Het is alleen belangrijk dat het zou kúnnen gebeuren.’

Haar ogen beginnen te stralen. We nemen het plan door. Telkens weer. Zo vaak dat ik er hees van word.

Ze heeft het door en komt nu zelf met ideeën. ‘De bewaker is één avond per week vrij, volgens mij is dat op vrijdagavond,’ zegt ze. ‘Papa is te lui en te gierig om een vervanger te zoeken.’

‘Kijk eens aan. Je kunt zelf denken.’

‘En hij drinkt elke avond een whisky sour voordat hij gaat slapen. Als je daar iets in stopt kan hij heel moe worden…’

‘Precies! Precies! Nu begint het ergens op te lijken.’

Het valt me op dat ze nooit heeft getwijfeld of heeft geprobeerd om terug te krabbelen. Dat maakt me een beetje bang. Ik vraag me af of ze in de laatste seconde in paniek zal raken. Of ze een dam binnen in zich heeft die instort als het zover is.

‘Weet je zeker dat je dit wilt doen, Sara? Het is min of meer jouw idee.’

‘Natuurlijk wil ik het. Maar jij helpt me toch, Fredrik?’

‘Dat weet je wel.’

‘En daarna?’

‘Daarna zijn we samen.’

39

Sofia wachtte bij het hek op Oswald. Ze huiverde een beetje omdat ze het koud had, hoewel het een uitzonderlijk mooie voorjaarsdag was. De ochtendbijeenkomst op de binnenplaats was in volle gang en Bosse preekte ergens met klem over. Alles was groen en stond in bloei. De tulpen groeiden in dichte groepen rond de vijver en de seringenstruiken waren net uitgekomen. Ze keek naar de grindweg die bij het hek vandaan kronkelde. Een windvlaag met de geur van zout en zeewier waaide over de muur naar binnen.

Het ruikt naar vrijheid, dacht ze.

Oswald reed de garage uit en remde toen hij haar zag. Het grind knerpte onder de wielen en steentjes spatten tegen haar benen.

Hij liet het raam zakken en keek haar vragend aan.

‘Ik wil alleen zeker weten dat u alles hebt wat u nodig hebt,’ zei ze.

‘Oké, maar moet je niet op kantoor zijn om aan de stellingen te werken? De tijd begint te dringen.’

‘Dat komt wel in orde.’

‘Mooi. De lezing is om tien uur, dus ik neem de veerboot van vijf uur ’s middags terug.’

Sofia voelde een steek van teleurstelling omdat ze had gehoopt dat hij een nacht zou wegblijven, maar ze had voldoende tijd.

Hij zwaaide naar de bewaker, die naar hem salueerde en het hek opende. Sofia bleef staan en zag de auto over de grindweg verdwijnen terwijl ze voelde dat hij in de achteruitkijkspiegel naar haar keek. Hij moest eens weten.

In plaats van naar kantoor te gaan, liep ze in een flink tempo naar de bibliotheek.

De ochtendbijeenkomst was afgelopen en Mona slenterde over het grasveld in haar richting. Ze zag er oud en dik uit in het verbleekte winterjack dat ze over haar uniform droeg. Haar haar was niet gekamd, ze had een vermoeide trek op haar gezicht en haar ogen glansden van onrust toen ze Sofia zag staan.

‘Ik wil met je praten, Mona. Zullen we naar binnen gaan?’

‘Natuurlijk.’ Mona stopte de sleutel onhandig in het slot en opende de deur. Het was koud en tochtig in de bibliotheek en er hing een verlaten sfeer, alsof het gebouw al een tijd leegstond. Mona deed de plafondverlichting aan en ging zonder haar jack uit te trekken achter het bureau zitten. Sofia ging op de stoel tegenover haar zitten. ‘Waar is Elvira?’ vroeg ze.

‘Dat heb ik je al verteld.’

‘Lieg niet.’

‘Wat wil je, Sofia? Je bent tegenwoordig zo onaardig.’

‘Ik wil weten waar Elvira is.’

‘Ik heb al gezegd dat ze naar het vasteland gegaan is.’

‘Ik wil de waarheid weten.’

Mona’s onderlip trilde en ze had een onzekere blik in haar ogen. Ze stond op het punt om in te storten. Daar was niet meer voor nodig dan een laatste duwtje.

‘Dit is ernstig, heel ernstig, en ik wil dat je me de waarheid vertelt.’

‘Dat kan ik niet, Sofia, dat begrijp je toch wel? Franz…’

‘Franz is daarnet vertrokken. Hij ziet ons niet. Hij is onderweg naar de veerboot.’

Sofia voelde zich plotseling onzeker worden. Ze keek op zoek naar camera’s naar het plafond, maar besefte dat Oswald tijdens de installatie in het landhuis was geweest. Er hingen geen camera’s in de bibliotheek.

Mona had niet eens gemerkt dat Sofia om zich heen keek. Ze staarde niet op haar gemak naar het bureau.

‘Vertel me waar ze is!’

‘Ik heb beloofd dat ik dat niet zou doen, snap je dat niet? Ik heb het gezworen.’

‘Ze is verdomme nog maar veertien!’

‘Leeftijd speelt geen rol. Franz zegt dat Elvira uitverkoren is.’

‘Uitverkoren? Wat bedoel je daarmee?’

‘Ze is zijn geestverwant. Dat is het enige wat ik weet.’

Sofia voelde plotseling de behoefte om Mona te slaan terwijl ze zich afvroeg of ze echt zo stom was als ze leek. Kon het haar iets schelen of vond ze het allemaal heel normaal?

‘Hoor je zelf wel wat je zegt? Mankeert er iets aan je hersenen?’

‘Natuurlijk niet! Snap je niet wat dat voor haar toekomst betekent?’

‘Mona, luister naar me. Hij geeft niets om haar. Hij houdt gewoon van jonge meisjes. Ik heb foto’s op zijn computer gezien…’

Mona wees dreigend met een knokige vinger naar Sofia en begon te schreeuwen. ‘Je liegt, je liegt! Stop met liegen!’

Sofia ging door. Ze hoopte dat ze niet te horen waren buiten de bibliotheek. ‘Hij heeft naaktfoto’s van haar genomen. Ik heb ze gezien. Je zou hiervoor in de gevangenis terecht moeten komen, net als hij.’

Mona begon te huilen. Verdomme! Het zou onmogelijk zijn om haar aan het praten te krijgen als ze zo was. Sofia probeerde een kalme klank in haar stem te leggen. ‘Ze is op de zolder, nietwaar?’

‘Ja, maar het is daar heel mooi.’

‘Praat je met haar?’

‘Nee, maar…’

‘Maar wat?’

‘Het is niet goed voor haar nu ze voorbereid wordt. Om met ons te praten bedoel ik. Maar hij zorgt goed voor haar. Hij zorgt ervoor dat ze voldoende te eten heeft en zo.’

Sofia zweeg even. Ze was bang dat ze niet verder zou komen met Mona. Ze was niet meer dan een versleten radertje in het geheel en absoluut onbruikbaar.

‘Ik weet dat je het voor haar bestwil doet,’ zei ze, waarna ze zag dat Mona enigszins ontspande. ‘Luister, als je Franz vertelt dat ik naar Elvira heb gevraagd, dan zeg ik dat jij naar mij toe bent gekomen. Dat je verschrikkelijk ongerust was en hulp wilde hebben om Elvira van de zolder te krijgen. En wie denk je dat hij dan gelooft?’

Mona kreeg een pruilende uitdrukking op haar gezicht. Haar ogen versmalden tot een streep. ‘Ik zeg niets. Wat zijn je verdere plannen?’

‘Ik ga uitzoeken wat hij met haar doet.’

Mona sloeg haar handen voor haar gezicht. Haar hoofd en rug trilden. Toen ze weer naar Sofia keek waren haar ogen rood. ‘Hij is zo lief tegen me, Sofia. Hij zorgt ervoor dat niemand onaardig tegen me doet en hij heeft beloofd dat ik in de bibliotheek mag blijven. Hij is vast en zeker ook heel lief voor Elvira. Alsjeblieft, ga hier niet in wroeten…’

Sofia gaf geen antwoord. Ze legde haar hand op die van Mona, gaf er een kneepje in, stond op en liep naar buiten, de voorjaarszon in. Ze vroeg zich af of ze meer succes bij Anders zou hebben, maar liet die gedachte meteen weer varen. Anders zou nooit twijfelen aan Oswald.

Ze moest met iemand praten, haar hoofd barstte bijna uit elkaar, maar ze wist niet wie ze kon vertrouwen. Misschien Simon zelfs niet. Misschien had hij toestemming gekregen om naar de plantenkas terug te gaan omdat hij voor Oswald spioneerde. Ze zag hem in de verte werken. Hij plaatste een hek rond de groentebedden en gebaarde dat ze naar hem toe moest komen.

‘Ik denk dat ik gek word,’ zei ze toen ze naast hem stond.

‘Leg uit.’

‘Je bent toch geen spion, Simon?’

‘Een spion? Ben je wel goed bij je hoofd? Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat ik maar een gewone boer ben?’

‘Dat was ik bijna vergeten.’

‘Ik blijf werken terwijl jij praat. Dan lijkt het alsof je me een standje geeft, zoals gewoonlijk.’

Sofia begon te vertellen terwijl Simon verderging met het plaatsen van de staaldraadomheining rond de planten, die in nette rijen stonden. Toen ze klaar was stopte hij met werken en keek recht in haar ogen. ‘Dit is verdomme krankzinnig!’

‘Precies. Wat moet ik doen?’

‘Datgene wat je nu ook al doet. Bewijs verzamelen.’

‘Ik ben zo bang dat hij me ontmaskert, Simon. Ik weet niet wat hij dan met me gaat doen.’

‘Ik voel dat het je gaat lukken. Om te vluchten bedoel ik.’

‘Maar Elvira dan? Hoe moeten we haar hieruit krijgen?’

‘Ik denk dat ze dat niet eens wil. Ze leeft waarschijnlijk in een droomwereld. Maar hij is een pedofiel en als je dat kunt bewijzen gaat hij naar de gevangenis.’

‘Dus ik moet erachter zien te komen wat hij met haar doet?’

‘Misschien wel. Maar het is belangrijker dat je hier wegkomt. Als hij je betrapt en je weer naar Boetedoening stuurt, dan help ik je ontsnappen.’

‘Als hij me betrapt bedenkt hij vast iets wat nog erger is. Dan dwingt hij me waarschijnlijk om van het Duivelsblok te springen als het stormt. Oeps! Nog een dodelijk ongeluk.’

Haar mobiel plingde en haar hand trilde licht toen ze het bericht opende.

Simon stond achter haar en ademde in haar nek terwijl ze lazen. Ellis schreef dat ze de mappen moest overzetten op een usb-stick en die naar hem moest sturen, samen met informatie over de computer en het systeem dat werd gebruikt.

Daarna volgde het irritante einde: problemen met de sekte? dat dacht ik wel. e.

‘Ik moet de mappen kopiëren naar een usb-stick en die meenemen als ik vlucht,’ vertelde ze.

‘Hoe kun je er zo zeker van zijn dat die Ellis je niet bedriegt? Hij was tenslotte je aartsvijand,’ zei Simon.

‘Hij heeft een enorm ego en wil altijd bewijzen dat hij alles kan. Bovendien had hij in principe gelijk toen hij hiernaartoe kwam om me uit deze sekte te bevrijden, of niet soms?’

Ze rende de trap naar de hoofdingang van het landgoed op, aarzelde heel even maar besloot om in Oswalds privésuite te kijken voordat ze naar het kantoor ging om de mappen te kopiëren. Ze wilde haar verdenking bevestigd hebben. Voor zover ze Oswald kende hingen er camera’s in de zolderkamer.

Ze deed de deur achter zich op slot toen ze in zijn kamer was, zette de televisie aan en probeerde diverse knoppen op de afstandsbediening, maar kreeg de zolder niet in beeld. Denk na, spoorde ze zichzelf aan. Sommige kamers zijn met het kantoor verbonden en sommige met deze kamer. Bosse en ik hebben toegang tot de installatie in het kantoor en dat kan maar één ding betekenen. De camera op de zolder is op dit beeldscherm aangesloten, maar hoe krijg ik die in vredesnaam in beeld?

Ze toetste verschillende cijfercombinaties op de afstandsbediening in en stond op het punt om het op te geven toen ze uit pure frustratie 666 intoetste en beeld kreeg.

De witte muren en meubels glansden op het scherm. Elvira zat op het bed met het dekbed tot haar middel opgetrokken, maar haar bovenlichaam was naakt. Ze las een vel papier dat op haar schoot lag. Op het nachtkastje stond een dienblad.

Sofia bestudeerde Elvira’s gezicht om erachter te komen wat ze voelde, maar ze leek volkomen geconcentreerd op wat ze aan het lezen was en zag er absoluut niet bang uit. Simon heeft gelijk, dacht ze. Ze bevindt zich in een droomwereld, een soort Hollywoodfilm waarin zij de uitverkorene is. Dit is krankzinnig.

Er stonden nu twee bedden in de kamer, één tegen elke muur. Eerst dacht ze dat Oswald daar misschien sliep, maar ineens echoden zijn woorden van de vorige dag in haar hoofd: Ik heb grote plannen met je, Sofia.

Wil hij mij daar ook hebben? dacht ze. Nee, nu verbeeld ik me van alles. Iets binnen in haar vertelde haar echter dat ze voorzichtig moest zijn en ze voelde dat ze zich moest haasten terwijl ze naar Oswalds kantoor liep.

Toch vergat ze om het kopiëren van de mappen op zijn computer te starten. Ze werd afgeleid door de stapel stellingen op haar bureau en de zekerheid dat die klaar moesten zijn voordat hij terugkwam.

Pas tijdens de lunch herinnerde ze zich het kopiëren en ze verslikte zich bijna toen ze bedacht hoe weinig tijd ze nog maar had.

Zodra ze in het kantoor terug was ging ze aan de slag. Ze wist waar Oswald zijn usb-sticks bewaarde, pakte degene met de meeste opslagcapaciteit en wiste alles wat erop stond.

Sofia drukte op start en volgde de smalle streep waarmee de snelheid van het kopiëren werd aangegeven.

Een procent, twee procent. Het leek een eeuwigheid te duren. Sofia besloot verder te gaan met de stellingen om zichzelf af te leiden. Ze werkte snel en methodisch, en onderbrak haar werk na een tijdje om weer naar de streep te kijken. Vijfenzeventig procent. Ze liep zenuwachtig bij de computer heen en weer en spoorde hem in gedachten tot snelheid aan.

Op dat moment gebeurde het. Er klonk een statische ruis, het beeldscherm werd zwart en alle apparaten zwegen. De stroom was uitgevallen. Ze opende de deur naar de gang, die in het licht baadde, besefte dat er een stop was doorgeslagen en zocht in de stoppenkast tot ze de juiste stop had gevonden. Nadat ze hem had vervangen kwam de apparatuur weer tot leven.

Sofia zette alles haastig uit, behalve de computers van Oswald en van haar. Ze wilde niet de kans lopen dat het opnieuw zou gebeuren.

Toen Oswalds computer weer aanstond zag ze een mededeling op het scherm dat het kopiëren was mislukt.

download failed.

Ze moest helemaal opnieuw beginnen. Intussen maakte ze de stellingen af en voelde zich daar trots op, ook al was ze verschrikkelijk zenuwachtig.

Tweeëntachtig procent. Bijna klaar. Zo meteen zou alles op de usb-stick staan.

Ze printte de stellingen, legde ze in een nette stapel op Oswalds bureau en besloot om de tekst op zijn computer te zetten zodat hij die meteen had als hij terugkwam. Daar zou hij waarschijnlijk heel tevreden over zijn.

Ze gebruikte een usb-stick van zichzelf om de stellingen op zijn computer te zetten, trok de stick eruit toen ze klaar was en stopte hem in haar zak. Daarna staarde ze ongeduldig naar de eerste usb-stick, die nog in de computer zat. De streep op het scherm kroop naar het einde toe. Ze keek op de klok. Kwart voor drie. Ze had voldoende tijd en de streep had het eindpunt bijna bereikt. Achtennegentig procent.

De voetstappen in de gang waren zo vertrouwd dat haar nekharen meteen overeind gingen staan. Het was fysiek onmogelijk, maar toch hoorde ze hem naderen. Ze dacht razendsnel na. Ze kon de usb-stick verwijderen, maar dan bleven de sporen van het kopiëren op het scherm staan. Er was niet voldoende tijd. Ze had heel gewoon geen oplossing.

Verdomme, verdomme, wat moet ik zeggen?

De deurkruk ging naar beneden. Ze voelde hoe een golf van wanhoop haar overstroomde toen ze hem met opengesperde ogen in de deuropening zag staan. ‘Wat doe je verdomme achter mijn computer?’

De binnenplaats is verlaten. Het is zo stil dat ik alles in de woning kan horen. Eerst lawaai en gerammel, daarna de lamp die op de marmeren vloer valt.

Alles lijkt goed te gaan.

Ik denk dat ik het aanstrijken van de lucifer hoor als ze de brandstof aansteekt, maar dat is waarschijnlijk verbeelding want de deur is dik.

Ik zit er met mijn rug tegenaan geleund. Op wacht. Precies zoals ik heb beloofd. Ik ben naar boven gegaan om een laatste keer naar hen te kijken. Ze liggen helemaal uitgeteld in bed. Mijn vader snurkt hard en Emilie ligt op haar zij alsof ze een winterslaap houdt.

Ik weet dat ik hen niet zal missen. Hun leven is volkomen zinloos. Ze hebben nooit iets belangrijks gedaan en zullen dat ook nooit doen. Op deze aarde is geen plaats voor zulke personen.

Sara moet inmiddels bijna klaar zijn.

Ik hoor het vuur knetteren en stel me voor hoe het er in de woning uitziet. De vlammen die bij de trap oplaaien en de weg naar buiten blokkeren.

De grote ramen op de begane grond. Als muren. Onmogelijk te openen.

Er is maar één uitweg voor haar en dat is hier, op de plek waar ik zit.

Dertig seconden. Dat is alles wat ze nog heeft. Maximaal dertig seconden. Misschien twintig, als alles naar wens verloopt.

Ze legt haar hand op de deurkruk en probeert hem naar beneden te duwen. Eerst heel rustig, daarna gejaagder. Uiteindelijk rukt ze er wanhopig aan.

Ik zit echter nog steeds tegen de deur en houd de kruk vast.

De rook is nu beslist heel dicht.

Ze slaat en schopt wanhopig tegen de deur. ‘Fredrik! De deur gaat niet open. Help! Fredrik!’ Daarna begint ze te hoesten.

Ik blijf mijn rug tegen de deur duwen terwijl ik naar het gerochel, het gehoest en het gebonk luister en voor mijn geestesoog zie ik hoe de vlammen haar bereiken.

De deur is bloedheet geworden en ik loop de binnenplaats op terwijl ik mezelf inprent dat de deur de hele tijd open is geweest. Ze hoefde alleen maar een beetje meer haar best te doen, maar dat deed ze niet.

Inmiddels staat de deur in brand. Alles brandt.

Ik sta op de binnenplaats en bewonder het schouwspel.

Ineens zie ik iets achter het raam op de verdieping. Een schaduw, het gezicht van iemand die daarnaartoe is gekropen. Een zwarte stip die heel even achter het raam opduikt en daarna naar achteren valt, in de vlammen.

40

Later was ze ervan overtuigd dat ze een engelbewaarder had gehad toen hij daar stond. Dat iemand anders via haar had gesproken, want het antwoord was gewoon naar buiten gestroomd.

‘Sir, het moest een verrassing zijn.’

Hij kwam het kantoor binnen en deed een paar stappen in de richting van het bureau. Een golf van paniek stroomde door haar heen.

‘Een verrassing?’ vroeg hij.

‘Inderdaad, ik ben klaar met de stellingen.’ De computer plingde: kopiëren voltooid.

Ze haalde de usb-stick eruit en stopte hem in de zak van haar colbert. ‘Ik heb de stellingen vanaf mijn usb-stick op uw computer gekopieerd omdat ik dacht dat u ze daarop wilde hebben. Ik heb ze natuurlijk ook geprint.’ Ze wees naar de stapel papieren.

Hij dacht na over wat ze had gezegd. Zijn gevoelens werden gereflecteerd in zijn ogen. Eerst twijfel, vervolgens opluchting, en daarna zag hij eruit zoals altijd. Arrogant en superieur.

‘Ik dacht dat u met de veerboot van vijf uur zou komen. Ik wilde alles klaar hebben voordat u terug was.’

‘Het is zulk mooi weer dat een vriend van me hiernaartoe gevaren is,’ mompelde hij. ‘Ik ben met hem meegegaan, hoewel dat jou niets aangaat.’

‘Natuurlijk niet.’

Ze liep bij zijn computer weg en ging weer achter haar eigen bureau zitten.

Hij bleef midden in het kantoor staan. ‘Ik vind het niet prettig dat je mijn computer gebruikt, Sofia.’

‘Maar dat deed ik niet. Ik dacht alleen dat u de stellingen erop wilde hebben.’

Hij gromde iets, ging achter zijn bureau zitten, opende het document met de stellingen en las het vluchtig door. ‘Warempel, het lijkt er inderdaad op dat we klaar zijn. Iedereen die vandaag bij de lezing was is nieuwsgierig naar de stellingen. Ze komen deze zomer allemaal hiernaartoe.’

‘Fantastisch.’

‘Ja, dat kun je wel zeggen.’

Hij bladerde door de stapel papieren op het bureau. ‘Luister, we moeten ze goed opbergen. Morgen print je alles op archiefpapier en stop je elke pagina apart in een plastic hoesje. Frisk bewaarde dat soort hoesjes in de schuur bij de gastenverblijven. Er is beslist nog een voorraadje van. Daarna stop je alles in een map. Gaat dat lukken?’

‘Jazeker. Ik kan er zo meteen al aan beginnen.’

‘Doe dat.’

Het leek erop dat Oswald het voorval met de computer voor het moment was vergeten. Hij surfte op internet en handelde een paar telefoontjes af. Enar, die de transportafdeling van Benjamin had overgenomen, kwam om halfzes met zijn avondmaaltijd en Sofia warmde het eten op en serveerde het met een glas mineraalwater. Oswald zette Indiase sitarmuziek op, liep naar het raam en keek een tijdlang over de zee uit.

‘Dan ga ik nu avondeten,’ zei ze.

Hij gaf geen antwoord. Ze vervloekte zichzelf omdat ze nog steeds zijn toestemming vroeg om te gaan eten. Tijdens het eten piekerde ze erover of hij zou merken dat ze met zijn computer had geknoeid, maar besloot dat dat onmogelijk was. Hij was niet bepaald slim als het om technische dingen ging en vroeg haar voortdurend om hulp.

Toen ze terugkwam in het kantoor had Oswald alle stellingen gelezen. Hij was euforisch. ‘Dit is fantastisch! Het hele personeel moet ze lezen. Ze kunnen ze na hun werktijd bestuderen, er is heel veel te doen voordat de gasten komen. Ik ga er morgen tijdens de avondbijeenkomst met ze over praten. En daarna gaan jij en ik het landgoed inspecteren om ervoor te zorgen dat alles perfect is.’

Hij onderdrukte een plotselinge geeuw, alsof de golf van gevoelens hem te veel was geworden. ‘Luister, ik denk dat ik maar eens naar bed ga.’

Om zeven uur?

Ze knikte alleen, hielp hem zijn colbert aantrekken dat over de rugleuning hing, keek hem na terwijl hij de gang in liep en luisterde naar zijn wegstervende voetstappen.

Sofia had een vermoeden waar hij naartoe zou gaan en bleef een hele tijd wachten. Ze wist dat ze eigenlijk naar de schuur moest gaan om de plastic hoesjes op te halen, maar er was slechts één ding waarnaar Oswald om zeven uur ’s avonds zou verlangen als hij zo opgewonden was. En dat was geen slaap.

Ze laadde haar mobiel een tijdje op en ruimde het kantoor op. Daarna zette ze de computers uit, maar ze liet het licht branden zodat het leek alsof ze van plan was terug te komen. Ze sloop langs het personeelskantoor, maar niemand daar leek aandacht aan haar te schenken. De verlichting op de trappen was uit, maar ging automatisch aan toen ze langsliep.

Sofia haastte zich naar Oswalds suite terwijl ze zich afvroeg of hij daar zou zijn. Ze probeerde koortsachtig een geloofwaardige leugen te bedenken terwijl ze de deur opende, maar de kamer was leeg.

Ze deed hem aan de binnenkant op slot, maar bedacht zich en opende hem weer. Als hij eraan komt spring ik uit het raam, dacht ze. Ik hoor zijn voetstappen beslist, dus heb ik voldoende tijd om naar buiten te springen voordat hij de deur opendoet.

Sofia opende het raam op een kier. Ze keek naar het grasveld en besloot dat het zou lukken. Ze kon zich tussen de struiken bij de gevel verstoppen en de huishoudelijke afdeling de schuld van het open raam geven. Ze zou zeggen dat ze de kamer blijkbaar hadden gelucht en waren vergeten om het raam te sluiten.

Ze zette de televisie aan, drukte koortsachtig op de knoppen van de afstandsbediening en toetste 666 in. Oswald was op de zolder, precies zoals ze had gedacht. Hij zat volledig aangekleed op de rand van het bed. Elvira lag in bed en staarde zwijgend naar hem. Oswald pakte haar goudkleurige haarlokken met twee handen vast. ‘Heb je op me gewacht?’

Elvira knikte. Haar schouders waren naakt, maar ze had het dekbed opgetrokken. Oswald liet haar haar los en trok het dekbed naar beneden. Het spichtige lichaam met de kleine borsten en de smalle heupen zag eruit alsof het van een kind was.

‘Ik voel me een beetje opgesloten,’ zei Elvira voorzichtig. ‘Ik denk dat ik wat frisse lucht nodig heb.’

‘Natuurlijk,’ zei hij, waarna hij ging staan en het raam een stukje opende. ‘Is dat beter?’

‘Ja, dank je wel.’

‘Nu ga ik je iets laten zien. Dit is een onderdeel van je voorbereiding.’ Hij frunnikte aan zijn broek.

Wat doet hij in vredesnaam?

Hij trok de riem uit zijn broek en liet hem aan Elvira zien. ‘Als ik deze riem om je hals doe en er een beetje aan trek, dan vermindert de hoeveelheid zuurstof in je hoofd en dat is een fantastisch gevoel,’ zei hij. ‘Alsof je op een wolk zweeft.’

Elvira keek hem verward aan.

‘En dan raken onze zielen elkaar als het ware. Dat is een ongelooflijke belevenis.’

Ik moet dit opnemen, dit moet ik op film hebben.

Ze zette haar mobiel op de videofunctie en plaatste hem tegen een vaas op de salontafel, zodat hij opnam wat er op de televisie gebeurde.

Elvira hijgde en keek met een smekende blik in haar ogen naar hem.

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei Oswald. ‘Vandaag oefenen we alleen een beetje. Ik zal het je laten zien.’

Ze knikte, maar zag er nog steeds bang uit.

Sofia wilde Elvira door elkaar schudden. Tegen haar schreeuwen dat ze wakker moest worden uit haar trance.

Waarom is ze zo verdomd stom? Ik ken haar. We hebben kauwgom gedeeld toen we de personeelskamers renoveerden. We lachten om iedereen die aan het schelden en tieren was. Wat is er met haar gebeurd?

Oswald boog zich naar voren, deed de riem rond Elvira’s hals en legde zijn hand een tijdje op haar voorhoofd, alsof hij haar wilde kalmeren. Daarna pakte hij de riem met twee handen vast en trok eraan. Het gebeurde zo plotseling dat Elvira een gil gaf, naar adem hapte en verbaasd naar hem staarde. Hij maakte de riem wat losser zodat ze gemakkelijker adem kon halen, maar even later trok hij opnieuw en Elvira verloor haar zelfbeheersing en begon te gillen. Hij smoorde het geluid door harder te trekken. Elvira’s gezicht werd vuurrood.

Zo meteen wurgt hij haar nog!

Oswald liet de riem snel los zodat Elvira kon ademhalen. Hij glimlachte naar haar, een suikerzoete glimlach die Sofia nog nooit van hem had gezien.

‘Je zult dit fijn gaan vinden,’ fluisterde hij. ‘Ik doe heel voorzichtig. We oefenen tot je eraan gewend bent. Het wordt fijn. Heel fijn.’

Sofia’s lichaam was bedekt met een kleverige laag zweet. Ze had niet gemerkt dat ze transpireerde, maar merkte nu dat ze ook trilde. De kamer begon te schommelen en ze werd misselijk.

Ik mag hier niet braken, ik mag hier niet…

Ze rende naar zijn badkamer, ging op haar knieën voor het toilet zitten, pakte de bril vast en braakte in de pot, waarna ze een tijdje met tranende ogen bleef zitten tot ze bang werd dat hij klaar was en naar beneden zou komen. Ze veegde haar mond af, stond op, trok haar kleding recht en spoelde het toilet door. Het rook nog steeds naar braaksel, dus pakte ze de fles met dure aftershave en goot een beetje in het toilet. Ze haastte zich naar de kamer terug en keek op het scherm. Hij praatte met Elvira.

Sofia zette haar mobiel uit, stopte hem in de zak van haar colbert en schakelde de televisie uit.

Toen ze het raam dichtdeed voelde ze dat haar benen nog steeds trilden. Ze controleerde of de mobiel echt in haar zak zat, haastte zich naar de gang en bedacht dat ze het licht in het kantoor had laten branden. Ze rende buiten adem de trap op, deed het licht uit en draaide de deur op slot. Sofia dacht dat ze zijn voetstappen op de trap hoorde terwijl ze naar de slaapzaal rende. Ze wilde naar haar kamer gaan, maar bedacht zich op het laatste moment.

Ik moet met iemand praten, ik moet Simon zoeken.

Op de binnenplaats voelde ze een scherpe kou in haar nek, alsof het tochtte. Ze draaide zich om en zag Oswalds gezicht achter het raam van het kantoor, maar verzekerde zichzelf ervan dat het verbeelding moest zijn. Dat ze zo gespannen was dat ze zich vergiste. Sofia haastte zich naar de boerderij, waar Simon met een kruiwagen kwam aanlopen. Ze rende naar hem toe en pakte zijn armen vast. ‘Luister naar me! Luister verdomme naar me!’

‘Sofia, kalmeer. Ik luister.’

Ze begon met een enorme snelheid te praten en hij moest haar af en toe afremmen om het allemaal te kunnen volgen.

‘We moeten de politie bellen,’ zei ze toen ze klaar was met haar verhaal.

Simon krabde op zijn hoofd en dacht zo lang na dat Sofia ongeduldig met haar voet op het gras begon te stampen.

‘Je kunt de politie niet bellen,’ zei Simon uiteindelijk.

‘Waarom niet? Hij verkracht verdomme een minderjarige.’

‘Heb je gezien dat hij haar verkrachtte? Heeft ze zich verzet?’

‘Nee, maar wat maakt dat uit? Ze is veertien!’

‘Sofia, bedenk wat er gaat gebeuren als je belt. De politie komt en de eerste hindernis is het hek. Ik kan je verzekeren dat er geen enkele politieagent binnenkomt zonder Oswalds toestemming. Hij zal heel vriendelijk zijn en zeggen dat een van de vrouwen een beetje getikt is, waarmee hij jou bedoelt. Als dat niet helpt belt hij Östling. Bovendien is de zolder op slot en hij zal ze ervan overtuigen dat de ruimte onbruikbaar is. Dan lacht hij en biedt de agenten koffie aan en als ze hier wegrijden zijn ze de beste vrienden. En ik hoef je waarschijnlijk niet uit te leggen wat er daarna met jou gebeurt. Je moet leren om net als hij te denken.’

Het was het langste wat Sofia Simon ooit had horen zeggen. ‘Maar Elvira dan?’

‘Leek het erop dat hij haar wilde wurgen?’

‘Nee, niet echt. Eerder alsof het nog maar het begin was van een heleboel perversiteiten die hij van plan is met haar uit te halen.’

‘Precies. En daarom moet je hier zo snel mogelijk weg zien te komen.’

Hij zorgde ervoor dat ze enigszins ontspande. Haar hoofd werd weer helder. Ze moest hier inderdaad weg. Er waren geen oplossingen binnen de muren, geen toevluchtsoord, geen rechtvaardigheid. Ze vluchtte of ging ten onder. Zo was het.

‘Ik ben doodsbang,’ zei ze uiteindelijk.

‘Ik help je,’ verzekerde hij haar terwijl hij haar pols vastpakte.

Sofia kwam net na acht uur de slaapzaal in. Er was nog niemand. Ze ging op bed zitten, zette haar mobiel aan en speelde het filmpje van de zolder af. Het beeld bewoog een beetje, maar het was duidelijk te horen en te zien wat zich daar afspeelde.

Sofia opende de kleerkast, pakte haar rugzak en haalde er servetten, bestek, een deken en een thermoskan uit. Ze vulde de thermoskan in de badkamer met water en stopte hem in de rugzak. Daarna stopte ze de usb-stick met de informatie van Oswalds computer in een van de vakjes.

Ze vroeg zich af of ze de simkaart uit haar mobiel zou halen en die in hetzelfde vakje zou opbergen, maar bedacht dat ze nog moest kunnen bellen. Ze pakte een paar spijkerbroeken, ondergoed en wat truien en deed die eveneens in de rugzak. Daarna schoof ze de rugzak ver onder het bed, zodat niemand hem kon zien, en ging weer op haar bed zitten. Op dat moment merkte ze pas dat haar blouse nat van het zweet was.

Het is zover, dacht ze. Ik heb alles wat ik nodig heb. Nu hoef ik alleen nog te bedenken wanneer ik ga vluchten. Ze dacht aan Elvira en daarna aan God, die Benjamin niet had gered hoewel ze hem had gesmeekt om dat te doen.

Lieve God, red Elvira in elk geval. Zorg ervoor dat Oswald haar niet vermoordt.

Haar mobiel ging over. Het geluid schetterde zo hard in de stille kamer dat ze schrok. Ze keek op het scherm en zag dat het een anonieme beller was. Ze liet de mobiel een paar keer overgaan, maar haar nieuwsgierigheid won het uiteindelijk.

‘Sofia? Spreek ik met Sofia Bauman?’

‘Ja…’ antwoordde ze aarzelend.

‘Met Vanja. Vanja Frisk.’

Ik blijf een hele tijd op de binnenplaats staan.

De brandende woning is merkwaardig mooi. Het is anders dan een inferno, eerder een schitterend vuurwerk.

De hele verdieping staat nu in brand. Er hangt een scherpe brandlucht, maar het ruikt ook naar ceders en pijnbomen, het hout waarvan de meubels zijn gemaakt.

Ik loop naar het bewakershok en vergewis me ervan dat de camera’s en het brandalarm inderdaad uitstaan. Die stomme bewaker is dat helemaal vergeten. Ik ga op zijn stoel zitten.

Nu begint de gedaanteverwisseling. Een volledige metamorfose. Ik breng mezelf in een toestand van paniek en wanhoop. Stel me voor hoe dat voelt. Dompel mezelf onder in de gevoelens die ik heb opgeroepen, maar niet voel.

Ik toets het nummer in en begin te brullen als ze opnemen. ‘Jullie moeten komen! Jezus, het brandt! Het hele huis staat in brand!’ Ik schreeuw een tijdje en geef ze het adres.

Daarna loop ik naar de Mercedes die ik achter het hek heb geparkeerd. Ik ben blij dat ik hem van het vuur heb gered.

Ik houd van die auto.

De koplampen van een auto verschijnen op de grindweg. Een van de buren heeft het vuur gezien.

De man springt uit de auto en rent naar me toe terwijl ik op de motorkap lig te huilen. ‘Waar zijn de anderen?’ roept hij. ‘De anderen! De familie!’

Ik wijs huilend naar het huis. ‘Daarbinnen. Ik kon niet… kwam te laat! Het spijt me!’

Hij pakt mijn schouders vast en probeert me te kalmeren.

Ik hoor het geluid van de sirenes en zie de knipperlichten van de hulpverleningsvoertuigen.

Dit heb ik goed gedaan, denk ik.

De brandweermannen rollen hun brandslangen uit. Iemand springt uit de ambulance en rent naar me toe. Ik haal diep adem en zorg ervoor dat mijn hartslag versnelt.

41

Sofia’s moeder heeft de bloemen natuurlijk meteen gestuurd. Ze heeft zich gehaast, zoals ze met alles in haar leven doet. En nu had Sofia de zus van Benjamin aan de telefoon en wist ze niet goed wat ze moest zeggen. Ze probeerde uit te leggen dat ze een relatie met Benjamin had gehad, maar vertelde niet waarom ze die beëindigd hadden. Het klonk chaotisch en ze vroeg zich af of Vanja het begreep, want het bleef een hele tijd stil.

‘Benjamin heeft het inderdaad over je gehad. Hij zei dat hij een meisje op het eiland had ontmoet. Ik neem aan dat je verschrikkelijk verdrietig bent. Net als ik.’

‘Inderdaad, ik kan het gewoon niet bevatten, maar ik wil je graag ontmoeten om je iets te vertellen. Over Benjamin dus.’ Ze voelde de aarzeling van de ander. ‘Over een tijdje,’ voegde ze er haastig aan toe.

‘We kunnen natuurlijk met elkaar afspreken,’ antwoordde Vanja. ‘Maar niet meteen. Na de begrafenis heb ik meer tijd.’

‘De begrafenis? Nu al? Maar ze hebben het lichaam nog niet eens gevonden!’

‘Nee, maar dat gaat ook niet gebeuren. Het is beter om het achter de rug te hebben. Franz Oswald is hier geweest. Hij heeft alle kosten betaald. Wat een aardige man is dat. Wil je misschien naar de begrafenis komen?’

‘Dat zou ik wel willen, maar ik denk niet dat ik daartoe in staat ben,’ zei Sofia, en dat was in elk geval geen leugen.

‘Ik begrijp het. Bel me over een tijdje maar op.’

Sofia had een onaangenaam gevoel aan het telefoongesprek overgehouden. Er had iets ontbroken. Ze had geen verdriet in Vanja’s stem gehoord. Aan de andere kant hadden Benjamin en zij elkaar zelden gezien en hadden ze misschien geen nauwe band gehad. En hoe goed kende ze Benjamin zelf eigenlijk? Het was alsof ze nooit echt vat op hem had gekregen. Hoe noemde Oswald hem ook alweer? Een draaikont. Hij was uit haar greep ontsnapt en nu zou hij voor altijd een onopgelost raadsel blijven.

Ze voelde zich verdrietig en zwaarmoedig door de gedachte dat Benjamin begraven zou worden terwijl zijn lichaam ergens op de bodem van de zee lag en werd aangevreten door de vissen. Bovendien had ze moeite om zijn gezicht voor zich te zien. Het was alsof hij bezig was te verdwijnen terwijl er niet eens een stoffelijk overschot was dat begraven kon worden.

Ze deed haar ogen dicht en probeerde zich te herinneren hoe het voelde om zijn huid aan te raken, maar kon alleen zijn geur oproepen. Toen ze uiteindelijk in bed ging liggen, wilde de slaap maar niet komen. De beelden van Oswald en Elvira in de zolderkamer spookten door haar hoofd en hoe meer ze probeerde te slapen, des te duidelijker werden de beelden. Ze ging rechtop in bed zitten, deed het licht aan, pakte een blocnote en begon steekwoorden voor een vluchtplan op te schrijven. Ze kon het plan dat Benjamin en zij hadden bedacht weliswaar gebruiken, maar ze zou stapelgek worden als ze ’s nachts alleen in het vakantiehuisje moest wachten. En hoe moest ze over het prikkeldraad komen zonder dat het alarm afging? Aan de andere kant had Simon gezegd dat hij haar zou helpen. Ze moest het met hem bespreken en haar gedachten ordenen.

Haar mobiel ging opnieuw. Het was haar moeder.

Ze moest voorzichtiger zijn en haar mobiel op stil zetten. Het idee om haar moeders ongerustheid opnieuw te horen was zo overweldigend dat ze het gesprek wegklikte en haar mobiel uitzette. Ze besloot om zes uur op te staan. Ze moest met Simon praten voordat de anderen wakker werden.

‘Dat gaat niet lukken,’ zei Simon meteen.

‘Waarom niet?’

‘Zo werkt de schrikdraadomheining niet. Het alarm gaat niet alleen af doordat iemand het prikkeldraad aanraakt. Als je van de muur springt is de klap waarschijnlijk hard genoeg om het alarm ook te activeren.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ik heb daar een beetje onderzoek naar gedaan. Boeren hebben ook hobby’s. Die van mij is altijd elektronica geweest.’

‘Maar wat moet ik dan doen?’

‘De beste oplossing is waarschijnlijk dat de stroom uitvalt. Je zet de hoofdschakelaar gewoon uit. Het duurt tien minuten voordat de reservegenerator het overneemt, maar er is natuurlijk altijd een risico dat iemand de hoofdschakelaar weer aanzet.’

‘Tien minuten is belachelijk weinig. Hoe ver kun je in tien minuten rennen? Ze zullen me met hun motoren achterna komen.’

Hij dacht even na. ‘Niet als je door het bos rent. Daar kunnen ze niet komen.’

‘Midden in de nacht? Ik weet niet of ik dat kan. En wat doe ik als ik bij de veerboot ben?’

Simon lachte. ‘Eén ding tegelijk. Stel dat ik naar de hoofdgenerator ren als jij hem uitgezet hebt en net doe alsof er iets kapot is. Tenslotte help ik soms met de elektriciteit.’

Ze kreeg iets meer hoop. ‘Benjamin zei dat we ons op het autodek onder een dekzeil konden verstoppen. We zouden daaronder blijven liggen tot de veerboot vertrok.’

Simon knikte en deed zijn ogen dicht, alsof hij het voor zich probeerde te zien. ‘Kun je op je mobiel kijken hoe het weer wordt? Als de maan schijnt is het gemakkelijker om door het bos te rennen.’

Ze zette haar mobiel aan en vond een weersite. ‘Het blijft de hele week mooi weer.’

‘Maar ook dan mist het ’s ochtends. Je moet ’s nachts vluchten, als het nog niet mist en als de maan op het hoogste punt staat.’

‘Als er een maan is,’ zei ze terwijl ze op de site naar de maanstanden zocht. ‘Het is nu halvemaan. Misschien moet ik nog een paar dagen wachten.’

‘Ik weet zeker dat het je gaat lukken,’ zei Simon.

‘Het is in elk geval het begin van een plan.’

‘We moeten er allebei goed over nadenken,’ zei hij waarna hij zijn handen weer in de aarde stopte.

Terwijl ze de grote doos met de plastic hoesjes over de binnenplaats sjouwde vroeg ze zich af hoe lang het zou duren om de stellingen te printen en alle pagina’s in de hoesjes te stoppen. Ze bedacht dat ze in elk geval zou kunnen nadenken over haar vluchtplan terwijl ze Oswalds belachelijke project afmaakte. Ineens kreeg ze midden op de binnenplaats opnieuw het onwerkelijke gevoel dat het allemaal een droom was. Wat er de afgelopen week was gebeurd, kon gewoon niet echt zijn. Zoiets gebeurde in werkelijkheid niet. Sofia struikelde over een steen en liet de doos bijna vallen. Zwetend en vloekend droeg ze de doos de trappen naar het kantoor op.

Oswald schoot in de lach toen hij haar zag en gebaarde dat ze binnen moest komen. ‘Ga je alle papieren in het kantoor in plastic hoesjes stoppen?’

‘Nee, alleen de stellingen,’ mompelde ze.

‘Doe niet zo chagrijnig, Sofia. Dat past niet bij je. Maak het af en vergeet onze controleronde over het landgoed niet, en dat ik vanavond met het personeel wil praten.’

Ze gaf geen antwoord en sjouwde de doos naar haar bureau.

Haar zwijgen irriteerde hem. ‘Je weet toch wel dat je twee rollen hebt als je voor mij werkt?’ vroeg hij.

‘Nee, dat wist ik niet.’

‘Maar zo is het wel. Ten eerste is dat je baan als mijn secretaresse, wat je trouwens buitengewoon goed doet.’

‘Bedankt, dat is fijn om te horen.’

‘Geen dank, maar daarnaast is dat je rol als vrouw.’

‘Aha, en wat is daar de bedoeling van?’

‘Niets, snap je. Je hoeft helemaal niets te doen, alleen aanwezig te zijn. Inschikkelijk is de juiste term. Ik hou van dat woord.’

Hij lachte, maar ze wist dat hij geen grapje maakte. Ze raakte het vouwmes aan dat tegenwoordig in de zak van haar colbert zat bij wijze van verdedigingswapen als het op een bepaald moment helemaal mis zou gaan op kantoor.

‘Jezus, Sofia,’ zei hij. ‘Neem niet alles zo verdomd serieus.’

Ze probeerde te glimlachen, maar dat mislukte volkomen.

Geïrriteerd concentreerde ze zich op het opbergen van de stellingen in de hoesjes. Ze was net voor de avondbijeenkomst klaar en stopte alle plastic hoesjes in een map. Oswald liep naar haar bureau toe en pakte de map uit haar handen.

‘Ik neem de map mee. Hij moet op een heel speciale plek bewaard worden. Begrijp je waarom dit zo belangrijk is?’

‘Niet echt,’ bekende ze.

‘Als alle computers op de hele wereld kapotgaan, dan hebben we deze nog.’ Hij hield de map triomfantelijk omhoog.

Later die avond, toen haar voeten eindelijk rust kregen na de lange, saaie controleronde over het landgoed, dacht ze terug aan wat Oswald had gezegd. Waarom had hij de map niet gewoon in de kluis gelegd? Ineens herinnerde ze zich dat hij Benjamin had gevraagd om de principes ergens op het eiland te verbergen. Ze had Benjamin nooit gevraagd op welke plek hij dat had gedaan. En er was nog iets wat ze was vergeten omdat er zoveel andere belangrijke dingen waren geweest. Een politierazzia, dacht ze. Daar is hij blijkbaar bang voor. Hij is zo paranoïde dat hij denkt dat het hele land en de regering het op zijn gewauwel hebben voorzien.

Het begon laat te worden. De ondergaande zon kleurde het kantoor rood.

‘Ik ga een wandelingetje maken voordat ik naar bed ga,’ zei Oswald plotseling.

Hij had de map met de stellingen onder zijn arm. Ze had hem het woord ‘wandeling’ nog nooit horen gebruiken. Een ritje op de motor misschien, maar hij leek geen belangstelling te hebben voor de natuur op het eiland. Bovendien begon het te schemeren. Zodra hij was vertrokken stond ze op en keek uit het raam. Ze zag hem de binnenplaats oversteken, met de bewaker praten en door het hek verdwijnen.

Sofia was verschrikkelijk nieuwsgierig en voelde een onweerstaanbare drang om hem te volgen. Ze vroeg zich af wat ze kon zeggen zodat de bewaker haar van het terrein zou laten gaan. Aan de andere kant zou de bewaker Oswald natuurlijk bellen. Ineens zag ze zijn mobiel op het bureau liggen. Het was net alsof die daar op haar lag te wachten. Ze stopte hem in haar zak en rende de trappen af.

‘Franz is zijn mobiel vergeten,’ zei ze tegen Benny, die in het bewakershok zat. ‘Hij verwacht een belangrijk gesprek.’

Benny aarzelde. ‘Ik moet hem eerst bellen.’

‘Dat gaat niet, ik heb zijn mobiel tenslotte.’ Ze liet hem de mobiel zien. Benny mompelde iets maar opende het hek daarna voor haar. Ze overwoog om haar kans te grijpen en te vluchten. Maar niet zonder de rugzak en niet zo gehaast, dat zou helemaal verkeerd zijn. Bovendien was ze veel te nieuwsgierig waar Oswald naartoe ging. Het begon donker te worden en ze dacht dat hij uit het zicht was verdwenen toen ze in de verte iemand zag lopen. Hij was op weg naar de rotsen.

Ze volgde hem, ging sneller lopen maar bewoog zo geluidloos mogelijk terwijl ze hoopte dat hij zich niet zou omdraaien. Dat deed hij echter wel, zodat ze snel dekking achter een boom zocht.

Oswald begon langs de rotsen naar beneden te klimmen. Zijn silhouet tekende zich af tegen de hemel die rood en oranje was en in brand leek te staan, als een knetterend voorjaarsvuur. De zon was bijna achter de horizon verdwenen. Ze herkende de plek waar hij naar beneden was geklommen. Het was dezelfde plek die Benjamin haar had laten zien. Oswald was op weg naar de grot. Benjamins grot. Wat ging hij daar in vredesnaam doen? Had Benjamin de principes daar verstopt? Het was alsof hij overal over had gelogen.

Het leek een eeuwigheid te duren voordat Oswald weer naar boven kwam. Sofia speelde met de gedachte om naar hem toe te gaan en hem te verrassen, precies op de plek waar je duizelig werd als je naar beneden keek, zodat je je stevig moest vasthouden aan het rotsblok. Ze wilde hem naar beneden duwen zodat zijn hoofd tegen de rotsen sloeg en hij bij Benjamin in de zee belandde, waarna hij rechtstreeks naar de hel zou gaan, de plek waar hij thuishoorde. Even later verscheen zijn hoofd echter boven de rotsrand. Nadat hij naar boven was geklommen, begon hij in een snel tempo in haar richting te lopen. Ze liep achterwaarts het bos in, zag een groot rotsblok en ging erachter op de grond liggen.

De dauw begon op te komen en het vocht drong door haar rok en haar colbert. Hij was nu vlakbij. Ze hoorde de heidetakjes onder zijn schoenen kraken. Haar hart bonkte zo hard en snel dat ze buiten adem raakte.

Sofia wachtte tot het helemaal stil was, en daarna nog een tijdje. Ze kwam overeind en sloop naar de rotsen. De zee was roerloos en donker. Ze begon naar beneden te klimmen terwijl ze probeerde zich elke stap te herinneren die Benjamin had genomen en keek op zoek naar de ingang van de grot om zich heen. Nadat ze hem had gevonden liet ze zich naar beneden glijden tot ze voor de opening stond.

Het was donker en vochtig in de grot, en de geur van Oswalds aftershave hing nog in de kille ruimte. Er moest een bergplaats zijn. Ze liep rond en tastte met haar handen over de wanden, maar vond niets. Ze stond op het punt om het op te geven, maar maakte nog één ronde terwijl ze haar handen zo ver mogelijk boven haar hoofd hield. Plotseling voelde ze een groot gat tussen de stenen. Ze stak haar hand naar binnen en tastte over de bodem.

Het eerste wat ze voelde waren de ruggen van twee mappen. De stellingen en de principes natuurlijk. Toen ze verder tastte stootte haar hand echter tegen iets hards. Ze kreeg het te pakken en trok het naar buiten.

Het was een metalen doosje. Ze opende het en hoefde alleen aan de inhoud te voelen om te beseffen wat het was, want ze had zo’n apparaat elke dag in haar handen. Het was net zo’n draadloos opnameapparaat als Oswald gebruikte om te dicteren.

Sofia bedacht dat hij een goede reden moest hebben om het in de grot te verbergen. Ze deed het doosje dicht en stopte het in haar zak, maar liet de mappen liggen. Ze was ervan overtuigd dat ze die verdomde principes en stellingen uit haar hoofd kon opdreunen.

Op weg naar boven begon haar lichaam te trillen en ze struikelde een paar keer, maar het lukte haar om heelhuids boven te komen. Ze wist dat ze er haveloos uitzag. In haar panty zat een enorme ladder en haar colbert en rok waren nat en zaten beslist onder de mosvlekken.

Het was donker geworden. De maan stond aan de hemel en verdween af en toe achter de wolkenflarden. Ze rende naar het landgoed terug terwijl ze in stilte bad dat Oswald niet naar haar had gevraagd.

Benny keek haar verbluft aan toen ze bij het hek kwam. ‘Ik heb gezocht, maar ik kon hem nergens vinden.’

‘Hij is al terug.’

‘Heeft hij naar me gevraagd?’

Benny schudde zijn hoofd en opende het hek. Ze zag aan zijn ogen dat hij een slecht geweten had omdat hij haar naar buiten had laten gaan.

Oswalds mobiel en het doosje rammelden in de zak van haar colbert terwijl ze over de binnenplaats rende. Ze bedacht dat ze de mobiel moest terugleggen voordat hij hem zou missen, maar niet nu ze eruitzag alsof ze net met een beer in het bos had geworsteld.

Er hing geen schoon colbert in de slaapzaal, alleen een extra rok, dus veegde ze het colbert met een handdoek schoon en trok een andere panty en de schone rok aan.

Anna kwam de slaapzaal binnen op het moment dat Sofia op weg naar buiten was. ‘Jij gaat tegenwoordig vroeg naar bed,’ zei Sofia, waarna ze zich langs haar heen haastte.

Het kantoor was leeg. Ze legde de mobiel op Oswalds bureau, voelde aan het ijzeren doosje in haar zak, opende de bureaulade en zag de dictafoon liggen die hij elke dag gebruikte. Dit was dus een ander apparaat. Ze werd verschrikkelijk nieuwsgierig en wilde meteen naar de opname luisteren, maar dat moest wachten. Ze zou het apparaat in haar rugzak onder het bed stoppen.

Het was bijna elf uur en ze vermoedde dat Oswald niet terug zou komen, dus sloot ze de computers af, deed het licht uit en wilde de deur net op slot doen toen ze zijn voetstappen in de gang hoorde. Hij kwam met een enorme snelheid naar haar toe en was zo te zien woedend.

‘Waar ben je geweest?’

‘Sir, ik heb u overal gezocht. U bent uw mobiel vergeten en ik dacht dat u die zou willen hebben. Ik ben overal op het landgoed geweest.’

‘En waarom heb je je pieper niet bij je?’

Ze voelde in haar zak. ‘O, die ben ik vergeten…’

‘Stuur de volgende keer verdomme een bericht naar mijn pieper! Nu ben ik ook overal geweest om die verdomde mobiel te zoeken. Hoe stom kun je zijn?’

‘Het spijt me. Dat zal ik de volgende keer doen.’

‘Soms gedraag je je als een domme gans,’ zei hij terwijl hij de mobiel uit haar hand rukte.

‘Het spijt me…’ Haar stem stierf weg. Het had geen zin, hij had zich al omgedraaid en liep weg. Ze vroeg zich af hoeveel tijd ze nog tot haar beschikking had.

‘Je naam is dus Franz Oswald von Bärensten?’

Ik kijk naar het opnameapparaat en dan naar zijn grimmige gezicht. ‘Ja, maar mijn ouders noemden me Fredrik.’ Ik pers een paar tranen tevoorschijn.

‘Wat een eigenaardige verbastering van Franz,’ zegt hij.

‘Dat klinkt Zweedser. We zijn afkomstig uit Zweden.’

Hij kijkt met een bezorgde blik in zijn ogen naar me. ‘Het lijkt erop dat je zusje degene is die de brand aangestoken heeft. We hebben het resultaat van het onderzoek binnen. Ze probeerde naar buiten te komen nadat ze brand had gesticht, maar de voordeur bleek op slot te zitten. Ze is aan rookvergiftiging gestorven.’

‘Dat kan niet! Dat is absoluut onmogelijk!’

‘Waarom zeg je dat?’

‘Sara kon nog geen vlieg kwaad doen!’

Hij heeft me minstens tien keer gevraagd waar ik was geweest, wat ik had gezien en dat soort dingen. Er zijn geen gaten. Alles klopt.

Ik krijg er een kick van om tegen hem te liegen. Dat bewijst hoe eenvoudig het is om de autoriteiten om de tuin te leiden.

‘Was er onenigheid tussen Sara en je ouders?’

‘Nee… Dat kan ik niet zeggen. Maar Sara werd soms misschien een beetje verkeerd begrepen.’

Nu is hij een en al oor. ‘Aha, op welke manier dan?’

‘Ze was een beetje anders, een beetje eigenaardig, en daardoor begrepen mijn ouders haar niet altijd.’

‘Misschien koesterde ze daarom een bepaalde wrok tegen hen?’

Ik doe net zolang alsof ik nadenk tot hij me met een kuchje aanspoort. ‘Dat is mogelijk,’ zeg ik. ‘Maar, jezus, dat is verschrikkelijk!’

Hij ziet er nu opgeblazen en tevreden uit. Wat een volslagen idioot, net als alle smerissen.

‘Nu je het zegt…’ ga ik verder. ‘Er heeft een brand in het kippenhok van de buren gewoed. Onze dichtstbijzijnde buren wonen een eind verderop. Ze hebben brand gehad en die was aangestoken. Maar we hebben nooit gedacht dat Sara…’

Hij knikt enthousiast en spoort me aan om door te gaan.

Ik zwijg een tijdje. Doe alsof ik met mijn gedachten worstel. ‘Eh… er was een incident op school. Sara werd ervan beschuldigd dat ze samen met een gemaskerde man een andere leerling had overmeesterd en met een mes had gestoken. Dat leek te belachelijk voor woorden, maar nu ik erover nadenk… Nee, dat kan niet waar zijn!’

Ik laat mijn hoofd op mijn onderarmen zakken en zorg ervoor dat mijn rug een beetje trilt.

Het eindigt heel goed.

Hij geeft me een hand, condoleert me en zegt dat ik met een psycholoog zou moeten praten. Dat het de beste manier is om over de schok en het verlies heen te komen.

‘Ja, dat zou waarschijnlijk goed zijn,’ zeg ik terwijl ik vanbinnen grijns.

42

De regen begon ’s avonds als een paar verspreide druppels en ging daarna over in een zachte motregen die urenlang duurde.

Pas diep in de nacht begon het te stortregenen. Anna stond bij het raam toen Sofia wakker werd. Het gekletter van de regen was oorverdovend.

‘Kijk eens! Ik heb nog nooit zoiets gezien.’

Sofia liep naar het raam en probeerde door het watergordijn dat over het glas stroomde te kijken.

‘We kunnen misschien beter naar buiten gaan om te controleren of het water niet ergens naar binnen stroomt,’ zei ze tegen Anna.

Ze probeerden Elin wakker te maken, maar die snauwde iets en trok het dekbed over haar hoofd.

‘Laat haar maar,’ zei Anna. ‘We gaan samen.’

Ze trokken hun regenjassen en laarzen over hun nachtkleding aan. Het stortregende nog steeds toen ze op de binnenplaats kwamen. De regen vormde een muur die hun elk zicht ontnam. Er klonk een bruisend geluid in de buurt van de gastenverblijven, alsof er een rivier tussen de gebouwen door stroomde. De regen had het alarm van het prikkeldraad geactiveerd. Het alarm jankte en de zoeklichten gleden over de binnenplaats. Er was echter niemand.

‘Waar is iedereen?’ riep Anna.

‘Ik stuur Bosse een bericht,’ zei Sofia.

Op dat moment hoorden ze het geluid van een motor en Benny kwam slippend over de binnenplaats aanrijden.

‘Kijk!’ schreeuwde Anna terwijl ze naar de gastenverblijven wees.

Midden op het grasveld lag een enorme plas water. De grond naar de gastenverblijven liep schuin af en een enorme hoeveelheid water stroomde door de kieren onder de deuren naar binnen.

‘Haal alle anderen!’ riep Sofia tegen Benny. ‘Er stroomt water in de gastenverblijven!’

Anna waadde door het water dat tot boven haar knieën kwam. ‘Er moet hier ergens een afvoerput zijn. Die zit vast verstopt.’

Sofia liep naar haar toe. Ze huiverde toen haar laarzen vol koud, modderig water stroomden.

De personeelsleden verschenen een voor een op de binnenplaats, bleven hulpeloos staan en keken naar Anna en Sofia die met hun handen in de waterplas zochten. De groep werd steeds groter, maar Oswald was nergens te bekennen.

‘Ik heb een rooster gevonden!’ riep Anna. Ze stak haar armen in het water en begon ergens aan te trekken. Sofia deed hetzelfde en kreeg het rooster te pakken dat vol gras, bladeren en rommel zat, waardoor de waterstroom werd geblokkeerd. Ze trokken grote plukken rommel omhoog en al snel begon het water weg te stromen. Bosse, Benny, Sten en Simon waren ook in de plas gesprongen om te helpen. Het water stroomde niet langer de gebouwen in.

De regen nam af, het wolkendek brak op sommige plekken open en de zon verscheen aan de horizon.

Het was bijna vijf uur ’s ochtends.

Anna opende de deur van een van de gastenverblijven. Het zag eruit alsof er een orkaan in de kamer had gewoed. De hele vloer stond onder water. Het kleed, dat koraalkleurig was geweest, was drijfnat en vuilgrijs. Meubels die door de waterstroom waren omgevallen lagen kriskras door elkaar op de vloer.

De andere vijftien suites waarvan de deuren op het grasveld uitkwamen zagen er net zo uit.

En dat terwijl de eerste gasten over tien dagen zouden arriveren.

Ze hadden Oswald meteen gebeld en hadden de opdracht gekregen om naar zijn kantoor te komen. De aderen op zijn voorhoofd puilden uit en het spuug vloog in het rond terwijl hij schreeuwde. Hij had de presse-papier, zijn pennen en een blocnote al naar hen toe gegooid. Zijn woede was eerst niet op iemand in het bijzonder gericht. Hij was in het algemeen tekeergegaan en had hen onder andere idioten en incompetente sukkels genoemd.

‘We kunnen het water met een stofzuiger wegzuigen,’ opperde Bosse. ‘Daarna hoeven we de kamers alleen nog maar schoon te maken.’

Oswald keek dreigend naar Bosse, die het had gewaagd om zijn mond open te doen. ‘Alléén nog maar?!’ bulderde Oswald. ‘Dus jij denkt dat dit een futiliteit is? Heb je gezien wat een troep het is? Ben je in alle kamers geweest?’

‘Nee, maar… ik heb er een paar gezien en…’

Dat was voldoende. Oswald liep naar Bosse toe, pakte de kraag van zijn overhemd beet en trok hem zo ver omhoog dat Bosses gezicht vlak bij dat van hem was. Hij sloeg zijn armen om Bosses borstkas heen, veegde zijn benen onder hem vandaan en liet hem los op het moment dat hij achteroverviel. Bosse kwam op zijn rug terecht, waarna zijn hoofd met een bonk tegen de marmeren vloer sloeg. Hij bleef een paar seconden doodstil met gesloten ogen liggen, maar kwam daarna weer bij zijn positieven. Hij opende zijn ogen en staarde angstig naar Oswald, die wijdbeens boven hem stond. Oswald liet zich op zijn knieën zakken, ging schrijlings op Bosses borstkas zitten, legde zijn handen rond Bosses keel en begon te duwen. Er kwam een onaangenaam, gorgelend geluid uit Bosses keel, maar Oswald bleef gewoon doorgaan.

Ik moet hier een eind aan maken, ik moet…

‘Ik heb een voorstel!’ riep Sofia.

Oswald schrok, haalde zijn handen van Bosses keel en kwam snel overeind. Hij leek heel even in de war en trok daarna zijn kleding recht. Bosse bleef liggen en hapte naar adem. De verwarring in Oswalds ogen verdween echter snel en zijn woede kwam terug. ‘Hebben jullie gezien hoe die klootzak naar me keek? Zagen jullie zijn weerzinwekkende grijns?’

Niemand gaf antwoord, maar de meesten knikten.

‘Kijk naar die vissenogen van hem. Er zit verdomme geen greintje leven in.’

Omdat niemand iets zei, mompelde Bosse zachtjes: ‘Ik begrijp het, sir,’ vanaf de vloer, wat de sfeer nog bedrukter en onaangenamer maakte.

‘Oké, wat is je voorstel,’ zei Oswald terwijl hij zich met zijn gebruikelijke arrogantie naar Sofia omdraaide.

‘Eh… we kunnen verschillende teams samenstellen. Een team dat stofzuigt en…’

‘Hou je kop! Ik wil het niet eens horen. Deze idioten moeten het zelf maar regelen.’ Hij wees naar het groepje dat voor hem stond – Anna, Corinne, Krister en Joel – en dat verantwoordelijk was voor de gastenverblijven.

Sofia besefte ineens dat er nog iemand zou doodgaan. Dat er na Benjamin iemand anders aan de beurt was. Misschien niet vandaag of morgen, maar het zou opnieuw gebeuren. Daarna vroeg ze zich af of Oswald daar misschien op uit was. Dat hij genoot van het tumult, de crises, de momenten waarop hij tegen hen uitviel en zich afreageerde. Het was een vreemde gedachte die echter in haar hoofd bleef rondspoken.

Bosse stond langzaam op van de vloer. Hij probeerde er onaangedaan uit te zien, maar zijn haar stond alle kanten op, zijn overhemd hing uit zijn broek en zijn ogen waren bloeddoorlopen.

Hij is een wrak, dacht Sofia. Ik kan niet eens naar hem kijken, want dan zie ik hoe ik zelf over een week of een maand ben. Zo ga ik er namelijk ook uitzien als ik hier niet snel weg ben.

‘Geef me mijn dictafoon!’ snauwde Oswald tegen Sofia.

Ze haalde het apparaat uit zijn bureaulade, zette het aan en gaf het aan Oswald, die de consequenties met betrekking tot de overstroming van de gastenverblijven begon te dicteren.

‘Dat geldt ook voor jou,’ zei Oswald tegen Bosse toen hij klaar was. ‘Je hebt gewoon geen enkele controle over het personeel.’

Sofia kon haar mond niet houden, het onrechtvaardige van de situatie bonkte zo hard in haar hoofd dat haar slapen er bijna van explodeerden. ‘Sir, ik wil u niet tegenspreken, maar Anna is degene die de afvoerput gevonden heeft. Bovendien arriveren de gasten binnenkort en Anna is degene die alles voor hen regelt: de biologische maaltijden, de kamers, de fitnessruimte, het hele programma dus.’

Oswald lachte hard en uitzinnig. ‘Het programma? Ben je echt zo stom? Denk je dat dit iets met het programma te maken heeft? Met het eten en het slapen en al die onzin? Begrijp je niet dat het om de principes gaat? De principes!’

Hij sloeg zo hard met zijn hand op het bureau dat er een harde knal klonk. ‘Goed, Anna krijgt geen straf. Maar ze gaat schoonmaken en jij gaat haar helpen, alleen omdat je zo’n grote mond hebt.’

Ze zag dat zijn pink een beetje trilde en hoopte dat hij gewond was geraakt toen hij Bosse aanviel.

‘Waar staar je verdomme naar?’ vroeg hij terwijl Sofia met een schok besefte dat hij naar haar keek.

Sofia keek naar de bleke, halfnaakte lichamen in het nieuwe strafkamp. Ze stonden rond de tuinslang die ze gebruikten om te douchen. Corinne was er ook bij. Ze droeg een broekje en een beha, maar was verder naakt. Dat waren de regels. Hun verblijf, een kleine militaire tent die in het midden naar beneden hing, schommelde zachtjes in de wind. Hun kleren hingen aan een touw tussen twee bomen terwijl ze douchten.

Dit was de verblijfplaats van het absolute uitschot van Boetedoening. De laatste stap voordat je in de zeestraat werd gedumpt en voor altijd verdween. Maar natuurlijk was dat niet zo. Oswald zou altijd iets bedenken wat nog erger en vernederender was. De tent was opgezet achter een stel struiken, zodat niemand hen zou zien. Ze hadden geen toegang tot het eten of het water van het landhuis, alleen de tuinslang. Ze moesten hun behoefte in emmers doen, had Oswald gezegd, want ze mochten de toiletten van het landgoed niet gebruiken. En ze moesten aan Simon vragen of hij iets te eten voor hen had. Als dat zo was, dan aten ze de groenten rauw, want ze mochten geen voet in de keuken zetten en geen vuur op het landgoed maken. Als er geen groente was, dan moesten ze de restjes van de maaltijden van het personeel eten.

De groep bestond uit Bosse, Corinne, Joel en Krister. Sten, hun bewaker, stond tegen een boom geleund naar hen te kijken, en vooral naar Corinne. Hun eerste taak was de gastenverblijven in de oude staat terugbrengen voordat de gasten arriveerden. Ze moesten de schade bovendien van hun eigen geld betalen. Degenen die dat hadden dus, de anderen hadden een schuld opgebouwd.

Haar pieper vibreerde. kom meteen naar mijn kantoor.

Het was halfnegen en ze wilde Oswald die avond niet meer zien, maar ze kon zich geen overtredingen veroorloven. Eén kleine stommiteit en ze zou ook in een broekje en een beha onder de tuinslang moeten douchen.

Toen ze de deur opende was het kantoor leeg. Oswald zat niet achter zijn bureau en het licht was uit. Ze deed een paar stappen naar binnen en ineens was hij bij haar. Hij had achter de deur gestaan. Oswald pakte haar schouders vast en gaf haar zo’n harde duw dat ze met haar hoofd tegen de muur sloeg. Daarna pakte hij haar polsen vast en trok haar armen omhoog terwijl hij zijn lichaam zo hard tegen haar aan duwde dat ze uitgestrekt en hulpeloos tegen de muur stond. Zijn lichaam voelde keihard en hij was zo woedend dat hij hijgend ademhaalde. Er brandde iets in haar nek en ze besefte dat hij haar beet. Een van zijn handen gleed onder haar colbert. Hij pakte haar blouse vast en trok zo hard dat de knopen op de grond vielen. Vervolgens pakte hij een van haar borsten en kneep er keihard in. Ze gaf een gil. De angst verlamde haar bijna volledig en de tranen brandden achter haar oogleden. Ze schreeuwde, geen langgerekte schreeuw om hulp, maar een korte kreet van frustratie.

Ineens liet hij haar los en deed een paar stappen naar achteren. Zijn stem was dik en hees. ‘Je bent een brutaal, schaamteloos kreng en je gaat me om vergiffenis smeken omdat je me in het bijzijn van die andere idioten tegengesproken hebt. Op je blote knieën.’

Sofia hoorde een nieuwe, gewelddadige ondertoon in zijn stem.

Ze stond nog steeds als aan de grond genageld bij de muur en was niet in staat om haar lichaam los te maken. Alle lucht leek uit haar longen geperst te zijn.

‘Op je knieën, heb ik gezegd!’

Sofia draaide zich langzaam om en liet zich op haar knieën zakken. Ze was niet in staat om in zijn ogen te kijken, dus staarde ze naar de vloer.

Ze wilde op dat moment zo verschrikkelijk graag zeggen dat hij wat haar betreft naar de hel kon lopen. Haar lippen vormden de woorden, maar er kwam geen geluid uit haar mond. Diep vanbinnen riep een waarschuwende stem dat hij haar zou mishandelen als ze nu tegen hem inging.

Sofia slikte de woorden in en deed haar mond langzaam dicht. Ze wist dat zijn geduld op was en dat ze haar verontschuldigingen moest aanbieden.

‘Het spijt me,’ fluisterde ze.

‘Kijk in mijn ogen!’ schreeuwde hij.

Ze keek op. Er lag een krankzinnige blik in zijn ogen.

‘Het spijt me,’ fluisterde ze opnieuw.

‘Harder! Ik hoor je niet!’

‘Het spijt me!’ riep ze.

‘Mooi, en donder nu maar op. Voordat ik je een echte afstraffing geef.’

Ze kwam overeind, trok de rok die langs haar benen omhoog was geschoven recht, trok haar colbert naar beneden en deed de knopen dicht om de gescheurde blouse te verbergen.

Hij ging voor haar staan toen ze naar de deur wilde lopen. ‘Als je hier morgenochtend binnenkomt gedraag je je normaal. Wie is degene die hier de beslissingen neemt?’

‘U, sir.’

‘Precies. En verdwijn nu.’

Ze huilde de hele weg naar de slaapzaal, maar beet haar tanden op elkaar zodat niemand het zou horen.

De slaapzaal was leeg. Sofia ging op het bed zitten en huilde nog een tijdje. Ze had tegen hem in kunnen gaan, maar ze had het risico niet aangedurfd en ze haatte zichzelf daarom. De woede stroomde door haar lijf, ze stompte met haar vuisten op het dekbed, ging staan en schopte net zolang tegen het bureau tot haar tenen pijn deden. Ze haatte zichzelf omdat ze was gezwicht. Haatte zijn harde lichaam, zijn krachtige handen, zijn verdomde mond die vloekwoorden uitbraakte, zijn verdomde aftershave. Haatte, haatte, haatte.

Beheers je, Bauman, beheers je verdorie.

Ze rukte het colbert en de blouse uit en smeet ze in de afvalbak.

Haar borstkas deed pijn. Ze voelde het gewicht van zijn lichaam nog steeds tegen haar rug en de plek in haar nek waar hij haar had gebeten brandde. Toen ze in de bureaulade zocht naar een trui zag ze de pen en het notitieboekje die ze daar had neergelegd. Ze pakte ze toen ze haar trui had aangetrokken, ging op het bed zitten en tekende een duivel met hoorns, grote wenkbrauwen en een gemene glimlach.

Sofia scheurde de tekening uit de blocnote, vouwde haar op en stopte haar in haar zak. Daarna rende ze de trappen af en de binnenplaats op. Er was niemand, dus glipte ze de garage in.

Ze zag zijn favoriete motor bijna meteen. Hij was net gepoetst en stond glanzend in een hoek. Ze pakte het vouwmes uit haar zak, liep naar de motor, aarzelde heel even, stak het lemmet in de zitting en maakte een lange snee. Het leer kraakte terwijl het mes erlangs gleed. Ze haalde de tekening van de duivel uit haar zak en stopte die in de snee.

Daarna ging ze naar de plantenkas en bleef een hele tijd bij Simon om plannen met hem te smeden.

In de slaapzaal kwam de twijfel terug. Het gevoel rolde als een stoomwals haar hoofd binnen en verpletterde alle moed die ze gedurende de avond had verzameld. Ze vroeg zich af hoe het mogelijk was om ergens zo zeker van te zijn en daarna opnieuw te gaan twijfelen. Benjamin is dood, dacht ze, Oswald vermoordt Elvira binnenkort, hij heeft Bosse vandaag bijna gewurgd, en de volgende keer dat hij boos wordt verkracht hij me. Wat gaat er gebeuren als hij me betrapt met een rugzak vol met zijn geheimen?

Zo meteen zouden Elin en Anna binnenkomen en dan zou het licht uitgaan. Sofia liep de badkamer in, staarde naar haar spiegelbeeld en probeerde leven te zien in de angstige ogen die naar haar staarden. Ze wist dat ze moest vluchten, het was nu of nooit, hoe bang ze ook was.

Sofia sloop naar de gang, liep de trap af en vond de hoofdschakelaar. Ze liep de gang weer in en keek door het raam naar buiten. Simon had de trap tegen de muur gezet. Ze telde eerst haar voetstappen van de hoofdschakelaar naar de slaapzaal en daarna van de deur naar het bed. Vervolgens haalde ze de rugzak onder het bed vandaan, pakte een winddicht jack uit de kleerkast, wikkelde dat rond de rugzak en duwde hem terug onder het bed. Ze zette een paar sportschoenen klaar, het soort waar je je voeten gewoon in kon stoppen, ze zou geen tijd hebben om veters te strikken. Er klonken gedempte stemmen achter de deur. Ze kroop snel onder het dekbed en deed haar ogen dicht.

Alles lag klaar.

Nog iets meer dan een uur. Ze begon de seconden te tellen, die minuten werden.

Ik gluur over zijn schouder door het raam.

De zon gaat onder. Het is alsof mijn hele toekomst in het licht van de zonsondergang baadt.

Ik kan me niet concentreren op alle cijfers en zijn gewauwel.

‘Het lijkt erop dat de verzekering het verlies van de villa niet zal vergoeden,’ zegt hij. ‘Het was tenslotte brandstichting.’

Ik knik. Het kan me niet schelen. Verkoop de grond gewoon, dan ben ik overal vanaf.

‘Maar je erft ondanks dat een enorm geldbedrag,’ gaat hij verder. ‘En dan zijn de investeringen er natuurlijk nog. Als je wilt dat ik het uitleg…’

Ik steek mijn hand op. ‘Nee, dat hoeft niet. Je zult wel begrijpen dat ik hier niet wil blijven. Er is te veel wat me herinnert aan…’

Hij knikt. ‘Je gaat dus terug naar Zweden.’

‘Waarschijnlijk wel. Ik denk erover om daar mijn studie weer op te pakken.’

Hij begint weer te zeuren. Over investeren en hoe ik het geld het beste kan beheren. Ik luister maar met een half oor terwijl ik bedenk hoe belangrijk ik voor de mensheid zal worden.

De enige die de waarheid helemaal zelf heeft ontdekt. De waarheid over het water bij Dimön. De waarheid over de duisternis in de schoonmaakkast op de veerboot.

Alle waarheden die ik heb meegemaakt. Ik denk eraan en put er kracht uit. Inderdaad, de waarheid over kracht, de belangrijkste van allemaal.

De zon is bijna achter de horizon verdwenen. Het avontuur begint en één ding weet ik heel zeker. Degenen die mijn pad kruisen, degenen die zich mijn lot aantrekken, zullen voor altijd veranderen.

43

Ergens blafte een hond.

Het alarm op het landgoed loeide.

Je mag niet flauwvallen, dat mag niet!

Haar benen konden haar niet meer dragen en al haar krachten leken verdwenen.

De man tegenover haar op het pad stond doodstil.

Het geloei van het alarm vermengde zich met het gekletter van de regen en het hondengeblaf werd feller. Het zoeklicht gleed over de boomtoppen. Een kakofonie van geluiden en beelden die zwakker werden toen het zwart voor haar ogen werd.

Ze liet zich op haar hurken zakken en steunde met twee handen op het pad.

Ik mag niet flauwvallen.

De vonkenregen achter haar oogleden doofde.

Zwakke contouren van het grind op het pad en haar schoenen verschenen voor haar gezichtsveld. Haar hartslag kalmeerde en haar krachten kwamen terug.

Ineens voelde ze twee handen op haar schouders die haar steunden en probeerden haar rechtop te houden. ‘Is alles goed met je?’

Ze keek naar hem op, maar zijn gezicht was wazig.

Achter hem gromde een hond. ‘Sofia? Jij bent Sofia toch?’

Zijn gezicht werd duidelijker. Het was het vriendelijke gezicht van Edwin Björk.

De woorden bleven in haar keel steken en er kwam alleen een hakkelend geluid uit haar mond.

Hij stopte zijn handen onder haar oksels en trok haar overeind. ‘Wat is er gebeurd?’

De verlamming verdween en de woorden stroomden uit haar mond. ‘Alsjeblieft, help me. Je moet me helpen! Ze zitten achter me aan!’

Björk keek haar verbaasd aan. ‘Natuurlijk help ik je. Bedoel je de sekte? Achtervolgen zij je?’ Hij wachtte haar antwoord niet af en pakte haar arm vast. ‘Lukt het je om zelf te lopen?’

Ze knikte.

‘Ik woon hier niet ver vandaan. Sorry dat ik je heb laten schrikken. Ik liet de hond uit.’

‘Woon je hier? Midden in het bos?’

‘Yep, in een mooi, oud boerderijtje.’

Haar hart sloeg nog steeds zo snel dat haar oren ruisten en het was moeilijk om te horen wat hij zei. Ze haalde adem via haar mond en elke ademhaling brandde in haar longen.

‘Laten we eerst naar binnen gaan,’ zei hij. ‘Dan zet ik koffie en kunnen we praten.’

Hij leidde haar over het smalle pad en ineens zag ze een huisje dat op een heuvel tussen de bomen stond. Achter het enige raam scheen licht.

Terwijl ze de helling op liepen hoorden ze verspreide stemmen, geroep en brekende takken in het bos. Toen ze zich omdraaide zag ze dwalende lichtbundels die over de boomtoppen gleden.

‘We moeten snel zijn,’ zei Sofia terwijl ze begon te rennen. Björk rende met haar mee. Sofia struikelde op de een-na-laatste traptrede en legde haar handen op de deur om niet te vallen, maar de deur ging tegelijkertijd van binnenuit open en ze viel recht in de armen van een verbaasde vrouw. Björk liep achter Sofia aan naar binnen en trok de voordeur dicht. De vrouw leek in de zestig te zijn, had grijs haar dat tot haar middel kwam en droeg een nachthemd. De hond rende naar haar toe en sprong tegen haar op terwijl de vrouw Sofia nieuwsgierig bestudeerde.

‘Dit is mijn vrouw Elsa,’ zei Björk. ‘Elsa, dit is Sofia. We moeten haar helpen. Ze is uit de sekte op het landgoed ontsnapt.’

Ze zaten aan de keukentafel en dronken koffie. Sofia bevond zich in een roes.

Het huisje was net een tempel, een heiligdom waar ze veilig was terwijl er buiten naar haar werd gezocht. Het was zo warm in de keuken dat ze transpireerde. Haar kleren, die nat van de regen waren, zaten in de droger en Elsa Björk had haar een nachtjapon en een badjas gegeven.

‘Ze komen morgenochtend vast en zeker naar de veerboot om je te zoeken,’ zei Edwin. ‘Daarom zorgen we ervoor dat we er om zeven uur al zijn, zodat je je in de stuurhut kunt verbergen.’

‘Sorry dat ik het vraag,’ zei Elsa. ‘Maar waarom kun je niet gewoon tegen ze zeggen dat ze kunnen doodvallen? Edwin is erbij. Ze kunnen je niet zomaar meenemen, nietwaar?’

Sofia dacht daar even over na. Er was zoveel om rekening mee te houden. De inhoud van haar rugzak. Oswald en Östling. Elvira in de zolderkamer. Plotseling leek het huisje niet zo warm meer en ze vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat Oswald besefte dat ze de mappen had gekopieerd en de dictafoon had gestolen.

‘Het is nogal ingewikkeld,’ antwoordde ze. ‘Franz Oswald heeft contacten en ik wil het liefst een kleine voorsprong hebben zodat ze me niet kunnen volgen.’

‘Hoe komt ze van de veerboot zonder dat iemand haar ziet?’ vroeg Elsa aan Edwin.

‘Ik sta op de uitkijk om ervoor te zorgen dat eventuele achtervolgers van de veerboot zijn voordat Sofia aan land gaat,’ zei Edwin. ‘Dat regelen we op de een of andere manier. Denk je dat ze op het vasteland naar je op zoek gaan, Sofia?’

‘Ik denk het wel. Het duurt uren voordat je naar het eiland terugvaart en ze kunnen niet op de veerboot blijven.’

‘Precies. Ik sta dus op de uitkijk en als de kust veilig is sluip jij van de veerboot en verdwijn je in de mensenmassa op de kade. En nu moet je ons vertellen wat er op het landgoed gebeurt.’

Sofia aarzelde. Ze dacht aan Oswald en Elvira, maar Björk zou onmiddellijk de politie bellen als ze dat vertelde.

‘Franz Oswald, de eigenaar van het landgoed, is krankzinnig geworden,’ zei ze in plaats daarvan. ‘Hij deelt voortdurend straffen uit. Hebben jullie het prikkeldraad op de muur gezien? Dat staat onder stroom.’

Björk moedigde haar met een knikje aan om verder te gaan.

‘Jullie hebben vast gehoord over het dodelijke ongeluk bij het Duivelsblok. De man die sprong was mijn vriend en hij is gedwongen. Het was een straf. Dat was de laatste druppel voor me.’

‘Jezus! Dat is toch niet normaal,’ riep Björk. ‘Ik wist gewoon dat het daar niet pluis is!’

‘Ik ga naar de politie om aangifte tegen hem te doen. Ik heb bewijsmateriaal bij me.’

‘Dus wij moeten hier gewoon afwachten?’

‘Ja, in principe wel, maar ik beloof dat ik zo snel mogelijk contact met jullie opneem.’

‘Zie je wel?’ zei Edwin tegen Elsa. ‘Ik heb altijd gezegd dat er een vloek op het landgoed rust, en nu is het erger dan ooit. Dat verdomde gebouw moet met de grond gelijk gemaakt worden.’

Elsa schudde haar hoofd. ‘Ik geloof daar niet in, maar het is inderdaad een vreemde situatie. Die arrogante klootzak wilde het landgoed destijds met alle geweld voor zijn sekte kopen en bood er een gigantisch bedrag voor. Dat hebben we altijd verdacht gevonden.’

‘Maar in het begin was er niets aan de hand,’ zei Sofia haastig. ‘Hij heeft een prachtig bedrijf opgebouwd, met de boerderij, de biologische groenteteelt en de cursussen. Het was er geweldig, maar daarna…’

‘Zo begint het altijd,’ onderbrak Edwin haar. ‘Dat is de manier waarop ze mensen aantrekken. Maar daarna krijgen ze last van grootheidswaanzin en wordt het een hel. Ik heb daarover gelezen…’

‘Hou je mond,’ zei Elsa. ‘Zie je niet dat Sofia doodsbang is? Het is trouwens tijd om te gaan slapen.’

Edwin keek naar Sofia. ‘Oké, maar ik wil nog één ding zeggen. Als we over een paar dagen niets van je gehoord hebben gaan we naar de politie.’

‘Ja, doe dat. Het is een prettig gevoel om dat te weten. Ik beloof dat ik contact met jullie opneem.’

Elsa stond op en liep de keuken uit. Sofia hoorde dat ze de droger uitzette en een kast in de kamer ernaast opende. Edwin keek met een afwezige, ongeruste blik in zijn ogen uit het raam.

‘Kom eens hier, Sofia!’ riep Elsa. ‘Je mag op onze bedbank slapen. Het is de enige extra slaapplaats die we hebben.’

Nadat ze naar bed waren gegaan, werd het doodstil in het huisje. Het regende niet meer en achter het raam klonk het geritsel van de bomen waar de wind doorheen streek. De hond lag in een mand naast haar op de vloer en jankte af en toe. Hij droomde waarschijnlijk.

Ze pakte haar rugzak, die ze naast de bank had gezet, opende hem en controleerde de inhoud. Ze had de usb-stick, de dictafoon en de telefoonnummers die ze van diverse mensen op het eiland had gekregen inderdaad bij zich. Ze overwoog om alles bij het echtpaar Björk achter te laten, maar dan had ze helemaal niets. Het zou haar woord tegen dat van hen zijn, en wie zouden ze dan geloven? Haar of de vijftig leden van ViaTerra, Wilgot Östling en zijn bondgenoten?

Sofia wist dat ze niet zou kunnen slapen. Niet door alle koffie, maar door de gedachten die door haar hoofd spookten. Ze was doodsbang dat ze wakker zou worden en zou beseffen dat ze zich in de slaapzaal bevond. Dat haar vlucht niet meer dan een droom was geweest. Daarna dacht ze aan Elvira en deed opnieuw een schietgebedje dat Oswald haar niet zou vermoorden. Ze viel in een lichte slaap nadat ze op haar horloge had gezien dat het 04:55 uur was. Toen Elsa Björk haar om halfzeven wakker maakte was ze echter helemaal niet moe. Ze was slechts opgewekt en zenuwachtig.

‘Het ontbijt staat klaar,’ zei Elsa. ‘Edwin heeft bijna de hele nacht wakker gelegen en op de sekte gescholden. We maken ons zoveel zorgen om je.’

‘Het komt allemaal goed,’ zei Sofia, voornamelijk om Elsa gerust te stellen.

In de stuurhut, op de plek waar Edwin stond als hij over de zeestraat voer, bevond zich een bergplaats. Edwin had een paar dekens en een slaapzak meegenomen en legde die in de ruimte. Elsa had koffie in Sofia’s thermoskan gedaan en had een stapel boterhammen voor haar gesmeerd.

Het was een windstille, mistige ochtend. Sofia had zich voortdurend achtervolgd gevoeld terwijl ze op weg naar de veerboot waren en had telkens weer achter zich gekeken. Ze had schaduwen en gestalten achter alle struiken en bomen gezien. Het aanvankelijke gevoel van vrijheid was overgegaan in een angst die tot een lichte achtervolgingswaanzin was uitgegroeid.

‘Je kunt je hier verstoppen,’ zei Edwin tegen haar. ‘Ik kan je tijdens de overtocht afleiden met spookverhalen en grappen.’

‘Ik hoor liever grappen dan spookverhalen. En je moet naar ze uitkijken tijdens de overtocht. Ze dragen waarschijnlijk grijze kostuums. Zonder dat uniform mogen ze nergens komen. Het zal dus niet moeilijk zijn om ze te herkennen.’

‘Net als de mormonen?’

‘Precies.’

De bergruimte was vochtig en rook naar diesel, zeewier en de stevige wandelschoenen die er stonden. Ze ging op de slaapzak liggen en trok de dekens over zich heen.

‘Aha, de passagiers beginnen te arriveren,’ zei Edwin.

Ze hoorde het gebonk dat werd veroorzaakt door de auto’s die het dek op reden, daarna hoorde ze stemmen en stampende voetstappen. Edwin werd in beslag genomen door het besturen van de veerboot en zweeg. Sofia had nauwelijks een oog dichtgedaan en ze voelde zich loom worden nu de spanning enigszins verdween en de motor van de veerboot slaapverwekkend bromde. Ze zakte weg in een warme droomtoestand en viel bijna in slaap. Ineens werd de stilte echter verbroken door Björks stem. Hij praatte met iemand. ‘Kan ik jullie helpen?’

‘Ja, misschien wel. We zijn op zoek naar een vriendin van ons.’

Ze herkende de stem en was meteen klaarwakker terwijl er een ijskoud gevoel door haar lichaam stroomde. Het was Benny.

‘We hadden afgesproken om samen de veerboot te nemen,’ hoorde ze een tweede vertrouwde stem zeggen.

Benny en Sten zijn op de veerboot naar me op zoek!

Dat was een ramp! Benny en Sten waren sterk en onnozel en zouden haar zonder te aarzelen aanvallen als ze dat nodig achtten. Bovendien stonden ze gevaarlijk dicht bij haar. Ze hoorde hun voeten over de ijzeren vloer schrapen.

‘Aha,’ klonk Björks stem. ‘Hoe ziet ze eruit?’

‘Ze is klein, slank en heeft lang donker kroezend haar. Waarschijnlijk draagt ze een spijkerbroek en een trui.’

‘Ik heb haar niet gezien,’ zei Björk. ‘Maar zoals jullie zien heb ik mijn handen vol aan het besturen van de veerboot.’

‘Het is heel belangrijk dat we haar vinden,’ zei Benny.

‘Ik heb haar niet gezien. Ze heeft zich waarschijnlijk bedacht. En nu moeten jullie me verontschuldigen…’

Ze bleven echter doorgaan. ‘Zijn er bergruimtes op de veerboot waar iemand zich kan verstoppen?’

‘Nee, die zijn er niet. Dit is een kleine veerboot. Luister, ik vind het heel vervelend dat jullie vriendin hier niet is, maar ik moet me concentreren op het besturen van de veerboot.’

‘Oké, maar als je haar ziet…’

‘Dan zeg ik tegen haar dat jullie haar zoeken, maar nu moeten jullie me echt met rust laten.’

Hoewel Sofia de voetstappen op de ijzeren vloer hoorde verdwijnen, durfde ze zich nog steeds niet te bewegen.

‘Ze droegen geen kostuums maar normale kleding,’ hoorde ze Edwin ineens zeggen. ‘Wat een eigenwijze, opdringerige lummels.’

Sofia durfde geen antwoord te geven.

‘Ze kunnen je niet horen. Ik denk trouwens niet dat ze terugkomen.’

‘Bedankt,’ zei Sofia. ‘Dat heb je heel goed gedaan.’

‘Geen dank, maar nu hou ik verder mijn mond. Ze mogen niet zien dat ik met iemand praat.’

Ze lag nog bijna een uur in de bergruimte terwijl ze naar het klotsende water, de motor en Edwins gefluit luisterde. De realiteit was nog steeds niet helemaal tot haar doorgedrongen. Dat het haar inderdaad was gelukt om over de muur te vluchten. Dat de vrijheid zo dichtbij was. Ze begon te glimlachen, maar tegelijkertijd was ze doodsbang voor wat er zou gebeuren als ze in de haven arriveerden. Ze probeerde te begrijpen waarom Oswald Benny en Sten in burgerkleding op pad had gestuurd. Ineens besefte ze dat ze geen plan had. Ze had alleen een vluchtplan gehad, maar ze had er niet over nagedacht hoe ze naar Lund moest komen en wat ze tegen haar ouders en de politie moest zeggen. Het was alleen belangrijk geweest om over die verdomde muur te komen. Daarna zou alles in orde komen.

De veerboot helde over en schommelde terwijl Edwin aanmeerde en ze hoorde het zwakke geroezemoes van de haven.

‘Ik hou ze in de gaten,’ zei Edwin. ‘Daarna besluiten we welke kant je op gaat. Jezus! Ze staan op de kade en bekijken alle passagiers die van boord gaan van top tot teen. Alsof jij daartussen zou lopen. Wat een idioten!’

Sofia kroop uit haar verstopplek en ging bij Edwins voeten op de vloer zitten.

‘Ze komen in beweging,’ zei hij. ‘Aha, ze lopen in de richting van de cafés in de passantenhaven. Dat betekent dat jij de andere kant op kunt rennen, naar het busstation. Kom maar overeind.’

Ze stond op, strekte haar verstijfde ledematen en keek over Edwins schouder naar de haven.

Twee gestalten hadden zich losgemaakt uit de mensenmassa en liepen in een flink tempo naar het gedeelte met cafés en terrasjes. Ze begreep niet wat ze daar van plan waren, misschien lunchen, maar dat was niet belangrijk. Dit was haar kans. Ze hing de rugzak over haar schouders, omhelsde Edwin, bedankte hem en rende de kade op.

Ze keek nog één keer achterom en verdween daarna in de mensenmassa.

44

Sofia liet zich met een zucht op de zitplaats in de bus vallen.

Zodra de bus begon te rijden voelde ze de kalmte door haar lichaam stromen. Het plaatstalen omhulsel van de bus was als een beschermend pantser. Zij was binnen en Benny en Sten waren buiten en konden niet bij haar komen. Bovendien had ze nu een voorsprong.

Een paar vrouwen van haar leeftijd zaten voor haar. Ze keken naar iets op hun mobieltjes, lachten en praatten zo snel dat de woorden in elkaar overvloeiden.

Plotseling had ze het gevoel dat ze twintig jaar ouder was geworden op het eiland. Ze stelde zich voor wat voor leven deze vrouwen de afgelopen twee jaar hadden geleid. Mannen en feesten, kleren en reizen. Terwijl zij keihard had gewerkt en dag in dag uit ‘ja, sir’, en ‘nee, sir’, had gezegd. Ze voelde zich oud en moest zich beheersen om niet tegen de jonge vrouwen voor haar te zeggen dat ze zachter moesten praten.

Ren voor straf drie rondjes rond het landhuis.

Ze bedacht dat ze zich nooit meer zo zorgeloos zou voelen als de vrouwen die voor haar zaten.

Toen de bus bij het centraal station van Göteborg arriveerde, was de spanning bijna verdwenen. De rest van de reis vormde geen probleem. Het busstation lag vlak naast het centraal station. Ze zou de trein naar Lund en daarna de bus naar het huis van haar ouders in Fjelie nemen.

Ze bedacht dat haar ouders misschien niet thuis zouden zijn en overwoog om hen te bellen, maar besloot het niet te doen. Ze had Bosse namelijk op een avond tegen Oswald horen zeggen dat gesprekken die via een mobiel plaatsvonden opgespoord konden worden. Misschien had Östling daar iets mee te maken?

Ze zette haar mobiel uit en stopte hem in haar rugzak om niet in de verleiding te komen.

Het was druk op het centraal station. Sofia had zich al een hele tijd niet in zo’n grote mensenmenigte bevonden en ze genoot ervan om af en toe een duw van iemand te krijgen terwijl ze deed alsof ze ook een belangrijk leven had en ergens naartoe ging. Ze kocht een kaartje bij het loket en stopte dat in haar zak. Haar moeder had inderdaad geld gestort, want haar bankpas werkte. Ze keek op de dienstregeling en zag dat de volgende trein naar Lund pas over een uur ging.

Haar maag begon te rammelen en ze herinnerde zich de boterhammen in haar rugzak die Elsa had gesmeerd. Ze ging naar een kiosk, kocht mineraalwater, ging op een bank zitten en at het brood op. Het gaf haar bijna een perfect gevoel om daar te zitten, maar alleen bijna, want er was iets wat haar dwarszat. Ze had het gevoel dat ze iets over het hoofd had gezien, een belangrijk puzzelstukje te midden van de chaos. Volgens de krant was het vandaag dinsdag 4 juni. Ze las over een politiek schandaal en dat er wisselvallig weer voor het midzomerweekend werd voorspeld. Sofia voelde zich onrustig en had moeite om zich te concentreren. Ze wilde in de trein stappen, onderweg zijn. Ze stopte met lezen en begon de mensen in het station te observeren. Het waren net muizen in een kooi die gestrest en zonder tijd om na te denken rondrenden. Een oudere man met een plastic zak van Pressbyrån ging naast haar op de bank zitten. Hij haalde een peer uit de zak en begon die te eten. De vrucht verspreidde een heerlijke zoete geur. Sofia glimlachte naar de man en hij begon tegen haar te praten.

‘Ik kom hier elke dag om naar alle mensen te kijken,’ zei hij. ‘Daardoor voel ik me minder eenzaam.’

Het ontspannen, pretentieloze contact zorgde ervoor dat er een warm gevoel door Sofia heen stroomde. Ze praatten tot de aankomst van haar trein via de luidsprekers werd omgeroepen.

Ze had een raamplaats in de trein. Achter het raam strekte het voorzomerse landschap zich uit. Sofia keek naar de blauwe hemel met de ragfijne wolkenflarden, de berkenbomen, de meren en de rode huisjes. Ze voelde zich voldaan en soezerig nu ze een volle maag had en besloot een poging te doen om te slapen. Als ik me concentreer op mijn doel om thuis te komen en niet op het explosieve materiaal in mijn rugzak, dan komt alles goed, dacht ze voordat ze in slaap viel.

Sofia werd wakker in Landskrona. Ze had trek in koffie, maar de koffie in de thermoskan was koud en smaakte bitter, dus besloot ze om naar de restauratiewagen te gaan. Ze hing haar rugzak over haar schouders omdat ze die geen seconde uit het oog wilde verliezen.

Er stond een rij in de restauratiewagen en ze was verdiept in dromerige gedachten terwijl ze stond te wachten. Ze dacht aan Simon en vroeg zich af wat hij op dit moment deed. Had hij meegedaan aan de zoekactie naar haar en was het hem gelukt om te doen alsof hij van niets wist? Of was hij bezweken onder de druk?

Ze stond als laatste in de rij die niet op leek te schuiven.

Een man draaide zich om en liep met een blad vol eten bij de kassa vandaan.

Het was Sten. Ze voelde haar hele lichaam verstijven en keek hem met open mond na terwijl ze probeerde te begrijpen hoe het mogelijk was dat hij zich in de trein bevond. Benny liep achter hem aan, eveneens met een blad vol eten in zijn handen. Haar hart bonkte hard tegen haar ribben.

Verdomme! Hoe hebben ze me gevonden?

De verlamming verdween en ze haastte zich de restauratiewagen uit en zwaaide koortsachtig met haar hand voor de glazen deur, die pas na een eeuwigheid openging.

Sofia haastte zich naar het dichtstbijzijnde toilet, dat bezet was. Ze leunde tegen de wand terwijl ze wachtte en probeerde zich onzichtbaar te maken. Ze eten, dacht ze. Dat is een goed teken. Dan heb ik wat tijd.

Het toilet werd doorgetrokken, maar er kwam niemand naar buiten.

Schiet op, verdomme!

Eindelijk ging de deur open en er verscheen een lange, kale man die vriendelijk naar haar glimlachte. Ze glipte naar binnen, deed de deur op slot, ging op de toiletbril zitten en probeerde helder na te denken.

Hoe lang duurde de treinreis van Landskrona naar Lund? Twintig minuten, misschien dertig.

Ze moest op het toilet blijven, daar was niets aan te doen. Sofia vroeg zich af wat Benny en Sten in de trein deden. Ze waren haar niet gevolgd, omdat ze niet in de bus hadden gezeten. En ze hadden in de trein niet naar haar gezocht, want ze had minstens een uur geslapen. Toch waren ze hier, dus wat was er in vredesnaam aan de hand?

Ze probeerde logisch na te denken, om niet alleen te reageren maar ook te redeneren. Eén ding is zeker, dacht ze, ze weten misschien niet dat ik in deze trein zit, maar ze zijn op weg naar Lund en hebben het op mij voorzien. Ik heb maar één alternatief. Ik zal een halfuur op het toilet moeten blijven tot we in Lund arriveren.

Op het moment dat de trein snelheid had gemaakt en de wielen gestaag bonkten, ging hij langzamer rijden en bleef op het spoor staan. ‘We wachten op een tegemoetkomende trein,’ klonk een stem door de luidsprekers.

Zo meteen zouden er passagiers naar het toilet willen. Ze controleerde of de deur inderdaad op slot zat en even later werd de deurkruk naar beneden geduwd, eerst voorzichtig en na een paar minuten ongeduldig. Ze zag voor haar geestesoog hoe de mensen in een rij voor de deur stonden. Niemand kan boos worden op een passagier die misselijk is, dacht ze. Toch klonk er een geïrriteerde stem achter de deur: ‘Hebt u het toilet op slot gedaan?’

De passagier praatte waarschijnlijk tegen een conducteur, want iemand anders gaf geduldig antwoord. ‘Nee, er zit waarschijnlijk iemand op, maar in de volgende wagon is ook een toilet.’

Ze hoorde voetstappen die zich verwijderden. Nu hoefde ze alleen de rest van de rit te blijven zitten.

De wagon schokte en de trein begon weer te rijden. Ze dacht terug aan het eiland terwijl ze in de bochten heen en weer schommelde. Het was net een speelfilm, die begon met de dag waarop ze daar was gearriveerd. Er was echter geen warmte in de beelden. Ik zit hier als een ontsnapte gevangene, dacht ze. Ik voel me zelfs schuldig. Hij heeft het elke dag weer voor elkaar gekregen dat ik me niet goed genoeg voelde, maar ik ben verdomme niet degene aan wie iets mankeert.

Na een tijdje hoorde ze de stem weer uit de luidsprekers. ‘We arriveren zo meteen in Lund. Het volgende station is Lund. Links in de rijrichting van de trein uitstappen.’

Ze zag Benny en Sten meteen toen ze de toiletdeur opende. Ze stonden bij de dichtstbijzijnde uitgang en praatten met elkaar. Als een van hen zijn hoofd omdraaide en naar haar keek zou alles voorbij zijn.

Sofia draaide zich om, zette haar capuchon op en liep naar een andere uitgang, waarna ze probeerde te versmelten met de mensen die stonden te wachten om uit te stappen. Ze keek naar buiten, zag Benny en Sten weglopen en bleef staan tot de laatste reiziger op het perron stond. Daarna stapte ze voorzichtig uit en zag hen ver voor zich uit lopen. Ze leken haast te hebben.

Als ze naar het huis van haar ouders onderweg waren, dan zouden ze de bus naar Fjelie nemen. Die ging één keer per uur, dus zou ze hen een voorsprong geven en zelf de volgende bus nemen. Haar ouders wisten immers niet dat ze hier was. Benny en Sten zouden waarschijnlijk niet lang blijven, dus als zij in Fjelie arriveerde zou de kust veilig zijn.

Ze bekeek het schema met vertrektijden. De bus naar Fjelie ging om vier uur, over twintig minuten dus. Zij zou de bus van vijf uur nemen.

Sofia bleef een halfuur op een bank op het perron wachten, want ze wilde Benny en Sten niet in het station tegen het lijf lopen. Daarna kocht ze een kaartje in een automaat en wachtte in de buurt van het station. Het leek een eeuwigheid te duren. Haar lichaam kriebelde, haar mond was kurkdroog en ze had niet voldoende rust in haar lichaam om te gaan zitten. Behalve een stel posters en vermoeide reizigers die na hun werkdag op weg naar huis waren, was er niet veel te zien bij het kleine station. Sofia keek telkens naar de klok aan de muur, die stil leek te staan. Ze liep veel te vroeg naar de bushalte en moest daar nog een hele tijd wachten. Toen ze eindelijk in de bus stapte was ze zo opgelucht dat de chauffeur het blijkbaar voelde, want hij lachte naar haar. ‘Haast om thuis te komen?’

‘Dat kun je wel zeggen.’

Ze had deze busrit zo vaak gemaakt. Achttien minuten, dan ben ik thuis, dacht ze. Het ergste is bijna voorbij.

Het landschap was zo vertrouwd en mooi dat de tranen over haar wangen liepen terwijl ze naar de akkers en het lichtgele koolzaad keek. Ze herkende elke woning, elke tuin en zelfs de paarden die in de weilanden graasden.

Nog achttien minuten, daarna kan er niets meer misgaan.

Sofia zag het dak en een stuk van de gevel van de woning van haar ouders zodra ze was uitgestapt. Ze begon in een snel tempo door de straat te lopen, sloeg af naar haar oude straat, keek naar de tuin en besefte dat er iets mis was.

Voor de woning stonden twee politiewagens. Eén politieagent stond op straat met een herdershond naast zich, een ander praatte op het gazon met haar ouders.

Ze draaide zich om en zag de bus naar Lund aan de andere kant van de weg naderen. Haar instinct en de adrenaline die door haar lichaam stroomde namen het over en ze rende zo hard als ze kon naar de arriverende bus.

45

De bus was leeg. Het was halfzes, wat betekende dat het bijna tijd voor het avondeten was en nog te vroeg om in Lund te gaan stappen. Ze dacht dat de buschauffeur met een vreemde blik in zijn ogen naar haar keek toen ze instapte en ging helemaal achter in de bus zitten.

Ik heb achttien minuten de tijd om te beslissen wat ik ga doen, dacht ze. Ze kon teruggaan om uit te zoeken wat er aan de hand was of zich verstoppen en een nieuw plan bedenken. Daarvoor moest ze zich echter inleven in Oswalds manier van denken om erachter te komen waarom hij de politie zo snel op haar af had gestuurd. Met een hond nog wel. Waarom in vredesnaam met een hond? dacht ze. Honden sporen drugs, lijken en verdwenen mensen op.

Sofia besefte dat het heel eenvoudig was. Oswald had haar als vermist opgegeven, had om haar opsporing verzocht en werkte met Östling samen om haar op te pakken. En daarna?

Ze had de rugzak op haar schoot en keek naar de korenaren die licht in de wind bogen. Dimön voelde heel ver weg, als een stip in de ruimte. Oswald had een achterbaks plan bedacht en ze was bijna met open ogen in de val gelopen. Sofia wist dat ze moest stoppen met zich als een ontsnapte misdadiger te gedragen omdat hij beslist wilde dat ze dat zou doen. Het was echter niet vreemd dat hij zo wanhopig was. Ze was tenslotte de enige die zijn weerzinwekkende geheimen kende.

Ze begon weer een beetje moed te krijgen en besefte wat ze moest doen.

Niets. Helemaal niets. Ze moest hem gewoon doodsangsten laten uitstaan.

Ze stapte bij het centraal station uit de bus en liep naar hotel Lundia, dat ze eerder die dag vanaf de bushalte had gezien.

Het hotel voelde verlaten, kil en slaperig toen ze naar binnen liep. Ze liep over de marmeren vloer naar de zwarte receptie die was afgezet met roodgekleurd hout. Er klonk geen muziek en ze zag geen andere gasten. De receptioniste, een jonge vrouw met donkerrode lippen en een bleke, gepoederde huid, keek geconcentreerd naar het beeldscherm van haar computer. Ze zag Sofia pas toen ze voor de balie stond.

‘Ik wil graag een kamer voor één nacht.’

Het meisje keek op en produceerde een geoefende glimlach. ‘Dat is geen probleem. Mag ik je creditcard?’

‘Eh… ik wil het liefst anoniem blijven. Kan dat?’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik wil dat je me onder de naam Annika Svensson inschrijft.’

Het meisje knipoogde naar haar. ‘O jee, heb je problemen met je vriend?’

‘Inderdaad,’ zei Sofia terwijl ze haar wenkbrauwen veelbetekenend optrok. ‘Een enorm probleem.’

‘Oké, dat kan ik regelen, Annika… Het ontbijt wordt vanaf halfzeven geserveerd.’

De kamer was eenvoudig ingericht met lichte muren, een grijze fauteuil, een klein eikenhouten bureau en een tweepersoonsbed met een grijze sprei. Toch had ze het gevoel dat ze zich in een luxe suite bevond.

Sofia zette de rugzak op de stoel, liet zich op haar rug op het bed vallen en keek een tijdje naar het plafond. Ze probeerde stippen en patronen in het wit te zien, sloot alle gedachten buiten en ontspande haar lichaam. Na een tijdje verzamelde ze al haar moed en haalde haar mobiel uit de rugzak. Ze toetste het nummer van haar moeder in, die na de tweede keer overgaan opnam. Sofia begon snel te praten. Het mocht geen echt gesprek worden, alleen een mededeling.

‘Mama, met mij. Alles is goed met me. Het is niet wat je denkt. Ik blijf een tijdje weg, maar ik heb niets verkeerds gedaan. Je moet me geloven. En je mag niemand vertellen dat ik gebeld heb…’

Haar moeder gaf een gil voordat Sofia haar zin kon afmaken. ‘Sofia? Waar ben je? De politie is hier geweest en ze zeggen…’

‘Je mag niet vertellen dat ik gebeld heb,’ onderbrak Sofia haar. ‘En nu moet ik ophangen. Ik hou van jullie en kom zo snel mogelijk naar huis.’

Ze verbrak de verbinding met een gezicht dat nat was van de tranen. Sofia probeerde op telepathische wijze hoop naar haar ouders te sturen. Ze wist dat ze aan haar kant stonden, maar ze wilde niet dat ze zich doodongerust zouden maken.

Sofia zette de mobiel uit en stopte hem in de rugzak terug. Haar maag rammelde en ze besloot naar het restaurant te gaan, waar maar een paar tafeltjes bezet waren. Ze bestelde het duurste wat ze op de menukaart kon vinden, tong met asperges en citroensaus, en besloot een glas wijn te drinken. Terwijl ze op haar eten wachtte keek ze om zich heen. Aan het tafeltje naast haar zat een stelletje te kibbelen over wat ze zouden bestellen. De vrouw vond het gerecht van de man te duur en hij keek chagrijnig uit het raam. Aan een ander tafeltje zat een man die verdiept was in zijn mobiel. Een ouder stel in de verste hoek van het restaurant had totaal geen oog voor elkaar terwijl ze aten. Uit de geluidsboxen aan de muren stroomde non-stop muziek. Ze fantaseerde een tijdje over het leven van al deze mensen. Hoe ze woonden en wat ze overdag deden. Vervolgens dacht ze aan haar ouders en werd ze overvallen door een intens gevoel van heimwee.

Toen haar eten was gebracht, bleek het nog lekkerder te zijn dan ze zich had voorgesteld.

Ze verslond alles en bestelde een nagerecht en koffie. Plotseling wist ze waarom Benny en Sten zo vrolijk hadden gekeken toen ze hen met hun dienbladen in de trein had gezien. Zij hadden de afgelopen maanden tenslotte ook rijst en bonen gegeten. De zoekactie was beslist een groot avontuur voor hen.

Het maakt niet uit dat Oswald ons op alle mogelijke manieren onder de duim probeert te houden, dacht ze. Binnen in ons zit een duiveltje dat klaarstaat om zich te bevrijden.

Na het eten ging ze naar haar kamer terug, waste haar kleren in de badkuip en hing ze in de badkamer te drogen. Daarna zette ze de televisie aan en keek op twee verschillende zenders naar het nieuws.

Sofia opende de minibar, schonk een gin-tonic in en dronk daarvan terwijl ze naar een speelfilm keek. Uiteindelijk werd ze moe en viel ze een beetje aangeschoten en bijna gelukkig in slaap.

Toen Sofia wakker werd wist ze in eerste instantie niet waar ze was. Ze dacht dat ze in haar bed in de slaapzaal lag en voelde zich gedeprimeerd, maar ineens zag ze de wekkerradio op het nachtkastje die op 06.25 uur stond, en de herinneringen aan alles wat er het afgelopen etmaal was gebeurd kwamen weer terug. Haar hoofd voelde een beetje zwaar van de alcohol, maar verder was ze heel uitgerust. Ze was er klaar voor om haar plan ten uitvoer te brengen, hoewel het eigenlijk geen echt plan was. Ze had alleen besloten om een tijdje te verdwijnen, zich te verbergen. Ze wist niet waar ze naartoe zou gaan, maar was na de speelfilm zo moe geweest dat ze had besloten om er een nachtje over te slapen.

Sofia stapte uit bed en trok de jaloezieën omhoog. Het was een stralende zomerdag. Haar kleren, die in de badkamer hingen, waren droog. Ze nam eerst een lang, warm bad en daarna een koele douche. Ze besefte dat ze was vergeten haar tandenborstel in te pakken en alleen tandpasta had en wreef net zolang met haar vingers over haar tanden tot de alcoholsmaak in haar mond was verdwenen. Daarna maakte ze uit gewoonte haar bed op en ruimde de kamer op. Het was ondenkbaar dat iemand anders dat voor haar zou doen. Sofia besloot om niet terug te keren naar de kamer, maar meteen na het ontbijt te vertrekken.

Het restaurant was leeg en ze had het ontbijtbuffet voor zich alleen. Ze schepte eieren en bacon op haar bord, pakte er geroosterd brood bij en dronk twee koppen zwarte koffie voordat ze begon te eten.

Een vrouw met een grote rolkoffer liep langs het ontbijtbuffet. Dat wekte bij Sofia opnieuw het verlangen om op reis te gaan. Als ze maar kon besluiten wat ze zou gaan doen. Ze had geen familieleden om naartoe te gaan, maar dat zou toch te riskant zijn. Ze moest een plek bedenken die zo onwaarschijnlijk was dat niemand eraan zou denken. En het moest bijna gratis zijn, anders zou haar geld veel te snel op zijn.

Ze stond op en haalde een paar kranten. Misschien zou ze daarin een goedkope reis vinden. Toen ze de eerste krant opensloeg zag ze de koppen niet eens, want ze staarde naar een foto van zichzelf.

46

Ze wist nog precies wanneer de foto was genomen. Ze hadden op de schommelbank in de tuin voor het huis in Fjelie gezeten. Haar moeder was weggeknipt van de foto, alleen haar schouder was zichtbaar. Sofia wilde niet gefotografeerd worden, maar haar vader had gezeurd en had haar uiteindelijk zover gekregen dat ze in de camera had gekeken. De schaduw van een glimlach weerspiegelde in haar ogen. Het was een levendige foto die helemaal niet bij het artikel dat eronder stond paste.

jonge vrouw vermist

Een tweeëntwintigjarige vrouw wordt vermist uit het genootschap ViaTerra op West-Dimön voor de kust van Bohuslän. Sofia Bauman, die afkomstig is uit Lund en twee jaar lang bij ViaTerra heeft gewerkt, is dinsdag niet op haar werk verschenen. Het is onzeker of ze zich nog op het eiland bevindt of inmiddels op het vasteland is, omdat ze niet is gesignaleerd op de veerboot die over de zeestraat vaart.

De politie meldt dat er vlak voordat Bauman verdween een diefstal heeft plaatsgevonden, met inbegrip van het concept van een roman, dat de leider van het genootschap, Franz Oswald, heeft geschreven. Bauman, die literatuurwetenschappen heeft gestudeerd, heeft de ambitie om schrijfster te worden en wordt verdacht van betrokkenheid bij de diefstal. Volgens bronnen bij ViaTerra is ze bovendien psychisch labiel nadat ze eerder dit jaar is ingestort. Bauman wordt gezocht door de politie en het publiek wordt aangespoord om contact op te nemen als iemand iets van haar hoort of ziet.

Ze stond zo snel op dat haar koffiekopje rinkelend op de tafel viel, maar het was gelukkig leeg.

Wat een klootzak!

Psychisch labiel? Ingestort?

Het klonk alsof Oswald het artikel zelf had geschreven en het vervolgens naar Östling had gestuurd, die het vervolgens naar de media had doorgespeeld. Hoe was het hem anders gelukt om ervoor te zorgen dat ze zo snel gezocht werd?

Ze las de tekst opnieuw en bleef hangen bij het woord ‘roman’. Het was een belachelijk idee dat Oswald een roman zou schrijven. De man die er zo van overtuigd was dat hij de antwoorden op alle raadsels in het leven had zou misschien een non-fictieboek schrijven, maar een roman? Dat moest een vergissing zijn. Sofia dacht aan de dictafoon in haar rugzak. Ze snapte niet dat ze was vergeten om er in haar kamer naar te luisteren, maar waarschijnlijk was ze afgeleid geweest door het duizelingwekkende gevoel van vrijheid. Ze moest de opname beluisteren. Dat zou echter moeten wachten, want ze had haast.

Sofia hing de rugzak over haar schouders en liep snel van het restaurant naar de receptie. Er stond een mannelijke receptionist achter de balie. Ze deed een schietgebedje dat hij de ochtendkrant niet had gelezen en keek naar een schilderij aan de muur terwijl ze uitcheckte. De receptionist zei dat hij hoopte dat ze nog eens terug zou komen en overhandigde haar een factuur.

Ze zouden beslist naar haar op zoek zijn op het centraal station, maar waarschijnlijk niet zo vroeg in de ochtend. Aan de overkant van de straat zag ze een geldautomaat. Sofia liep ernaartoe en nam vijfhonderd kronen op om te kunnen zien hoeveel geld er nog op haar rekening stond. Ruim achtduizend kronen. Ze nam alles op en stopte de bankbiljetten in een vakje van de rugzak.

Mooi zo. Dat was het laatste teken van leven. Hierna zou ze spoorloos verdwijnen, hoewel ze nog steeds niet wist waar ze in vredesnaam naartoe moest gaan.

Een politieauto naderde vanaf de overkant van de straat, remde en sloeg af in de richting van het centrum. Sofia’s hart bonkte hard tegen haar ribben en de paniek overviel haar opnieuw. De wetenschap dat ze werd gezocht maakte haar doodsbang.

Ga naar de politie, idioot, zei een stem in haar hoofd. Geef Oswalds spullen af. Je bent niet goed bij je hoofd dat je ze bij je houdt.

Ze blokkeerde echter toen ze aan de consequenties dacht. Ze kreeg het beeld op haar netvlies dat ze in een dwangbuis zat en in een psychiatrisch ziekenhuis was opgesloten.

Sofia ging uitgeput van wanhoop op haar hurken op het trottoir zitten en ineens schoot haar de vakantiewoning van haar oma op Seskarö voor de kust van Haparanda te binnen. De plek op aarde waarvan ze het meest hield en die ze het meest verafschuwde. Ze hield ervan omdat ze daar intens gelukkig was geweest. Ze haatte de plek omdat haar oma bijna zeven jaar geleden eenzaam in de vakantiewoning was overleden omdat ze niet in staat was geweest om hulp te halen nadat ze een beroerte had gekregen. Sindsdien was er niemand meer naartoe geweest, maar ze wilden het huisje ook niet verkopen. Haar tante, die in Umeå woonde, had beloofd om af en toe naar het huisje toe te gaan om te kijken hoe het erbij stond, maar Sofia betwijfelde of ze er vaak was geweest. Niemand zou op die afgelegen plek ver weg in Norrland naar haar op zoek gaan.

Sofia stak haastig de straat over naar het station. De ochtendreizigers stroomden het gebouw in. Ze trok de capuchon van haar jack over haar hoofd, stopte haar haar eronder en keek naar de grond terwijl ze naar de kaartjesautomaat liep. Ze zocht de volgende trein naar Luleå, maar zag dat die pas om 12.23 uur vertrok. Ze moest in Stockholm overstappen en besloot dat ze dan beter de eerstvolgende trein naar Stockholm kon nemen en daar zou wachten tot de trein naar Luleå vertrok. In Luleå kon ze dan de bus naar Haparanda nemen. Dat zou ze doen. Alles was volkomen helder tot ze moest betalen, haar bankpas uit haar zak haalde en zich herinnerde dat ze haar rekening daarnet had leeggehaald. Bovendien zou ze dan opnieuw een spoor achterlaten.

Ze keek om zich heen in het gebouw. De meeste reizigers passeerden haar gehaast, maar ze zag een oudere vrouw op een bank die een boek las. Sofia liep naar haar toe en schraapte haar keel. De vrouw keek op en legde het boek op haar schoot, een beetje geïrriteerd omdat ze was gestoord terwijl ze las.

‘Het spijt me dat ik u stoor, maar ik vraag me af of u me een enorme dienst zou willen bewijzen.’

‘Waar gaat het om?’

‘Ik ben mijn bankpas thuis vergeten en mijn trein naar Stockholm vertrekt over een kwartier. Ik vroeg me af of ik u het geld contant mag geven en…’

‘Natuurlijk kan ik een kaartje voor je kopen.’

‘Dat zou fantastisch zijn. Hartelijk bedankt.’

‘Geen dank. Ik zat hier toch maar te wachten op mijn trein.’

Nadat de vrouw Sofia het kaartje had gegeven en het geld had aangepakt, keek ze haar met glanzende ogen aan. ‘Je hebt zo’n bekend gezicht. Heb je misschien een rol in de een of andere televisieserie?’

‘Nee, absoluut niet, maar ik word heel vaak verwisseld met… tja, u weet wel, degene die…’

‘Precies. Tja, dan wens ik je een goede reis.’

‘U ook.’

Sofia rende naar het perron. De trein stond er al, dus stapte ze in en ging op zoek naar haar zitplaats, die aan het gangpad lag. Bij het raam zat een man in kostuum die koortsachtig op zijn laptop typte. Hij merkte niet eens dat ze ging zitten. Ze bedacht dat hij er niet uitzag als iemand die in de krant over vermiste personen las.

Nog zes uur voordat ik in Stockholm ben, dacht ze. Zes uur die zo snel mogelijk voorbij moeten gaan, anders word ik stapelgek. Ze pakte haar rugzak, opende hem en zocht tussen truien, spijkerbroeken en ondergoed tot ze haar dagboek had gevonden.

Sofia besloot dat ze de tijd zou gebruiken om alles wat er op het eiland was gebeurd op te schrijven vanaf het moment dat ze was gestopt met notities maken.

Ze ging terug in de tijd en dacht aan de schimpscheuten, de vernederende spelletjes en de bijnamen die Oswald de personeelsleden had gegeven. Ze schreef en schreef en merkte niet eens dat de trein begon te rijden.

Nadat ze naar het toilet was geweest, liep ze een rondje door de trein om zich ervan te verzekeren dat Benny en Sten niet waren ingestapt. De meeste reizigers keken niet eens naar haar. De sfeer was kalm en een beetje loom, alsof het gevaar alleen in haar hoofd bestond.

De treinreis verliep soepel. Ze vond een plek waar ze alleen kon zitten en ging verder met schrijven. Af en toe keek ze een tijdje naar de andere reizigers in de wagon terwijl ze zich afvroeg wat ze zouden denken als ze wisten wat er op Dimön plaatsvond.

Toen de trein het station van Stockholm binnenreed had ze bijna het hele dagboek volgeschreven.

Sofia kocht een thriller op het station en las in afwachting van de trein naar Luleå het halve boek uit. Vervolgens ging ze naar McDonald’s om een Big Mac te eten voordat ze in de nachttrein stapte.

Het was nog steeds licht buiten. De bossen werden hoger en dichter naarmate ze noordelijker kwamen. De zon vond af en toe een ruimte tussen de dikke sparrentakken en scheen op haar gezicht. Ze bleef lezen en keek na elk hoofdstuk uit het raam. Toen haar oogleden zwaar werden legde ze het boek uiteindelijk weg.

Binnenkort is het allemaal achter de rug, dacht ze voordat ze in slaap viel.

Ze werd ’s nachts maar één keer wakker, wist meteen waar ze was en viel weer in slaap.

In Luleå scheen de zon.

Het was halfzeven in de ochtend en het perron was verlaten, maar de lucht was fris en het rook heerlijk naar versgebakken brood.

Behalve Sofia waren een paar mannen van in de dertig de enige passagiers in de bus naar Haparanda. Ze hadden gemillimeterd haar, droegen spijkerbroeken en sportschoenen en praatten ongewoon hard. Alsof ze halfdoof waren. Sofia begon zich steeds meer aan hen te ergeren en sloot zich uiteindelijk af voor hun gesprekken. Ze bedacht dat het leven op het platteland misschien niet altijd zoveel beter was. Dat de mensen hier waarschijnlijk meer vrijheid hadden, maar dat ze daar de meest belachelijke dingen mee deden.

Haparanda is het einde van de wereld, dacht ze toen ze uit de bus stapte. Ze herinnerde zich de stad als één lange straat waarin de jongens in hun opzichtige Amerikaanse sleeën heen en weer reden en af en toe een bierblikje naar buiten gooiden.

Ze dacht terug aan de lichte nachten en de duisternis die nooit echt grip op de hemel leek te krijgen. Aan de avonden waarop haar vader en zij bij de rivier hadden gezeten en de zon als een bloedsinaasappel hadden zien ondergaan, waarna hij niet veel later weer opkwam. Ze wist niet waar de bushalte naar Seskarö was en of er nog steeds een bus naar het eiland ging, maar de weg ernaartoe kende ze omdat ze ’s zomers vaak vanaf de vakantiewoning naar Haparanda was gefietst.

Er was niemand op straat. De stad sliep onder de gouden deken die werd gevormd door de stralen van de ochtendzon.

Ineens zag ze een oude damesfiets met een mand die tegen een lantaarnpaal lag. Ze liep ernaartoe, tilde hem op en zag dat hij niet op slot zat. Er zat wat spinrag op het achterwiel. Ze kneep in de banden en voelde dat er genoeg lucht in zat.

Hij ligt hier op me te wachten, dacht ze. Niemand zal deze oude fiets missen. Het is niet eens diefstal.

Sofia stopte de rugzak in de mand, sprong op de fiets en reed de weg op. Ze herinnerde zich de kleine kruidenierswinkel die langs de weg naar het eiland lag en besloot daar te stoppen om eten te kopen, zodat ze een tijdje in het vakantiehuisje kon overleven.

Het grind knerpte onder de banden en de ochtendlucht was koel en zacht. De lucht was hier schoner dan in Lund en de hemel leek groter, breder en opener.

De kruidenierswinkel was er nog, maar ging pas over twee uur open. Ze wilde net verder fietsen en eten op het eiland kopen toen er een man met een grote stapel kranten naderde. Hij was lang en stevig gebouwd, had een baard en een snor, en had iets vertrouwds. Het was iemand die ze waarschijnlijk tijdens een van de zomers op het eiland had ontmoet.

‘Ga je al open?’ vroeg ze.

‘Nee, nog niet, ik breng de kranten alleen. Hoezo, heb je iets nodig?’

Zijn stem was ruw en had een Fins accent. ‘Ik heb flink wat levensmiddelen nodig.’

‘Dat is geen probleem. Ik moet toch naar binnen.’

Sofia zette de fiets tegen de muur en haastte zich naar de deur om die voor hem open te houden. Daarna pakte ze een winkelmandje en begon er met een enorme snelheid voedingsmiddelen in te leggen, voornamelijk goedkope en eenvoudig te bereiden artikelen. Pasta, pizza, eieren, aardappelen, melk, cornflakes, flessen water en koffie. Ze zag dat de man prepaidkaarten verkocht en stopte er een in de mand zodat haar mobiel niet opgespoord kon worden.

‘Je hebt heel wat nodig,’ zei de man, die bij de kassa was gaan staan.

‘Ik pak alleen nog een paar kranten, dan ben ik klaar.’

‘Ik heb geen haast.’

Ze wilde net een paar ochtendkranten in de mand stoppen toen ze Aftonbladet zag, die op dezelfde plank lag. Eerst dacht ze dat ze zich vergiste, dat ze zo gefixeerd was op Oswald dat zijn beeld als vanzelf in haar hoofd opdook.

De foto op de voorpagina was echter bijzonder echt. Het was een grote foto van Oswald tijdens een lezing terwijl hij zijn armen omhoogstak alsof hij een almachtige profeet was.

47

Ze pakte de krant en las de kop: zal franz oswald de duistere geheimen van de sterren onthullen?

Welke duistere geheimen? Zodra ze de tekst begon te lezen werd het haar echter duidelijk.

staat de gestolen roman vol onthullingen?

Er werd gespeculeerd dat Oswald de geheimen van de sterren zou onthullen in zijn nieuwe boek, dat geen roman was, maar een autobiografie vol geruchtmakende details over zijn beroemde gasten. Er was zelfs een lijst gepubliceerd van acteurs en musici die het ViaTerra-programma hadden gevolgd. Ze las het bericht dat op een andere pagina verderging. Naast het bericht was een foto van haar geplaatst, de mysterieuze vrouw die het boek had gestolen en nu spoorloos verdwenen was. Het was dezelfde foto, maar kleiner dan de vorige keer.

Sofia begon een beetje te trillen en de mand hing niet meer zo stevig aan haar arm. Haar voorhoofd en handen begonnen te zweten, ook al was het koel in de winkel. De man achter de kassa had niets in de gaten. Hij krabde op zijn hoofd en loste een kruiswoordpuzzel op terwijl hij op haar wachtte. Naast de kassa stond een schap met zomerartikelen: zonnebrandolie, zwembanden, hoeden en zonnebrillen. Ze stopte een zonnehoed en een zonnebril in de mand. Het trillen nam toe en ze zweette nu over haar hele lichaam.

‘Ik heb alles wat ik nodig heb,’ zei ze terwijl ze de mand voor de man neerzette en probeerde om er vrolijk en zorgeloos uit te zien.

‘Tja, het mooie weer houdt voorlopig aan,’ zei de man terwijl hij de zonnebril op de kassa aansloeg. ‘Misschien heb je ook zonnebrandcrème nodig?’

‘Nee, dat is niet nodig. Mijn huid kan de zon goed verdragen.’

Haar benen trilden nu ook en ze voelde zich een beetje duizelig worden. De man glimlachte echter alleen vriendelijk. ‘Dan wens ik je een fijne vakantie,’ zei hij.

Ze zette de boodschappentas in de fietsmand, hing de rugzak over haar schouders en fietste snel weg. Even later kon ze zich niet langer inhouden. Ze moest het krantenartikel lezen, stopte, haalde de krant uit de mand en las alles.

Toen ze klaar was met lezen bleef ze een tijdlang staan. De zon was al een flink stuk aan de hemel geklommen.

Dit is veel te groot geworden.

Ik kan dit niet aan.

Het artikel stond vol details over ViaTerra, de beroemdheden die er hun toevlucht hadden gezocht, speculaties over wat er op het eiland plaatsvond, misschien een soort sekstherapie? En in het middelpunt stond de mysterieuze roman die het antwoord op alle vragen zou kunnen bevatten. Ze stopte haar haar onder de zonnehoed, die minstens drie maten te groot was, omdat ze wist dat haar haar het meest opvallende aan haar was. Daarna zette ze de zonnebril op en ging weer op de fiets zitten. Ze hoopte vurig dat de eigenaar van de kruidenierswinkel Aftonbladet niet las en vroeg zich af of iemand in de trein haar had herkend.

De vakantiewoning lokte omdat ze naar de opname op de dictafoon wilde luisteren en ze fietste in rap tempo over de brug naar Seskarö. Sofia had nauwelijks oog voor de prachtige natuur die haar omringde. Ze was zo afwezig dat ze een paar keer bijna van de weg reed. Honderd meter voor de vakantiewoning kreeg ze een lekke band en ze duwde de fiets het laatste stuk over de grindweg. Ze zag het vakantiehuisje eerst niet en was bang dat het er niet meer was, dat haar tante het misschien had laten afbreken. Dat kwam echter alleen doordat de heg zo hoog was geworden dat het huisje erachter schuilging.

En daar was het. Het stond op een lichte verhoging en had een terras dat zo groot was dat het boven de tuin zweefde. De witte verf was afgebladderd en op het dak groeide mos, maar verder was het precies zoals ze het zich herinnerde.

Ze duwde de fiets de tuin in en zette hem tegen de appelboom. Daarna pakte ze de boodschappentas, zette hem neer en ging op het grasveld liggen om op adem te komen terwijl ze naar de oneindige blauwe hemel keek.

Het zomerhuisje was op slot. Ze liep naar de keukendeur aan de achterkant, pakte een tuinschepje dat in een van de plantenperken lag en sloeg het raam van de deur stuk. Daarna stak ze haar arm voorzichtig naar binnen en opende de deur van binnenuit. Het rook bedompt, maar de keuken zag er nog precies zo uit als vroeger, met het oude fornuis, de gammele keukentafel en de felgroene keukenluiken. De koelkast was leeg en de elektriciteit was afgesloten. Op de vensterbank lagen een paar dode bromvliegen.

Sofia liep voorzichtig en gespannen naar de zitkamer omdat de stilte zo drukkend was. Ze kreeg een visioen van haar oma die op de bank zat. Dat maakte haar zo bang dat haar hartslag versnelde. De zitkamer was echter leeg. De stoelen en de bank waren afgedekt met lakens en op het televisiescherm lag een dikke laag stof die werd verlicht door de zon die door een kier tussen de gordijnen scheen.

De bedden in de twee kleine slaapkamers waren opgemaakt. Ze bedacht hoe jammer het was dat er niemand meer naar het huisje kwam en dat haar oma beslist gewild zou hebben dat ze het gebruikten. Het was uitstekend geschikt om erin te wonen. Als het was schoongemaakt en de elektriciteit en het water weer waren aangesloten, zou het heel gezellig zijn.

Ze vond de hoofdschakelaar en zette het water in het washok voor het huisje aan. Daarna stopte ze het eten in de koelkast en draaide de kraan in de keuken open, waaruit eerst geelbruin water stroomde voordat het na een tijdje helder werd.

Sofia wilde eerst alleen opruimen, maar toen ze eenmaal bezig was bleek het onmogelijk om te stoppen met schoonmaken. Ze stofte af en veegde, schrobde de douche en het toilet. Het voelde bijna als een schadeloosstelling voor alle jaren dat het vakantiehuisje verwaarloosd was geweest. Ze had het gevoel dat haar oma in de kamer stond en goedkeurend knikte omdat iemand zich eindelijk om haar vakantiewoning bekommerde.

Sofia kreeg honger en at cornflakes met melk, waarna ze verderging met schoonmaken tot alle kamers aan de beurt waren geweest. Ze koos een slaapkamer uit om in te slapen en hing haar spijkerbroeken en truien in de kledingkast.

Terwijl ze in de rugzak zocht raakte haar hand het doosje met de dictafoon. Haar enthousiasme over het vakantiehuisje verdween meteen naar de achtergrond en ze liet alles uit haar handen vallen, ging op de bank in de zitkamer liggen, stopte een kussen achter haar nek en huiverde. Ze wilde Oswald niet in het mooie huisje binnenlaten, maar ze drukte toch op play en vlak daarna hoorde ze de stem die ze had gehoorzaamd, gevreesd en gehaat. Het geluid echode tussen de muren van het huisje.

Dit is het concept van een roman die ik in de toekomst wil schrijven. Daarom is het niet essentieel wat wel en wat niet op mijn leven is gebaseerd.

De stem vertelde verder. Het was bijna alsof hij zichzelf in een trance had gebracht, want hij klonk een beetje traag, alsof hij zich in een droomtoestand bevond.

Ik laat de hommel in het kleine aquarium rondvliegen. Hij probeert eruit te komen en zoemt boos terwijl hij tegen de wanden stuitert.

Na een tijdje geeft hij het op en blijft roerloos zitten op het linoleum dat de bodem van het aquarium bedekt.

Het duizelde haar.

Wat is dit in vredesnaam? Een roman over hommels?

Er lag een deken op de bank die ze om zich heen wikkelde, want hoewel het buiten nog steeds warm was, leek het huisje plotseling kil. Toen de opname verderging begon ze het te begrijpen, want nu schilderde de stem een beeld van een verleden dat zich had afgespeeld op plekken die ze kende.

De stem ging voortdurend verder, stopte niet en laste geen pauze in, behalve voor het effect. Oswald vertelde over het vermoorden van mensen alsof het over het zetten van een kop koffie ging. Toch bleef ze luisteren terwijl ze zich huiverend afvroeg hoe het verhaal zou eindigen.

‘Nee. Jezus, jezus, jezus,’ zei ze hardop tegen zichzelf toen de geluidsopname afgelopen was.

Sofia staarde een tijdlang roerloos naar het plafond terwijl ze besefte dat ze bang was. Ze had het gevoel dat hij plotseling met een moorddadige blik in zijn ogen naar binnen zou kijken, waarna hij het raam van het huisje zou verbrijzelen.

Ze stond op van de bank, deed de deuren op slot en zocht net zolang onder de gootsteen tot ze een stuk karton vond dat ze met punaises op het hout van het kapotgeslagen raam vastmaakte. Voor alle zekerheid zette ze ook nog een stoel tegen de deur. Daarna begon ze te ijsberen terwijl ze bedacht wat ze moest doen.

Er was iets met de geluidsopname, iets wat volkomen onbelangrijk had geleken maar haar nu niet met rust liet. Ze duwde haar handpalmen tegen haar voorhoofd in een poging na te denken. Ineens wist ze het weer.

De rotsen liggen veel te ver naar beneden. Het is onmogelijk om je hoofd onder het Duivelsblok te stoten.

