Grote kleine levens

30 mei 2016

Eind vorig jaar volgde ik een schrijfcursus. Mijn medecursisten waren allemaal een stuk meer ervaren: de één was lerares op het mbo (een powerhouse), de ander had al een kinderboek geschreven. Zo was er ook een actrice bij, een gedreven en kwetsbare vrouw die gelijk aan het begin van de cursus een onvergetelijke indruk maakte.

De opdracht was simpel: beschrijf jouw ochtend. Er waren details van het opstaan, het zien van haar kleinzoon: zijn handjes, speelgoedauto’s en zijn gekke maniertjes. Ze vertelde hoe ze het huis verliet op weg naar een afspraak. De felle kleuren van het kantoor, het schreeuwerige, het clowneske. Toen ze bij de dialoog aankwam, begrepen we het pas. Ze kreeg slachtofferhulp. Ontsteld luisterden we hoe ze met een lach een vreemd modernistisch kunstwerk aan de muur beschreef om in dezelfde adem te vertellen over die specifieke avond, toen ze zo dronken was en de verkeerde man tegenkwam. Dat beschrijven van het kleine in het licht van het o zo grote, dat is ook Grote kleine leugens.

Dit boek behandelt Thema’s met een hoofdletter T. Wij als nietsvermoedende lezers ontmoeten een groepje ouders die allemaal één ding gemeen hebben: hun kinderen zitten op dezelfde basisschool. Vriendschappen vormen zich op natuurlijke wijze, maar vijanden ontstaan ook. Vanaf bladzijde één weten we dat er een moord zal worden gepleegd tijdens een Elvis & Audrey thema-avond, waar al deze verklede ouders aanwezig zijn. Wie, wat waar, waarom en hoe vertelt Moriarty stukje bij beetje via de achteraf afgenomen verhoringen. Ze doet dit op luchtige wijze, met treffende observaties en grappen. Het bijzondere is dat de alledaagse levens van deze ouders onverbiddelijk worden verweven met diepliggende problematiek. Moriarty bewijst dat ze een meestervertelster is, die precies weet hoe ze ons moet raken daar waar het pijn doet.

Toch draait het niet om de ouders. De plot draait om de kids, zoals in het echte leven de werelden van de ouders ook vaak om hun kinderen draaien. Kleuters hebben kleine handjes, gekke maniertjes en speelgoedauto’s.

Soms vertellen ze grote kleine leugens, net als hun ouders.

 

Reageer op dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *