Je bent wat je eet

15 december 2015

taartjes

Ik zit net achter mijn bureau mijn boterhammen weg te werken, als er een mailtje van een collega binnenkomt: ‘Er staat taart beneden! Ik was gisteren jarig!’
Een stukje taart op z’n tijd moet kunnen, ware het niet dat er de afgelopen dagen elke dag wel iemand jarig lijkt te zijn of iets anders heeft te vieren (Boek X staat op 1, zoveel exemplaren verkocht van titel Y, alvast fijne feestdagen van drukker Z).
Gelukkig is Amelia Freer daar om ons te helpen. Saskia is ons vorige keer voorgegaan in de eerste twee stappen (kies een doel om mee te beginnen, en detox je keukenkastjes), aan mij de eer om het voortouw te nemen bij stap 3 en 4.

Stap 3: Wat voor een eter ben je?
boekfreer
Allereerst wil Amelia dat je identificeert wat voor een eter je bent en geeft hier een uitgebreide lijst met verschillende types (onder andere de emotie-eter, jaren 80 dieet eter…) en ik moet tot de conclusie komen dat ik een mix ben tussen de ‘op en af’ eter en ‘de gehaaste eter’.
De ‘op en af’ eter is iemand die nogal jojoot, vaak begint een nieuw dieet, dit braaf volgt tot het eerst mogelijke obstakel (de feestdagen bijvoorbeeld) zich aandient en laat dan alles los onder het mom ‘het is nu toch al verpest.’ Nu heb ik nooit echt een dieet gevolgd, maar begin ik wel vaak vol goede moed (op een maandag) aan een nieuwe gezonde week. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, minder snoepen, gezonder eten, tot ik het niet meer houd (vaak door een iets te gezellig weekend, of een werkborrel, of een etentje met een vriendin die ik al lang niet meer heb gezien en we moeten echt bijpraten onder het genot van wijn en taart) en me weer stort op allerlei koekjes en chippies. Zucht.
De gehaaste eter eet, zoals de naam al doet vermoeden, haastig, snel en gedachteloos. Ik eet ontzettend snel, ik eet vaak pas als ik merk dat ik heel erg honger heb en dan schrok ik alles naar binnen en het gebeurt me vaker dan ik wil toegeven dat ik half in mijn spaghetti stik, omdat ik er de tijd niet voor neem. Dus daar ligt een mooie uitdaging voor mij: De alles of niets mentaliteit loslaten, een misstap verpest niet gelijk de hele week, en ik moet bewuster eten. Dus niet meer achter mijn bureau of terwijl ik televisie kijk (behalve op zondag, het het moet wel leuk blijven), maar mijn gedachten en hoofd bij mijn bord, goed kauwen, echt proeven en merken wanneer ik vol zit.

Stap 4: Stoppen met snoepen

taartlager
Qua snacken val ik, zoals misschien al wel te raden viel uit mijn beginzin, onder de kantoorsnacker én de sociale snacker. Ik smul van taart en alles wat voorbij komt op het werk, en dan zijn er ook nog de feestjes, borrels en andere sociale gezelligheid in mijn sociale leven. Even gezellig borrelen met elkaar en een kaasplank of een bord met nachos is zo besteld. Het is ook echt leuk om met elkaar te kletsen en te drinken en te snacken. Amelia vindt eigenlijk dat we helemaal niet meer moeten snacken of tussendoortjes moeten eten. Als je zorgt dat je drie hoofdmaaltijden groot genoeg zijn en voldoende voedingsstoffen bevatten heb je genoeg energie om van maaltijd naar maaltijd te gaan zonder tussendoor te moeten eten.
Natuurlijk zijn er altijd situaties waarbij dat onmogelijk is, maar, drukt Amelia ons dan op het hart, kies vooral voor iets echt lekkers. Ga niet die plakjes leverworst snacken als je dat alleen doet omdat het er ís, niet omdat je dat nou zo lekker vindt. En moet dat hele schaaltje echt leeg? Of kun met 1 bitterbal ook functioneren?
Eten is voor mij onlosmakelijk verbonden met gezelligheid en daar ben ik denk ik niet de enige in, maar na een uitgebreide borrel, diner en een toetje zit ik vaak zo vol dat mijn vriend me naar bed moet rollen en dat voelt ook niet lekker.
Geen tussendoortjes meer, hier ligt de uitdaging om dus goede en vullende maaltijden te eten, gelukkig staan er genoeg ideeën en recepten in het boek om me vooruit te helpen.
En áls je dan gaan snacken, wees bewust van wat je eet en hoeveel je eet.
Check.

Ping. Een mailtje: ‘Een lekkere banketstaaf van een ontwerpbureau ligt voor ons beneden klaar,’ mailt een collega.
De eerste uitdaging. Om me heen hoor ik al de voetstappen van mijn collega’s die naar beneden rennen en bijna volg ik ze, maar dan stop ik. Als ik eerlijk ben vind ik banketstaaf niet eens zo lekker en ik heb net mijn ontbijt achter de kiezen, dus deze laat ik lekker aan mij voorbij gaan.
Stapje voor stapje komen we er wel.

Lees hier meer over het boek.

Reageer op dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *