Lezen. Ontspannen. Ontwikkelen.

‘Waarom vinden mensen het in hemelsnaam zo vreemd dat ik over Engeland schrijf?’

The New York Times Bookreview

Op en top Engels. Lang geleden begon de detectiveromanschrijfster Elizabeth George – geïnspireerd door John Steinbecks Journal of a Novel, een verzameling brieven die hij aan zijn redacteur schreef toen hij aan Ten oosten van Eden werkte – een dagboek bij te houden. Daarin noteerde ze ideeën, onderzoeksvragen en plotproblemen. ‘Eigenlijk hield ik twee dagboeken bij,’ geeft ze toe. ‘Eén over het boek waaraan ik werkte, waar ik elke ochtend in schreef, en een meer persoonlijk dagboek over zaken waarmee ik worstelde in mijn eigen leven, daarin schreef ik elke avond.  Maar die twee zijn inmiddels in elkaar opgegaan.’

Ook nu nog – ze heeft net haar twintigste inspecteur Lynley-roman gepubliceerd, De straf die ze verdient, die op nummer 2 van de hardcoverfictielijst binnenkomt – komt het haar goed van pas om een dagboek bij te houden.

Het eerste Lynley-boek, Totdat de dood ons scheidt, kwam uit in 1988. De serie loopt al zo lang, zo zegt George, dat ‘het complex kan zijn’ om haar personages bij nieuwe lezers te introduceren. ‘Ik wil niet elk detail over hun verleden oprakelen, want dat kan saai zijn voor trouwe lezers,’ zegt ze, ‘dus wat dat betreft herhaal ik alleen de informatie die voor het boek relevant is.’ De andere grote uitdaging bij het schrijven van een serie? Hoewel ze geen problemen heeft om zich de bijzonderheden van het leven van haar personages te herinneren, ‘moet ik soms wel de namen en plaatsen in hun verleden dubbelchecken. Daidre Trahair’ – voor wie Lynley romantische belangstelling koestert – ‘heeft bijvoorbeeld een broer en zus met heel ongebruikelijke Cornische namen, dus dan moet ik vaak een vorig boek doorbladeren om er zeker van te zijn dat ik me niet vergis.’

copyright Michael Stadler

George, een uiterst nauwgezet researcher, gaat vaak naar Engeland om haar settings aan nader onderzoek te onderwerpen. ‘Als je de plek ziet, helpt dat heel erg bij de ontwikkeling van de plot, want als ik dat niet doe, zijn er dingen die ik simpelweg niet te weten kom,’ legt ze uit. ‘Voor het nieuwe boek ben ik bijvoorbeeld in Ludlow geweest, en toen ik een bezoek bracht aan het politiebureau was dat gesloten. Aan het gebouw hingen een videocamera en een intercom, zodat mensen contact konden zoeken met de politie en hulpdiensten. Dat werd een enorm belangrijk deel van de plot in het boek.’

George is zo grondig op de hoogte van hoe het er binnen New Scotland Yard aan toegaat – en ze heeft zo haarfijn in de gaten hoe de klassenkwesties in de Britse maatschappij in elkaar steken – dat sommige lezers verbaasd zijn als ze ontdekken dat ze Amerikaanse is. Hoe, zo vragen ze, kan ze dan romans schrijven die zo’n typisch Britse sfeer ademen?

‘Het is allemaal zo simpel als wat. Mijn boeken spelen zich af in Engeland omdat ik graag over Engeland schrijf,’ zegt ze op haar website. ‘Waarom vinden mensen het in hemelsnaam zo vreemd dat ik over Engeland schrijf? Voor Henry James was het ook goed genoeg.’