Lezen. Ontspannen. Ontwikkelen.

Lees hier in de aanloop naar zijn nieuwe boek, 24 dagen, alvast een interview met Guillaume Musso!

Guillaume Musso is een van de bestverkopende auteurs in Frankrijk. Zijn werk wordt in 36 landen uitgegeven en van zijn boeken zijn al meer dan 18 miljoen exemplaren verkocht. Eerder verschenen van zijn hand Central Park, Bericht uit Parijs en Vlucht uit New York. 22 maart komt zijn nieuwste boek uit: 24 dagen. Benieuwd naar waar de schrijver zijn inspiratie vandaan haalt, hoe hij te werk gaat, en waarom zoveel van zijn verhalen zich afspelen in de Verenigde Staten? Lees het in dit interview!

Hoe ben je schrijver geworden?

Zoals vaak het geval is bij schrijvers, ging lezen vooraf aan schrijven. Toen ik tien was ontdekte ik mijn liefde voor romans. Mijn moeder was bibliothecaresse, maar tot op dat moment vond ik boeken altijd maar saai. Om heel eerlijk te zijn, hield ik alleen van stripverhalen! Op een dag las ik een verhaal dat me aangreep: Woeste hoogten van Emily Brontë. Vanaf dat moment bracht ik het grootste gedeelte van mijn zomers lezend door in een hoek van de bibliotheek, in plaats van naar het strand te gaan. Op die leeftijd kennen kinderen geen angst, en ik twijfelde niet om leesmarathons te houden. Ik herinner me dat ik Oorlog en vrede, Anna Karenina, De leerschool der liefde en Madame Bovary allemaal achter elkaar las. Mijn verlangen om te schrijven kwam voort uit deze liefde voor lezen. Het werd getriggerd door een korteverhalenwedstrijd op mijn middelbare school, georganiseerd door mijn leraar Frans. Ik schreef een romantisch verhaal dat doordrongen was van bovennatuurlijke elementen en ik won… Ik was zo verrast dat andere mensen mijn verhalen interessant vonden. Het moedigde me aan om te blijven schrijven.

Hoe bedenk je de verhaallijnen voor je boeken? Waar haal je inspiratie uit?

Ik haal mijn inspiratie uit mijn eigen ervaringen, actuele gebeurtenissen en andere fictieve verhalen. Ik kijk ook graag naar andere mensen: in restaurants, cafés, de metro, in winkels. Het helpt mij om een gevoel van de sfeer van verhalen te krijgen en situaties, dialogen en emoties op te vangen. Als iets mijn aandacht trekt schrijf ik het meteen in mijn notitieboek of op mijn computer, en op een bepaald moment komen de ideeën samen en ontstaat er een plot. Maar ik moet zeggen dat het creatieve proces heel mysterieus blijft: een vonk, lichtflitsen die samenkomen, ideeën die samen een geheel vormen en, beetje bij beetje, ontstaat er de basis voor een verhaal.

Hoe structureer jij je verhalen? Hoe werk je?

Ik houd me altijd aan één basisprincipe: ik schrijf boeken die ik zelf zou willen lezen. Er is geen recept voor het schrijven van een boek! Niet alleen werkt het niet, het bederft het plezier van schrijven. Ik volg geen regels, maar probeer een “eerlijk” verhaal te schrijven over wat ik op dat moment voel. Voor het soort boeken dat ik schrijf is het belangrijk dat er een goede basis is, en dat het plot klopt. Voor mijn eerste boeken was ik maanden bezig met het aanbrengen van structuur. Ik moest weten waar ik naartoe wilde, zelfs als ik nog niet wist hoe ik daar zou komen. Tegelijkertijd zijn de hoofdpersonen heel belangrijk, ik wil ze door en door kennen, zodat ik me met ze kan identificeren.


Wat zijn je schrijfgewoontes? Waar werk je? Schrijf je op papier of op een computer?

Mijn werkdagen zijn vergelijkbaar met die van ambachtslieden. Ik probeer iedere dag gedisciplineerd te schrijven, zonder verstrikt te raken in hele strenge rituelen. Ik probeer overal te werken: op kantoor, in cafés, in de trein en in het vliegtuig. Ik heb gemerkt dat veel van mijn ideeën ontstaan wanneer ik moet wachten op vliegvelden, of wanneer ik in het buitenland ben. Ik schrijf ieder hoofdstuk achter elkaar (altijd op mijn Mac en met zeer fijn afgestelde tekstverwerkingssoftware), daarna doorloop ik een lang correctieproces op papier, daarna ga ik weer terug naar mijn computer enzovoorts, enzovoorts.

Waarom spelen zoveel van je boeken zich af in de Verenigde Staten?

Ik ben niet bijzonder gefascineerd door de Verenigde Staten. Ik woon in Frankrijk en ik houd van mijn land, maar het is waar dat veel van mijn verhalen zich afspelen in New York. Door het verhaal in de Verenigde Staten af te laten spelen creëer ik afstand tussen mijzelf en het verhaal, en deze afstand geeft mij de vrijheid om het te scheiden van mijn dagelijkse leven.

De omgeving van een roman is heel belangrijk voor de geloofwaardigheid van het verhaal. New York is een plek waarvan we het gevoel hebben dat alles kan: de meest geweldige liefdesverhalen, en de meest afgrijselijke tragedies. New York is een stad die ik vrij goed ken, toen ik negentien was heb ik er een aantal maanden gewoond en gewerkt. Ik werkte zeventig tot tachtig uur per week als ijsverkoper, en ondanks de zware werkomstandigheden werd ik verliefd op Manhattan. Iedere keer dat ik terugga voel ik dezelfde fascinatie als de eerste keer.

Emoties zijn belangrijk in je verhalen, wat is jouw perceptie van liefde?

Liefde is in al mijn boeken een belangrijk onderwerp, en om eerlijk te zijn kan ik me niet voorstellen om een roman te schrijven waar geen liefdesverhaal in voorkomt. Liefde is een van de meest interessante dingen in het leven, nietwaar? Liefde, of het gebrek aan liefde, is een belangrijke drijfveer voor het menselijk gedrag. Om Christian Bobin te citeren: “Liefde is altijd de oorzaak van ons lijden, zelfs als we denken dat we helemaal niet lijden.”

Je bent een van de meest gelezen schrijvers in Frankrijk. Ben je blij met dit succes?

Ik ben heel erg blij en trots. Ook al is schrijven geen wedstrijd, mijn succes is toch op een bepaalde manier een bevestiging van mijn werk. Het trotst ben ik op het feit dat ik hier gekomen ben, ondanks dat ik totaal geen contacten in de uitgeverswereld had. Toen ik 23 was en mijn manuscripten voor de eerste keer naar uitgevers stuurde, kende ik niemand.

Hoe zou jij je eigen succes verklaren?

Ik denk niet dat ik het beste in staat ben om mijn eigen succes te verklaren, maar ik ben het eens met uitgever Bernard de Fallois. Hij zei “de belangrijkste vaardigheid van een schrijver is zijn publiek boeien.” Ik heb altijd graag verhalen willen schrijven waarbij de lezers zo verdiept zijn in het verhaal dat ze het boek niet weg kunnen leggen.

Spanning is cruciaal voor mij, en ik werk hard om constant te innoveren. Ik wil dat mijn verhalen origineel zijn en blijven. Dat iedere pagina schreeuwt om omgeslagen te worden en dat ieder einde van een hoofdstuk motiveert het volgende hoofdstuk te lezen. En dat de lezer meemaakt wat mijn personages meemaken. Daarom besteed ik veel tijd aan het aanbrengen van diepte in mijn personages.

Ten slotte probeer ik altijd om mijn boeken zo te structureren dat ze op twee niveaus gelezen kunnen worden: ter vermaak, waar we ontsnappen in de spanning, de sfeer en het plezier van het boek. En een niveau waarop ik diepere thema’s aansnijd en daarmee probeer mensen aan het denken te zetten.

Denk je tijdens het schrijven al aan hoe het boek eruit zou zien als film?

Nee, helemaal niet. Mijn schrijfstijl is erg visueel, maar het boek is mijn territorium. Woorden en zinnen zijn mijn medium, om dat op het grote scherm te brengen is een heel andere vorm van uitdrukken.