Lezen. Ontspannen. Ontwikkelen.

Interview met bestsellerauteur Paula Hawkins

Hoe zou je In het water aan je lezers omschrijven, en wat hoop je dat lezers erin zullen vinden?

In het water is een psychologische thriller die zich in de basis afspeelt rondom de moeizame relatie tussen twee zussen, Nel en Jules. Als Nel plotseling sterft, begint voor Jules een zoektocht – niet alleen naar wat er precies met Nel is gebeurd, maar ook naar wat er tussen hen twee ooit zo is misgegaan. Dit is een boek met vele mysteries. Het gaat over het zoeken naar antwoorden, naar betekenissen.

Fans van Het meisje in de trein zullen benieuwd zijn naar de overeenkomsten tussen deze thriller en de nieuwe. Is er een rode draad?

Het zijn beide psychologische thrillers, beide hebben voornamelijk vrouwelijke personages en gaan o.a. over hun relaties, zowel onderling, als die met de wereld om hen heen. De onbetrouwbaarheid van herinneringen speelt een rol in beide boeken – hoewel dit in In het water op een hele andere en meer fundamentele manier gebeurt.

Ook dit keer is het verhaal verteld vanuit meerdere personages, maar het zijn er in In het water meer dan in Het meisje in de trein. Er zijn ook meer personages die vertellen vanuit de ik-persoon. Dit geeft ook meer onbetrouwbaarheid: alles wat verteld wordt vanuit de eerste persoon, is subjectief. Iedereen liegt, overdrijft, of vlakt de feiten juist af – in meer of mindere mate.

Het geheugen is duidelijk iets dat je fascineert. Kun je hier meer over vertellen?

We vertrouwen ons geheugen zonder enige twijfel – wat moeten we anders? Ons geheugen stelt ons in staat om de wereld om ons heen te begrijpen, het leert ons wie we zijn en hoe we ons verhouden tot anderen. Maar toch, helemaal betrouwbaar is het geheugen niet. Iedereen herinnert zich dingen net een beetje anders, vaak gebeurtenissen uit een jeugd, soms van wat later in het leven. Iedereen verandert zijn eigen verhaal een beetje tijdens het vertellen. Meestal gaat het om onbelangrijke details.

Maar ik was benieuwd: wat als iemand zich iets heel cruciaals verkeerd herinnert? Een gebeurtenis die hem of haar heeft gevormd? Wat zou er gebeuren met je, als je er na jaren achter komt dat hetgeen waarin je rotsvast geloofde, op drijfzand is gebouwd?

In het water, net als Het meisje in de trein, wordt verteld vanuit meerdere perspectieven. Wat spreekt je aan in deze vertelvorm?

Ik hou van het inzicht dat je als lezer krijgt door de verschillende kanten te belichten. De manier waarop één gebeurtenis, gezien door verschillende ogen, meer betekenis krijgt en je een completer beeld geeft van wat er gebeurd is. Het kan er ook juist voor zorgen dat je gaat twijfelen aan wat waar is, aan de beweegredenen van degenen die aan het woord zijn.

Ik hou van de directheid van een verteller in de eerste persoon, al kan het ook beperkend werken: wanneer echter meerdere personages in de ik-vorm vertellen, kan de lezer zich beter inleven in hun psychologie, hen beter begrijpen.

Je schrijft in dit boek over kinderjaren en dat is nieuw. Er is een focus op hoe de verschillende leden van een gezin zich één bepaalde gebeurtenis herinneren. Wat inspireerde je hiertoe?

De verhalen die we onszelf en onze familie vertellen, vormen ons. Het fascineert me hoe verschillende gezinsleden zulke uiteenlopende verhalen kunnen hebben over hoe het was om in hetzelfde huis te wonen, met dezelfde familieleden. In dit boek wilde ik onderzoeken hoe kinderen kijken naar volwassen relaties, volwassen acties en beslissingen – en de manier waarop ze hun interpretatie hiervan beperken, omdat ze het alleen kunnen vergelijken met wat ze als kind kennen en begrijpen. Soms kan dit heel scherpzinnig uitpakken, soms komisch, maar het kan ook leiden tot desastreuze misverstanden.

In het water speelt zich af in een klein plattelandsstadje – heel wat anders dan de buitenwijken van Londen zoals in Het meisje in de trein. Wat inspireerde je tot het fictieve stadje Beckford?

Ik wil inderdaad eerst graag benadrukken dat Beckford, zoals beschreven in mijn boek, niet bestaat. Het is een compleet fictieve stad, gesitueerd in een niet-fictieve landelijke omgeving. Ik wou graag schrijven over een kleine gemeenschap, omdat ik benieuwd ben naar wat het leven in een kleine plaats doet met mensen: het kan een groot gevoel van saamhorigheid opleveren, maar het kan ook heel verstikkend zijn om ergens te wonen waar iedereen elkaar kent. Ik vroeg me af of dit een sfeer van geheimzinnigheid zou kunnen aanmoedigen, en of het sommige bewoners – met name de jongeren – op zoek zou laten gaan naar manieren om te rebelleren, om los te breken uit hun voorgevormde levens.

De lezer kan elk personage in In het water verdenken: ze lijken allemaal een duistere kant te bezitten, en dit zorgt voor een boek vol ‘twists’. Geloof je dat ieder van ons een duistere kant heeft?

Ik geloof dat mensen in staat zijn tot buitengewone dingen – zowel goede als slechte, al naar gelang de omstandigheden. Als we onder bepaalde druk kwamen te staan, zou iedereen zich op een manier gedragen die we in ons gewone, dagelijkse leventje nooit voor mogelijk hadden gehouden.