Hoe Gregg Hurwitz research doet

5 oktober 2016

Door Gregg Hurwitz

DE EERSTE RIJ

Ik was erbij toen hij in het lichaam begon te snijden.
Op mijn 24e, tijdens het onderzoek voor mijn derde thriller, realiseerde ik me dat dit de man was met wie ik moest praten.
Ik verknoeide een halfuur van zijn tijd met vragen over de procedures binnen het UCLA Medical Center voordat ik (ahem) over mijn roman begon.
Hij maakte deel uit van de technische recherche, waar het zijn taak was de lijken te ontleden en de juiste lichaamsdelen naar de juiste onderzoeksafdelingen te sturen. De hoofden gingen naar neurologie, de gewrichten naar de orthopeden, de harten naar de cardiologen.
Ik had mijn notitieblok tevoorschijn gehaald, tegelijk met een gelaatsuitdrukking waarmee ik mijn walging juist zo goed mogelijk trachtte te verdoezelen, en vuurde tijdens de momenten waarin de reciprozaag zweeg mijn vragen af.
Dit was het enige halve uur dat hij tijd voor me had.
En dus stelde ik mijn vragen terwijl hij stug doorwerkte.
Ook kon ik me wel voor mijn kop slaan dat ik geen laarzen had aangetrokken.
Tegelijk met het moment dat ik zo’n beetje alles wist wat ik weten wilde, rondde hij zijn werk aan het lijk af. Daarna liep hij naar de overkant van de ruimte naar een grote metalen deur die hij openschoof. De aanblik van de inhoud van de enorme vriezer benam me het allerlaatste restje adem dat ik nog had.
Een tiental lijken hing aan achtvormige vleeshaken, hun gemarmerde voeten zweefden boven de grond.
Lijken met een medische toepassing worden op deze manier bewaard omdat ze liggend vervormen en daardoor minder bruikbaar zijn voor anatomiestudenten.
De TR pakte het volgende slachtoffer, dat hij aan een slachthuisketting langs een aan het plafond bevestigde rails uit de vriezer trok en op een metalen ‘operatietafel’ liet neerkomen.
Ik vond het het coolste wat ik ooit had gezien.
Ik had een scène bedacht voor het boek dat ik wilde schrijven waarin de hoofdfiguur ’s avonds laat in de gangen van het UCLA Medical Center op de vlucht slaat voor een zeer gevaarlijke man.
Op slag wist ik waar mijn held zou schuilen: tussen de lijken die boven hem met rammelende ketenen heen en weer wiegden.
Ik heb die dag een belangrijke les geleerd. Onderzoek doen gaat niet alleen over het invullen van de leemtes. Het gaat over het openstaan voor mogelijkheden.
Ik beroep mezelf graag op de moeite die ik me heb getroost voor mijn boeken. Ik heb in stuntvliegtuigen gezeten, me undercover bewogen in mind control-gemeenschappen, bij de Galapagoseilanden met haaien gezwommen – allemaal om mijn lezers te geven wat ik vind dat ze verdienen: een plek op de eerste rij als de actie begint. Ik zie het als onderdeel van mijn werk om erop uit te gaan en (vrijwel) alles mee te maken wat mijn personages ondergaan, zodat ik over inzichten en geuren kan schrijven op een manier die hen tot leven wekt. Ik heb in de loop der tijd kennisgemaakt met sluipschutters en ondervragers, spionnen en hoogleraren, pornosterren en astronauten.
Maar de research voor Orphan X heb ik ervaren als het meest veeleisende tot nu toe. Ik was bezig met een verhaal over een jongen, Evan Smoak, die op zijn twaalfde bij zijn pleeggezin wordt weggehaald en in een geheim, duister programma wordt ondergebracht, dat zich dermate diep in de krochten van de Amerikaanse staatsrechtelijke molen bevindt dat vrijwel niemand überhaupt weet dat het bestaat. Hij wordt door de beste mentoren opgeleid tot moordenaar en geheim agent.
En de uitdaging voor mij lag niet zozeer in het beschrijven van het proces van een schriel, angstig ventje uit een tehuis in Oost-Baltimore dat uitgroeit tot een legendarische huurmoordenaar – maar om die beschrijving geloofwaardig te maken.
Ik wilde met andere woorden voorkomen dat dit de indruk zou wekken van de zoveelste, hoe zal ik het zeggen, bullshit uit Hollywood.
Je weet wel, vliegen vangen met eetstokjes, of op een vinger balanceren op de rand van een klip in Tibet. Dat is de reden dat ik contact heb gezocht met mijn mannetjes – die hun leven lang achter de schermen hebben gediend, operaties hebben geleid die je kent van BBC News, die op vijandelijk grondgebied hebben geopereerd, diep undercover zijn gegaan, of op de gevaarlijkste strijdtonelen ter wereld hebben gevochten. Ik heb de foto’s op hun mobieltjes gezien, hun schoenen in beeld naast het hoofd van een gedood doelwit.
Ik heb tijd met deze mannen doorgebracht. Ik heb geleerd hoe ze praten. Maar belangrijker is dat ik heb geleerd hoe ze denken. Het is mijn doel in hun hoofd te kruipen, om met hun blik de wereld te aanschouwen. Ze hebben tenslotte een andere kijk op de wereld. Met afwijkende raadgevingen als gevolg.
Zoals:
– Wie rekening houdt met de terugslag van een schot, mikt hoog en rechts.
– Draag tijdens reizen door derdewereldlanden nooit een T-shirt met Amerikaanse opdruk
– Als je een bewaker van achteren de keel doorsnijdt, zorg er dan voor dat je zijn hoofd voorover houdt, om te voorkomen dat de longen een zuigend geluid maken dat je positie verraadt.
Na het gesprek reisde ik door naar Las Vegas voor een bezoekje aan een van mijn voornaamste raadgevers, een wereldwijd beruchte sluipschutter en wapenmeester.
Hij heeft me laten kennismaken met elk wapen waar ik over schrijf, van de Benelli shotguns tot en met de aangepaste 1911-pistolen. Hij heeft me wegwijs gemaakt in de talloze manieren waarop je iemand een extra knoopsgat kunt geven, en hoe dat er dan uitziet.
Ook besloot ik me te bekwamen in mixed martial arts. Wat erop neerkwam dat ik maandenlang in elkaar werd geslagen en mijn gezicht goed bevriend raakte met de mat. Ik weet dat ik ook gewoon naar YouTube-filmpjes had kunnen kijken – en geloof me maar dat ik dat heel vaak gewenst heb – maar ik wilde een bepaald aspect van pijn beschrijven dat je voelt bij bijvoorbeeld een armklem. Ik wilde kunnen beschrijven hoe je een wurggreep ervaart tot aan het moment dat je het bewustzijn verliest.
Ik hoop dat jullie het waarderen. Ik doe het allemaal voor jullie.
Veel van mijn consultants zijn in de loop der tijd vrienden geworden. Ze vertrouwen me voldoende om zowel officieel als officieus met me te praten. Een enkele keer leer ik een bom te maken, waarmee we op een oefenterrein vervolgens een auto opblazen. Daarna krijg ik het verzoek mijn beschrijving op een aantal punten te redigeren zodat mijn boek niet als een praktische gids kan dienen. Dit soort verzoeken willig ik steevast en consequent in.
Dan zijn er nog andere verhalen, gevoed door de whisky in de kleine uurtjes. Gesprekken over daden waar ze geen spijt van hebben en over daden waarvoor dat wellicht niet geldt. Die verhalen zal ik nooit onthullen – niet in mijn privéleven, niet in mijn boeken, niet hier.
Dat jullie de actie van zo nabij kunnen meemaken, is deels te danken aan mijn voorrecht met deze mannen bevriend te zijn.
Maar toch blijft het raadzaam bepaalde dingen in het ongewisse te laten.

Dit artikel is eerder verschenen in Shortlist magazine, UK

Reageer op dit bericht
OrphanX_omslag_Met rug.indd
De Zweedse Suzanne Vermeer

Mikaela Bley komt met haar tweede boek Donker water

Sluiten Lees een fragment!