Waarom heeft Lisbeth Salander een draak op haar rug?

27 september 2017

Geschreven door David Lagercrantz

In de herfst van 2015 realiseerde ik me plotseling iets heel belangrijks. Ik had net het vierde deel van de Millennium-serie gepubliceerd en was de hele wereld over gereisd voor een eindeloze reeks interviews. ’s Nachts had ik in hotelbedden liggen woelen en soms kwam dan die vraag terug waarmee ik al zo lang worstelde: waarom heeft Lisbeth Salander een draak op haar rug?

Die tatoeage is, zoals u weet, haar voornaamste kenmerk. Ze had die al in het begin van Stieg Larssons eerste boek. Die zit daar gewoon, als een vanzelfsprekend onderdeel van haar personage. We krijgen echter niet te horen waarom, al voelen we wel dat de draak een deel van haar kracht is. Toch liet het me niet los. Ik kwam erachter dat een tatoeage van dat kaliber – een kunstzinnige voorstelling die van de schouderbladen tot onder aan de rug loopt – niet bepaald goedkoop is, en aan het begin van de serie is Lisbeth nog maar een jong meisje, zonder geld en onder voogdij.

Ze moet hard hebben gewerkt om de tatoeage te kunnen betalen. Ze moet enorm gemotiveerd zijn geweest. En deze vrouw, weten we, doet niets zonder dat ze er een goede reden voor heeft. Ik raakte er steeds meer van overtuigd dat alleen een groot drama haar naar de tattoostudio kon hebben gedreven, iets wat de mythevorming over haar nog zou versterken. Dus daar lag ik in mijn slapeloze nachten over te piekeren.

Ik verdiepte me in draken. Ik vroeg mensen hoe ze erover dachten. Mijn Engelse uitgever, Christopher MacLehose, raadde me aan eens naar de Grote Kerk in mijn woonplaats Stockholm te gaan, waar een prachtige vijftiende-eeuwse beeldengroep staat van Sint-Joris die met zijn zwaard een draak doodt. Christopher dacht dat dit monument nieuw licht op dat oude verhaal zou kunnen werpen – vooral als ik het door Lisbeths ogen bekeek.

Ik was natuurlijk weleens in de Grote Kerk geweest – het is een van de klassieke toeristische bestemmingen van Stockholm – en op een koude, winterse dag na afloop van mijn lange tournee wandelde ik er naar binnen, en ik bleef verwonderd voor de beeldengroep staan. Aanvankelijk zag ik alleen wat ik altijd al had gezien: Sint-Joris op zijn paard, die het monster aanvalt. Maar toen drong het tot me door: je kon het beschouwen als een heldendaad van de ridder, maar evengoed als een vreselijke aanval op een draak, zeker omdat de draak op zijn rug ligt, met een speer in zijn lijf, en het uitschreeuwt van ontzetting. Maar dat was niet het belangrijkste inzicht, die dag.

Naast de draak stond een bronzen vrouw de slachtpartij onbewogen te bekijken, en het duurde verbazend lang voordat ik begreep dat zij de jonkvrouw moest voorstellen die door Sint-Joris wordt gered. Voor mij leek ze niet meer dan een onverschillige toeschouwer, en op dat moment drong met een schok van opwinding tot me door wat er met Lisbeth Salander was gebeurd en waarom ze een draak op haar rug had laten tatoeëren.

Opeens besefte ik hoe bepalend voor haar leven de ellende was geweest die haar tot de meest iconische heldin van de moderne tijd had gemaakt. En daarover schrijf ik in De man die zijn schaduw zocht.

 

 

 

 

Reageer op dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties
Op 2018-03-26 18:32:40 schreef winkelwagenmuntje kopen:

goed artikel, heel erg bedankt