De gedachten verschenen als een koude rilling die in haar hersenen begon en zich via haar nek verspreidde. Het was absurd, idioot, volkomen krankzinnig. Het lukte echter niet om het feit dat er iets niet klopte te verdringen. Oswalds stem had de gedachten tot leven gewekt en ze waren samengevloeid tot een onwaarschijnlijk geheel. Het was niet alleen de opmerking over het Duivelsblok, maar ook de manier waarop Fredrik of Oswald of wie hij ook was van het eiland was gevlucht.

De beelden werden helderder.

Het lichaam dat zo soepel door het zeeoppervlak was geschoten.

De golven die vanaf de zee naar de rotsen waren gerold en het hoofd waarvan ze had geweten dat het op zou duiken, hoewel dat nooit was gebeurd.

De geluiden van die dag keerden terug.

Het gebulder van de zee en de wind. De stilte op de rand van het Duivelsblok waar hij had gestaan. En later de stem die helemaal niet verdrietig had geklonken.

Ze wende langzaam aan het idee dat het zo kon zijn gegaan. Het verdween en kwam weer terug, als een langzame ademhaling die je met je gedachten volgde.

Het was het krankzinnigste idee dat ze ooit had gehad.

Sofia’s overtuiging groeide naarmate ze er langer over nadacht. Ze rende naar de keuken, pakte de prepaidkaart en verwisselde die voor de simkaart in haar mobiel. Ze pakte de rugzak, opende het vak met de briefjes, vond het stukje papier dat ze zocht en probeerde het nummer in te toetsen, maar haar hand leek verlamd en het lukte haar niet om haar vingers te bewegen.

Nadat ze uit haar verstarring was ontwaakt, trilde ze zo dat het pas bij de derde poging lukte om het juiste nummer in te toetsen.

Er werd opgenomen en toen ze de warme stem hoorde aarzelde ze even, maar daarna dwong ze zichzelf om de woorden uit te spreken. ‘Ik weet dat hij daar is. Ik wil met hem praten.’

48

Het bleef een hele tijd stil. ‘Met wie spreek ik?’

‘Je kunt tegen hem zeggen dat het Sofia is en dat ik niet ophang voordat ik met hem gepraat heb.’

‘Sofia, dit moet een vergissing zijn, hij…’

‘Het is geen vergissing. Ik weet dat hij daar is en ik wil nú met hem praten.’

Geef het niet op! Geef je niet gewonnen!

‘Maar je weet toch…’

‘Als hij niet aan de telefoon komt, bel ik Oswald en vertel ik hem dat hij nog leeft. Zeg dat maar tegen hem.’

‘Nu moet je verdomme ophouden!’ De milde stem had ineens een heel onaangename klank gekregen.

‘Maar ik hou niet op, dat is het nu juist,’ zei Sofia terwijl ze enige wanhoop in haar stem probeerde te leggen. ‘Ik heb zijn hulp nodig, snap je?’

‘Wacht even!’

Het werd stil, een stilte die veel te lang duurde. Eerst dacht ze dat Vanja de verbinding had verbroken, maar ineens hoorde ze zacht gemompel op de achtergrond.

Het leek een eeuwigheid te duren. Ze proefde de bittere smaak van gal in haar mond en had kriebels in haar lichaam.

‘Sofia.’

Het was Benjamins stem, maar hij klonk anders aan de telefoon, ijl en zwak. Ze dacht dat haar hart stil zou blijven staan, het was zijn stem echt.

‘Sofia, ben je daar?’

‘Jezus christus! Je leeft!’

‘Het is niet wat je denkt…’

‘Jawel, deze keer is het precies wat ik denk! Luister naar me en hang niet op. Je hebt me verraden toen we zouden vluchten en nu heb je iedereen laten denken… Jezus, wat ben jij een gemene klootzak!’

Hij zweeg even en schraapte zijn keel. ‘Ik had geen keus. Ik heb gedaan wat ik moest doen. Het is mijn leven, Sofia.’

‘Ik vond je leuker toen je dood was.’

‘Zeg dat niet.’

‘Het is waar.’

Er viel opnieuw een lange stilte.

‘Ik heb de kranten gelezen. Wat heb je gedaan? Waar ben je?’ vroeg hij daarna.

‘Luister, nu is het een keer niet wat jíj denkt.’

‘Je moet naar de politie gaan om de spullen van Franz af te geven.’

‘Jij en hij mogen mijn kont kussen.’

‘Zeg dat niet.’

‘Hij is een moordenaar, Benjamin. Hij heeft Elvira op de zolder opgesloten en wurgt haar met een riem.’

‘Wat? Je spreekt wartaal.’

‘Ik spreek geen wartaal. Er is zoveel… ik kan dat niet allemaal aan de telefoon vertellen. Je moet hiernaartoe komen, ik heb hulp nodig.’

‘Waar ben je?’

‘Als je me nog een keer verraadt…’

‘Dat doe ik niet.’

‘Wanneer was je van plan om te stoppen met doen alsof je dood bent?’

‘Als alles op Dimön veranderd was.’

‘Waarom kon je niet gewoon vluchten? Je had elke dag de kans.’

‘Dat ging niet. Hij zou me achterna gekomen zijn. Ik weet te veel, het is een beetje ingewikkeld, Sofia.’

‘Spreek mijn naam niet uit op een manier alsof we vrienden zijn.’

‘Het spijt me. Ik kom je helpen. Waar ben je? Ik regel een auto.’

‘Hoe doe je dat als je niet bestaat?’

‘Waarschijnlijk mag ik die van mijn zus lenen. Sofia, ik kom naar je toe, maar beloof me dat we geen ruzie gaan maken. We zijn zo verschillend. Ik ga weg als ik het niet langer kan uithouden. Jij wordt boos en vecht door.’

‘Weet Oswald dat je leeft?’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Dus hij heeft geholpen met je begrafenis en zo?’

‘Dat kun je wel zeggen.’

‘Een echte begrafenis, met genodigden en alles?’

‘Nee, nog niet. Hij heeft geld gegeven. Mijn zus wilde nog even wachten.’

Nu kon ze het niet laten om te lachen. Ze voelde zich ineens gewichtloos en er stroomde een warm gevoel door haar lichaam.

‘Een dooie en een gezochte voortvluchtige die dit samen moeten oplossen.’

Hij lachte nu ook. ‘Vertel waar je brengt, dan stap ik in de auto.’

‘Je zult het niet prettig vinden.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat het zo’n vijftien tot twintig uur rijden is.’

‘Sofia, ik heb je zo verschrikkelijk gemist.’

‘Ik jou ook, tot ik besefte dat je niet dood was.’

Ze miste hem echter wel, zo intens dat ze pijnlijke steken in haar borstkas voelde. Ze wist niet hoe ze het moest volhouden tot hij er was. Alleen al de gedachte dat hij naar haar toe kwam, dat ze iemand zou hebben om mee te praten, maakte haar duizelig.

‘Je zus zegt toch niets?’

‘Geen woord. Maar luister, ik kan haar mobiel niet lenen, dus je zult gewoon moeten afwachten tot ik er ben.’

‘Heb je nog geen mobiel? Wat heb je al die tijd gedaan?’

‘Afwachten, me gedeisd houden. Er zijn trouwens dingen die ik je moet vertellen, maar dat doe ik als ik bij je ben.’

Ik moet hem eigenlijk haten om wat hij heeft gedaan, dacht ze toen het gesprek afgelopen was. Ze voelde echter geen haat. Het feit dat hij leefde was fantastisch en absoluut voldoende. Het was het enige wat hij hoefde te doen, in leven zijn en naar haar toe komen. Het enige wat ze wilde was dat hij op zou schieten, ze had nog nooit iets zo intens gewild.

Het werd doodstil in de vakantiewoning. Zelfs de merel achter het raam was gestopt met zingen. Ze had er behoefte aan om het eiland te verkennen, om rond te lopen en naar de mensen op de camping te kijken. Ze wilde met iemand praten, naar het strand gaan om een avondduik te nemen.

Ze was echter slim genoeg om binnen te blijven en besloot de televisie aan te zetten. Dat was het enige menselijke contact dat ze zou hebben tot Benjamin hier was. Ze drukte op de knop, maar het beeldscherm bleef zwart. Ineens zag ze dat de stekker uit het stopcontact was getrokken. Sofia stopte hem in het stopcontact, kreeg beeld en vond een nieuwszender.

Er begon een nieuw topic en ze zag een foto van zichzelf op het televisiescherm. Ze werd geïntroduceerd als het verdwenen sektelid van wie werd vermoed dat ze bij een diefstal betrokken was geweest. Daarna verscheen Oswald plotseling in beeld, die werd geïnterviewd.

‘We willen Sofia gewoon vinden. We maken ons heel veel zorgen om haar. Ze maakt tenslotte deel uit van onze uitgebreide familie.’

Hij keek bezorgd, zag er oprecht uit en had een ongeruste blik in zijn ogen. Het ergste was dat hij zo knap was dat heel Zweden hem meteen zou geloven. Hij droeg een kostuum, was gladgeschoren en had een gebruinde huid. De camera zoomde in op zijn handen, die verstrengeld waren.

Leugenaar! Klootzak!

‘Waar gaat de roman over?’

‘Geen commentaar,’ antwoordde Oswald snel, waarna hij enigszins geheimzinnig glimlachte, zich omdraaide en wegliep.

Hierna kwam er een studio in beeld met een bank waarop Magnus Strid zat. Hij zag er precies zo uit als ze zich hem herinnerde, enigszins gezet en slordig gekleed in een trui en een te korte broek, waardoor zijn sokken en een flink stuk van zijn benen zichtbaar waren. De camera zoomde in op zijn gezicht.

‘Wat is jouw mening hierover, Magnus? Jij bent daar tenslotte geweest en hebt over de sekte geschreven,’ zei de vrouw die hem interviewde.

‘Ik ben van mening dat er iets niet in de haak is. Ik heb Sofia Bauman ontmoet toen ik daar was. Ze was ambitieus en vriendelijk en leek psychisch stabiel. Ik denk dat ze een goede reden heeft om zich te verstoppen. Of dat ze zich op Dimön bevindt en in gevaar is. Misschien heeft iemand in de sekte gewoon verzonnen dat ze het boekconcept gestolen heeft.’

‘Het is dus een sekte?’

‘Absoluut. De groep voldoet aan alle criteria.’

Ze discussieerden een tijdje. Strid maakte van de gelegenheid gebruik om te melden dat hij van plan was om een boek in reportagevorm over ViaTerra te schrijven.

‘Magnus, als Sofia nu naar dit programma kijkt, wat zou je dan tegen haar willen zeggen?’

Hij keek recht in de camera. ‘Neem contact met me op, Sofia, dan kunnen we de situatie ophelderen. Ik beloof je dat ik je zal helpen.’

Haar eerste impuls was om zich op de rugzak te storten, het visitekaartje van Strid te zoeken en hem te bellen. Daarna bedacht ze echter dat het veel ingewikkelder was dan hij dacht. Hij wist tenslotte niets over de dictafoon, Elvira en Östling. Een journalist en zij tegen het voltallige politiekorps, dat had toch geen enkele zin? Het was beter om te wachten tot Benjamin er was, maar ineens vroeg ze zich af of Benjamin misschien een val voor haar had opgezet. Dat hij met Oswald en het hele politiekorps op sleeptouw hiernaartoe zou komen. Ze wist niet meer wat ze moest doen, wist alleen dat ze moest proberen alle irrationele gedachten te verdringen.

Je moet hetzelfde denken als hij, hetzelfde voelen als hij.

Het was iets in het nieuwsitem geweest. Zijn handen! De pink die had getrild, heel licht, zoals altijd gebeurde als Oswald verontwaardigd was en probeerde zich te beheersen. Hij is bang, dacht ze, hij wordt achtervolgd door deze hele situatie.

Ze zocht koortsachtig naar een andere nieuwszender, vond er een en wachtte ongeduldig tot het topic opnieuw werd uitgezonden. Daar was het. De close-up van zijn handen. De pink die tegen de stof van het colbert lag.

Ze wilde hem telepathisch bereiken om hem een boodschap te sturen.

Niemand haat je zo intens als ik.

Precies zoals hij tegen Karin had gezegd voordat hij lang geleden van het eiland was vertrokken.

Er was maar één ding dat ze op dit moment kon doen, het zichzelf gemakkelijk maken terwijl ze op Benjamin wachtte. Hij zou hier meer van begrijpen.

Sofia vond een speelfilm op een van de televisiezenders en keek ernaar tot hij afgelopen was. Ze voelde dat het kil in het huisje was geworden, dus trok ze de deken tot haar kin omhoog. Ze zocht nog een film en bekeek die tot ze voor de televisie in slaap viel. Midden in de nacht dacht ze dat haar oma naast haar bij de bank stond en hoewel ze besefte dat het een droom was, zag ze toch een schaduw die langzaam verdween toen ze haar ogen opendeed. Ineens hoorde ze een hardnekkig geschraap.

Er was iemand op het dak.

Het klonk alsof iemand iets in een van de dakpannen kerfde of in het dak probeerde te graven. Sofia ging rechtop zitten en zag dat het raam nog steeds halfopen stond. Ze begreep niet wat er aan de hand was, stond op en sloop naar het raam. Daar probeerde ze naar het dak te kijken, maar ze zag niets. Het geluid werd krachtiger. Ze sloop naar de keuken en pakte het grootste mes dat aan de muur hing. Daarna liep ze naar de deur, deed hem van het slot, opende hem een stukje, stak haar hoofd naar buiten en keek naar het dak.

Een ekster wroette met zijn snavel onder een dakpan. ‘Jezus, wat laat je me schrikken,’ zei ze tegen de vogel, waarna ze hem wegjoeg.

Sofia deed de deur weer op slot, slofte met een bonkend hart naar de bank terug en ging weer liggen. Na een tijdje stopte ze haar handen onder haar trui en streelde haar buik en borsten. Ze dacht eraan hoe het had gevoeld als Benjamin haar zo had gestreeld en verlangde zo intens naar hem dat het pijn deed.

Toen ze wakker werd scheen de zon door het raam op haar voeten en verwarmde ze. Zo meteen is hij er, was het eerste wat ze dacht toen ze haar ogen open had.

Sofia ging in de tuin op een handdoek liggen terwijl ze op Benjamin wachtte. Eerst was het fijn om in de zon te liggen, maar naarmate het later werd liepen er steeds meer vakantiegangers op weg naar het strand langs de tuin. Telkens als ze stemmen hoorde dacht ze dat het Benjamin was, of Oswald, of een aantal politieagenten. Uiteindelijk wikkelde ze de badhanddoek om zich heen en ging naar binnen.

Ze at noedels bij wijze van lunch en zette het nieuws aan, maar er werden geen nieuwe feiten over Oswald of haar verteld. Het was inmiddels bijna drie uur en hij zou hier zo langzamerhand moeten zijn.

Stel dat er iets was gebeurd?

Wat gebeurt er als Benjamin wordt gecontroleerd en ze zijn naam in het register opzoeken? Kunnen ze dan zien dat hij dood is?

Ze liep naar de badkamer, keek in de spiegel en besefte dat ze er verschrikkelijk uitzag. Ze was bleek en haar haar stond alle kanten op. Sofia besloot om zich mooi te maken voor Benjamin, om lekker te ruiken als hij arriveerde. Ze ging onder de douche en zong terwijl ze zich waste.

Vlak nadat ze haar haar had uitgespoeld en de kraan had dichtgedraaid hoorde ze een zachte fluittoon in de tuin. In eerste instantie dacht ze dat het een vogel was.

Ze wreef het dikke, natte haar koortsachtig droog, wikkelde de badhanddoek om zich heen en liep de tuin in. Daar stond Benjamin, met twee grote boodschappentassen in zijn handen en een brede glimlach op zijn lippen, alsof er niets was gebeurd.

49

Benjamins glimlach verdween en hij schudde verbaasd zijn hoofd alsof hij niet kon begrijpen dat ze echt voor hem stond. Sofia was heel even geschokt en sprakeloos, maar stormde daarna op hem af en sloeg haar armen zo onstuimig om zijn nek dat hij wankelde en de boodschappentassen op het gras liet vallen. De badhanddoek gleed weg en bleef als een mat bij hun voeten liggen.

Na een tijdje duwde hij haar weg om naar haar gezicht te kunnen kijken. Sofia zag dat zijn ogen nat waren van de tranen en dat maakte haar volkomen sprakeloos, want ze had Benjamin nog nooit zien huilen. Ze pakte zijn arm vast en trok hem het huisje in, zich er half van bewust dat ze naakt was.

‘Je moet hiernaar luisteren,’ zei ze. ‘Je moet luisteren, zodat we erover kunnen praten.’

‘Wacht,’ zei hij terwijl hij door zijn tranen heen lachte. ‘Mag ik de boodschappen eerst naar binnen brengen?’

Hij liet zijn blik over haar naakte lichaam glijden en floot.

Sofia keek naar zijn ogen, die zoals altijd opgewekt keken, de sproeten, die zich vermeerderd leken te hebben, en het vuurrode haar dat was gegroeid en tot zijn schouders kwam. Ze begon ook te huilen en ze omhelsden elkaar, keken in elkaars ogen en begonnen te lachen. Daarna hield ze hem nog een tijdje stevig vast, want het was ongelooflijk fijn om niet meer alleen te zijn.

Sofia werd zich bewust van haar naaktheid en kreeg kippenvel terwijl er een vuur in haar binnenste ontbrandde dat zich door haar hele lichaam verspreidde. Ze trok hem mee naar de slaapkamer, ging op haar rug op het bed liggen en werd gek van verlangen terwijl ze keek hoe hij zijn kleren uittrok. Ze trok hem naar zich toe, sloeg haar armen en benen om hem heen en hield hem vast terwijl hij bij haar binnendrong, en daarna vrijden ze net zo onbeheerst met elkaar als ze die allereerste keer hadden gedaan. Ze namen weer in bezit wat van hen was, maar wat zo zeldzaam was geworden door het gebrek aan slaap en alle stress op het eiland.

Na afloop voelde hij zwaar en slap en hij viel bijna in slaap terwijl hij boven op haar lag. Sofia rolde hem voorzichtig opzij en keek naar zijn gezicht en zijn oogleden, die fladderden als vlinders terwijl hij probeerde wakker te blijven. Ze streelde met een vinger van zijn sproetige neus naar zijn mond en liet hem daar liggen.

‘Zullen we het nog een keer doen?’ fluisterde hij.

‘Misschien wel. Als je er tenminste voor zorgt dat ik uit dit lastige parket kom.’

‘Wat je maar wilt.’

Ze kleedden zich aan en ze stond vlak naast hem terwijl hij de boodschappen in de voorraadkast en de koelkast opborg.

‘Nu moet je naar de opname luisteren,’ zei ze ongeduldig. ‘Je zult je oren niet geloven. Daarna kunnen we koken en praten.’

Ze gingen op de bank liggen en ze zette de dictafoon zo op de salontafel dat hij vlak bij hun hoofd stond. Daarna luisterden ze zwijgend naar Oswalds stem terwijl de zon door het raam op hun verstrengelde handen scheen.

Toen ze klaar waren met luisteren zweeg Benjamin een hele tijd en schudde daarna zijn hoofd. ‘Jezus!’

‘Snap je het nu?’

‘Ja, maar het verklaart ook een hoop.’

‘Wat bedoel je?’

‘Er zijn een aantal dingen die ik je moet vertellen, Sofia. Luister eerst naar me, dan kunnen we daarna praten.’

‘Oké, ik zal proberen mijn mond te houden.’

‘Ik ken Franz van vroeger,’ begon Benjamin. ‘Toen hij Fredrik was. Zoals je weet hadden we een vakantiewoning op Dimön en ik speelde soms met hem. Hij leerde me een heleboel dingen, zoals hoe je een vuur maakte en van het Duivelsblok sprong. Hij was ook degene die me de grot heeft laten zien. Toen ik een jaar of elf was leerde hij me zelfs hoe je meisjes moest versieren. Hij was vroeger heel tof, maar daarna gebeurde er iets.’

Benjamin zweeg even en hij keek in het huisje rond. Daarna haalde hij diep adem en ging verder. ‘Er was een meisje dat ik leuk vond. Ik was nog maar elf, dus het was niet serieus, maar Fredrik kwam erachter. Hij nam haar mee naar de grot en dwong haar om zich uit te kleden. Ik weet niet wat hij allemaal met haar gedaan heeft, maar het meisje vertelde dat hij had geprobeerd haar te wurgen en bij haar binnen te dringen. Ze had tegengestribbeld en toen had hij haar gedwongen om helemaal naakt naar huis te gaan. Het werd een enorme rel, maar Fredrik ontkende alles en uiteindelijk bloedde het dood. Hij hield zich ook met veel andere vreemde dingen bezig. Hij voerde kikkers met bijen om te zien of ze daar gemeen door werden, dat soort vreemde dingen. Ik begon bij hem uit de buurt te blijven en vond andere vrienden. In die tijd was hij trouwens bijna altijd met Lily samen, die op het landgoed was komen wonen. Hij was zijn belangstelling voor de jongere jongens verloren. Toen ik hoorde dat hij van het Duivelsblok was gesprongen en was omgekomen, was ik eerlijk gezegd verschrikkelijk opgelucht. Ik was waarschijnlijk bang voor hem.’

Hij zweeg weer even en keek met een lege blik voor zich uit.

‘En daarna?’

‘Ik kwam hem jaren later weer tegen, toen hij naar Lund kwam. Eerst herkende ik hem niet en toen ik besefte dat hij het was, werd ik verschrikkelijk zenuwachtig omdat hij tenslotte dood was. Hij liet me echter beloven dat ik het aan niemand zou vertellen. Hij noemde zich Franz Oswald, vertelde dat hij een enorme erfenis had gekregen en een naam had aangenomen die bij een graaf paste. Het ging in die tijd niet goed met me. Ik had een klein transportbedrijf dat bijna failliet was. Hij gaf me geld om het bedrijf er weer bovenop te krijgen, dus toen hij me een baan op het eiland aanbood kon ik nauwelijks weigeren. En de rest weet je.’

‘Maar waarom heb je niets gezegd? Hij heeft het personeel zoveel aangedaan. Hoe kon je?’

‘Ik weet het niet precies. Maar je begrijpt toch wel dat ik niet wist wat hij met Lily gedaan heeft, of met zijn familie in Frankrijk? Dan was ik natuurlijk naar de politie gegaan.’

‘Is er nog meer?’

‘Ja, toen jij en ik zouden vluchten.’

Ze liet hem het verhaal vertellen, hoewel ze al wist hoe het was gegaan.

‘Hij had in alle kamers camera’s laten ophangen en filmde iedereen. Midden in de nacht stuurde hij een bericht naar mijn pieper dat ik ’s ochtends vroeg naar zijn kantoor moest komen. Toen ik daar arriveerde waren Bosse en zijn team er al en had ik geen keus meer.’

‘Je had met me mee kunnen gaan naar Boetedoening.’

‘Hij zei dat hij ons uit elkaar zou halen. Het zou alleen erger geworden zijn.’

‘Dus alles wat hij in zijn verhaal vertelt is waar?’

‘Voor zover ik weet wel. Ik weet alleen niet hoe het met Lily zit. En met dat gezin in Antibes. Jezus, wat weerzinwekkend.’

‘Waarom denk je dat hij het een roman noemt?’

‘Geen idee. Hoewel, als het een roman is kan het niet als bewijs gebruikt worden, of wel soms?’

‘Maar waarom heeft hij die troep opgenomen?’

‘Snap je dat niet? Hij past het tweede principe op zichzelf toe en haalt kracht uit zijn eigen kwaadaardigheid. Ik denk dat hij er zelfs trots op is. Dat hoor je aan zijn stem.’

‘Ik vraag me af hoe hij zo geworden is. Wat ze in die kelder met hem gedaan hebben. Dat staat beslist in de familiekroniek.’

‘Dat iemand een moeilijke jeugd heeft gehad, geeft hem nog niet het recht om mensen te verkrachten en te vermoorden.’

Dat was waar. Benjamin wist waarover hij het had. ‘Elke seconde dat je over hem nadenkt is verspilde tijd,’ voegde hij eraan toe.

‘Niet als ik er iets van kan leren.’

‘Luister, ik zal je iets beters geven om over na te denken. Wat gaan we nu in vredesnaam doen?’

‘Dat weet ik nog niet. Waarom ben je zo lang bij ViaTerra gebleven?’

‘Ik had het gevoel dat ik bij hem in het krijt stond. Hij was zo aardig en belangstellend toen we elkaar in Lund terugzagen. En daarna kwam jij.’

‘Wat een klootzak is hij. Ik snap het niet. Zijn moeder is een fantastische, heel lieve vrouw. Hoe kan het kind van zo iemand zo’n monster zijn?’

‘Wat is dat voor vreemde vraag? Kun je niet gewoon accepteren dat het nu eenmaal zo is? Dat daar misschien geen reden voor hoeft te zijn?’

‘Er is altijd een reden.’

‘Zullen we het onderwerp laten rusten en iets te eten gaan maken? Ik heb zo’n honger dat ik bijna flauwval.’

Ze wist niet dat hij kon koken. Eigenlijk wisten ze niet veel over elkaar, er was bijna nooit tijd geweest om te praten. Hij maakte zalm met nieuwe aardappelen en schonk een glas wijn voor hen in. Het leek hem heel gemakkelijk af te gaan.

Sofia werd rozig van de wijn en ze gingen een tijdje op de bank liggen om te ontspannen.

‘Wat is er die avond bij het Duivelsblok gebeurd?’ vroeg ze.

‘Ik heb een hele tijd onder water gezwommen en kwam af en toe boven om adem te halen. Het waaide zo hard dat ik bang werd dat ik het niet zou redden, maar het lukte me om naar een rots aan de andere kant van de baai te zwemmen. Daarna rende ik door het bos naar het huisje, bleef daar ’s nachts en droogde mijn kleren. De volgende ochtend ben ik over de rotsen naar de haven gelopen en heb ik me onder het dekzeil op de veerboot verstopt.’

‘Bijna precies hetzelfde als hij gedaan heeft.’

‘Ja, vreemd, nietwaar?’

‘En wat wij van plan waren.’

‘Inderdaad.’

‘Ik had je dus kunnen vinden als ik een beetje nagedacht had.’

‘Zou je dat gewild hebben?’

Ze dacht even na. ‘Nee, eigenlijk niet. Het is beter dat je jezelf uit die hel bevrijd hebt.’

‘Nu is het jouw beurt om te vertellen,’ zei hij.

Ze vertelde wat er was gebeurd vanaf de dag dat Benjamin was verdwenen. Hij onderbrak haar maar één keer. Dat was toen ze over Elvira vertelde.

‘Jezus, dat is volkomen gestoord.’

Toen ze klaar was, leek het alsof ze een kluwen wol hadden ontward. Alle gedachten die zo ingewikkeld waren geweest, bevonden zich plotseling in een rechte lijn voor hen en het was vanzelfsprekend wat ze moesten doen. Ze haalde haar rugzak en opende het vak waarin ze alle telefoonnummers bewaarde.

‘Ik ga bellen,’ zei ze. ‘Naar een contact.’

‘Een contact?’

‘Ja, naar Magnus Strid. Hoe laat is het?’

‘Halfnegen.’

‘En welke dag is het?’

‘Vrijdag, weet je dat niet?’

‘Het is een beetje laat, maar dat is niet anders.’

Ze pakte haar mobiel, toetste het nummer in en werd doorgeschakeld naar de voicemail van Magnus, dus sprak ze een bericht in. ‘Hallo, met Sofia, ik ben er klaar voor om te praten.’

Haar mobiel ging bijna meteen over. ‘Hallo, Sofia Bauman, waar hang jij uit?’

‘Ik heb hulp nodig.’

‘Dat kan ik me heel goed voorstellen.’

Toen ze klaar was met vertellen, zweeg Magnus eerst een tijd en begon daarna te lachen. ‘Wel heb ik ooit.’

‘Help je me?’

‘Natuurlijk. Ik regel alles, maar je moet me wat tijd geven, het is tenslotte weekend. Ik neem zo snel mogelijk contact met je op.’

‘En je haalt de politie er niet bij?’

‘Nee, in elk geval niet díé politie.’

‘En tot die tijd?’

‘Blijf binnen en wacht op mijn telefoontje.’

Benjamin keek vragend naar haar nadat ze het gesprek had beëindigd. ‘Wat doen we nu?’

‘We wachten,’ antwoordde ze.

50

Ze hadden de keukentafel midden in de zitkamer neergezet en zaten daar nu: Magnus Strid, Benjamin, rechercheur Hildur Roos en zijzelf. Ellis zat op de bank en probeerde het wachtwoord van Oswalds mappen te kraken. Sofia was nog steeds verbaasd als ze in zijn richting keek en snapte niet dat hij hier was.

Hildur Roos was een lange, broodmagere vrouw met een intens bleke huid en grijs haar dat in een slordige knot zat. Ze was heel alledaags, behalve haar ogen. Haar blik ging als een laser door je heen en was in staat je volledig binnenstebuiten te keren. Sofia had haar nog niet één keer met haar ogen zien knipperen.

Strid had contact opgenomen met Roos en Ellis, en na het weekend hadden ze ineens voor de deur gestaan.

De stemming rond de tafel was bedrukt. Ze hadden naar de opname op de dictafoon geluisterd en hadden Sofia’s filmpje van Oswald en Elvira bekeken.

Benjamin zag er ongerust uit. Hij beet op zijn onderlip, ontweek de harde blik in de ogen van Hildur Roos en staarde af en toe chagrijnig naar Ellis. Benjamin was de afgelopen dagen iets bruiner worden, omdat ze het grootste deel van de tijd in de tuin hadden liggen zonnen. De sproeten rond zijn neus waren aan elkaar gegroeid. Sofia vond dat hij op een schooljongen leek en vroeg zich af of hij ooit volwassen zou worden.

‘Jullie zullen wat ik te zeggen heb niet prettig vinden,’ begon Roos. ‘Maar die opname heeft geen enkele waarde.’

‘Wat?’ Magnus Strid geloofde zijn oren niet.

‘Het is precies zoals ik zeg,’ ging Roos verder. ‘Oswald beweert dat het een roman is, dus kan hij min of meer zeggen wat hij wil en wij kunnen daar helemaal niets aan doen.’

‘Maar hij bekent de meest weerzinwekkende misdaden!’

‘Kun je je de man nog herinneren die acht moorden bekende en daarna vrijuit ging?’ vroeg Roos.

‘Wallberg?’

‘Inderdaad. Dit is een soortgelijke situatie. Er is geen enkel bewijs dat Oswald aan de sterfgevallen of de moorden koppelt. Ik heb wat onderzoek gedaan voordat ik hiernaartoe kwam. Beide zaken zijn gesloten. Zijn halfzusje heeft de villa in Antibes in brand gestoken en dat arme meisje in de schuur op Dimön was zo verbrand dat het onmogelijk was om de doodsoorzaak vast te stellen.’

‘Wat hij vertelt is dus echt gebeurd?’

Roos knikte. ‘Maar dat betekent niet dat alles wat hij zegt waar is. We moeten onomstotelijk en onweerlegbaar bewijs hebben om hem te kunnen arresteren, dat begrijpen jullie toch wel?’

Sofia voelde haar hoop wegvloeien.

‘Bovendien is Sofia uit vrije wil bij de sekte gegaan,’ ging Roos verder. ‘En voor zover ik weet heeft ze nooit geprobeerd om daar weg te komen voordat ze vluchtte.’

Hildur Roos praatte alsof Sofia niet aanwezig was en keek langs haar naar Magnus Strid. Sofia viel tegen haar uit voordat ze erover had nagedacht. ‘Ben je een expert op het gebied van sektes?’

‘Sorry?’

‘Zo klinkt het namelijk als je praat, maar je hebt geen idee hoe het daar was. Je denkt dat het heel eenvoudig is, nietwaar? Dat je gewoon naar het hek loopt en zegt: “Tot ziens, ik vertrek!”, en dat ze je dan meteen laten gaan. Maar zo werkt het niet. Er is een hoge muur met prikkeldraad dat onder stroom staat en bewakers die je met geweld tegenhouden als je probeert te ontsnappen. En als ze je op een vluchtpoging betrappen moet je slavenwerk doen en krijg je maandenlang rijst met bonen te eten. Op dit moment zitten er mensen in een strafkamp die zich wassen met water uit een tuinslang en hun behoeften op emmers moeten doen, alleen omdat er een overstroming in de gastenverblijven heeft plaatsgevonden. Snap je waarover ik het heb? Dan kun je namelijk stoppen met over me te praten alsof ik hier niet ben.’

‘Sofia…’ Benjamin probeerde haar te kalmeren.

‘En jij mag je kop houden, want je zegt toch niets.’

Hildur Roos had nog geen spier vertrokken, maar nu trok ze haar wenkbrauwen op. Sofia keek naar Magnus Strid en zag dat hij een geamuseerde glimlach op zijn lippen had.

‘En nu we het er toch over hebben, het is heel anders dan je denkt als je daar arriveert,’ ging Sofia verder. ‘Alles is heel stijlvol en supermodern en iedereen is uitermate vriendelijk, maar dan verandert alles langzaam, zo langzaam dat je het nauwelijks in de gaten hebt.’

Roos liet haar wenkbrauwen zakken. ‘Ben je klaar?’

‘Ja, als je tenminste niet gaat beweren dat ik psychiatrische hulp nodig heb.’

‘Dat moet je zelf bepalen, maar ik wilde net zeggen dat ik denk dat er wel iets is wat we kunnen doen. Als het ons lukt om Oswald schuldig te verklaren aan verkrachting van een minderjarige en het in bezit hebben van kinderpornografie, dan krijgt hij een lange gevangenisstraf en dat is tenslotte waar het om gaat, of niet soms?’

Ze wachtten tot ze verder zou gaan.

‘Als het Mr Hacker daar op de bank lukt om zijn mappen te openen en we pornografische foto’s van kinderen vinden, dan pakken we hem op. Hoewel het niet helemaal waterdicht is omdat je de inhoud van zijn computer gestolen hebt, Sofia. Hij kan zeggen dat jij die foto’s erop gezet hebt. Er is eigenlijk maar één manier om hem daarop te pakken.’

‘En dat is?’ vroeg Strid enthousiast.

‘Door hem op heterdaad te betrappen. We moeten erop hopen dat het arme meisje zich nog op de zolder bevindt. Vinden we haar, dan hebben we hem. En dan hebben we jouw filmpje, Sofia. Bovendien heb je verteld dat er camera’s in de privékamers van het personeel hangen. Dat is natuurlijk illegaal. We zullen een razzia moeten uitvoeren.’

‘En wat doen we met de dictafoon?’ vroeg Benjamin.

‘Die sturen jullie naar hem terug.’

‘Wat?’

‘Je hoort wat ik zeg. Stuur die met de post naar hem toe met een briefje van Sofia waarin ze haar verontschuldigingen aanbiedt.’

‘Nooit van mijn leven!’ riep Sofia.

‘Oké, stuur de dictafoon dan zonder briefje terug, maar hij moet zo snel mogelijk terug. Op die manier wordt het gemakkelijker voor ons. Ik stuur hem vanaf Stockholm zodat hij jullie niet via het poststempel kan opsporen.’

‘Het is dus volkomen zinloos dat ik de dictafoon meegenomen heb,’ zei Sofia teleurgesteld.

‘Helemaal niet,’ antwoordde Hildur Roos. ‘Nu weten we tenminste zeker wat een smeerlap hij is.’

‘Yes! Ik heb de mappen geopend!’ riep Ellis.

Ze hadden de hoop al bijna opgegeven toen Ellis met de mappen aan de slag ging en had gemompeld dat de bestanden misschien beschadigd waren, maar het was hem dus gelukt om het wachtwoord te kraken.

Ze sprongen allemaal overeind, gingen achter Ellis staan en keken naar het scherm, waarop naaktfoto’s van Elvira in verschillende houdingen voorbijkwamen. Op deze foto’s was haar gezicht te zien.

Sofia voelde zich duizelig en misselijk worden terwijl ze naar de foto’s keek. Ze bevond zich heel even in de zolderkamer en leed met Elvira mee. Benjamin kreunde en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Magnus Strid schudde zijn hoofd. Ellis keek belachelijk trots.

‘Kijk eens aan,’ zei Roos. ‘We hebben dus een zaak. Zijn jullie bereid om in een rechtszaak tegen hem te getuigen?’

Sofia en Benjamin knikten.

‘En wat doen we nu?’ vroeg Strid. ‘Ik neem aan dat je me op de hoogte stelt als jullie die razzia gaan houden?’

‘Dat denk ik niet. Maar er is niets wat je tegenhoudt om een paar dagen op Dimön te bivakkeren. Het zal moeilijk zijn om ons over het hoofd te zien als we met de veerboot arriveren.’

Strid knikte tevreden. ‘En Sofia en Benjamin?’

‘Die moeten hier wachten. Ik neem contact met jullie op. Maar nu moet ik naar Stockholm terug om alles voor te bereiden.’

Benjamin schraapte zijn keel. ‘Tja, iedereen denkt dat ik dood ben dus vraag ik me af…’

Roos begon te lachen. ‘Jij mag uit de dood opstaan als we de razzia achter de rug hebben. Magnus kan er een artikel over schrijven: “Wederopstanding van dode man uit de diepte van de zee.”’

Werd Benjamin rood? Inderdaad, een rode blos had zich over zijn wangen en voorhoofd verspreid.

‘Er is nog iets anders,’ zei Sofia. ‘Oswalds moeder woont nog steeds in het huisje op het eiland. Ik denk dat ze helemaal niet weet dat hij nog leeft.’

‘Dat is niet van invloed op dit onderzoek,’ zei Roos. ‘Het is onbelangrijk of hij een moeder heeft of niet. Maar het staat je vrij om contact met haar op te nemen als dit allemaal achter de rug is. Ik denk echter dat ze het dan al in de media gelezen heeft.’

‘Wanneer kan ik mijn ouders bellen?’ vroeg Sofia.

‘Ik neem contact met ze op, zodat ze zich geen zorgen hoeven te maken, maar jullie moeten me beloven dat jullie één ding doen.’ Ze keek eerst naar Sofia en daarna naar Benjamin met haar röntgenogen.

‘Wat dan?’

‘Niets. Jullie mogen helemaal niets doen voordat ik contact met jullie opneem.’

Roos begon haar spullen bij elkaar te zoeken. Ze gaf Sofia een envelop, die de dictafoon er met tegenzin in stopte, en vroeg haar om het adres van het landgoed op de voorkant van de envelop te schrijven. Daarna pakte ze de usb-stick en Sofia’s simkaart.

‘Rij je met mij mee terug?’ vroeg ze aan Strid.

Magnus knikte, liep naar Sofia en legde zijn handen op haar schouders. ‘Je kunt erop rekenen dat we elkaar binnenkort terugzien,’ zei hij met een knipoog naar haar. ‘Je kunt altijd bellen…’

‘Nee!’ onderbrak Roos hem. ‘Geen telefoongesprekken.’

Sofia zag dat Ellis naar haar keek. Ze wist dat hij wilde blijven om alles uit te praten.

‘Je mag vannacht blijven als je dat wilt,’ zei ze tegen hem. ‘Je kunt op de bank slapen.’

‘Dat is lief van je.’

‘Ach, zonder jouw hulp…’

‘Graag gedaan,’ onderbrak hij haar. ‘Na alle… Goed, laten we het daar niet over hebben.’

Hildur Roos was al op weg naar buiten, maar draaide zich ineens om en keek Ellis strak aan. ‘En jij houdt je in. Je blogt of twittert hier niet over, begrepen?’

Ellis knikte gehoorzaam. Ook hij was onder de indruk van haar persoonlijkheid.

Toen Sofia het forse lichaam van Magnus Strid over het grasveld zag verdwijnen dacht ze aan de avond op Dimön toen ze bij de vijver met elkaar hadden gepraat. Het was de mooiste voorzomeravond ooit geweest, niet alleen het weer, maar ook de sfeer in de groep. Toch had Strid toen al geweten dat er iets heel erg mis was. Ze vroeg zich af hoe het zou voelen om zo’n fijne neus voor de waarheid te hebben.

51

Ellis ging de volgende ochtend naar huis. Nadat hij was vertrokken, leek het huisje leeg en Sofia voelde zich steeds ongeduriger worden.

‘Ontspan,’ zei Benjamin, die haar onrust aanvoelde. ‘Strid en Roos zijn waarschijnlijk net pas aangekomen. We moeten de tijd op de een of andere manier laten verstrijken.’

Het was een broeierig warme en bewolkte dag. Zware wolken hingen aan de granietkleurige hemel en drukten op hen neer, en af en toe klonk er een doffe donderslag in de verte. ’s Ochtends zaten ze in de tuin te praten over alles wat er op het eiland was gebeurd – alle rampen en Oswalds uitbarstingen en bevliegingen – en probeerden ze erachter te komen waarom ze zo lang waren gebleven.

‘Ik vraag me af hoe het er nu is,’ zei Sofia. ‘Wat ze allemaal doen.’

‘Ze werken waarschijnlijk keihard zoals altijd. Ik denk dat je Franz overschat. Hij is veel te zelfingenomen om in paniek te raken. Hij is waarschijnlijk apetrots omdat hij de politie op je afgestuurd heeft.’

‘Misschien wel, maar hij heeft nooit beseft dat jij nog leeft. Wat gebeurde er toen hij bij je zus thuis kwam?’

‘Hij stond plotseling voor de deur. We hadden geen idee dat hij zou komen. Ik heb me in Vanja’s kledingkast verstopt. Hij heeft zich voor haar uitgesloofd tot ze verschrikkelijk onder de indruk van hem was.’

Het maakte Sofia zenuwachtig om over Oswald te praten terwijl ze zeker wist dat zijn hersenen op volle toeren draaiden om een manier te bedenken om haar te pakken te krijgen. Ze kwam plotseling op het idee dat ze in de tuin konden gaan werken om de tijd te verdrijven. Ze vond een oude grasmaaier in de schuur, die ze aan Benjamin gaf, en begon zelf de bladeren van het vorige jaar weg te harken. Toen ze de keuken in liepen om een lunch te maken, ontdekten ze dat de koelkast leeg was, en bovendien stonk het afval.

‘Misschien kun je naar de stad gaan om wat te eten te kopen,’ stelde Sofia voor. ‘Dan kun je het afval meteen meenemen. Niemand zal jou hier herkennen.’

‘Maar Hildur Roos heeft toch gezegd…’

‘Ach, ze is gewoon bang dat iemand mij zal zien.’

Hij liet zich overhalen en ze maakte een lijstje met dingen die ze nodig hadden. Ze voelde een steek in haar hart toen ze de auto hoorde starten en zag wegrijden, ze was nog niet gewend aan Benjamins voortdurende opduiken en verdwijnen.

Het onweer was dichterbij gekomen en de tuin baadde in een vreemd, bleek licht. Een frisse wind begeleidde de naderende regen en de boomtoppen ruisten.

Na slechts tien minuten tot een kwartier hoorde ze een auto op de grindweg stoppen. Vreemd, dacht ze. Zo snel kan hij toch niet terug zijn? Ze vroeg zich af of Benjamin van mening was veranderd. Een autoportier sloeg hard dicht en de stemmen aan de andere kant van de heg waren schel en enigszins geïrriteerd. Er was iets vertrouwds aan, waardoor ze haar oren spitste en stopte met harken.

‘Hier is het! Achter deze heg!’

‘Wat een plek.’

‘Hou je kop. Ze mag ons niet horen.’

Het waren Benny en Sten.

Ze had niet eens tijd om bang te worden. Of misschien sloot ze zich ervoor af, want het gevoel dat ze zich moest verstoppen was zo intens dat het al haar zintuigen beheerste. De schuurdeur stond open, maar ze bevond zich bij de gevel en zou het nooit redden om daarnaartoe te rennen voordat ze op het grasveld stonden. Ineens dacht ze aan de opening die zich een paar meter achter haar bevond en die naar de ruimte onder de vloer van de woning leidde. Ze gooide de hark op de grond, ging op haar handen en knieën zitten en kroop door het gat. Ze kreeg haar heupen er nauwelijks doorheen en perste zich met moeite naar binnen. De ruimte lag vol rommel, zoals dozen, oud tuingereedschap en een paar autobanden. Ze ging op haar hurken zitten en hield haar rug gebogen.

Benny en Sten stonden inmiddels op het grasveld. Ze kon hen niet zien, alleen horen.

‘Kijk, de deur staat open,’ hoorde ze Sten zeggen.

‘Bel de baas. Hij zei dat we moesten bellen voordat we naar binnen gingen.’

‘Dat klopt, maar stel dat ze ons hoort…’

‘Praat dan verdomme ook zachtjes.’

Het bleef een hele tijd stil. Haar ademhaling was zo gejaagd dat ze bang werd dat ze het zouden horen. Haar hartslag bonkte in haar oren.

‘Sir, we hebben het huis gevonden,’ hoorde ze Sten zeggen.

Er klonk een sissend, statisch geluid uit de mobiel. Ze kon in haar schuilplaats horen dat Sten een uitbrander kreeg.

‘Ja, sir, sorry dat het wat langer duurde maar we hebben het huisje gevonden. De deur staat zelfs open.’

Opnieuw een stilte.

‘Ja sir, dat beloof ik. Ja, we nemen haar met ons mee. Ja sir, dat is goed, sir.’

‘Wat zei hij?’ vroeg Benny.

‘Dat we haar mee moeten nemen. En de dictafoon.’

‘Dat snap ik. Laten we naar binnen gaan.’

Ze liepen de woning in. Sofia hoorde hun sloffende voetstappen op de vloer boven zich. Ze tastte in haar spijkerbroek naar haar mobiel, hoewel ze wist dat die in de zitkamer lag en luisterde naar de voetstappen die van kamer naar kamer stampten. Ze vroeg zich af of ze voldoende tijd had om naar het strand te rennen, maar dan liep ze het risico dat ze haar door het raam zouden zien.

Even later liepen ze het gazon weer op. Sofia hoorde een mobiel overgaan.

‘Nee, sir, ze is hier niet. Hoewel het erop lijkt dat haar spullen hier wel zijn.’

Opnieuw statisch gesis. Harder deze keer.

‘Ja, sir, ik begrijp het. Oké.’

‘Wat zei hij?’

‘Dat ze zich verstopt. En nog een heleboel andere dingen.’

Ze kon de belachelijke uniformschoenen waarmee ze over het gras stampten nu zien. Alsof ze niet eens voldoende tijd hadden gehad om zich netjes om te kleden voordat ze de jacht op haar hadden geopend. Alles gebeurde heel plotseling, schoenen die naderden, het kraken van ledematen toen hij op zijn hurken ging zitten en Stens ogen die plotseling in die van haar staarden. Ze bleef doodstil zitten, probeerde een onderdeel van de rommel te worden, een ding dat hem niet zou opvallen.

Ze staarden een tijdje naar elkaar. Zijn ogen waren bloeddoorlopen, alsof hij al heel lang niet had geslapen of had gedronken tot hij ladderzat was.

‘Ik heb haar gevonden!’

Een vlaag van zijn zure ademhaling kwam haar tegemoet. ‘Kom naar buiten, Sofia. We willen alleen met je praten.’

‘Loop naar de hel! Jullie hebben het recht niet om hier te zijn. Verdwijn.’

‘Franz wil met je praten. Het is allemaal een misverstand.’

‘Donder op!’

Hij pakte haar pols en andere arm zo snel vast dat ze geen tijd had om hem te ontwijken.

‘Kom naar buiten, Sofia. Dan kunnen we praten,’ hoorde ze Benny zeggen terwijl Sten aan haar begon te trekken. Ze verzette zich, maar hij trok haar op haar buik op het gras. Ze schreeuwde, langgerekt en woedend. Daarna volgde een hele serie vloeken. Ze beet zo hard in zijn arm dat hij een gil gaf en haar losliet. Benny pakte haar van achteren beet, draaide haar armen op haar rug en trok haar omhoog. Het deed zoveel pijn dat ze kreunde en bijna begon te huilen. Sten ging voor haar staan. Hij was woedend over de beet en wreef met één hand over de pijnlijke plek.

‘Franz wil met je praten. Je gaat vrijwillig mee of we zorgen ervoor dat je meegaat. Al moeten we je vastbinden.’ Hij schreeuwde recht in haar gezicht en ze rook zijn zure ademhaling weer, een combinatie van bier, goedkope hamburgers en ongepoetste tanden.

Dit was geen grapje. Het was heel ernstig en als ze nu niet reageerde, iets deed, wat dan ook, zouden ze haar ontvoeren. Ze wilde zoveel dingen tegen hen schreeuwen. Dat Oswald naar de gevangenis zou gaan. Dat dit ontvoering was en dat ze gehersenspoeld waren. Daar was echter geen tijd voor. Ze schopte Sten zo hard mogelijk in zijn kruis. Hij brulde zo hard dat ze de auto die op de weg stopte niet hoorde.

Sten liet zich kermend op het grasveld vallen. Benny trok nog harder aan haar armen, maar liet haar los toen iemand achter hem iets riep. Ineens stond Benjamin in de tuin. Hij zwaaide de tuinhark door de lucht en dat zag er belachelijk uit, maar Benny dacht waarschijnlijk dat hij een geestverschijning zag. Hij staarde naar hem en zijn mond viel open, maar hij kon geen woord uitbrengen.

‘Laat haar los!’ riep Benjamin, hoewel Benny dat al had gedaan.

Ze zou nooit te weten komen waarom al Benny’s kracht op dat moment in één keer uit hem leek te stromen. Misschien kwam het doordat Sten op het grasveld lag, of door de schok omdat Benjamin ineens voor hem stond, of het besef dat ze veel te ver waren gegaan. Hij pakte Sten vast, die nog steeds op het grasveld lag te kermen, en hielp hem overeind.

‘Vooruit, we gaan,’ zei hij tegen Sten, die naast hem naar de auto strompelde.

Sofia ging op het gras zitten. De pijn in haar armen was bijna ondraaglijk.

Benjamin liep met de hark nog steeds boven zijn hoofd achter Sten en Benny aan. Het zag er volkomen belachelijk uit. Sofia kon niet bevatten wat er zojuist was gebeurd. Ze probeerde overeind te komen, maar trilde over haar hele lichaam. Ze had het ijskoud en was tegelijkertijd plakkerig van het zweet. Ze hoorde Benjamin en Benny achter de heg praten terwijl Sten nog steeds kermde van de pijn. ‘Verdomme, verdomme, ik denk dat ik ernstig gewond ben door dat rotwijf.’

De autoportieren sloegen dicht, de motor startte en de wielen slipten op het grind. Grote, zware regendruppels begonnen te vallen en op de een of andere manier voelde elke druppel die haar gezicht raakte als een bevrijding. Benjamin kwam de tuin in rennen. ‘Hoe is het met je, Sofia? Wat deden ze hier in vredesnaam?’

‘Die klootzakken wilden me ontvoeren. Ze hebben met Oswald gebeld. Benjamin, wat gebeurt er allemaal?’

Hij gaf geen antwoord, maar liep naar haar toe, tilde haar op, droeg haar naar binnen en legde haar op de bank.

‘Ik kan heel goed zelf lopen,’ siste ze, hoewel het een fijn gevoel was dat hij haar in zijn armen hield.

Ze belde Magnus Strid terwijl Benjamin alle deuren en ramen op slot deed. Strids stem klonk onwerkelijk vrolijk, alsof die uit een ander universum afkomstig was. ‘Jezus,’ zei hij toen ze klaar was met vertellen. ‘Ik bel Hildur en zorg ervoor dat ze meteen iemand naar jullie toe stuurt.’

‘Maar stel dat Oswald Östling belt en hij al eerder iemand stuurt.’

‘Oswald heeft geen macht meer,’ zei Strid. ‘Daarom heeft hij die twee bavianen waarschijnlijk op je afgestuurd. Doe alle deuren op slot. Ik neem morgen contact met jullie op. Het is bijna achter de rug. Morgen is het showtime.’

Ze hoorden die dag niets meer van hem en er kwam niemand om hen te bewaken.

De regen kwam met bakken uit de hemel en roffelde keihard op het dak van het huisje. Het voelde alsof ze ver weg in niemandsland in de steek waren gelaten.

Sofia wilde Strid echter niet nog een keer bellen en probeerde hem te vertrouwen. Hij was op dit moment het enige contact dat ze met de werkelijkheid hadden.

’s Nachts konden ze allebei niet in slaap komen. Benjamin draaide net zolang van zijn ene op zijn andere zij tot ze hem naar de bank stuurde, waarna ze bleef piekeren over wat er de volgende dag zou gebeuren. Uiteindelijk viel ze in een onrustige slaap, werd midden in de nacht wakker en zag Oswalds hoofd op het kussen naast zich. Zijn ogen staarden naar haar. Ze gilde, ging rechtop in bed zitten en voelde koortsachtig aan het kussen om er zeker van te zijn dat hij niet naast haar lag. Daarna ging ze naar Benjamin toe en kroop in zijn armen.

Magnus belde hen de volgende middag. ‘Hebben jullie daar televisie?’

‘Jazeker.’

‘Dan moeten jullie naar het nieuws van zes uur op zender 1 kijken.’

Hun hoop groeide. Eindelijk gebeurde er iets.

Ze haalden kussens en dekens en wachtten de hele middag tot het nieuws begon. Het eerste topic was een reportage over het gebrek aan voedingsstoffen in schoolmaaltijden, maar daarna kwam de nieuwslezer weer in beeld.

‘En nu gaan we naar West-Dimön voor de kust van Bohuslän, waar onze verslaggever Magnus Strid aanwezig is bij een politierazzia die plaatsvindt op het terrein van de sekte ViaTerra. Magnus, hoe is de situatie daar?’

Strid stond een flink eind voor het hek. Achter hem zagen ze geüniformeerde politieagenten, politieauto’s en een ambulance. Er klonken verhitte stemmen en hondengeblaf, en het geloei van het alarm dat blijkbaar aangegaan was. Sofia zag een vertrouwd gezicht, maar twijfelde of het Bosse of Ulf was. Even later zoomde de camera weer in op Strid.

‘Zoals jullie zien is de politierazzia in volle gang. De politie verdenkt sekteleider Franz Oswald ervan dat hij betrokken is bij de verkrachting van een minderjarige. Er zijn eveneens vermoedens dat hij kinderpornografie in zijn bezit heeft, maar op dit moment lijkt hij van de aardbodem verdwenen te zijn. Niemand hier weet, of wil zeggen, waar hij is.’

‘Hebben ze nog iets anders aangetroffen?’

‘Ja, daarnet is er een meisje gewikkeld in een deken uit het landhuis geleid en naar een politieauto gebracht. Het lijkt erop dat ze zich op dit moment concentreren op het vinden van de sekteleider.’

Sofia sloeg met haar vuist op de salontafel en schudde Benjamin door elkaar, die zwijgend naar de televisie staarde.

‘Hoorde je dat? Die klootzak is ontsnapt!’

Het topic was afgelopen. Ze wilde Benjamin slaan omdat hij maar voor zich uit bleef staren.

‘Het lijkt erop dat ze Elvira gevonden hebben,’ zei hij uiteindelijk. ‘Dat is toch het belangrijkste?’

Haar mobiel ging weer over. Strid hijgde in de hoorn als een ijverige speurhond. ‘Sofia, hebben jullie enig idee waar Oswald zich verstopt kan hebben?’

‘Kan hij de veerboot naar het vasteland genomen hebben?’

‘Nee, de kapitein van de veerboot weet dat heel zeker. Hij heeft Oswald een paar dagen geleden op het eiland afgezet en sindsdien heeft hij de veerboot zorgvuldig gecontroleerd. Ken je hem?’

‘Björk. Ja, ik ken hem. Dat is een fijne vent. Hij heeft me geholpen met vluchten.’

‘Bovendien wist Oswald niets over de actie. Hij kan onmogelijk gewaarschuwd zijn. Misschien door de bewakers toen de politie arriveerde…’

‘Hebben ze het zomerhuisje gecontroleerd?’

‘Ja, daar was hij niet. Ze hebben zijn moeder zelfs gebeld, die hysterisch werd en ingestort is. Ze had foto’s van hem in de kranten gezien en vond dat hij er bekend uitzag, maar had de link niet gelegd. Ik denk dat ze naar een psychiatrische afdeling gebracht is.’

Arme Karin. Wat een manier om erachter te komen.

‘En de kelder?’

‘Daar hebben ze ook gezocht.’

‘Ik weet waar hij is,’ zei Benjamin.

‘Wat? Wacht even, Magnus.’

‘In de grot,’ zei Benjamin ijzig kalm. ‘Ik weet heel zeker dat hij daar is.’

‘Hoe kun je daar zo zeker van zijn?’

‘Hij voelt zich daar veilig. De grot is zijn plek als het ware. Zijn man cave, zoals je dat in het Engels noemt. Zeg maar tegen Magnus dat ze daar moeten zoeken.’

‘Benjamin denkt dat hij in de grot is,’ zei ze tegen Strid.

‘De grot? Waar ligt die?’

Sofia beschreef waar ze naar beneden moesten klimmen om bij de grot te komen.

‘Ik bel jullie straks,’ zei Strid, waarna hij de verbinding verbrak. Sofia keek verwijtend naar Benjamin. ‘De grot? Daar kan hij toch niet zijn? Wat zou hij daar moeten doen?’

‘Denk na. De bewaker belt en zegt dat de politie er is. Waar moet hij naartoe? Hij verdwijnt via het hek achter de gastenverblijven en rent naar de dichtstbijzijnde schuilplaats. Dat is de grot. Alleen jij, hij en ik weten van het bestaan ervan af.’

‘We moeten afwachten,’ mompelde ze. ‘Wat doen we nu?’

‘Eten. En wachten.’

Ze slenterden naar de keuken. Sofia maakte pasta terwijl Benjamin borden neerzette en een glas water voor hen inschonk. Ze aten voor de televisie en zapten tussen verschillende zenders om geen nieuws over de razzia te missen.

Benjamin leek rusteloos en een beetje afwezig. ‘Wat is er tussen jou en Oswald?’ vroeg ze.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik voel gewoon dat er iets is. Je lijkt precies te weten wat hij denkt. Zijn jullie nog steeds vrienden?’

‘Natuurlijk niet. Hij heeft me gewoon een paar keer in vertrouwen genomen. We gingen soms naar de grot en praatten daar over vroeger. Hoe het op het eiland was geweest. Dat is alles.’

‘Wat? Dat wist ik niet.’ Ze keek van opzij naar hem terwijl ze voelde dat er een bepaalde spanning tussen hen was ontstaan. ‘Er is iets wat je niet vertelt.’

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en keek recht in haar ogen. ‘Hij had grote plannen met je, Sofia.’

‘Met mij?’

‘Precies. Hij was zo boos toen hij erachter kwam dat we van plan waren te vluchten. Ik had hem nog nooit zo boos gezien. Hij zei dat hij je toekomst helemaal uitgestippeld had en dat hij je liever vermoordde dan dat hij je liet ontsnappen. Dat hij dat eerder had gedaan. Het maakte me doodsbang.’

Het leek alsof er een koude windvlaag via het raam naar binnen waaide. ‘Zei hij dat echt?’

Benjamin knikte bevestigend.

Sofia keek naar zijn armen en zag dat er kippenvel op zat.

Op dat moment ging haar mobiel.

‘Ze hebben hem!’ schreeuwde Strid. ‘Benjamin had gelijk. Kijk naar het nieuws van zeven uur. Ik bel later.’

Zodra Benjamin het hoorde, sprong hij op en neer op de bank alsof hij een klein kind was.

‘Stop daarmee!’ riep ze. ‘Ik wil het met mijn eigen ogen zien!’

Hij ging op de bank zitten en keek chagrijnig naar haar. ‘Jezus, Sofia, Strid heeft toch gezegd…’

‘Ik wil het met eigen ogen zien.’

Ze staarden naar de televisie terwijl ze wachtten.

Het was het eerste nieuwstopic. Strid verscheen weer in beeld, deze keer op het heideveld bij het Duivelsblok. Op de achtergrond waren de rotsen, de zee en de vuurtoren zichtbaar.

Sofia hoorde niet wat Strid zei. Ze concentreerde zich alleen op de gestalten die achter hem verschenen. Eerst waren ze wazig, maar naarmate ze dichter bij de camera kwamen werd het beeld scherper. Twee politiemannen hielden Oswalds armen vast. Een paar haarlokken die waren losgeraakt uit zijn paardenstaart fladderden in de wind. Hij hield zijn hoofd afgewend en keek naar de grond. Ineens keek hij naar de camera. Het duurde maar heel even, niet meer dan een fractie van een seconde. Toch wist ze zeker dat ze het goed had gezien en er stroomde een warm gevoel door haar lichaam.

Sofia had voor het eerst angst in zijn ogen gezien. Ze staarde naar het televisiescherm. Nooit meer, dacht ze. Ik hoef die gemene kop van je nooit meer te zien. Ik hoop dat je een heel ellendig leven krijgt en dat je in de hel zult branden voor alles wat je gedaan hebt. En dat je in de gevangenis wordt verkracht door een sterke, weerzinwekkende vent.

Daarna huilde ze een tijdje over alles wat in het begin zo mooi was geweest, over de muur die was ingestort en de kwaadaardigheid die het mooie eiland zo onbelemmerd had geteisterd.

52

‘Zal ik jullie eens iets vertellen?’ zei Edwin Björk. ‘Op een bepaald moment was het gewoon alsof jullie niet bestonden.’

Ze zaten in het huisje van het echtpaar Björk en dronken koffie.

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Benjamin.

‘We waren woedend toen jullie hiernaartoe kwamen en in het landhuis gingen wonen. Niemand in het dorp wilde een sekte op het eiland. Daarna werd het echter stil en door de mist en de muur was het moeilijk om het landgoed te zien. Het was net alsof jullie verdwenen waren. Alsof jullie niet meer bestonden.’

‘Er had dus van alles kunnen gebeuren?’

‘Ja, in principe wel. Eerlijk gezegd zouden we er niets van gemerkt hebben als hij iedereen achter de muur vermoord had. Het leven op het eiland ging zijn gangetje.’

‘Gaan jullie nog naar het landgoed toe?’ vroeg Elsa.

‘Ja, we willen er een laatste keer gaan kijken,’ antwoordde Sofia.

‘Wat denken jullie dat er nu met het landgoed gaat gebeuren?’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Sofia. ‘Ik heb gehoord dat iedereen vertrokken is omdat het een plaats delict is en het terrein daarom afgezet is.’

‘Het landgoed is nog steeds zijn eigendom,’ zei Edwin. ‘Hij verkoopt het waarschijnlijk aan een andere idioot. De een of andere arme drommel die niets over de vloek weet. En dan komt de gravin tijdens een donkere nacht op bezoek…’

‘Er is geen vloek,’ onderbrak Sofia hem. ‘Oswald en zijn vriendinnetje hebben je die dag op de heide bang gemaakt. Ze droeg de cape van de gravin. Die hadden ze op de zolder gevonden.’

‘Dat meen je niet!’

Björk staarde naar zijn koffiekopje en toen hij opkeek had hij een verbaasde, droomachtige glans in zijn ogen, die er nog steeds was toen ze een tijdje later uit het huisje vertrokken.

Ze liepen door het bos naar het landgoed. Sofia liet Benjamin zien over welk pad ze tijdens die regenachtige, donkere nacht was gevlucht. Alles zag er heel anders uit in het daglicht. Er waren geen gevaren die achter de bomen loerden, geen voetstappen die voor hen op het pad echoden, en toen een uil in het bos ‘Oehoe’ riep was dat slechts leuk. De ondergaande zon schoot zijn gouden pijlen tussen de bomen door. De schaduwen van de dennenboomstammen werden langer en strekten zich over het mos en het smalle grindpad uit. Een kraai schrok van hen en vloog met een hees gekras weg.

Toen ze de grindweg bereikten die naar het landgoed leidde, glansde de zon zo op het grind dat Sofia erdoor verblind werd. Ze keek naar het landhuis, dat zich hoog naar de hemel verhief. Het gebouw stond erbij als een berg, een baken, volkomen onbewogen door alles wat er was gebeurd. De wind voerde de geur van de zee mee en de tijd stond even stil. Sofia voelde de neiging om zich om te draaien, deze verdomde plek voor altijd te vergeten en verder te gaan met haar leven.

‘Het hek is waarschijnlijk op slot,’ zei ze tegen Benjamin.

‘Ik denk het niet, maar als dat wel zo is klimmen we over de muur.’

Ze kneep haar ogen tot spleetjes omdat het leek alsof er iemand achter het hek stond.

‘Volgens mij is daar iemand,’ zei Sofia terwijl ze Benjamin een por in zijn zij gaf.

‘Dat is verbeelding,’ zei hij, maar daarna zag hij het ook. ‘Maar dat is…’

Hij droeg precies dezelfde kleding als altijd, een overall en grote tuinhandschoenen, en leunde tegen het hek. Hij stond er zo roerloos bij dat het gezichtsbedrog had kunnen zijn. Ze vroeg zich af of haar wens om hem te zien zo sterk was dat ze een illusie had gecreëerd.

Ineens begon hij echter te lachen. Ze rende naar hem toe en omhelsde hem. ‘Simon! Wat doe jij hier?’

‘Björk zei dat jullie zouden komen en ik wilde jullie dolgraag zien.’

‘Waarom ben je nog steeds op het landgoed?’

‘Dat is een lang verhaal. Ik wilde net als alle anderen vertrekken, maar toen belde de eigenaresse van het pension in het dorp. Ze wil biologische maaltijden gaan serveren en heeft gevraagd of ik de groenten kan leveren. Ik ga dus voor haar werken en ik hoef alleen mijn planten en gereedschappen en zo te verhuizen, wat overigens een enorme klus is. Het is niet te geloven hoe erg een paar kleine planten zich kunnen verzetten.’

‘Jezus, wat fijn om je te zien, Simon,’ zei Benjamin terwijl hij hem op zijn rug sloeg.

‘Ik vind het ook fantastisch om jullie te zien,’ antwoordde hij. ‘Stel je voor. Jullie hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat de muur ingestort is.’

Toen ze via het hek naar binnen liepen was de hemel verbleekt en had deze de felblauwe kleur van die middag verloren. Een zwakke zon scheen door de wolkensluier op de gevel van het landhuis en zorgde ervoor dat die fonkelde als kristal. Het landgoed was nog net zo mooi, ook al was het verlaten. Ineens zag ze voor zich hoe het er had uitgezien toen de mist het gebouw omringde, toen een storm de bomen geselde en de afgerukte takken elkaar najoegen op de binnenplaats, toen de sneeuw het enige licht was in de koudste winterperiode. Toch waren de herinneringen mooi, op een merkwaardige en onwerkelijke manier.

Ze bekeken alle gebouwen op het landgoed. In maar een paar weken was de pracht aan het vervallen. Het gazon was zacht en veerde doordat het was overwoekerd met mos. De plantenperken waren bruin en stonden vol onkruid. In het gebouw lagen overal dikke lagen stof. Ze kende de sfeer van de kamers, de schaduwen op de muren en het binnenvallende licht zo goed. Toch riepen de kamers niet de meeste herinneringen bij haar op, maar de dingen die waren achtergelaten.

De dozen met zorgvuldig geadresseerde brieven in de kleine postkamer, waar nu een paar spinnen overheen kropen. Een paar borden in de gootsteen in de keuken waarop nog een restje rijst en bonen lag. De presse-papier op Oswalds bureau die hij op die afschuwelijke dag naar Bosse had gegooid. Een peuk in een plantenperk van iemand die stiekem had gerookt. Een haarelastiek en een potlood met bijtsporen van Sofia’s tanden op haar bureau.

Het deed geen pijn, het was niet eens onaangenaam om op het landgoed rond te lopen. Sofia vroeg zich af hoe het had kunnen zijn als alles niet zo verkeerd was gegaan. Ze dacht terug aan de winter in de stal en dat ze zich bij Simon in de schuur veel meer op haar gemak had gevoeld dan in Oswalds kantoor.

‘Waar zijn de dieren?’ vroeg ze aan Simon.

‘Een boer op het eiland zorgt voor ze. Ze hebben het daar goed,’ verzekerde hij haar.

‘De varkens ook?’

‘Ja, de varkens ook.’

Ze liep naar de muur waar ze had gestaan toen Oswald haar had aangevallen. Een koude rilling liep langs haar rug. De hand die ze tegen de muur had gelegd begon te trillen.

‘We gaan niet naar de zolder,’ zei ze. ‘Ik wil het niet zien. Laten we in plaats daarvan naar het Duivelsblok gaan.’

‘Wat is er trouwens gebeurd nadat ik gevlucht was?’ vroeg ze aan Simon toen ze weer op de binnenplaats stonden.

Simon krabde op zijn hoofd. ‘Niets eigenlijk.’

‘Helemaal niets?’

‘Tja, het was een enorme chaos nadat het alarm was afgegaan. Bosse en zijn team renden rond en vroegen aan iedereen of we je hadden gezien. We zijn de hele nacht opgebleven om het bos uit te kammen, maar daarna werd alles weer zoals altijd.’ Hij dacht even na. ‘O ja, er is wel iets gebeurd op de dag nadat jij ontsnapt was.’

‘Wat dan?’

‘Oswald kwam naar de bijeenkomst en liet iedereen een vel papier met een tekening zien. Hij zei dat als een van ons die had gemaakt, we dat moesten bekennen voordat de avond voorbij was.’

‘Wat voor tekening was dat dan?’ vroeg Benjamin.

‘Het was een tekening van een duivel met hoorns en een gemene grijns.’

Ze zaten op de uiterste punt van de rots en lieten hun benen boven het water bungelen. De flauwe halve cirkel van de baai lag voor hen. Een paar grijze wolken waren aan de horizon blijven hangen en verborgen de zon, maar de hemel rond de wolken brandde met een rood schijnsel. De zee stond hoog en de golven glinsterden. In de verte begon de mist uit het water op te stijgen en ze zagen alleen het bovenste deel van de vuurtoren. Een zwerm vogels vloog langs de hemel in hun richting. Ze bleven boven hen cirkelen en vlogen heen en weer alsof ze een samengesteld, op elkaar afgestemd wezen waren.

Het leek alsof ze de hele wereld vanaf dit punt konden zien.

Sofia vroeg zich af hoeveel van wat er was gebeurd invloed op haar zou hebben. Ze wist niet of de ergste herinneringen ergens diep binnen in haar begraven lagen en op een dag naar de oppervlakte zouden komen om haar te overrompelen. Op dit moment voelde ze alleen opluchting. Ze probeerde vast te stellen hoeveel spijt ze had van het moment dat ze ‘ja’ tegen Oswald had gezegd en voor hem was gaan werken. Ze was tenslotte twee jaar van haar leven kwijtgeraakt en die kreeg ze niet meer terug. Ze besefte dat ze geen spijt had. Als ze nee had gezegd, dan had ze geen bibliotheek opgezet, geen dieren uit het vuur gered en geen computer gehackt, dan was ze niet gevlucht over een omheining die onder stroom stond en had ze Benjamin en Simon niet ontmoet. En hoe was het dan met Elvira afgelopen? Bovendien zou ze nooit het heerlijke gevoel hebben gehad dat ze Oswald uiteindelijk te slim af was geweest.

Het voelde alsof er een heel leven voorbij was gegaan sinds de dag dat ze hem voor het eerst bij die lezing had gezien. En nu was de cirkel rond. Twee jaar geleden had ze hier gezeten nadat ze in de ban van Oswald was geraakt en nu zat ze hier weer, nog steeds zonder toekomstplannen of visies. Ze wist niet wat ze met haar leven moest doen. Ze had geen idee waar ze moest gaan wonen en waarmee ze geld moest verdienen. Ze wist niet eens hoe haar relatie met Benjamin zou verlopen. En dat was precies zoals ze haar leven wilde leiden.

‘Er is maar één ding waaraan ik me erger,’ zei ze hardop. ‘De familiekroniek. Oswald heeft die in zijn bezit en er is niets wat ik kan doen om haar in handen te krijgen. Stel dat…’

‘Haal je maar geen vreemde ideeën in je hoofd,’ onderbrak Benjamin haar.

Een eenzame meeuw krijste boven de zee, de duisternis breidde zich verder uit en de nacht zou de zeestraat al snel opslokken.

Benjamin trok plagerig aan haar oorlelletje. ‘Je hoeft in elk geval niet langer ongerust te zijn.’

Hij zei het alsof ze daarvoor alleen op een knop hoefde te drukken.

Epiloog

Aan de andere kant van de zeestraat gaan de lampen van de stad aan. Hier en daar verschijnen ze in het bleke schemerlicht.

Het is een bijna wolkeloze avond, maar toch is de lucht vochtig en zwaar.

Anna-Maria Callini zit in de auto en voelt hoe haar hoofdpijn koppig tegen haar slapen bonkt. Ze vraagt zich af of het misschien de weeromslag is, hoewel ze precies weet wanneer de pijn is begonnen. Dat was ’s ochtends geweest, nadat ze de informatie over de nieuwe zaak had gelezen.

Er klopt iets niet. Ze heeft eerder moordenaars en pedofielen verdedigd, maar dat heeft haar nooit op deze manier geraakt. Iedereen heeft het recht om verdedigd te worden. Er is echter iets met dit proces, iets waar ze haar vinger niet op kan leggen.

Ze denkt aan de vreselijke dingen die deze Oswald op Dimön heeft uitgehaald en dat alles waarschijnlijk waar is. Er zijn echter altijd mazen in de wet en verzachtende omstandigheden, en als iemand die kan vinden is zij het.

Nee, ze stoort zich niet aan zijn daden, maar misschien wel aan zijn volhardendheid? Hij heeft koppig volgehouden dat alleen zij hem mag verdedigen. Zij en niemand anders. Iemand die hij niet eens kent. Ze begrijpt niet waarom en misschien is dat de reden waarom haar slapen nu zo bonken.

De duisternis is dichterbij geslopen. Ze ziet hoe het gevangenisgebouw zich aan het eind van de straat tegen de hemel verheft, als een donkere schaduw met kille, verlichte ramen. Er rijden weinig auto’s op straat. Het asfalt glanst in het licht van de koplampen. Hoog boven de straat ziet ze de verlichte ramen van appartementen en een enkel kantoor. Ze heeft het weemoedige gevoel dat het leven door haar vingers begint te glippen en geeft zichzelf een standje voor die sombere gedachten. Ze besluit om ervoor te zorgen dat dit zo snel mogelijk achter de rug is, waarna ze haar hoofdpijn kan wegslapen. En dan is alles morgen weer zoals altijd.

Ze toont haar legitimatie aan de gevangenisbewaker die in zijn hok zit en vertelt hem waarvoor ze hier is. De massieve ijzeren poort schuift piepend open. Het parkeerterrein is op dit tijdstip van de dag bijna leeg. Ze parkeert haar auto, stapt uit en kijkt naar het akelige gebouw. De ijzeren tralies voor de ramen grijnzen naar haar alsof het ontblote rijen tanden zijn. Hier houden ze hem dus vast.

Een bewaker loopt op gepaste afstand met haar mee naar binnen. Toch hoort ze zijn ademhaling. Hij haalt adem via zijn mond en zijn longen reutelen alsof hij verkouden is. De gang is donker en tochtig en de zwakke verlichting heeft een groene glans. Een kapotte tl-buis knippert onrustig boven hen.

Het enige geluid is de echo van haar tikkende hakken op de stenen vloer, vlijmscherpe hakken met een hoogte van tien centimeter. Ze is misschien niet mooi, maar ze heeft stijl, en in deze branche is stijl belangrijker dan schoonheid.

De aanwezigheid van de bewaker stoort haar. Hij lijkt zenuwachtig. Zijn reutelende ademhaling irriteert haar. Het zenuwachtige gevoel in haar maag is terug en haar handpalmen worden nat, hoewel ze bijna nooit transpireert.

Ze hebben de juiste deur bereikt. De bewaker kucht en aarzelt even voordat hij de sleutel in het slot steekt.

‘Je hebt een uur de tijd,’ zegt hij. ‘Ik sta voor de deur. Klop gewoon als je iets nodig hebt. Hij is trouwens niet gewelddadig, dan weet je dat.’

Ze heeft foto’s van hem in de kranten gezien en zijn foto staat op dit moment op de voorpagina’s van alle landelijke roddelbladen. Hij is bijzonder knap, vanuit elke hoek, portretten zowel als close-ups. Ze weet dat en heeft zich erop voorbereid.

Toch wordt alle lucht uit haar geperst als ze de deur opent.

Hij zit midden in de kale ruimte met zijn handen verstrengeld op het bureau en zijn benen gestrekt voor zich. Hij heeft zwart glanzend haar en een zongebruinde huid, en draagt een strak T-shirt dat zijn spieren accentueert. Ze snuift zijn geur op, een mysterieus en aangenaam aroma. Tijdens alle vergaderingen, representatieve verplichtingen en evenementen is ze nog nooit een man tegengekomen die zo ruikt.

Zijn blik houdt die van haar vast en trekt haar als een spartelende vis aan een haak naar zich toe. Dan bekijkt hij haar onderzoekend van top tot teen. Haar schoot vat vlam.

Ze ademt scherp in, loopt de kamer in en legt haar handen op de stoel voor haar, want ze voelt zich plotseling trillerig en zwak.

‘Ik ben heel blij dat je hier eindelijk bent,’ zegt hij terwijl hij naar de stoel gebaart.

Ze gaat zitten, hangt haar handtas aan de stoel en legt de map op tafel. Ze voelt dat haar benen een beetje trillen. Bijna onmerkbaar, maar toch.

Zijn blik heeft haar niet losgelaten sinds ze de kamer is binnengekomen. Ze ziet een vonk in zijn ogen en hij glimlacht open en warm, alsof ze elkaar hun hele leven al kennen.

‘Het komt goed,’ zegt hij. ‘Het komt helemaal goed.’

Over de gebeurtenissen en personen in het boek

Alle personen en gebeurtenissen in dit boek zijn fictief. Ik heb mezelf bepaalde vrijheden veroorloofd toen ik Fjelie, Haparanda en hotel Lundia beschreef en hoop dat niemand daar bezwaar tegen maakt. West-Dimön en ViaTerra zijn producten van mijn fantasie. Toch is het onmogelijk geweest om me niet te laten inspireren door gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens de vijfentwintig jaar waarin ik zelf lid van een sekte ben geweest.

Ik hoop dat mijn verhaal meer begrip zal kweken voor hoe het is om vast te zitten in een sekte. Het is heel eenvoudig om naar binnen gelokt te worden, maar bijna onmogelijk om eruit te komen. Maar het kan, en het is nooit te laat om aan een nieuw en beter leven te beginnen.

Woord van dank

Ik wil iedereen bedanken die me heeft geholpen om dit boek te schrijven. Mijn fantastische familie in Zweden, Los Angeles en San Francisco. Mijn man Dan, die vanaf het eerste woord betrokken is geweest bij het project en voortdurend zijn uiterste best heeft gedaan.

Ann-Catrin Sköld Pilback, die de tekst oneindig vaak heeft gelezen, geredigeerd, gepolijst en gecorrigeerd. Zonder jouw hulp was dit boek nooit tot stand gekomen.

Degenen die het hebben gelezen en er positief over waren: Andrea Lindblom, Helena Braggings en Emmie Ellman.

Håkan Järvå en Magnus Utvik, die keihard hebben gevochten om anderen te helpen die geweld en onderdrukking in sektes hebben meegemaakt.

Lawrence Wright, die me zover heeft gekregen dat ik het aandurfde om te zeggen wat ik op mijn hart had.

Als laatste wil ik mijn uitgever, Frida Arwen Rosesund, bedanken.

Ik wil mijn nieuwe uitgeverij, Forum, eveneens bedanken. Zij hebben dit boek geredigeerd en het een fantastische nieuwe omslag gegeven.

Als het leven in een nachtmerrie verandert…

Uit: De sekte – Herrijzenis

Ze heeft de nachtmerrie weer gehad. Haar hart slaat snel, een laag zweet bedekt haar huid. Haar lichaam is zwaar en levenloos en het is moeilijk om zich te bevrijden uit de verstikkende nevel van de slaap, maar dan rukt ze zich los en wordt met een diepe zucht wakker.

Ze voelt zich meteen verdwaald. Er ontbreekt iets, de opluchting als haar ogen het licht ontmoeten, de spullen in haar kamer. De duisternis is volledig. Ze ziet geen contouren of schaduwen. Het ruikt naar aarde en schimmel en het tocht alsof er een raam openstaat.

Er is iets mis met haar lichaam. Haar hoofd en oogleden zijn loodzwaar, ze voelt zich duizelig en misselijk. Haar hersenen functioneren niet, lijken niets in zich op te nemen. Haar ademhaling wordt begeleid door een doffe angst die zich niet echt kan vastzetten. Haar mond jeukt en haar ogen prikken. Haar geheugen is leeg. Ze worstelt een tijdje met die leegte tot er beelden verschijnen. Het bed in het appartement. De wijn. De slaperigheid. De hand op haar voorhoofd. ‘Ontspan je!’ Veel later een kort moment van helderheid. Geschommel en het geluid van krijsende meeuwen. Een snelle blik naar boven. Mist, overal mist. De prik in haar dijbeen, waarna de duisternis terugkeert.

Het gevoel van wanhoop neemt toe. Ze weet het, wil niet meer beelden zien, wil niet begrijpen wat er is gebeurd. Toch weet ze het. Diep vanbinnen is ze altijd bang geweest dat ze hiernaartoe op weg was.

Het licht dat naar binnen stroomt als de deur opengaat wekt een zwakke hoop, tot ze de vertrouwde voetstappen hoort. De geur van zijn aftershave verspreidt zich in de ruimte. Zijn nabijheid is als een gekmakende jeuk die zich over haar hele lichaam verspreidt. Ineens krijgt ze de impuls om op te staan en weg te rennen. Het gevoel is zo sterk dat het haar ademloos maakt. Ze wordt echter tegengehouden door een brandende druk op haar borstkas. Ademnood. Alle kracht verdwijnt uit haar spieren. Haar hartslag is snel en onregelmatig. Kleine zwarte stippen dansen voor haar ogen.

Zijn stem is vriendelijk en kalm. ‘Fijn dat je er weer bent.’

Even later slaat de deur met een harde klap dicht.

Er ontsnapt een dierlijke kreet aan haar die uit haar longen opstijgt, als een golf die door haar keel stroomt en in een oorverdovend crescendo eindigt.

Dan wordt het stil en is ze alleen met hem in de duisternis.

De sekte – Herrijzenis verschijnt 20 februari 2018.

Dit eBook is voorzien van een watermerk met identificatiecode : VRYOQV1MUQFcPVU8VGZcaAwwUX0LTFY0AjxQJActB3EAIFxxBHBRflwq - 5a673ad71713f